Adhyaya 175

Verse 1

अकाल चतुःसप्तरत्यांधेिकशततमो< ध्याय: वसिष्ठजीके अद्भुत क्षमा-बलके आगे विश्वामित्रजीका परा'भव अर्जुन उवाच किंनिमित्तमभूद्‌ वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयो: । वसतोराश्रमे दिव्ये शंस न: सर्वमेव तत्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—கந்தர்வராஜனே! விஸ்வாமித்ரரும் வசிஷ்டரும் இடையே பகை எதனால் எழுந்தது? இருவரும் தத்தம் தெய்வீக ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்தபோதும், அந்த முழுக் கதையையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

गन्धर्व उवाच इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं परिचक्षते । पार्थ सर्वेषु लोकेषु यथावत्‌ तन्निबोध मे

கந்தர்வன் கூறினான்—பார்த்தா! வசிஷ்டரின் இந்த உபாக்யானம் எல்லா உலகங்களிலும் மிகப் பழமையானதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதை நான் முறையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள்.

Verse 3

कान्यकुब्जे महानासीत्‌ पार्थिवो भरतर्षभ । गाधीति विश्रुतो लोके कुशिकस्यात्मसम्भव:

பரதகுலச் சிறந்தவனே! கான்யகுப்ஜத்தில் ஒரு மகா அரசன் இருந்தான்; உலகில் ‘காதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். அவன் குசிகனின் உண்மைப் புதல்வன்.

Verse 4

तस्य धर्मात्मन: पुत्र: समृद्धबलवाहन: । विश्वामित्र इति ख्यातो बभूव रिपुमर्दन:

அந்த தர்மாத்ம அரசனின் மகன் ‘விஸ்வாமித்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். வலமும் வாகனப் படைகளும் நிறைந்தவனாய், பகைவரை நசுக்கும் வீரனாய் விளங்கினான்.

Verse 5

स चचार सहामात्यो मृगयां गहने वने । मृगान्‌ विध्यन्‌ वराहांश्व रम्येषु मरुधन्वसु

அவன் அமைச்சர்களுடன் அடர்ந்த காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான். வறண்ட நிலப்பகுதியின் இனிய வனவழிகளில் மான்களையும் வராகங்களையும் அம்பால் வீழ்த்தி, வேட்டையின் ஓட்டத்தில் தொடர்ந்து துரத்திச் சென்றான்—இவ்வுரை பின்னர் அரச அதிகாரம் விளையாட்டாக வெளிப்படும் விதத்துக்கும், தவவனத்தின் புனிதத்தின்முன் வேண்டிய கட்டுப்பாட்டுக்கும் இடையிலான அறநெறி மோதலுக்குத் தளமிடுகிறது.

Verse 6

व्यायामकर्शित: सो5थ मृगलिप्सु: पिपासित: । आजगाम नरश्रेष्ठ वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

உடற்பயிற்சியால் சோர்ந்து, வேட்டையைப் பிடிக்க விரும்பி, தாகத்தால் வாடிய அவன்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே—வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி வந்தான். வேட்டையின் களைப்பே அவனை முனிவரின் ஆசிரமத்தில் அடைக்கலமும் விருந்தோம்பலும் நாடச் செய்தது; இதனால் அரச வலிமை மற்றும் தவவன அறம் ஆகியவற்றின் மாறுபாடு வெளிப்படத் தொடங்குகிறது.

Verse 7

तमागतमभिप्रेक्ष्य वसिष्ठ: श्रेष्ठभागृषि: । विश्वामित्र नरश्रेष्ठ प्रतिजग्राह पूजया

அவன் வந்ததைப் பார்த்து, முனிவர்களில் தலைசிறந்த வசிஷ்டர், மனிதர்களில் சிறந்த விசுவாமித்திரனை முறையான மரியாதையுடனும் பூஜையுடனும் வரவேற்றார். இவ்விடத்தில் வசிஷ்டர் விருந்தோம்பல் அறத்தின் மாதிரியாகத் திகழ்கிறார்; வல்லமைமிக்க அரசனும் ஆசிரமத்தில் மரியாதைக்குரிய விருந்தினனே.

Verse 8

पाद्यार्ष्याचमनीयैस्तं स्वागतेन च भारत । तथैव परिजग्राह वन्येन हविषा तदा,भारत! पाद्य, अर्घ्य, आचमनीय, स्वागत-भाषण तथा वन्य हविष्य आदिसे उन्होंने विश्वामित्रजीका सत्कार किया

பாரதா! அவர் பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமன நீர், வரவேற்புச் சொற்கள் ஆகியவற்றால் அவனை மரியாதை செய்தார்; அதேபோல் அப்போது காட்டில் கிடைத்த ஹவிஷ்யப் பொருள்களாலும் உரிய விருந்தோம்பலை நிகழ்த்தினார்.

Verse 9

तस्याथ कामधुग्‌ धेनुर्वसिष्ठस्थ महात्मन: । उक्ता कामान्‌ प्रयच्छेति सा कामान्‌ दुह्मुते सदा

அதன்பின் மகாத்மா வசிஷ்டரிடம் ‘காமதுக்’ எனும் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் பசு இருந்தது. “வேண்டியவற்றை அளி” என்று சொன்னால், கேட்ட விருப்பங்களுக்கு ஏற்ற பொருள்களை அவள் எப்போதும் பால் கறப்பதுபோல் வழங்குவாள்.

Verse 10

ग्राम्यारण्याश्लौषधी श्व दुदुहे पय एव च । षड़सं चामृतनिभं रसायनमनुत्तमम्‌

கந்தர்வன் கூறினான்— அந்த நாய்மடி, கிராமமும் காடும் ஆகிய இடங்களின் மூலிகைகளின் சாரத்தைப் பிழிந்து, பால் தானே வெளிப்பட்டதுபோல் செய்தது; அதிலிருந்து ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த, அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான, ஒப்பற்ற ரசாயன எலிக்சிர் தோன்றியது.

Verse 11

भोजनीयानि पेयानि भक्ष्याणि विविधानि च । लेह्यान्यमृतकल्पानि चोष्याणि च तथार्जुन

கந்தர்வன் கூறினான்— இங்கே உண்ணத்தக்க உணவுகள், அருந்தத்தக்க பானங்கள், மென்று உண்ணத்தக்க பலவகை உணவுப்பொருட்கள் உள்ளன; அமிர்தம் போன்ற சுவையுடைய லேஹ்யங்கள் (சட்னி முதலியவை) உள்ளன; மேலும் சப்பத்தக்க பொருட்களும் உள்ளன—அர்ஜுனா.

Verse 12

रत्नानि च महाहाणि वासांसि विविधानि च । तैः कामै: सर्वसम्पूर्ण: पूजितश्च महीपति:

கந்தர்வன் கூறினான்— மிகுந்த மதிப்புடைய ரத்தினங்களும் பலவகை ஆடைகளும் அளிக்கப்பட்டன; அத்தகைய விரும்பத்தக்க கொடைகளால் அந்த மன்னன் அனைத்திலும் நிறைவுற்று, முறையாகப் போற்றப்பட்டான்.

Verse 13

ग्रामीण तथा जंगली अन्न

கந்தர்வன் கூறினான்— அந்த காமதேனு ஒரே கணத்தில் அனைத்தையும் அளித்தாள்: கிராமமும் காடும் தரும் தானிய உணவுகள், பழங்களும் கிழங்குகளும், பால், ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த உணவுகள், அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான இனிய உன்னத ரசாயனப் பானம்; உண்ணத்தக்கவை, அருந்தத்தக்கவை, மென்றுண்ணத்தக்கவை, நக்கத்தக்கவை (சட்னி முதலியவை), சப்பத்தக்கவை (கரும்பு முதலியவை) என எண்ணிலடங்கா பொருட்கள்; மேலும் மிகமதிப்புள்ள ரத்தினங்களும் பலவகை ஆடைகளும். இவ்வெல்லா மனம்விரும்பிய காணிக்கைகளாலும், அர்ஜுனா, மன்னன் விஸ்வாமித்ரன் எல்லாவிதத்திலும் முறையாகப் போற்றப்பட்டான். பின்னர் அமைச்சர்களும் படையும் உடன் அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அந்த முனிவரின் பசு செழிப்பும் அழகும் கொண்ட, பரந்த உருவமுடையது; தலை, கழுத்து, தொடைகள், கழுத்துத் தொங்கல், வால், மடிகள் என ஆறு பெரும் விரிந்த அங்கங்கள் கொண்டதாகச் சொல்லப்பட்டது; அவளது பக்கங்களும் இடுப்பும் சிறப்பாக மனோகரமாக இருந்தன.

Verse 14

मण्डूकनेत्रां स्‍्वाकारां पीनोधसमनिन्दिताम्‌ | सुवालर्धि शड्कुकर्णा चारुशुज्रां मनोरमाम्‌

கந்தர்வன் கூறினான்— அவளது கண்கள் தவளையைப் போன்றிருந்தாலும், அவளது உருவம் ஒழுங்கும் அழகும் கொண்டது. அவளது மடிகள் நிறைந்தும் பரந்தும் இருந்தன; அவள் எவ்விதத்திலும் குற்றமற்றவள். அழகிய வால், கூர்மையான காதுகள், மனோகரமான கொம்புகள் ஆகியவற்றால் அவள் மிகுந்த கவர்ச்சியுடன் தோன்றினாள்.

Verse 15

पुष्टायतशिरोग्रीवां विस्मित: सो5भिवीक्ष्य ताम्‌ । अभिनन्द्य स तां राजा नन्दिनीं गाधिनन्दन:

அவளுடைய தலைவும் கழுத்தும் அகலமும் செழிப்புமாக இருந்தன; அவளின் பெயர் நந்தினி. அதை கண்ட காதியின் வம்சத்தரசன் விசுவாமித்திரன் வியப்புற்று, நந்தினியை வணங்கி பாராட்டினான்.

Verse 16

अब्रवीच्च भृशं तुष्ट: स राजा तमृषिं तदा । अर्बुदेन गवां ब्रह्मन्‌ मम राज्येन वा पुन:

அப்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்ற அந்த அரசன் அந்த முனிவரிடம் கூறினான்— “ஓ பிராமணரே! நான் உமக்கு ஒரு அர்புதம் (கோடி) பசுக்களையா, அல்லது என் அரசாட்சியையா மீண்டும் ஈடாக அளிக்க வேண்டும்?”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच देवतातिथिपित्रर्थ याज्यार्थ च पयस्विनी

வசிஷ்டர் கூறினார்— “இவள் பால் வளமுடையவள்; தேவர்களுக்காகவும், விருந்தோம்பலுக்காகவும், பித்ருக்களுக்குரிய சடங்குகள் மற்றும் யாகங்களுக்காகவும் அர்ப்பணிக்கத் தகுதியானவள்.”

Verse 18

विश्वामित्र उवाच क्षत्रियो5हं भवान्‌ विप्रस्तपस्स्वाध्यायसाधन:,विश्वामित्रजी बोले--मैं क्षत्रिय राजा हूँ और आप तपस्या तथा स्वाध्यायका साधन करनेवाले ब्राह्मण हैं

விசுவாமித்திரன் கூறினான்— “நான் க்ஷத்திரியன், அரசன்; நீர் பிராமணர்—தவமும் வேதப் பயிலும் (ஸ்வாத்யாயமும்) மேற்கொள்வோர்.”

Verse 19

ब्राह्मणेषु कुतो वीर्य प्रशान्तेषु धृतात्मसु । अर्बुदेन गवां यस्त्वं न ददासि ममेप्सितम्‌

விசுவாமித்திரன் கூறினான்— “அமைதியும் தன்னடக்கமும் கொண்ட பிராமணர்களிடம் வலிமை எங்கே? ஆயினும், நான் விரும்பும் ஒரு அர்புதம் (கோடி) பசுக்களை நீ எனக்கு அளிக்க மறுக்கிறாய்.”

Verse 20

वसिष्ठ उवाच बलस्थश्वासि राजा च बाहुवीर्यश्न क्षत्रिय:

வசிஷ்டர் கூறினார்—நீ வலிமையில் நிலைபெற்றவன்; நீ அரசன்; மேலும் புஜபலப் பராக்கிரமம் உடைய க்ஷத்திரியன்.

Verse 21

यथेच्छसि तथा क्षिप्रं कुरु मा त्वं विचारय । वसिष्ठजीने कहा--तुम सेनाके साथ हो, राजा हो और अपने बाहुबलका भरोसा रखनेवाले क्षत्रिय हो। जैसी तुम्हारी इच्छा हो वैसा शीघ्र कर डालो, विचार न करो ।।

கந்தர்வன் கூறினான்—உன் விருப்பம்போலவே விரைவாகச் செய்; தயக்கம் அல்லது ஆலோசனை வேண்டாம்.

Verse 22

हंसचन्द्रप्रतीकाशां नन्दिनीं तां जहार गाम्‌ । कशादण्डप्रणुदितां काल्यमानामितस्तत:

அன்னமும் நிலாவும் போல் ஒளிரும் வெண்மையுடைய அந்த நந்தினி பசுவை அவன் பறித்துச் சென்றான். சாட்டையும் குச்சியும் கொண்டு துரத்தப்பட்டு, அவள் இங்கும் அங்கும் அடிபட்டு ஓட்டப்பட்டாள்.

Verse 23

हम्भायमाना कल्याणी वसिष्ठस्याथ नन्दिनी । आगम्याभिमुखी पार्थ तस्थौ भगवदुन्मुखी

முழங்கியபடி, வசிஷ்டரின் மங்களமிகு நந்தினி முன்னே வந்து, ஓ பார்த்தா, உன் முன் நின்றாள்; அவளது கவனம் பகவான் போன்ற மதிப்பிற்குரிய முனிவர்மேலே பணிவுடன் நிலைத்திருந்தது.

Verse 24

भृशं च ताड्यमाना वै न जगामाश्रमात्‌ ततः । अर्जुन] उस समय कल्याणमयी नन्दिनी डकराती हुई महर्षि वसिष्ठके सामने आकर खड़ी हो गयी और उन्हींकी ओर मुँह करके देखने लगी। उसके ऊपर जोर-जोरसे मार पड़ रही थी, तो भी वह आश्रमसे अन्यत्र नहीं गयी ।।

அவள் கடுமையாக அடிக்கப்பட்டபோதும், அந்த ஆசிரமத்தை விட்டுச் செல்லவில்லை. வசிஷ்டர் கூறினார்—அம்மையே! நீ மீண்டும் மீண்டும் முழங்குகிறாய்; உன் துயரக் குரலை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? மங்களமிகு நந்தினி! விசுவாமித்ரன் உன்னை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் செல்கிறான்; இதில் எனக்கென்ன வல்லமை? நான் பொறுமையுடைய பிராமணன்.

Verse 25

हियसे त्वं बलाद भद्रे विश्वामित्रेण नन्दिनि । कि कर्तव्यं मया तत्र क्षमावान्‌ ब्राह्म॒णो हाहम्‌

வசிஷ்டர் கூறினார்—பத்ரே, மங்களமயமான நந்தினீ! விசுவாமித்திரன் உன்னை வலுக்கட்டாயமாக அபகரித்து அழைத்துச் செல்கிறான். உன் மீண்டும் மீண்டும் எழும் அலறலை நான் கேட்கிறேன்; ஆனால் இவ்விஷயத்தில் நான் என்ன செய்ய முடியும்? அய்யோ, நான் பொறுமை கொண்ட பிராமணன்.

Verse 26

गन्धर्व उवाच सा भयाजन्नन्दिनी तेषां बलानां भरतर्षभ । विश्वामित्रभयोद्धिग्ना वसिष्ठं समुपागमत्‌

கந்தர்வன் கூறினான்—பரதகுலச் சிறந்தவனே! விசுவாமித்திரன் தரும் அச்சத்தால் கலங்கிய நந்தினீ, அந்தப் படைகளின் பயத்தால் முனிவரான வசிஷ்டரிடம் சரணடைந்தாள்.

Verse 27

गौरुवाच कशाग्रदण्डाभिह्वतां क्रोशन्ती मामनाथवत्‌ | विश्वामित्रबलैघोरैर्भगवन्‌ किमुपेक्षसे

பசு கூறியது—பகவனே! விசுவாமித்திரனின் கொடிய படையினர் என்னை சாட்டையும் கம்பும் கொண்டு அடிக்கிறார்கள். நான் ஆதரவற்றவள் போல அலறுகிறேன். நீங்கள் ஏன் என்னை அலட்சியம் செய்கிறீர்கள்?

Verse 28

गन्धर्व उवाच नन्दिन्यामेवं क्रन्दन्त्यां धर्षितायां महामुनि: । न चुक्षुभे तदा धैर्यान्न चचाल धृतव्रत:

கந்தர்வன் கூறினான்—அர்ஜுனா! நந்தினீ இவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டு துயருடன் அழுதபோதும், உறுதியான விரதம் கொண்ட மகாமுனி வசிஷ்டர் அப்போது சினமுறவில்லை; தம் தைரியத்திலிருந்து சலிக்கவும் இல்லை.

Verse 29

वसिष्ठ उवाच क्षत्रियाणां बल॑ तेजो ब्राह्मुणानां क्षमा बलम्‌ | क्षमा मां भजते यस्माद्‌ गम्यतां यदि रोचते

வசிஷ்டர் கூறினார்—பத்ரே! க்ஷத்திரியரின் வலிமை அவர்களின் தெய்வீகத் திகழ்ச்சி (தேஜஸ்); பிராமணரின் வலிமை பொறுமை (க்ஷமா). பொறுமை என்னைத் தஞ்சமாகக் கொண்டதால், உனக்கு விருப்பமெனில் நீ செல்லலாம்.

Verse 30

नन्दिन्युवाच कि नु त्यक्तास्मि भगवन्‌ यदेवं त्वं प्रभाषसे । अत्यक्ताहं त्वया ब्रद्मन्‌ नेतुं शक्या न वै बलात्‌

நந்தினி கூறினாள்—பகவனே! நீங்கள் என்னை உண்மையாகவே கைவிட்டீர்களா, அதனால் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்? பிராமணரே! நீங்கள் என்னை விட்டுவிடவில்லை என்றால், என்னை வலுக்கட்டாயமாக யாரும் எடுத்துச் செல்ல முடியாது।

Verse 31

वसिष्ठ उवाच न त्वां त्यजामि कल्याणि स्थीयतां यदि शक्‍्यते । दृढेन दाम्ना बद्ध्वैष वत्सस्ते द्वियते बलात्‌

வசிஷ்டர் கூறினார்—கல்யாணி! நான் உன்னை கைவிடவில்லை. இயன்றால் இங்கேயே நிலைத்திரு. உன் கன்றை உறுதியான கயிற்றால் கட்டி வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்கிறார்கள்।

Verse 32

गन्धर्व उवाच 3644४ हब तच्छृत्वा वसिष्ठस्थ पयस्विनी । ऊर्ध्वाज्चितशि प्रबभौ रौद्रदर्शना

கந்தர்வன் கூறினான்—வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்ட பால் வழங்கும் நந்தினி தன் தலைவும் கழுத்தையும் மேலே உயர்த்தினாள்; அச்சமயம் அவள் ரௌத்ரமாகவும் அச்சுறுத்துமாறும் தோன்றினாள்।

Verse 33

क्रोधरक्तेक्षणा सा गौर्हम्भारवघनस्वना । विश्वामित्रस्य तत्‌ सैन्यं व्यद्रावयत सर्वश:

அந்தப் பசுவின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன; மேகமுழக்கம் போன்ற கனமான கத்தல் ஒலித்தது. அவள் விஸ்வாமித்ரரின் படையை எல்லாத் திசைகளிலும் விரட்டிச் சிதறடித்தாள்।

Verse 34

कशाग्रदण्डाभिहता काल्यमाना ततस्ततः । क्रोधरक्तेक्षणा क्रोधं भूय एव समाददे

சாட்டையின் முனைகளாலும் கம்புகளாலும் அடித்து அங்கும் இங்கும் துரத்தப்பட்டதால், கோபத்தால் ஏற்கெனவே சிவந்திருந்த அவள் கண்கள் இன்னும் தீவிரமடைந்தன; அவள் மீண்டும் கொந்தளிக்கும் சினத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள்।

Verse 35

आदित्य इव मध्यद्े क्रोधदीप्तवपुर्बभौ | अज्भारवर्ष मुज्चन्ती मुहुर्वालधितो महत्‌

கந்தர்வன் கூறினான்—கோபத்தால் தீப்பொலிந்த உடலுடைய அந்தப் பசு, நண்பகல் சூரியனைப் போல அபூர்வ ஒளியுடன் பிரகாசித்தது. தன் பெரும் வாலால் மீண்டும் மீண்டும் அடித்து, எரியும் அங்காரங்களின் கனமழையைப் பொழிந்தது.

Verse 36

असृजत्‌ पदह्लवान्‌ पुच्छात्‌ प्रस्रवाद्‌ द्रविडाउछकान्‌ | योनिदेशाच्च यवनान्‌ शकृतः शबरान्‌ बहुन्‌

கந்தர்வன் கூறினான்—அவள் வாலிலிருந்து பஹ்லவர்களைப் படைத்தாள்; மடியில் வழிந்த பாலிலிருந்து திராவிடர்களையும் சகர்களையும் உண்டாக்கினாள்; யோனிப் பகுதியிலிருந்து யவனர்களை உருவாக்கினாள்; சாணத்திலிருந்து பல சபரர்களை பிறப்பித்தாள்.

Verse 37

मूत्रतश्नासृजत्‌ कांश्रिच्छबरांश्वैव पार्श्वतः । पौण्ड्ान्‌ किरातान्‌ यवनान्‌ सिंहलान्‌ बर्बरान्‌ खसान्‌

கந்தர்வன் கூறினான்—அவளுடைய மூத்திரத்திலிருந்து சில சபரக் குலங்கள் தோன்றின; அவளுடைய பக்கத்திலிருந்து பௌண்டிரர், கிராதர், யவனர், சிங்களர், பர்பரர், கசர் ஆகியோர் உற்பத்தியாகினர்.

Verse 38

चिबुकांश्व पुलिन्दांश्व चीनान्‌ हूणान्‌ सकेरलान्‌ | ससर्ज फेनत: सा गौम्लेच्छान्‌ बहुविधानपि,इसी प्रकार उस गौने फेनसे चिबुक, पुलिन्द, चीन, हूण, केरल आदि बहुत प्रकारके म्लेच्छोंकी सृष्टि की

கந்தர்வன் கூறினான்—அவ்வாறே அந்தப் பசு தன் நுரையிலிருந்து சிபுகர், புலிந்தர், சீனர், ஹூணர், கேரளர் முதலிய பலவகை மிலேச்சர்களை உருவாக்கினாள்.

Verse 39

विश्वामित्रकी सेनापर नन्दिनीका कोप तैर्विसृष्टेमहासैन्यैर्नानाम्लेच्छगणैस्तदा । नानावरणसंच्छन्नैर्नानायुधधरैस्तथा

அப்போது விஸ்வாமித்ரரின் படைக்கு எதிராக, நந்தினியின் கோபத்தால் வெளிப்பட்ட பலவகை மிலேச்சக் குழுக்களின் பேர்படைகள் பெருக்கென எழுந்தன. அவர்கள் பலவித கவசங்களால் மூடப்பட்டு, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கியிருந்தனர். விஸ்வாமித்ரர் கண்முன்னே அவர்கள் அவரது படையை கலக்கமுறச் செய்து சிதறடித்தனர்; அவரது ஒவ்வொரு வீரனையும் மிலேச்சப் படையின் ஐந்து அல்லது ஏழு போர்வீரர்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர்.

Verse 40

अवाकीर्यत संरब्धैर्विश्वामित्रस्य पश्यत: । एकैकश्न तदा योध: पञ्चभि: सप्तभिव्वृत:

விசுவாமித்திரன் கண்முன்னே கோபம் கொண்ட வீரர்கள் அவன் படையை குழப்பமடையச் செய்து சிதறடித்தனர். அப்போது அவன் ஒவ்வொரு வீரனையும் எதிர்ப்படையின் ஐவர், சிலரை ஏழுவர் சூழ்ந்து கொண்டு, எண்ணிக்கையும் சீற்றமும் கொண்டு அவர்களை அழுத்தினர்.

Verse 41

उस समय अस्त्र-शस्त्रोंकी भारी वर्षसे घायल होकर विश्वामित्रकी सेनाके पाँव उखड़ गये और उनके सामने ही वे सभी योद्धा भयभीत हो सब ओर भाग चले

பின்னர் ஆயுதங்களின் அடர்ந்த மழையால் தாக்கப்பட்ட விசுவாமித்திரன் படை நிலை குலைந்து அணிவகுப்பு சிதைந்தது. அவன் கண்முன்னே அந்த வீரர்கள் அனைவரும் அச்சத்தில் ஆட்கொண்டு எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 42

नच प्राणैर्वियुज्यन्ते केचित्‌ तत्रास्य सैनिका: । विश्वामित्रस्य संक्रुद्धैर्वासिछ्ैर्भरतर्षभ

பரதகுலச் சிறந்தவனே! அங்கே அவன் படையினரில் எவரும் உயிரிழக்கவில்லை. விசுவாமித்திரனுடன் மோதலில் சீற்றமுற்றிருந்தாலும், வசிஷ்டரின் பக்க வீரர்கள் விசுவாமித்திரனின் எந்த வீரனின் உயிரையும் பறிக்கவில்லை.

Verse 43

सा गौस्तत्‌ सकल सैन्यं कालयामास दूरत: । विश्वामित्रस्य तत्‌ सैन्यं काल्यमानं त्रियोजनम्‌

அந்த பசு தூரத்திலிருந்தே அந்த முழுப் படையையும் விரட்டித் தகர்த்தது. இவ்வாறு விசுவாமித்திரனின் மூன்று யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட படை அடக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

Verse 44

क्रोशमानं भयोद्धिग्नं त्रातारं नाध्यगच्छत । इस प्रकार नन्दिनी गायने उनकी सारी सेनाको दूर भगा दिया। विश्वामित्रकी वह सेना तीन योजनतक खदेड़ी गयी। वह सेना भयसे व्याकुल होकर चीखती- चिल्लाती रही; किंतु कोई भी संरक्षक उसे नहीं मिला || ४३ ह ।।

அவர்கள் அச்சத்தில் கலங்கி அலறினார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கு எந்தக் காப்பாளனும் கிடைக்கவில்லை.

Verse 45

विश्वामित्र: क्षत्रभावान्निर्विण्णो वाक्‍्यमब्रवीत्‌ । धिग्‌ बल क्षत्रियबल ब्रह्मतेजोबलं बलम्‌

பிரம்மதேஜஸால் பிறந்த அந்த அதிசய வல்லமையைப் பார்த்து, க்ஷத்திரியப் பாதையில் சலித்து மனம் தளர்ந்த விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—“க்ஷத்திரியர்களின் பெயரளவான வலிமைக்கு நிந்தை! உண்மையான வலிமை பிரம்மதேஜஸால் எழும் வலிமையே.”

Verse 46

बलाबल विनिश्चित्य तप एव परं बलम्‌ | स राज्यं स्फीतमुत्सज्य तां च दीप्तां नृपश्रियम्‌

வலிமை–பலவீனத்தை ஆராய்ந்து, தவமே பரம வலிமை என அவர் தீர்மானித்தார். ஆகவே செழித்த அரசையும் ஒளிவீசும் அரசலட்சுமியையும் துறந்து, இன்பங்களைப் பின்னே தள்ளி தவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 47

भोगांश्व॒ पृष्ठतः कृत्वा तपस्येव मनो दधे | स गत्वा तपसा सिद्धि लोकान्‌ विष्ट भ्य तेजसा

இன்பங்களைப் பின்னே தள்ளி, அவர் மனத்தைத் தவத்தில் மட்டும் வைத்தார். தவத்தால் சித்தி பெற்ற பின், எரியும் தேஜஸுடன் தன் ஒளியால் எல்லா உலகங்களையும் திகைக்கவும் தகிக்கவும் செய்தார்.

Verse 48

तताप सर्वान्‌ दीप्तौजा ब्राह्मणत्वमवाप्तवान्‌ | अपिबच्च तत: सोममिन्द्रेण सह कौशिक:

ஒளிவீசும் வல்லமை கொண்ட கௌசிகர் (விஸ்வாமித்ரர்) எல்லா உலகங்களையும் தகிக்கச் செய்து, தவத்தால் பிராமணத்துவத்தை அடைந்தார். பின்னர் இந்திரனுடன் சேர்ந்து சோமபானமும் செய்தார்.

Verse 163

नन्दिनीं सम्प्रयच्छस्व भुड्क्ष्व राज्यं महामुने । और अत्यन्त संतुष्ट होकर राजा विश्वामित्रने उस समय उन महर्षिसे कहा--“ब्रह्मन्‌! आप दस करोड़ गायें अथवा मेरा सारा राज्य लेकर इस नन्दिनी-को मुझे दे दें। महामुने! इसे देकर आप राज्य भोग करें"

“மகாமுனியே! நந்தினியை எனக்குக் கையளியுங்கள்; (அதற்குப் பதிலாக) அரசை அனுபவியுங்கள்.”

Verse 174

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि चैत्ररथपर्वणि वासिष्े विश्वामित्रपरा भवे चतु:सप्तत्यधिकशततमो<ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சைத்ரரதப் பர்வத்தில், வசிஷ்ட–விச்வாமித்ர நிகழ்வில் விச்வாமித்ரப் பராபவம் கூறும் நூற்று எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 176

अदेया नन्दिनीयं वै राज्येनापि तवानघ । वसिष्ठजीने कहा--अनघ! देवता

வசிஷ்டர் கூறினார்—“களங்கமற்றவனே, இந்த நந்தினி பசு தானமாகக் கொடுக்கத்தக்கதல்ல—உன் முழு அரசாட்சிக்குப் பதிலாகவும் அல்ல. தேவர்பூஜை, விருந்தோம்பல், பித்ருகாரியம், யாக ஹவிஸ்ஸு ஆகிய புனிதக் காரியங்களுக்காகவே இது என் ஆசிரமத்தில் இருக்கிறது; ஆகவே அரசாட்சியாலும் இதை வாங்க முடியாது.”

Verse 193

स्वधर्म न प्रहास्यामि नेष्यामि च बलेन गाम्‌ | (क्षत्रियोडस्मि न विप्रो&हं बाहुवीय्योंडस्मि धर्मतः । तस्माद्‌ भुजबलेनेमां हरिष्यामीह पश्यत: ।।

விச்வாமித்ரன் கூறினான்—“நான் என் ச்வதர்மத்தை விட்டு விலகமாட்டேன்; இந்தப் பசுவை பலத்தால் எடுத்துச் செல்வேன். நான் க்ஷத்திரியன்; பிராமணன் அல்லன். தர்மப்படி என் புஜபலத்தை வெளிப்படுத்த எனக்கு உரிமை உண்டு. ஆகவே உங்கள் கண்முன்னே புஜபலத்தால் இந்தப் பசுவை அபகரித்து எடுத்துச் செல்வேன்.”

Verse 412

अस्त्रवर्षेण महता वध्यमानं बल॑ तदा । प्रभग्नं सर्वतस्त्रस्तं विश्वामित्रस्य पश्यत:

மிகப் பெரிய அஸ்திர மழை பொழிய, அந்தப் படை வெட்டுண்டு வீழ்ந்தது; பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறி, அச்சத்தில் நடுங்கி, விச்வாமித்ரன் கண்முன்னே அது முற்றிலும் சிதைந்தது.