Shloka 149
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
विबुधोड5ग्रवर: सूक्ष्म: सर्वदेवस्तपोमय: । सुयुक्त: शोभनो वच्ञी प्रासानां प्रभवो5व्यय:
vāyudeva uvāca | vibudho 'gravaraḥ sūkṣmaḥ sarvadevas tapomayaḥ | suyuktaḥ śobhano vajrī prāsānāṁ prabhavo 'vyayaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்—அவன் விசேஷ ஞானம் உடைய விண்ணவன்; யாகத்தில் முதல் பங்கினைப் பெறத் தகுதியான முதன்மையன்; இயல்பில் மிக நுண்ணியன்; எல்லாத் தேவர்களும் அவனுள் நிறைந்தவர்; தவமயன். பக்தர்க்கு அருள் செய்ய எப்போதும் சுயுக்தன், மங்களஸ்வரூபன், வஜ்ராயுதம் தாங்கியவன்; ‘ப்ராச’ எனும் ஆயுதம் தோன்றும் அவ்யய மூலன்—அவிநாசி।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine as the convergence of many virtues: wisdom, subtlety, austerity, auspiciousness, and imperishability. Ethically, it frames true greatness as rooted in tapas (self-discipline) and benevolence toward devotees, not merely power.
Vāyudeva is describing a deity through a chain of epithets—highlighting sacrificial precedence, subtle divine nature, embodiment of all gods, ascetic power, weapon-bearing authority (vajra), and being the inexhaustible source of certain weapons (Prāsa).