Shloka 18
स्वयम्भू: शम्भुरादित्य: पुष्कराक्षो महास्वन: । अनादिनिधनो धाता विधाता धातुरुत्तम:
svayambhūḥ śambhur ādityaḥ puṣkarākṣo mahāsvanaḥ | anādinidhano dhātā vidhātā dhātur uttamaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவரே ஸ்வயம்பூ; அவரே ஷம்பு, பக்தர்களுக்கு நலன் அளிப்பவன்; அவரே ஆதித்யன்—ஒளிமிகு சூரிய சக்தி; அவரே புஷ்கராக்ஷன்—தாமரை போன்ற கண்களையுடையவன். அவரே மஹாஸ்வனன்—வேதமே ஆகும் பேரொலியுடையவன். அவர் அனாதி-நிதனன்—ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவன்; அவரே தாதா—பிரபஞ்சத்தைத் தாங்குபவன்; அவரே விதாதா—கர்மமும் அதன் பலனும் ஒழுங்குபடுத்துபவன்; அவரே தாதுருத்தமன்—காரண-காரிய வலையமைப்பின் உச்ச ஆதாரம்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through epithets that express ethical and metaphysical truths: the Lord is eternal (beyond birth and death), sustains the world, and also ordains the moral order by connecting actions (karma) with their results—encouraging devotion grounded in responsibility and dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by praising and describing the Supreme Lord through a sequence of names/attributes. This functions as a devotional and doctrinal passage, presenting the deity as cosmic support, benefactor of devotees, and the regulator of the universe’s order.