Shloka 39
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महातपा घोरतपा अदीनो दीनसाधक: । संवत्सरकरो मन्त्र: प्रमाणं परमं तप:
mahātapā ghoratapā adīno dīnasādhakaḥ | saṃvatsarakaro mantraḥ pramāṇaṃ paramaṃ tapaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்— அவர் மகாதபஸ்வி, அச்சமூட்டும் தவத்தால் ஒளிர்பவன்; உயர்ந்த மனம் கொண்டவன், சரணடைந்த ஏழைத் துயருற்றோரின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுபவன். அவர் ஆண்டை உருவாக்குபவன்; ஓம் போன்ற மந்திர வடிவமே அவர்; உண்மையான அதிகாரத்தின் அளவுகோலும், தவத்தின் உச்ச வடிவமும் அவர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of spiritual greatness: true tapas is not merely self-mortification but a noble power aligned with cosmic order, sacred truth (mantra and pramāṇa), and compassionate responsiveness to those who seek refuge.
Vāyu-deva is speaking in eulogy, describing a supremely exalted being through a chain of epithets—great in austerity, compassionate to the distressed, and identified with cosmic time and sacred authority—thereby establishing that being’s spiritual and moral supremacy.