Shloka 53
विक्षरो रोहितो मार्गों हेतुर्दामोदर: सह: । महीधरो महाभागो वेगवानमिताशन:
vikṣaro rohito mārgo hetur dāmodaraḥ sahaḥ | mahīdharo mahābhāgo vegavān amitāśanaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் விக்ஷரன், அழிவற்றவன்; ரோஹிதன், ரோஹித-மீன் வடிவம் ஏற்றவன்; மார்கன், பரமானந்தத்தை அடையும் பாதை; ஹேது, உலகின் நிமித்தமும் உபாதானமும் ஆன காரணம்; தாமோதரன், யசோதையால் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட இடுப்பையுடையவன்; ஸஹன், பக்தர்களின் குற்றங்களைப் பொறுப்பவன்; மஹீதரன், பூமியைத் தாங்குபவன்; மஹாபாகன், பெருமைமிக்கவன்; வேகவான், தடையற்ற வேகமுடையவன்; மற்றும் அமிதாசனன், பிரளயத்தில் உலகை விழுங்குபவன்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse strings together divine names to teach that the Supreme is simultaneously transcendent (imperishable), immanent (cause and support of the world), accessible through devotion (Dāmodara), ethically exemplary (forbearing toward devotees), and ultimately sovereign over time and dissolution (Amitāśana).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and recites sacred epithets of Viṣṇu/Kṛṣṇa as a devotional and dharmic practice; this verse is one segment of that litany, highlighting different aspects of the deity’s nature and deeds.