Shloka 38
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
चन्द्र: सूर्य: शनि: केतुर्ग्रहो ग्रहपतिर्वर: । अत्रिरत््या नमस्कर्ता मृगबाणार्पणो$नघ:
candraḥ sūryaḥ śaniḥ ketur graho grahapatiḥ varaḥ | atrir atryā namaskartā mṛgabāṇārpaṇo 'naghaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்— அவர் சந்திரன்; அவர் சூரியன்; அவர் சனி, கேது; அவர் ‘கிரகம்’ ராகு (கிரகணத்தை உண்டாக்குபவன்); கிரகங்களின் தலைவனும் காவலனும், மிகத் தேர்ந்தெடுக்கத்தக்கவன். அவர் அத்திரி முனிவரின் வடிவம்; அவர் அத்திர்யா—அனசூயை—க்கு துர்வாசா வடிவில் வணங்குபவன்; மேலும் மான்-வடிவு தோன்றியபோது யாகத்தில் அம்பை எய்த பாவமற்றவன்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of a single supreme/divine principle through many names: cosmic regulators (Sun, Moon, planets) and revered sages are presented as manifestations or epithets, implying that dharma includes honoring the divine presence across cosmic and social orders.
Vāyu enumerates a chain of exalted identifications—Moon, Sun, planetary powers, Atri, and mythic actions like shooting an arrow at a deer-form at a sacrifice—using them as epithets to describe and glorify the subject being praised, emphasizing both cosmic sovereignty and moral blamelessness (anagha).