Shloka 72
वेधा: स्वाड्रोडजित: कृष्णो दृढ: सड्कर्षणो<च्युत: । वरुणो वारुणो वृक्ष: पुष्कराक्षो महामना:
vedhāḥ svāḍro 'jitaḥ kṛṣṇo dṛḍhaḥ saṅkarṣaṇo 'cyutaḥ | varuṇo vāruṇo vṛkṣaḥ puṣkarākṣo mahāmanāḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் வேதா, விதிப்பவன்; ஸ்வாட்ரன், தன்னிறைவு கொண்டு செயலாற்றுபவன்; அஜிதன், வெல்ல முடியாதவன்; கிருஷ்ணன், கருநிறத் திருமேனி; த்ருடன், அசைக்க முடியாதவன்; சங்கர்ஷணன், பிரளயத்தில் அனைத்தையும் ஒன்றாக இழுத்துச் சேர்ப்பவன்; மற்றும் அச்யுதன், நிலையிழக்காதவன். அவர் வருணன், நீரின் அதிபதி; வாருணன், வருணனில் தோன்றியவன்; வ்ருக்ஷன், புனித மரமாக நிற்பவன்; புஷ்கராக்ஷன், தாமரைநயன்; மற்றும் மஹாமனா, பேர்சங்கல்ப வல்லமை உடையவன்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplative devotion through divine epithets: the Supreme is portrayed as unconquerable, unwavering, and infallible, governing creation and dissolution while sustaining cosmic order. Remembering these names frames ethical life as alignment with a stable, righteous cosmic principle (ṛta/dharma).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a sequence of names and attributes. This verse continues that litany, identifying the Lord with cosmic functions (ordination, dissolution), divine guardianship (Varuṇa), and auspicious iconography (lotus eyes, sacred tree).