Shloka 71
महावराहो गोविन्द: सुषेण: कनकाड्रदी । गुह्रो गभीरो गहनो गुप्तश्चक्रगदाधर:
bhīṣma uvāca | mahāvarāho govindaḥ suṣeṇaḥ kanakāṅgadī | guhyo gabhīro gahano guptaś cakragadādharaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் மகாவராஹன், கோவிந்தன்; சுஷேணன்—அழகிய பரிவாரப் படையால் சூழப்பட்டவன்; கனகாங்கதீ—பொன் கைப்பட்டைகள் அணிந்தவன்; குஹ்யன்—இதயக் குகையில் மறைந்திருப்பவன்; கபீரன்—அகாத ஆழமுடையவன்; கஹனன்—அவனது தத்துவம் ஊடுருவ இயலாதது; குப்தன்—வாக்கும் மனமும் எட்டாதவன்; மற்றும் சக்ரகதாதரன்—பக்தரை காக்கச் சக்கரமும் கதையும் தாங்குபவன்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent remembrance of the Lord through epithets that unite transcendence and moral guardianship: He is beyond speech and mind (guhya, gupta) yet actively protects dharma (cakragadādhara). Devotion is presented as an ethical refuge grounded in the Lord’s power to restore and safeguard.
Bhishma is reciting a sequence of divine names praising Govinda (Viṣṇu/Kṛṣṇa). Each name highlights an aspect of the deity—incarnation as Varāha, majestic attendants, divine adornment, hidden inner presence, profundity, and protective weapon-bearing—within the broader Anuśāsana Parva context of instruction on dharma and sacred praise.