Shloka 52
अतुलः शरभो भीम: समयज्ञो हविह॑रि: । सर्वलक्षणलक्षण्यो लक्ष्मीवान् समितिज्जय:
atulaḥ śarabho bhīmaḥ samayajño havihariḥ | sarvalakṣaṇalakṣaṇyo lakṣmīvān samitijjayaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் அதுலன், ஒப்பற்றவன்; சரபன்; பீமன், பாவிகளுக்கு அச்சமூட்டுபவன்; சமயஞ்ஞன், சமநிலை எனும் யாகத்தில் நிலைத்தவன்; ஹவிர்ஹரி, யாகத்தின் ஹவிப் பங்கைக் கொள்ளும் ஒருவன், மேலும் நினைப்போரின் பாவங்களை அகற்றுபவன். அவர் எல்லா நற்குறிகளாலும் குறிக்கப்படுபவன்; லக்ஷ்மீவான்—லக்ஷ்மியுடன் இருப்பவன்; மற்றும் சமிதிஞ்ஜயன், போரில் வெற்றியாளர்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine ideal unites moral order and power: he is disciplined (knowing proper measure), purifying (removing sin through remembrance), and protective (victorious against forces that threaten dharma). Devotion is presented not as mere praise but as a path to ethical purification and steadfastness.
Bhīṣma is reciting a sequence of exalted epithets describing the supreme deity (in a stotra-like passage). Each name highlights a facet—transcendent excellence, acceptance of sacrifice, removal of sin, auspiciousness, association with Lakṣmī, and martial victory—building a devotional and ethical portrait for the listener.