Adhyaya 111
पाण्डोः तपः-प्रसङ्गः, ऋण-धर्मः, अपत्य-प्राप्ति-चिन्ता (Pāṇḍu’s Asceticism, the Doctrine of Debts, and Deliberations on Progeny)
Upa-parva: Sambhava Upa-Parva (Genealogies and Early Kuru Continuities)
Vaiśaṃpāyana describes Pāṇḍu’s disciplined ascetic life and his favorable standing among siddhas and cāraṇas. Pāṇḍu, accompanied by his queens, attempts an arduous northward ascent toward a heavenly passage and voices concern for their hardship. He then articulates a dharmic problem: an heirless person lacks access to auspicious post-mortem states because humans are born with four obligations (ṛṇa), and while obligations to gods, sages, and humans can be discharged through sacrifice, study/asceticism, and compassion, the ancestral obligation requires progeny and śrāddha. He laments that a curse has obstructed his capacity to beget children and enumerates recognized categories of sons used in exceptional circumstances for lineage continuity. Hearing ascetics predict that he will obtain worthy offspring, Pāṇḍu privately addresses Kuntī, arguing that progeny is the stabilizing foundation of dharma and proposing a sanctioned method (niyoga-like recourse) by analogy to earlier precedent, urging prompt action for succession.
Chapter Arc: शूरसेन के सत्यवचन और मित्र-धर्म से कथा आरम्भ होती है—संतानहीन कुन्तिभोज को वचन देकर वह अपनी ज्येष्ठ कन्या कुन्ती को उसे सौंप देता है, और इसी दान से आगे चलकर एक अद्भुत भाग्य-रेखा खिंचती है। → कुन्ती के जीवन में दुर्वासा का आगमन और उसकी सेवा से प्राप्त मन्त्र (देव-आवाहन की शक्ति) भीतर ही भीतर एक भय और आकर्षण जगाता है—देवों को बुलाने की क्षमता, पर लोक-लज्जा और अनजाने परिणामों का संकट। कौतूहल/अविवेक से वह सूर्यदेव का आवाहन करती है; देव प्रत्यक्ष होकर वरदान/संयोग की मांग के साथ उसे धर्म-संकट में डालते हैं। → सूर्य के तेज से कर्ण का जन्म होता है—जन्मजात कवच-कुण्डल सहित। आगे चलकर उसी कर्ण का महान त्याग-क्षण प्रतिध्वनित होता है: इन्द्र के याचक-वेष में आने पर कर्ण अपने शरीर से कवच उतारकर और कुण्डल काटकर दान दे देता है; इसी कर्म से वह ‘वैकर्त्तन’ कहलाता है। → कुन्ती नवजात कुमार को देखकर दीन-मन से एकान्त में सोचती है कि ऐसा क्या करे जिससे ‘सुकृत’ हो—लोक-लज्जा, मातृत्व और भविष्य-भय के बीच वह निर्णय की ओर बढ़ती है। कर्ण की पहचान/नाम-परिवर्तन (वसुषेण से वैकर्त्तन) उसके भाग्य को स्थायी रूप से चिह्नित करता है। → कुन्ती के सामने प्रश्न खड़ा रह जाता है—इस दिव्य-तेजस्वी पुत्र के साथ वह क्या करेगी, और यह गुप्त जन्म आगे चलकर किस-किस के जीवन को उलट देगा?
Shlokas
Verse 1
है 7 >> छा अि>-छऋाज दशाधिकशततमोब<् ध्याय: कुन्तीको दुर्वासासे मन्त्रकी प्राप्ति
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! யாதவர்களில் ‘சூரன்’ எனும் தலைசிறந்தவன் இருந்தான்; அவனே வசுதேவரின் தந்தை. அவனுக்கு ‘பிருதா’ என்ற மகள் பிறந்தாள்; இப்பூமியில் அழகில் அவளுக்கு ஒப்பில்லை.
Verse 2
पितृष्वस्रीयाय स तामनपत्याय भारत । अग्रयमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यं स सत्यवाक्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஓ பாரதா! உண்மைவாக்குடைய சூரசேனன், சந்ததியற்ற தன் தந்தைச் சகோதரியின் மகனிடம் முன்பே ‘என் முதல் பிள்ளையை உனக்குக் கொடுப்பேன்’ என்று உறுதி செய்திருந்தான். ஆகவே முன் வாக்கை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, தன் முதல் சந்ததியையே அவனுக்கு அர்ப்பணிக்கத் தீர்மானித்தான்—இது வாக்குநிலைமைக்கும் குலதர்மத்திற்கும் உரிய செயல்.
Verse 3
अग्रजामथ तां कन््यां शूरो<नुग्रहकाड्क्षिणे | प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने,उन्हें पहले कन्या ही उत्पन्न हुई। अतः कृपाकांक्षी महात्मा सखा राजा कुन्तिभोजको उनके मित्र शूरसेनने वह कन्या दे दी
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அவனுடைய முதல் பிள்ளை பெண்ணாகப் பிறந்தாள். அப்போது அருள்செய்ய விரும்பி, நட்பின் தர்மத்தைப் பேணி, சூரசேனன் தன் உயர்ந்த நண்பன் குந்திபோஜனுக்கு அந்தக் கன்னியை அளித்தான்.
Verse 4
सा नियुक्ता पितुर्गेहि देवता5तिथिपूजने । उग्र पर्यचरत् तत्र ब्राह्मणं संशितव्रतम्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—தந்தையின் இல்லத்தில் ப்ருதைக்கு தேவர்பூஜையும் விருந்தோம்பலும் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்நேரம் கடும் விரதம் கொண்ட, உக்கிர இயல்புடைய ஒரு பிராமணன் அங்கு வந்தான்; ப்ருதா தர்மப்படி ஒழுக்கத்துடன் அவனைப் பணிந்தாள்.
Verse 5
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदु: । तमुग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—தர்மம் குறித்த தன் தீர்மானத்தை மறைத்து வைத்திருந்தவரை மக்கள் துர்வாசர் என்று அறிந்தனர். அவர் உக்கிரமும் கட்டுப்பட்ட உள்ளமும் கொண்டவர்; ப்ருதா எல்லா முயற்சிகளாலும் அவரை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தினாள்.
Verse 6
तस्यै स प्रददौ मन्त्रमापद्धर्मान्ववेक्षया । अभिचाराभिसंयुक्तमब्रवीच्चैव तां मुनि:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஆபத்துக் காலத் தர்மத்தை எண்ணி அந்த முனிவர் ப்ருதைக்கு ஒரு மந்திரத்தை அளித்தார்; அது வசீகரணச் செயல்முறையுடன் தொடர்புடையது. அதன் பயன்பாட்டு முறையையும் சொல்லி, பின்னர் முனிவர் அவளிடம் மேலும் உரைத்தார்.
Verse 7
य॑ य॑ देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि । तस्य तस्य प्रसादेन पुत्रस्तव भविष्यति,'शुभे! तुम इस मन्त्रद्वारा जिस-जिस देवताका आवाहन करोगी, उसी-उसीके अनुग्रहसे तुम्हें पुत्र प्राप्त होगा"
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அருள்மிகு பெண்ணே! இந்த மந்திரத்தால் நீ எந்த எந்த தெய்வத்தை அழைப்பாயோ, அந்த அந்த தெய்வத்தின் அருளால் உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்.
Verse 8
तथोक्ता सा तु विप्रेण कुन्ती कौतूहलान्विता । कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी
அந்தப் பிராமணன் இவ்வாறு கூறியதும், ஆர்வம் நிறைந்த குந்தி—அவள் இன்னும் கன்னியாக இருந்தாலும்—மந்திரத்தின் வல்லமையைச் சோதிக்க யசஸ்வினியான அரசகுமாரி சூரியன் அர்க்கனை அழைத்தாள்.
Verse 9
सा ददर्श तमायान्तं भास्करं लोकभावनम् । विस्मिता चानवद्याज्ञी दृष्टवा तन््महद्भुतम्
அழைத்தவுடனே, உலகங்களை உருவாக்கி காக்கும் பகவான் பாஸ்கரன் வருவதைக் கண்டாள். அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து, குற்றமற்ற உறுப்புகளையுடைய அறிவுள்ள குந்தி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்.
Verse 10
तां समासाद्य देवस्तु विवस्वानिदमब्रवीत् | अयमस्म्यसितापाड़ि ब्रूहि किं करवाणि ते
அவளிடம் அணுகிய தேவன் விவஸ்வான் கூறினார்—“கருநிறக் கண்களையுடைய பாண்டீ! நான் வந்துள்ளேன். சொல்—உனக்குப் பிரியமான எந்தக் காரியத்தை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்?”
Verse 11
(आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम् । विद्धि मां पुत्रलाभाय देवमर्क शुचिस्मिते ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“நல்லவளே! முனிவரின் மந்திரத்தால் தூண்டப்பட்டு, நீ அழைத்தவுடனே உனக்கு புதல்வன் பெறச் செய்ய நான் இங்கு வந்தேன். தூய புன்னகையுடையவளே! என்னை சூரியதேவன் அர்க்கன் என அறி.” குந்தி கூறினாள்—“பகைவரை அழிப்பவனே, பிரபுவே! ஒரு பிராமணன் எனக்கு வரமாக தேவர்களை அழைக்கும் மந்திரத்தையும் அதன் ஞானத்தையும் அளித்தான். அதின் வல்லமையை அறியவே, வல்லவனே, நான் உம்மை அழைத்தேன்.”
Verse 12
एतस्मिन्नपराधे त्वां शिरसाहं प्रसादये । योषितो हि सदा रक्ष्या: स्वापराद्धापि नित्यश:
இந்தக் குற்றத்திற்காக நான் தலைவணங்கி உங்கள் அருளையும் மன்னிப்பையும் வேண்டுகிறேன். ஏனெனில் பெண்கள் எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; அவர்கள் தாமே தவறு செய்தாலும் உயர்ந்தோர் இடையறாது அவர்களின் பாதுகாப்பை நிலைநாட்ட வேண்டும்.
Verse 13
सूर्य उवाच वेदाहं सर्वमेवैतद् यद् दुर्वासा वरं ददौ । संत्यज्य भयमेवेह क्रियतां संगमो मम
சூரியன் கூறினான்—அருள்மிகு பெண்ணே! துர்வாசர் உனக்கு வரம் அளித்ததனை நான் முழுதும் அறிவேன். ஆகவே அச்சத்தை விட்டு, இங்கேயே என்னுடன் ஒன்றுதலுக்கு ஒப்புக்கொள்.
Verse 14
अमोघं दर्शन महामाहूतश्वास्मि ते शुभे । वथाद्वाने5पि ते भीरु दोष: स्वान्नात्र संशय:
அருள்மிகு பெண்ணே! என் தரிசனம் ஒருபோதும் வீணாகாது; நீயே என்னை அழைத்தாய். அஞ்சுபவளே! இந்த அழைப்பு வீணானாலும், உனக்கு பெரும் குற்றம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 15
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ता बहुविध॑ सान्त्वपूर्व विवस्व॒ता । सा तु नैच्छद् वरारोहा कन्याहमिति भारत
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஓ பாரதா! விவஸ்வான் (சூரியன்) முதலில் சமாதான வார்த்தைகளால் பலவிதமாகப் பேசியும், “நான் இன்னும் கன்னி” என்று எண்ணிய அந்த உயர்குலப் பெண் ஒன்றுதலுக்கு இசையவில்லை.
Verse 16
बन्धुपक्ष भयाद् भीता लज्जया च यशस्विनी । तामर्कः पुनरेवेदमब्रवीद् भरतर्षभ
வைசம்பாயனன் கூறினான்—புகழ்மிக்க அந்தப் பெண், உறவினரிடையே பழிச்சொல் பரவுமோ என்ற அச்சத்தாலும், பெண்ணிய நாணத்தாலும் திணறினாள். ஓ பாரதகுலச் சிறந்தவனே! அப்போது அர்க்கன் (சூரியன்) அவளிடம் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 17
(पुत्रस्ते निर्मित: सुभ्रु शूणु यादृक्छुभानने ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அழகிய புருவங்களையுடைய அரசகுமாரியே, இனிய முகத்தையுடையவளே! உனக்குப் பிறக்கவிருக்கும் மகன் எத்தகையவன் என்பதை கேள். தூய புன்னகையுடையவளே! அவன் ஆதித்யனின் தெய்வீகக் குண்டலங்களையும் என் கவசத்தையும் அணிந்து பிறப்பான்; அந்தக் கவசம் எந்த ஆயுதங்களாலும் உடைக்க இயலாதது. பிராமணர்களுக்காக அவனிடம் ‘கொடுக்க இயலாதது’ என்று ஒன்றும் இருக்காது—தானத்தில் அவன் ஒருபோதும் தயங்கமாட்டான். நான் தூண்டினாலும் அவன் மனத்தில் தகாத செயலும் தகாத எண்ணமும் இடம் பெறாது. பிராமணர்கள் வேண்டினால் அவன் எல்லாவகைத் தானங்களையும் நிச்சயமாக அளிப்பான்; அதே நேரம் அவன் மிகுந்த சுயமரியாதையுடனும் பெருமையுடனும் இருப்பான்.
Verse 18
प्रकाशकर्ता तपन: सम्बभूव तया सह । तत्र वीर: समभवत् सर्वशस्त्रभृतां वर: । आमुक्तकवच: श्रीमान् देवगर्भ: श्रियान्वित:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஒளியும் வெப்பமும் அளிப்பவன் தபனன் (சூரியன்) அவளுடன் இணைந்தான். அந்த இணைவிலிருந்து உடனே ஒரு வீரமகன் பிறந்தான்—அனைத்து ஆயுததாரர்களிலும் முதன்மையானவன். அவன் பிறப்பிலேயே கவசம் அணிந்தவன்; செல்வமும் ஒளியும் நிறைந்தவன்—தேவகுழந்தை போலத் திகழ்ந்தான்.
Verse 19
सहजं कवचं बिश्रत् कुण्डलो द्योतितानन: । अजायत सुत: कर्ण: सर्वलोकेषु विश्रुत:
பிறப்பிலேயே இயல்பான கவசம் அணிந்து, பிறப்பிலேயே வந்த குண்டலங்களால் முகம் ஒளிர்ந்தவனாக—ஒரு மகன் பிறந்தான்: கர்ணன்; அவன் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றான்.
Verse 20
प्रादाच्च तस्यै कन्यात्वं पुन: स परमद्युति: । दत्त्वा च तपतां श्रेष्ठो दिवमाचक्रमे तत:
அதீத ஒளியுடையவன் அவளுக்கு மீண்டும் கன்னித்தன்மையை அளித்தான். அந்த வரத்தை வழங்கிய பின், வெப்பமளிப்பவர்களில் முதன்மையான சூரியன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 21
उस नवजात कुमारको देखकर वृष्णिवंशकी कन्या कुलीके हृदयमें बड़ा दुःख हुआ। उसने एकाग्रचितसे विचार किया कि अब क्या करनेसे अच्छा परिणाम निकलेगा
அந்த புதிதாகப் பிறந்த குமாரனைப் பார்த்ததும், வृष்ணி குலத்தின் கன்னி குலீகாவின் உள்ளம் பெருந்துயரால் நிறைந்தது. அவள் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி சிந்தித்தாள்—இப்போது எந்த வழியைத் தேர்ந்தால் நன்மையான முடிவு கிடைக்கும்?
Verse 22
गूहमानापचारं सा बन्धुपक्षभयात् तदा । उत्ससर्ज कुमारं तं जले कुन्ती महाबलम्,उस समय कुट॒म्बीजनोंके भयसे अपने उस अनुचित कृत्यको छिपाती हुई कुन्तीने महाबली कुमार कर्णको जलमें छोड़ दिया
அப்போது உறவினரின் அச்சத்தால் தன் அந்தத் தவறை மறைத்துக் கொண்டு குந்தி அந்த மகாபலமுடைய குழந்தையை நீரில் விட்டுவிட்டாள்.
Verse 23
तमुत्सृष्टं जले गर्भ राधाभर्ता महायशा: । पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्य: सूतनन्दन:
நீரில் கைவிடப்பட்ட அந்தப் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையை, ராதையின் கணவரான புகழ்மிக்க சூதனந்தனன் அதிரதன் எடுத்துக் கொண்டான். அவனும் அவன் மனைவியும் சேர்ந்து அந்தக் குழந்தையைத் தங்கள் மகனாக ஏற்றுக் கொண்டனர்.
Verse 24
नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तायुभौ | वसुना सह जातो<यं वसुषेणो भवत्विति,उन दम्पतिने उस बालकका नामकरण इस प्रकार किया; यह वसु (कवच-कुण्डलादि धन)-के साथ उत्पन्न हुआ है, इसलिये वसुषेण नामसे प्रसिद्ध हो
பின்னர் அந்தத் தம்பதியர் குழந்தைக்கு பெயரிட்டனர்: ‘இவன் வஸு (கவசம், குண்டலம் முதலிய செல்வம்) உடன் பிறந்தவன்; ஆகவே இவன் வஸுஷேணன் எனப் புகழ்பெறட்டும்’ என்றனர்.
Verse 25
स वर्थमानो बलवान् सर्वास्त्रिपूद्यतो 5भवत् | आ पृष्ठतापादादित्यमुपातिष्ठत वीर्यवान्
அந்த வலிமைமிக்க சிறுவன் வளர வளர எல்லா வகை ஆயுதக் கல்வியிலும் தேர்ச்சி பெற்றான். வீரன் கர்ணன் விடியற்காலம் முதல் சூரியன் மேற்குத் திசை நோக்கிச் சாயும் வரை சூரியனை வழிபட்டு நின்றான்.
Verse 26
तस्मिन् काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमत: । नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत् किंचिद् वसु महीतले
அப்போது மந்திர ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த அறிவுமிக்க வீரன் கர்ணனுக்கு, இந்தப் பூமியில் பிராமணர்கள் கேட்டால் கொடுக்காமல் வைக்கக்கூடிய செல்வம் எதுவும் இல்லை.
Verse 27
(ततः काले तु कम्मिंश्चिचत् स्वप्रान्ते कर्णमब्रवीत् । आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शूणु वीर वचो मम ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஒரு காலத்தில் கனவில் சூரியன் பிராமண வடிவம் கொண்டு கர்ணனை நோக்கி உரைத்தான்—“வீரா, என் சொல் கேள். இவ்விரவு கடந்தவுடன் விடியற்காலையில் வாசவன் (இந்திரன்) பிராமண வேடத்தில் உன்னிடம் வருவான். அவனுக்கு பிச்சை அளிக்காதே. உன் பிறவியோடு வந்த கவசத்தையும் குண்டலங்களையும் பறிக்க அவன் தீர்மானித்துள்ளான். ஆகவே உண்மையாய் உன்னை எச்சரிக்கிறேன்—என் வார்த்தையை நினைவில் வைத்துக் கொள்.” இவ்வாறு கனவில் சொல்லி அந்தப் பிராமண வடிவ சூரியன் அங்கேயே மறைந்தான். கர்ணன் விழித்தெழுந்து கனவின் பொருளை சிந்தித்தான். பின்னர் இந்திரன் பிராமணனாகப் பிச்சைக்காரனாய் வந்து கர்ணனிடம் கவசமும் குண்டலங்களும் வேண்டினான்.
Verse 28
स्वशरीरात् समुत्कृत्य कवचं स्वं निसर्गजम् । कर्णस्तु कुण्डले छित्त्वा प्रायच्छत् कृताञ्जलि:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—கர்ணன் கைகூப்பி வணங்கி, தன் உடலோடு பிறந்த இயற்கை கவசத்தை உடலிலிருந்து கிழித்தெடுத்து, இரு குண்டலங்களையும் வெட்டி, தானமாக அளித்தான்.
Verse 29
प्रतिग्रह तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा । (अहो साहसमित्येवं मनसा वासवो हसन् । देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् ।।
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்தச் செயலில் மகிழ்ந்த தேவேசன் வாசவன் (இந்திரன்) மனத்துள் புன்னகைத்து—“அஹோ! எத்தகைய துணிவு! தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்கள்—இவர்களில் இத்தகைய செயலைச் செய்ய வல்லவன் வேறு யார்?” என்று எண்ணினான். பின்னர் வெளிப்படையாகச் சொன்னான்—“வீரா! உன் இச்செயலால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு வேண்டிய வரத்தை கேள்.” கர்ணன் கூறினான்—“பகவனே! உம்மால் அளிக்கப்படும், பகைவரை அழிக்கும் அந்தத் தவறாத சக்தி (வேல்) எனக்கு வேண்டும்.” அப்போது தேவராஜன் அவனுக்கு அந்த சக்தியை அளித்தான்.
Verse 30
देवासुरमनुष्याणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । यमेकं जेतुमिच्छेथा: सोडनया न भविष्यति
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“வீரர்களில் சிறந்தவனே! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்கள்—இவர்களில் நீ ஒருவனை வெல்ல விரும்பினால், அந்த ஒருவன் இச்சக்தியின் தாக்குதலால் உயிர் தப்பமாட்டான்.”
Verse 31
प्राड़ नाम तस्य कथितं वसुषेण इति क्षितौ । कर्णो वैकर्तनश्वैव कर्मणा तेन सो5भवत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—முன்னர் இப்பூமியில் அவன் பெயர் வசுஷேணன் எனப் பேசப்பட்டது. பின்னர் தன் உடலிலிருந்து கவசத்தை வெட்டி அகற்றிய அந்தச் செயலால் அவன் கர்ணன் என்றும், வைகர்த்தனன் என்றும் புகழ்பெற்றான்.
Verse 109
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपर्वके अन्तर्गत सम्भवपर्वनें धृतराष्ट्रविवाहविषयक एक सौ नवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு திருவாய்ந்த மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தின் உட்பட்ட சம்பவபர்வத்தில், திருதராஷ்டிரரின் திருமணத்தைப் பற்றிய நூற்று ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 110
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि कर्णसम्भवे दशाधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्यझा भारत आदिपव॑ीके अन्तर्गत सम्भवपर्वमें कर्णकी उत्पत्तिसे सम्बन्ध रखनेवाला एक सौ दसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு திருவாய்ந்த மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தின் உட்பட்ட சம்பவபர்வத்தில், கர்ணனின் பிறப்புக் கதையை (கர்ண-சம்பவம்) கூறும் நூற்று பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 231
दृष्टवा कुमारं जात॑ सा वार्ष्णेयी दीनमानसा । एकाग्रं चिन्तयामास कि कृत्वा सुकृतं भवेत्
பிறந்த புதுக் குழந்தையைப் பார்த்த அந்த வார்ஷ்ணேயி பெண் மனம் தளர்ந்து, ஒருமுகமாகச் சிந்தித்தாள்—எதைச் செய்தால் அது உண்மையான நற்கருமமாக (சுக்ருதமாக) அமையும்?
Frequently Asked Questions
Pāṇḍu faces a conflict between personal limitation (a curse obstructing procreation) and public-ritual duty (securing progeny to discharge the ancestral debt and preserve dynastic continuity), prompting consideration of exceptional, norm-governed solutions.
Dharma is operationalized through obligations: ritual, learning, compassion, and lineage duties are interdependent. The chapter frames progeny not merely as desire but as a structured responsibility tied to social order and ancestral rites.
No explicit phalaśruti is stated here; instead, the meta-logic is juridical-ethical: failure to recognize and discharge obligations (especially pitṛ-ṛṇa) is presented as leading to the absence of favorable post-mortem standing, motivating the narrative’s policy discussion.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.