Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकपञ्चाशो ऽध्यायः उपरिविभागः ऋषय ऊचुः भवता कथितः सम्यक् सर्गः स्वायंभुवस्ततः / ब्रह्माण्डस्यास्य विस्तारो मन्वन्तरविनिश्चयः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் ஐம்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவு; இப்போது உபரிவிபாகம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—ஸ்வாயம்புவ (மனு) முதல் சிருஷ்டி, இந்த பிரம்மாண்டத்தின் விரிவு, மேலும் மன்வந்தரங்களின் நிர்ணயம் ஆகியவற்றை நீங்கள் சரியாக எடுத்துரைத்தீர்கள்।

Verse 2

तत्रेश्वरेश्वरो देवो वर्णिभिर्धर्मतत्परैः / ज्ञानयोगरतैर्नित्यमाराध्यः कथितस्त्वया

அங்கே நீங்கள் உரைத்தது போல—ஈஸ்வரேஸ்வரனான தேவன், தர்மத்தில் பற்றுடைய நான்கு வர்ணத்தாராலும், ஞானயோகத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டவர்களாலும் இடையறாது ஆராதிக்கப்பட வேண்டியவன்।

Verse 3

तद्वदाशेषसंसारदुः खनाशमनुत्तमम् / ज्ञानं ब्रह्मैकविषयं येन पश्येम तत्परम्

அதேபோல், எல்லா ஸம்ஸாரத் துயரங்களையும் அழிக்கும், பிரம்மமே ஒரே பொருளாகக் கொண்ட அந்த உத்தம ஞானத்தை எங்களுக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நாம் அந்த பரமத் தத்துவத்தை நேரடியாகக் காண்போம்.

Verse 4

त्वं हि नारायणात्साक्षात् कृष्णद्वैपायनात् प्रभो / अवाप्ताखिलविज्ञानस्तत्त्वां पृच्छामहे पुनः

பிரபோ, நீங்கள் நேரடியாக நாராயணனிடமிருந்தும், கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) வழியிலும் வந்தவர்; அனைத்தறிவையும் பெற்றுள்ள நீங்கள் என்பதால், மீண்டும் பரமத் தத்துவத்தைப் பற்றி உம்மை நாம் கேட்கிறோம்.

Verse 5

श्रुत्वा मुनीनां तद् वाक्यं कृष्णद्वैपायनं प्रभुम् / सूतः पौराणिकः स्मृत्वा भाषितुं ह्युपचक्रमे

முனிவர்களின் அந்த வேண்டுகோள் மொழியைக் கேட்ட பௌராணிகன் சூதர், பரமகுரு கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அவர்களை நினைந்து, பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 6

अथास्मिन्नन्तरे व्यासः कृष्णद्वैपायनः स्वयम् / आजगाम मुनिश्रेष्ठा यत्र सत्रं समासते

அந்த நேரத்திலேயே, முனிவரே, சத்திர யாகத்தில் முனிவர்கள் கூடியிருந்த இடத்துக்கு, தாமே கிருஷ்ணத்வைபாயனன் வ்யாசர் வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 7

तं दृष्ट्वा वेदविद्वांसं कालमेघसमद्युतिम् / व्यासं कमलपत्राक्षं प्रणेमुर्द्विजपुङ्गवाः

வேதங்களில் நிபுணனும், கருமழைமேகம் போன்ற ஒளியுடையவனும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவனுமான வ்யாசரைப் பார்த்து, சிறந்த த்விஜர்கள் வணங்கினர்।

Verse 8

पपात दण्डवद् भूमौ दृष्ट्वासौ रोमहर्षणः / प्रदक्षिणीकृत्य गुरुं प्राञ्जलिः पार्श्वगो ऽभवत्

அவரைக் கண்டதும் ரோமஹர்ஷணர் தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்தார். குருவை வலம் வந்து, கைகூப்பி அருகில் நின்றார்।

Verse 9

पृष्टास्ते ऽनामयं विप्राः शौनकाद्या महामुनिम् / समाश्वास्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्

சௌனக முதலிய பிராமண முனிவர்கள் மகாமுனியின் நலத்தை விசாரித்து, அவரை ஆறுதல் கூறி, அவருக்கேற்ற ஆசனத்தை ஏற்படுத்தினர்।

Verse 10

अथैतानब्रवीद् वाक्यं पराशरसुतः प्रभुः / कच्चिन्न तपसो हानिः स्वाध्यायस्य श्रुतस्य च

அப்போது பராசரபுத்திரனாகிய ஆண்டவன் வியாசர் அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்—“உங்கள் தவம், வேத-ஸ்வாத்யாயம், மற்றும் ஸ்ருதி-ஞானத்தில் ஏதேனும் குறைவு ஏற்பட்டதோ?”

Verse 11

ततः स सूतः स्वगुरुं प्रणम्याह महामुनिम् / ज्ञानं तद् ब्रह्मविषयं मुनीनां वक्तुमर्हसि

பின்பு சூதர் தமது குருவாகிய மகாமுனியை வணங்கி கூறினார்—“முனிவரே! பிரம்மத்தைப் பொருளாகக் கொண்ட அந்த ஞானத்தை முனிவர்களுக்கு உரைப்பதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர்.”

Verse 12

इमे हि मुनयः शान्तास्तापसा धर्मतत्पराः / शुश्रूषा जायते चैषां वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

ஏனெனில் இம்முனிவர்கள் அமைதியுடையோர், தவமுடையோர், தர்மத்தில் நிலைத்தோர்; இவர்களிடம் கேட்டு சேவிக்க வேண்டுமெனும் உண்மையான விருப்பம் எழுந்துள்ளது. ஆகவே நீங்கள் அவர்களுக்கு தத்துவமாக உண்மையை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 13

ज्ञानं विमुक्तिदं दिव्यं यन्मे साक्षात् त्वयोदितम् / मुनीनां व्याहृतं पूर्वं विष्णुना कूर्मरूपिणा

நீங்கள் எனக்கு நேரடியாக உரைத்த அந்த தெய்வீகமான, விடுதலை அளிக்கும் ஞானம், முன்பு கூர்ம ரூபம் கொண்ட விஷ்ணுவால் முனிவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 14

श्रुत्वा सूतस्य वचनं मुनिः सत्यवतीसुतः / प्रणम्य शिरसा रुद्रं वचः प्राह सुखावहम्

சூதரின் சொற்களை கேட்ட சத்யவதியின் புதல்வனான முனி (வியாசர்) தலை வணங்கி ருத்ரனை வணங்கினார்; பின்னர் நலமும் இன்பமும் அளிக்கும் சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 15

व्यास उवाच वक्ष्ये देवो महादेवः पृष्टो योगीश्वरैः पुरा / सनत्कुमारप्रमुखैः स्वयं यत्समभाषत

வியாசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் சனத்குமாரர் முதலிய யோகீஸ்வரர்கள் கேட்டபோது, தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன் தானே உரைத்ததை நான் இங்கு அறிவிப்பேன்।

Verse 16

सनत्कुमारः सनकस्तथैव च सनन्दनः / अङ्गिरा रुद्रसहितो भृगुः परमधर्मवित्

சனத்குமாரர், சனகர், சனந்தனர்; ருத்ரருடன் அங்கிரசர்; மேலும் பரம தர்மத்தை அறிந்த பிருகு—(அங்கு இருந்தனர்)।

Verse 17

कणादः कपिलो योगी वामदेवो महामुनिः / शुक्रो वसिष्ठो भगवान् सर्वे संयतमानसाः

கணாதர், யோகி கபிலர், மகாமுனி வாமதேவர், சுக்ரர், பகவான் வசிஷ்டர்—அனைவரும் தம்மடக்கமுடையோர்; மனம் முழுதும் கட்டுப்பட்டது.

Verse 18

परस्परं विचार्यैते संशयाविष्टचेतसः / तप्तवन्तस्तपो घोरं पुण्ये बदरिकाश्रमे

அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து, சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த மனத்துடன், புனித பதரிகா ஆசிரமத்தில் கடும் தவம் செய்தனர்।

Verse 19

अपश्यंस्ते महायोगमृषिं धर्मसुतं शुचिम् / नारायणमनाद्यन्तं नरेण सहितं तदा

அப்போது அவர்கள் மகாயோகி ரிஷி, தர்மபுத்திரனான தூயவன்—ஆதி அந்தமற்ற நாராயணனை, நரனுடன் சேர்ந்து கண்டனர்।

Verse 20

संस्तूय विविधैः स्तोत्रैः सर्वे वेदसमुद्भवैः / प्रणेमुर्भक्तिसंयुक्ता योगिनो योगवित्तमम्

வேதங்களில் இருந்து தோன்றிய பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்து, பக்தியுடன் கூடிய யோகிகள் அனைவரும் யோகத்தின் உத்தம அறிஞருக்கு வணங்கினர்।

Verse 21

विज्ञाय वाञ्छितं तेषां भगवानपि सर्ववित् / प्राह गम्भीरया वाचा किमर्थं तप्यते तपः

அவர்களின் விருப்பத்தை அறிந்த சர்வஞ்ஞ பகவான், கனத்த குரலில் கூறினார்—“எதற்காக இந்தத் தவம் செய்யப்படுகிறது?”

Verse 22

अब्रुवन् हृष्टमनसो विश्वात्मानं सनातनम् / साक्षान्नारायणं देवमागतं सिद्धिसूचकम्

மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர்கள், சனாதனமான உலகாத்மா—சாட்சாத் நாராயண தேவனை—சித்தியின் உறுதியான குறியீடாக வந்தவரென உரைத்தனர்।

Verse 23

वयं संशयमापन्नाः सर्वे वै ब्रह्मवादिनः / भवन्तमेकं शरणं प्रपन्नाः पुरुषोत्तमम्

நாங்கள் அனைவரும் பிரம்மவாதிகள்; ஐயத்தில் விழுந்தோம். ஆகவே, புருஷோத்தமா, உம்மையே ஒரே சரணமாக அடைந்தோம்।

Verse 24

त्वं हि तद् वेत्थ परमं सर्वज्ञो भगवानृषिः / नारायणः स्वयं साक्षात् पुराणो ऽव्यक्तपूरुषः

நீயே அந்த பரமத் தத்துவத்தை அறிந்தவன்; நீ சர்வஞ்ஞமான பகவத் ரிஷி. நீ சாட்சாத் நாராயணன்—ஆதி, அவ்யக்த புருஷன்।

Verse 25

नह्यन्यो विद्यते वेत्ता त्वामृते परमेश्वर / शुश्रूषास्माकमखिलं संशयं छेत्तुमर्हसि

ஹே பரமேஸ்வரா! உம்மைத் தவிர (இத்தத்துவத்தை) உண்மையாக அறிந்தவர் வேறு யாரும் இல்லை. நாங்கள் பக்தியுடன் கேட்டு சேவை செய்ய ஆவலாயிருக்கிறோம்; ஆகவே எங்கள் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் முற்றிலும் நீக்க அருள்வீராக।

Verse 26

किं कारणमिदं कृत्स्नं को ऽनुसंसरते सदा / कश्चिदात्मा च का मुक्तिः संसारः किंनिमित्तकः

இந்த முழு பிரபஞ்சத்தின் காரணம் என்ன? யார் எப்போதும் பிறப்பு–இறப்பு சுழலில் அலைகிறார்? உண்மையில் ஆத்மா உண்டா? முக்தி என்ன? சம்சாரம் எந்த நிமித்தத்தால் எழுகிறது?

Verse 27

कः संसारयतीशानः को वा सर्वं प्रपश्यति / किं तत् परतरं ब्रह्म सर्वं नो वक्तुमर्हसि

ஜீவர்களை சம்சாரச் சுழலில் செலுத்தும் அந்த ஈசானன் யார்? அனைத்தையும் காண்பவன் யார்? அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லாத பரதரப் பிரம்மம் என்ன? இவை அனைத்தையும் எங்களுக்குச் சொல்ல அருள்வீராக।

Verse 28

एवमुक्ते तु मुनयः प्रापश्यन् पुरुषोत्तमम् / विहाय तापसं रूपं संस्थितं स्वेन तेजसा

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது முனிவர்கள் புருஷோத்தமனைத் தரிசித்தனர். தவசியின் வேடத்தை விட்டு, தமது சொந்த தேஜஸில் ஒளிர்ந்து வெளிப்பட்டு நின்றார்।

Verse 29

विभ्राजमानं विमलं प्रभामण्डलमण्डितम् / श्रीवत्सवक्षसं देवं तप्तजाम्बूनदप्रभम्

அவர்கள் அந்த தேவனைத் தரிசித்தனர்—ஒளிமிகு, மாசற்றவர்—பிரபாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கியவர், காய்ந்த ஜாம்பூநதப் பொன்னின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தவர்।

Verse 30

शङ्खचक्रगदापाणिं शार्ङ्गहस्तं श्रियावृतम् / न दृष्टस्तत्क्षणादेव नरस्तस्यैव तेजसा

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தம் கரங்களில் தாங்கி, சார்ங்க வில்லைப் பிடித்து, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யால் சூழப்பட்ட அந்த ஆண்டவனை மனிதன் காண இயலவில்லை; அதே கணமே அவன் அவருடைய ஒளித்தேஜஸால் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்।

Verse 31

तदन्तरे महादेवः शशाङ्काङ्कितशेखरः / प्रसादाभिमुखो रुद्रः प्रादुरासीन्महेश्वरः

அந்நேரத்தில், சந்திரச் சின்னம் திகழும் சிகரத்தையுடைய மகாதேவன்—ருத்ரன், மகேஸ்வரன்—கருணை நிறைந்த முகத்துடன் முன்னே தோன்றினான்।

Verse 32

निरीक्ष्य ते जगन्नाथं त्रिनेत्रं चन्द्रभूषणम् / तुष्टुवुर्हृष्टमनसो भक्त्या तं परमेश्वरम्

ஜகந்நாதன், மும்முகக் கண்களையுடையவன், சந்திர அலங்காரன் ஆகிய அந்த பரமேஸ்வரனைப் பார்த்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் பக்தியால் போற்றினர்।

Verse 33

जयेश्वर महादेव जय भूतपते शिव / जयाशेषमुनीशान तपसाभिप्रपूजित

வெற்றி உமக்கே, ஈஸ்வர மகாதேவா! வெற்றி உமக்கே, சிவா, பூதபதியே! வெற்றி உமக்கே, எல்லா முனிகளின் ஈசானா—தபஸால் போற்றப்படுபவனே!

Verse 34

सहस्रमूर्ते विश्वात्मन् जगद्यन्त्रप्रवर्तक / जयानन्त जगज्जन्मत्राणसंहारकारण

வெற்றி உமக்கே, ஆயிரம் வடிவங்களையுடையவனே, விஸ்வாத்மனே, உலகின் இயக்க-யந்திரத்தை நடத்துபவனே! வெற்றி உமக்கே, அனந்தனே—உலகின் பிறப்பு, காப்பு-பரிபாலனம், அழிவு ஆகியவற்றின் காரணமே!

Verse 35

सहस्रचरणेशान शंभो योगीन्द्रवन्दित / जयाम्बिकापते देव नमस्ते परमेश्वर

ஆயிரம் பாதங்களுடைய ஈசானனே, சம்புவே, யோகீந்திரர் வணங்கும் பெருமானே; ஜயாம்பிகையின் கணவரான தேவனே, பரமேஸ்வரா—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 36

संस्तुतो भगवानीशस्त्र्यम्बको भक्तवत्सलः / समालिङ्ग्य हृषीकेशं प्राह गम्भीरया गिरा

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட பக்தவத்ஸலன் திரியம்பகன் ஆகிய ஈசன், ஹ்ருஷீகேசனை அணைத்து, கனத்த குரலில் உரைத்தான்।

Verse 37

किमर्थं पुण्डरीकाक्ष मुनीन्द्रा ब्रह्मवादिनः / इमं समागता देशं किं वा कार्यं मयाच्युत

தாமரை-கண்ணனே, பிரம்மவாதிகளான இம்முனிவர்தலைவர்கள் எதற்காக இந்நாட்டிற்கு வந்துள்ளனர்? அச்யுதனே, என்னால் நிறைவேற்ற வேண்டிய பணி யாது?

Verse 38

आकर्ण्य भगवद्वाक्यं देवदेवो जनार्दनः / प्राह देवो महादेवं प्रसादाभिमुखं स्थितम्

பகவானின் சொற்களை கேட்ட தேவதேவன் ஜனார்தனன், அருள்முகத்துடன் எதிரே நின்ற மகாதேவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 39

इमे हि मुनयो देव तापसाः क्षीणकल्मषाः / अभ्यागता मां शरणं सम्यग्दर्शनकाङ्क्षिणः

தேவனே, இவர்கள் தவமுனிகள்; இவர்களின் மாசுகள் ஒழிந்துவிட்டன; சம்யக் தரிசனத்தை நாடி, அடைக்கலமாக என்னிடம் வந்துள்ளனர்।

Verse 40

यदि प्रसन्नो भगवान् मुनीनां भावितात्मनाम् / सन्निधौ मम तज्ज्ञानं दिव्यं वक्तुमिहार्हसि

தூய்மையும் தியானநிலையும் பெற்ற முனிவர்கள்மேல் பகவான் प्रसன்னராக இருந்தால், என் சன்னிதியிலேயே இங்கு அந்த தெய்வீக ஞானத்தை உரைக்க நீங்கள் தகுதியுடையீர்.

Verse 41

त्वं हि वेत्थ स्वमात्मानं न ह्यन्यो विद्यते शिव / ततस्त्वमात्मनात्मानं मुनीन्द्रेभ्यः प्रदर्शय

ஓ சிவா! உன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை உண்மையில் நீயே அறிவாய்; ஏனெனில் வேறு யாரும் (சுயமாக) அதை அறியார். ஆகவே உன் ஆத்மத்தாலேயே முனிவர்தலைவர்களுக்கு ஆத்மாவை வெளிப்படுத்து.

Verse 42

एवमुक्त्वा हृषीकेशः प्रोवाच मुनिपुङ्गवान् / प्रदर्शयन् योगसिद्धिं निरीक्ष्य वृषभध्वजम्

இவ்வாறு கூறிய ஹ்ருஷீகேசன் முனிவர்தலைவர்களை நோக்கி உரைத்தான்; வृषபத்வஜன் (சிவன்) மீது நோக்கை நிலைநிறுத்தி, யோகசித்தியின் வல்லமையை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 43

संदर्शनान्महेशस्य शङ्करस्याथ शूलिनः / कृतार्थं स्वयमात्मानं ज्ञातुमर्हथ तत्त्वतः

மஹேசன்—சங்கரன், சூலதாரி—என்ற அவரின் தரிசனமட்டுமே உங்களை நிறைவேற்றுகிறது; ஆகவே தத்துவமாக உங்கள் ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறிதல் உங்களுக்கு உரியது.

Verse 44

प्रष्टुमर्हथ विश्वेशं प्रत्यक्षं पुरतः स्थितम् / ममैव सन्निधावेष यथावद् वक्तुमीश्वरः

உங்கள் முன்னே வெளிப்படையாக நிற்கும் விஸ்வேஸ்வரனை நீங்கள் கேள்வி கேட்கத் தகுதியுடையீர். என் சன்னிதியிலேயே இந்த ஈஸ்வரன் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் உரைக்க வல்லவன்.

Verse 45

निशम्य विष्णुवचनं प्रणम्य वृषभध्वजम् / सनत्कुमारप्रमुखाः पृच्छन्ति स्म महेश्वरम्

திருமால் உரைகளை கேட்டுப் பின், வृषபத்வஜனான சங்கரனை வணங்கி, சனத்குமாரர் முதலிய முனிவர்கள் மகேஸ்வரனை வினவத் தொடங்கினர்।

Verse 46

अथास्मिन्नन्तरे दिव्यमासनं विमलं शिवम् / किमप्यचिन्त्यं गगनादीश्वरार्हं समुद्बभौ

அந்த இடைவெளியில் ஒரு தெய்வீக ஆசனம் தோன்றியது—மாசற்றது, சிவமயம், மங்களகரம்; அது சிந்திக்க இயலாதது, விண்ணாதிபதிக்கு உரியது, ஒளியுடன் வெளிப்பட்டது।

Verse 47

तत्राससाद योगात्मा विष्णुना सह विश्वकृत् / तेजसा पूरयन् विश्वं भाति देवो महेश्वरः

அங்கே யோகாத்மாவான உலகை படைத்த மகேஸ்வரன், விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து அமர்ந்தார்; தம் தேஜஸால் உலகமெங்கும் நிரப்பி, தேவன் மகேஸ்வரன் பிரகாசித்தார்।

Verse 48

तं ते देवादिदेवेशं शङ्करं ब्रह्मवादिनः / विभ्राजमानं विमले तस्मिन् ददृशुरासने

அப்போது பிரம்மவாதிகள் ஆகிய அவர்கள், தேவர்களுக்கும் தேவனான ஈசன் சங்கரனை, அந்த மாசற்ற ஆசனத்தில் அமர்ந்து ஒளியால் விளங்குவதாகக் கண்டனர்।

Verse 49

यं प्रपश्यन्तियोगस्थाः स्वात्मन्यात्मानमीश्वरमा / अनन्यतेजसं शान्तं शिवं ददृशिरे किल

யோகத்தில் நிலைத்தவர்கள் தம் சொந்த ஆத்மாவிலேயே அந்த ஆத்மாவை ஈசனாகக் காண்கிறார்கள்—ஒப்பற்ற தேஜஸுடன், அமைதியுடன், சிவமயமாக; உண்மையிலே அவரையே சிவனென உணர்ந்தனர்।

Verse 50

यतः प्रसूतिर्भूतानां यत्रैतत् प्रविलीयते / तमासनस्थं भूतानामीशं ददृशिरे किल

எவரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களின் பிறப்பு நிகழ்கின்றதோ, எவரிடமே இவ்வுலகம் முழுதும் லயமடைகின்றதோ—அந்தப் பூதங்களின் ஈசனை, யோகாசனத்தில் அமர்ந்தவராக, அவர்கள் நிச்சயமாகக் கண்டனர்.

Verse 51

यदन्तरा सर्वमेतद् यतो ऽभिन्नमिदं जगत् / स वासुदेवमासीनं तमीशं ददृशुः किल

எவரின் உள்ளே இவை அனைத்தும் நிலைத்துள்ளதோ, எவரிடமிருந்து இவ்வுலகம் வேறுபட்டதல்லவோ—அந்த அமர்ந்திருக்கும் வாசுதேவனை, அந்த ஈசனை அவர்கள் நிச்சயமாகக் கண்டனர்.

Verse 52

प्रोवाच पृष्टो भगवान् मुनीनां परमेश्वरः / निरीक्ष्य पुण्डरीकाक्षं स्वात्मयोगमनुत्तमम्

முனிவர்கள் கேட்டபோது, பகவான் பரமேஸ்வரன் உரைத்தான்—தாமரைக்கண்ணனையும், உன்னதமான ஆத்மயோகத்தையும் தியானித்து நோக்கி.

Verse 53

तच्छृणुध्वं यथान्यायमुच्यमानं मयानघाः / प्रशान्तमानसाः सर्वे ज्ञानमीश्वरभाषितम्

ஆகையால், பாவமற்றவர்களே, நான் முறையோடு உரைக்கின்ற இந்த உபதேசத்தை கேளுங்கள்; நீங்கள் அனைவரும் அமைதியான மனத்துடன் ஈசுவரன் உரைத்த ஞானத்தைச் செவிமடுக்குங்கள்.