Adhyaya 3

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) द्वितीयो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अव्यक्तादभवत् कालः प्रधानं पुरुषः परः / तेभ्यः सर्वमिदं जातं तस्माद् ब्रह्ममयं जगत्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில் (ஈஸ்வரகீதைகளில்) இரண்டாம் அதிகாரம். ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—அவ்யக்தத்திலிருந்து காலம் தோன்றியது; பிரதானமும் பரம புருஷனும் (உள்ளனர்). இவர்களிலிருந்து இவ்வுலகம் அனைத்தும் பிறந்தது; ஆகவே உலகம் பிரம்மமயம்.

Verse 2

सर्वतः पाणिपादं तत् सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् / सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति

அந்த பரமத் தத்துவம் எங்கும் கைகளும் கால்களும் உடையது; எங்கும் அதன் கண்கள், தலைகள், முகங்கள் உள்ளன. உலகமெங்கும் அது கேள்விச் சக்தியுடன் இருந்து, அனைத்தையும் மூடி நிறைந்து நிற்கிறது.

Verse 3

सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् / सर्वाधारं सदानन्दमव्यक्तं द्वैतवर्जितम्

அவன் எல்லா இந்திரியங்களின் குணங்களாகத் தோன்றினாலும், எல்லா இந்திரியங்களும் அற்றவன். அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; எப்போதும் ஆனந்தமயம்; அவ்யக்தன்; இருமையற்றவன்.

Verse 4

सर्वोपमानरहितं प्रमाणातीतगोचरम् / निर्विकल्पं निराभासं सर्वावासं परामृतम्

அந்த பரமம் எல்லா ஒப்புமைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது; அறிவின் அளவுகோல்கள் எட்டாதது. அது நிர்விகல்பம், நிராபாசம்—வரையறுக்கும் தோற்றமற்றது—அனைத்திலும் உள்ளக வாசஸ்தலம்; அமரத்துவத்தின் உச்ச அமுதம்.

Verse 5

अभिन्नं भिन्नसंस्थानं शाश्वतं ध्रु वमव्ययम् / निर्गुणं परमं व्योम तज्ज्ञानं सूरयो विदुः

ஞானிகள் அறிகின்றனர்: அதுவே பரம வ்யோமம் (பிரம்மம்) — அதுவே உண்மையான ஞானம்; பிரிவில்லாததாய் இருந்தும் பல வடிவங்களாகத் தோன்றுவது, நித்தியம், நிலைபெற்றது, அழிவற்றது, நிர்குணம்.

Verse 6

स आत्मा सर्वभूतानां स बाह्याभ्यन्तरः परः / सो ऽहं सर्वत्रगः शान्तो ज्ञानात्मा परमेश्वरः

அவனே எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; அவனே வெளியில் உள்ளவனாகவும் உள்ளே உள்ள அந்தர்யாமியாகவும் இருந்து, பரமாதீதன். அந்த எங்கும் நிறைந்த, அமைதியான, ஞானஸ்வரூப பரமேஸ்வரன் நானே.

Verse 7

मया ततमिदं विश्वं जगदव्यक्तमूर्तिना / मत्स्थानि सर्वभूतानि यस्तं वेद स वेदवित्

என் அவ்யக்த ரூபத்தால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டது. எல்லா உயிர்களும் என்னுள் நிலைகொள்கின்றன; அந்தத் தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்தவன் வேதவித் ஆவான்.

Verse 8

प्रधानं पुरुषं चैव तत्त्वद्वयमुदाहृतम् / तयोरनादिरुद्दिष्टः कालः संयोजकः परः

பிரதானமும் புருஷனும் என இரு தத்துவங்கள் கூறப்படுகின்றன. அவை இரண்டையும் இணைக்கும் பரம, ஆதியற்ற காலமே உபதேசிக்கப்படுகிறது.

Verse 9

त्रयमेतदनाद्यन्तमव्यक्ते समवस्थितम् / तदात्मकं तदन्यत् स्यात् तद्रूपं मामकं विदुः

இந்த மும்மை ஆதியும் அந்தமும் இன்றித் அவ்யக்தத்தில் நிலைகொள்கிறது. அது அதே தத்துவத்தின் சாரமே; அதிலிருந்து வேறெனவும் சொல்லப்படுகிறது; அதன் ரூபம் என்னுடையதே என்று அறிக.

Verse 10

महदाद्यं विशेषान्तं संप्रसूते ऽखिलं जगत् / या सा प्रकृतिरुद्दिष्टा मोहिनी सर्वदेहिनाम्

மஹத் முதலாக விசேஷங்கள் வரை அவள் முழு உலகையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். கூறப்பட்ட அந்தப் பிரக்ருதி எல்லா தேஹிகளையும் மயக்கும் மோகினி சக்தி ஆகும்.

Verse 11

पुरुषः प्रकृतिस्थो हि भुङ्क्तेयः प्राकृतान् गुणान् / अहङ्कारविमुक्तत्वात् प्रोच्यते पञ्चविंशकः

புருஷன் பிரக்ருதியில் இருந்தபடியே பிரக்ருதி பிறப்பித்த குணங்களை அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் அகங்காரத்திலிருந்து விடுபட்டதால் அவன் இருபத்திஐந்தாம் தத்துவம் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 12

आद्यो विकारः प्रकृतेर्महानात्मेति कथ्यते / विज्ञानशक्तिर्विज्ञाता ह्यहङ्कारस्तदुत्थितः

பிரகிருதியின் முதல் மாற்றம் ‘மஹான்’ (மஹானாத்மா) எனப்படுகிறது. அதுவே விவேக-சக்தியும் அறிபவனான தத்துவமும்; அதிலிருந்தே அகங்காரம் எழுகிறது.

Verse 13

एक एव महानात्मा सो ऽहङ्कारो ऽभिधीयते / स जीवः सो ऽन्तरात्मेति गीयते तत्त्वचिन्तकैः

அந்த ஒரே மஹானாத்மாவே ‘அகங்காரம்’ எனவும் கூறப்படுகிறது. அதுவே ‘ஜீவன்’, அதுவே ‘அந்தராத்மா’ எனத் தத்துவம் சிந்திப்போர் பாடுகின்றனர்.

Verse 14

तेन वेदयते सर्वं सुखं दुःखं च जन्मसु / स विज्ञानात्मकस्तस्य मनः स्यादुपकारकम्

அதன் மூலமே பிறவி பிறவியாக இன்பமும் துன்பமும் உட்பட அனைத்தும் அறியப்படுகிறது. அது விஞ்ஞான-ஸ்வரூபம்; ஆகவே மனம் அதற்கு உதவும் கருவியாகும்.

Verse 15

तेनाविवेकतस्तस्मात् संसारः पुरुषस्य तु / स चाविवेकः प्रकृतौ सङ्गात् कालेन सो ऽभवत्

ஆகவே அந்த அவிவேகத்தினாலே புருஷனுக்கு சம்சாரச் சுழல் உண்டாகிறது. அந்த அவிவேகம் காலப்போக்கில் பிரகிருதியின் சங்கத்தால் தோன்றுகிறது.

Verse 16

कालः सृजति भूतानि कालः संहरति प्रजाः / सर्वे कालस्य वशगा न कालः कस्यचिद् वशे

காலமே எல்லா உயிர்களையும் படைக்கிறது; காலமே எல்லா பிரஜைகளையும் ஒடுக்குகிறது. அனைவரும் காலத்தின் ஆட்சிக்குள்; ஆனால் காலம் யாருக்கும் அடங்காது.

Verse 17

सो ऽन्तरा सर्वमेवेदं नियच्छति सनातनः / प्रोच्यते भगवान् प्राणः सर्वज्ञः पुरुषोत्तमः

அந்த சனாதனன் உள்ளே உறைந்து இந்த முழு உலகையும் அடக்கி ஆள்கிறான். அவனே பகவான்—பிராணஸ்வரூபன், அனைத்தறிவான், புருஷோத்தமன் எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 18

सर्वेन्द्रियेभ्यः परमं मन आहुर्मनीषिणः / मनसश्चाप्यहङ्कारमहङ्कारान्महान् परः

அறிவோர் கூறுவர்: எல்லா இந்திரியங்களையும் விட மனம் உயர்ந்தது. மனத்திற்கும் மேலே அகங்காரம்; அகங்காரத்திற்கும் அப்பால் மகான் (மஹத்தத்துவம்) உள்ளது.

Verse 19

महतः परमव्यक्तमव्यक्तात् पुरुषः परः / पुरुषाद् भगवान् प्राणस्तस्य सर्वमिदं जगत्

மஹத்திற்கும் அப்பால் பரம அவ்யக்தம்; அவ்யக்தத்திற்கும் அப்பால் புருஷன். அந்த புருஷனிலிருந்து பகவான் பிராணன் வெளிப்படுகின்றான்; அந்தப் பிராணனாலேயே இவ்வுலகம் முழுதும் அமைந்தது.

Verse 20

प्राणात् परतरं व्योम व्योमातीतो ऽग्निरीश्वरः / सो ऽहं सर्वत्रगः शान्तो ज्ञानात्मा परमेश्वरः / नास्ति मत्तः परं भूतं मां विज्ञाय विमुच्यते

பிராணனைவிட மேலானது வ்யோமம்; வ்யோமத்திற்கும் அப்பால் ஈஸ்வரன்—அக்னி. அவனே நான்: எங்கும் நிறைந்தவன், அமைதியானவன், ஞானமே இயல்பான பரமேஸ்வரன். என்னை விட உயர்ந்தது இல்லை; என்னை உண்மையாக அறிந்தால் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 21

नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् / ऋते मामेकमव्यक्तं व्योमरूपं महेश्वरम्

இந்த உலகில் அசையும்-அசையாத எந்த உயிரும் நித்தியமல்ல; என்னைத் தவிர—அவ்யக்தன், வ்யோமஸ்வரூபன், மகேஸ்வரன்—நித்தியன் யாருமில்லை.

Verse 22

सो ऽहं सृजामि सकलं संहरामि सदा जगत् / मायी मायामयो देवः कालेन सह सङ्गतः

நானே முழு உலகையும் படைக்கிறேன்; என்றும் அதனை ஒடுக்கி லயப்படுத்துகிறேன். மாயையை ஆளும், மாயமயமான தேவன், காலத்துடன் இணைந்து செயல்படுகிறேன்.

Verse 23

मत्सन्निधावेष कालः करोति सकलं जगत् / नियोजयत्यनन्तात्मा ह्येतद् वेदानुशासनम्

என் சன்னிதியிலேயே காலம் முழு உலகின் செயல்களை நடத்துகிறது. அனந்த ஆத்மா அதனை நியமிக்கிறான்—இதுவே வேத விதி.