Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे ऽष्टमो ऽध्यायः सूत उवाच एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदाद्या महर्षयः / प्रणम्य वरदं विष्णुं पप्रच्छुः संशयान्विता

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—இந்த வாக்கை கேட்ட நாரத முதலிய மகரிஷிகள் வரதனான விஷ்ணுவை வணங்கி, சந்தேகமுடன் அவரை வினவினர்।

Verse 2

ऋषय ऊचुः कथितो भवता सर्गो मुख्यादीनां जनार्दन / इदानीं संशयं चेममस्माकं छेत्तुमर्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே ஜனார்தன! மஹத் முதலிய தத்துவங்களிலிருந்து தொடங்கும் ஸர்கத்தை நீங்கள் உரைத்தீர்கள். இப்போது எங்களுடைய இந்தச் சந்தேகத்தை நீக்குதல் உமக்கு உரியது।

Verse 3

कथं स भगवानीशः पूर्वजो ऽपि पिनाकधृक् / पुत्रत्वमगच्छंभुर्ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

பினாகத்தைத் தாங்கும் பகவான் ஈசன் சம்பு, எல்லாவற்றுக்கும் முன்னோனாக இருந்தும், அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மாவின் புதல்வன் என எவ்வாறு கூறப்பட்டார்?

Verse 4

कथं च भगवाञ्जज्ञे ब्रह्मा लोकपितामहः / अण्डजो जगतामीशस्तन्नो वक्तुमिहार्हसि

மேலும் பகவான் பிரம்மா—லோகங்களின் பிதாமஹன், அண்டஜன் (பிரபஞ்ச அண்டத்திலிருந்து தோன்றியவன்), ஜகதீசன்—அவர் எவ்வாறு பிறந்தார்? அதை எங்களுக்கு இங்கே உரையுங்கள்।

Verse 5

श्रीकूर्म उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे शङ्करस्यामितौजसः / पुत्रत्वं ब्रह्मणस्तस्य पद्मयोनित्वमेव च

ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—எல்லா ரிஷிகளும் கேளுங்கள்; அளவற்ற தேஜஸுடைய சங்கரன் பிரம்மாவின் புதல்வன் என எவ்வாறு கூறப்படுகிறான், மேலும் பிரம்மா பத்மயோனி (தாமரைப் பிறவி) என எவ்வாறு விளங்குகிறான் என்பதையும் கேளுங்கள்।

Verse 6

अतीतकल्पावसाने तमोभूतं जगत् त्रयम् / आसीदेकार्णवं सर्वं न देवाद्या न चर्षयः

கடந்த கல்பத்தின் முடிவில் மூவுலகமும் இருளால் மூடப்பட்டது. அனைத்தும் ஒரே மகார்ணவமாக இருந்தது; தேவரும் இல்லை, ரிஷிகளும் இல்லை.

Verse 7

तत्र नारायणो देवो निर्जने निरुपप्लवे / आश्रित्य शेषशयनं सुष्वाप पुरुषोत्तमः

அங்கே அமைதியும் இடையூறும் அற்ற வெற்றிடப் பரப்பில் தேவ நாராயணன் சேஷன் படுக்கையைச் சார்ந்து; புருஷோத்தமன் யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 8

सहस्त्रशीर्षा भूत्वा स सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् / सहस्त्रबाहुः सर्वज्ञश्चिन्त्यमानो मनीषिभिः

அவர் ஆயிரத் தலைகளாய், ஆயிரக் கண்களாய், ஆயிரக் கால்களாய் விளங்குகிறார்; ஆயிரக் கரங்களும், அனைத்தறிவும் உடையவர்—ஞானிகள் தியானிப்பவர்.

Verse 9

पीतवासा विशालाक्षो नीलजिमूतसन्निभः / महाविभूतिर्योगात्मा योगिनां हृदयालयः

மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவர், விரிந்த கண்கள் உடையவர், நீல மழைமேகம் போன்றவர்; மகாவிபூதி நிறைந்தவர், யோகமே வடிவானவர்—யோகிகளின் இதயத்தில் உறைவார்.

Verse 10

कदाचित् तस्य सुप्तस्य लीलार्थं दिव्यमद्भुतम् / त्रैलोक्यसारं विमलं नाभ्यां पङ्कजमुद्वभौ

ஒருமுறை அவர் யோகநித்திரையில் சயனித்திருந்தபோது, லீலையின்பொருட்டு அவரது நாபியிலிருந்து தெய்வீகமும் அதிசயமும் ஆன, தூய தாமரை மலர்ந்தது—மூவுலகின் சாரமாக.

Verse 11

शतयोजनविस्तीर्णं तरुणादित्यसन्निभम् / दिव्यगन्धमयं पुण्यं कर्णिकाकेसरान्वितम्

அது நூறு யோஜனங்கள் விரிந்தது; புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தது; தெய்வீக நறுமணமால் நிறைந்த புனிதமாய், கர்ணிகை மற்றும் கேசரங்களுடன் கூடியது.

Verse 12

तस्यैवं सुचिरं कालं वर्तमानस्य शार्ङ्गिणः / हिरण्यगर्भो भगवांस्तं देशमुपचक्रमे

இவ்வாறு சார்ங்கம் தாங்கிய திருமால் அங்கே மிக நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தபோது, பகவான் ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) அந்த இடத்தை நோக்கி புறப்பட்டு அங்கே அணைந்தார்.

Verse 13

स तं करेण विश्वात्मा समुत्थाप्य सनातनम् / प्रोवाच मधुरं वाक्यं मायया तस्य मोहितः

அப்போது விஸ்வாத்மா தம் கையால் அந்த சனாதனனை எழுப்பி, இனிய சொற்களை உரைத்தார்—அவன் அவருடைய மாயையால் மயங்கியிருந்தான்.

Verse 14

अस्मिन्नेकार्णवे घोरे निर्जने तमसावृते / एकाकी को भवाञ्छेते ब्रूहि मे पुरुषर्षभ

இந்த அச்சமூட்டும் ஏகார்ணவத்தில், வெறுமையாய் இருளால் மூடப்பட்ட இடத்தில், நீ ஒருவனாய் இங்கே படுத்திருப்பது யார்? எனக்குச் சொல், ஓ புருஷரிஷபா.

Verse 15

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विहस्य गरुडध्वजः / उवाच देवं ब्रह्माणं मेघगम्भीरनिः स्वनः

அவன் சொன்னதை கேட்டதும் கருடக் கொடியுடைய பகவான் சிரித்து, மேகத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் தேவன் பிரம்மாவிடம் உரைத்தார்.

Verse 16

भो भो नारायणं देवं लोकानां प्रभवाप्ययम् / महायोगेश्वरं मां त्वं जानीहि पुरुषोत्तमम्

ஓ! ஓ! என்னை நாராயண தேவனாக அறிக—உலகங்களின் தோற்றமும் லயமும் ஆனவன்; என்னை மகாயோகேஸ்வரனாகவும் புருஷோத்தமனாகவும் உணர்க।

Verse 17

मयि पश्य जगत् कृत्स्नं त्वां च लोकपितामहम् / सपर्वतमहाद्वीपं समुद्रैः सप्तभिर्वृतम्

என்னுள் முழு பிரபஞ்சத்தையும் காண்—மேலும் உன்னையும், ஓ உலகப் பிதாமஹனே! மலைகளுடன் கூடிய மகாத்வீபங்களைப் பார்; அவை ஏழு சமுத்திரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளன।

Verse 18

एवमाभाष्य विश्चात्मा प्रोवाच पुरुषं हरिः / जानन्नपि महायोगी को भवानिति वेधसम्

இவ்வாறு கூறி, விஸ்வாத்மனான ஹரி அந்த புருஷனை நோக்கிப் பேசினார். அறிந்திருந்தும் மகாயோகி, வேதஸ் (படைத்தோன்) இடம்—“நீர் யார்?” என்று கேட்டார்।

Verse 19

ततः प्रहस्य भगवान् ब्रह्मा वेदनिधिः प्रभुः / प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं सस्मितं श्लक्ष्णया गिरा

அப்போது வேதநிதியான ஆண்டவன் பகவான் பிரம்மா சிரித்து, தாமரை-கண் கொண்டவருக்கு மென்மையான இனிய மொழியால் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்।

Verse 20

अहं धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / मय्येव संस्थितं विश्वं ब्रह्माहं विश्वतोमुखः

நான் தாதாவும் விதாதாவும்; சுயம்புவும் பரபிதாமகனும். என்னுள் மட்டுமே இவ்வுலகம் நிலைபெற்றுள்ளது; நான் விச்வதோமுகன் பிரம்மா.

Verse 21

श्रुत्वा वाचं स भगवान् विष्णुः सत्यपराक्रमः / अनुज्ञाप्याथ योगेन प्रविष्टो ब्रह्मणस्तनुम्

அவ்வாக்கைச் செவிமடுத்து, சத்தியப் பராக்ரமனான பகவான் விஷ்ணு அனுமதி அளித்து, யோக சக்தியால் பிரம்மாவின் உடலுள் புகுந்தார்।

Verse 22

त्रलोक्यमेतत् सकलं सदेवासुरमानुषम् / उदरे तस्य देवस्य दृष्ट्वा विस्मयमागतः

அந்த தேவனின் வயிற்றினுள் தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட முழு திரிலோகத்தையும் கண்டு அவர் பேர்வியப்புற்றார்।

Verse 23

तदास्य वक्त्रान्निष्क्रम्य पन्नगेन्द्रनिकेतनः / अजातशत्रुर्भगवान् पितामहमथाब्रवीत्

அப்போது பன்னகேந்திர நிகேதனனாகிய அஜாதசத்ரு பகவான் அவன் வாயிலிருந்து வெளிவந்து பிதாமகன் பிரம்மாவை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 24

भवानप्येवमेवाद्य शाश्वतं हि ममोहरम् / प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् विचित्रान् पुरुषर्षभ

ஆண் சிறந்தவனே! நீயும் இன்று இவ்வாறே என் இந்த நித்தியமான மனோகர தரிசனத்தில் புகுந்து, இவ்விசித்திர உலகங்களைப் பார்।

Verse 25

ततः प्रह्लादनीं वाणी श्रुत्वा तस्याभिनन्द्य च / श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश कुशध्वजः

பின்னர் அந்த மகிழ்வூட்டும் தெய்வவாணியைச் செவிமடுத்து, வணக்கத்துடன் ஏற்றுக் கொண்டு, குசத்வஜன் மீண்டும் ஸ்ரீபதியின் வயிற்றினுள் புகுந்தான்।

Verse 26

तानेव लोकान् गर्भस्थानपश्यत् सत्यविक्रमः / पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः

சத்தியவிக்ரமன் அவ்வுலகங்களையே அண்டகர்ப்பத்தில் நிலைத்திருப்பதாகக் கண்டான்; ஆனால் தேவனின் ஆளுமை முழுதும் சுற்றினாலும் ஹரி ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் முடிவை அவன் காணவில்லை।

Verse 27

ततो द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि महात्मना / जनार्दनेन ब्रह्मासौ नाभ्यां द्वारमविन्दत

அப்போது மகாத்மா ஜனார்தனன் எல்லா வாசல்களையும் மூடினான்; பிரம்மா நாபியில் ஒரு வாசல் (வழி) கண்டடைந்தான்।

Verse 28

तत्र योगबलेनासौ प्रविश्य कनकाण्डजः / उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

அங்கே யோகபலத்தால் நுழைந்து, பொன்னண்டத்தில் பிறந்த நான்முகப் பிரம்மா தாமரையிலிருந்து தன் சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 29

विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः

தாமரையில் அமர்ந்து ஒளிவீசி, தாமரை-கர்ப்பத்தின் ஒளிக்கு ஒப்பான பிரகாசத்துடன்—சுயம்பூ பகவான் பிரம்மா, உலகங்களின் கர்ப்பமூலம், பிதாமகன், வெளிப்பட்டான்।

Verse 30

समन्यमानो विश्वेशमात्मानं परमं पदम् / प्रोवाच पुरुषं विष्णुं मेघगम्भीरया गिरा

விஷ்ணுவை உலகநாதன், பரமாத்மா, பரமபதம் என வணங்கி ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் அந்த புருஷன் விஷ்ணுவை மேகமுழக்கம் போன்ற கனத்த குரலில் உரைத்தான்।

Verse 31

किं कृतं भवतेदानीमात्मनो जयकाङ्क्षया / एको ऽहं प्रबलो नान्यो मां वै को ऽबिभविष्यति

இப்போது உன் சொந்த வெற்றிக்கான ஆசையால் நீ என்ன சாதித்தாய்? “நான் ஒருவனே வல்லவன்; வேறு யாருமில்லை—என்னை யார் வெல்ல முடியும்?”

Verse 32

श्रुत्वा नारायणो वाक्यं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः / सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं बभाषे मधुरं हरिः

உலக ஒழுங்கின் காவலன் பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்ட நாராயணன் ஹரி, அவரை ஆறுதல்படுத்தும் வகையில் இனிமையும் மென்மையும் நிறைந்த பதிலை உரைத்தான்।

Verse 33

भवान् धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / न मात्सर्याभियोगेन द्वाराणि पिहितानि मे

நீங்கள் தாதாவும் விதாதாவும்; தன்னிறைவு பிறப்பான ஸ்வயம்பூ, ஆதிப் பிதாமகன். பொறாமை அல்லது தீமனத்தால் என் வாசல்கள் மூடப்படவில்லை.

Verse 34

किन्तु लीलार्थमेवैतन्न त्वां बाधितुमिच्छया / को हि बाधितुमन्विच्छेद् देवदेवं पितामहम्

ஆனால் இது தெய்வீக லீலையின் பொருட்டே; உங்களைத் தடுக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் அல்ல. தேவர்களின் தேவனாகிய ஆதிப் பிதாமகனை யார் எதிர்க்க விரும்புவார்?

Verse 35

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यो मे सर्वथा भवान् / सर्वमन्वय कल्याणं यन्मयापहृतं तव

இதனை வேறாக எண்ண வேண்டாம்; நீங்கள் எப்போதும் எனக்கு வணக்கத்திற்குரியவர். உங்கள் வம்சத்தின் எந்த நன்மையை நான் எடுத்தேனோ, அது அனைத்தும் முழுமையாக உங்களுக்கு மீளட்டும்.

Verse 36

अस्माच्च कारणाद् ब्रह्मन् पुत्रो भवतु मे भवान् / पद्मयोनिरिति ख्यातो मत्प्रियार्थं जगन्मय

இந்தக் காரணத்தினாலே, ஓ பிரம்மனே, நீ என் புதல்வனாக ஆகுக. ‘பத்மயோனி’ எனப் புகழ்பெற்று, உலகமெங்கும் நிறைந்து, என் பிரிய நோக்கிற்காக உலகை உருவாக்குக.

Verse 37

ततः स भगवान् देवो वरं दत्त्वा किरीटिने / प्रहर्षमतुलं गत्वा पुनर्विष्णुमभाषत

அப்போது அந்த பகவான் தேவன், கிரீடம் தரித்தவர்க்கு வரம் அளித்து, ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்து, மீண்டும் விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 38

भवान् सर्वात्मको ऽनन्तः सर्वेषां परमेश्वरः / सर्वभूतान्तरात्मा वै परं बह्म सनातनम्

நீயே அனைத்திற்கும் ஆத்மா, முடிவிலி, எல்லோருக்கும் பரமேஸ்வரன். நீயே எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அந்தராத்மா; நித்தியமான பரம்பிரம்மம்.

Verse 39

अहं वै सर्वलोकानामात्मा लोकमहेश्वरः / मन्मयं सर्वमेवेदं ब्रह्माहं पुरुषः परः

நானே எல்லா உலகங்களின் ஆத்மா; உலகங்களின் மகேஸ்வரன். இவ்வெல்லாம் என்னால் நிறைந்து என்னாலேயே ஆனது; நானே பிரம்மம், நானே பரம புருஷன்.

Verse 40

नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः / एका मूर्तिर्द्विधा भिन्ना नारायणपितामहौ

இந்த இருவரைத் தவிர உலகங்களுக்குப் பரமேஸ்வரன் வேறு இல்லை. ஒரே தெய்வத் தத்துவம் இரு வடிவங்களாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறது—நாராயணன் மற்றும் பிதாமஹன் (பிரம்மா).

Verse 41

तेनैवमुक्तो ब्रह्माणं वासुदेवो ऽब्रवीदिदम् / इयं प्रतिज्ञा भवतो विनाशाय भविष्यति

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் வாசுதேவன் பிரம்மாவிடம் சொன்னான்— “உமது இப்பிரதிஞ்ஞை உமது அழிவிற்குக் காரணமாகும்.”

Verse 42

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / प्रधानपुरुषेशानं वेदाहं परमेश्वरम्

நீ யோகேசுவரனை ஏன் காணவில்லை—அழிவிலாதவர், பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி, பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் ஈசானர்? அவரையே பரமேசுவரன் என அறி.

Verse 43

यं न पश्यन्ति योगीन्द्राः सांख्या अपि महेश्वरम् / अनादिनिधनं ब्रह्म तमेव शरणं व्रज

யோகிகளில் முதன்மையோராலும் காணப்படாததும், சாங்க்யர்களாலும் மகேசுவரனென உண்மையாக உணரப்படாததும் அவர்; அவர் ஆதியற்ற முடிவற்ற பிரம்மம்; அவரிடமே சரணடை.

Verse 44

ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम् / भवान् न नूनमात्मानं वेत्ति तत् परमक्षरम्

அப்போது கோபமுற்ற பிரம்மா தாமரைநேத்திரன் கேசவனை நோக்கி— “நிச்சயமாக நீ உன் சொந்த ஆத்மாவாகிய அந்த பரம அక్షரத்தை அறியவில்லை” என்றான்.

Verse 45

ब्रह्माणं जगतामेकमात्मानं परमं पदम् / नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः

அவரே பிரம்மா—அனைத்து உலகங்களின் ஒரே ஆத்மா, பிரபஞ்சத்தின் ஒரே அந்தர்யாமி, பரம பதம். அவரைத் தவிர உலகங்களுக்கு வேறு பரமேசுவரன் இல்லை.

Verse 46

संत्यज्य निद्रां विपुलां स्वमात्मानं विलोकय / तस्य तत् क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा विष्णुरभाषत

ஆழ்ந்த நித்திரையைத் துறந்து தன் ஆத்மாவை நோக்கி, அவனுடைய கோபத்தால் பிறந்த சொற்களைச் செவிமடுத்து, பகவான் விஷ்ணு உரைத்தார்।

Verse 47

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः / न मे ऽस्त्यविदितं ब्रह्मन् नान्यथाहं वदामिते

நல்லோனே! இவ்வாறு பேசாதே; மகாத்மாவின் பழிசொல்லை உச்சரிக்காதே. பிராமணனே, எனக்கு அறியாதது எதுவும் இல்லை; உனிடம் நான் உண்மையல்லாததைச் சொல்லேன்।

Verse 48

किन्तु मोहयति ब्रह्मन् भवन्तं पारमेश्वरी / मायाशेषविशेषाणां हेतुरात्मसमुद्भावा

ஆனால் பிராமணனே, பரமேஸ்வரியே உன்னை மயக்குகின்றாள்; அவள் ஆத்மத்திலிருந்து எழுந்து மாயைக்கும் அதன் மீதமுள்ள பல்வேறு வெளிப்பாடுகளுக்கும் காரணமாகிறாள்।

Verse 49

एतावदुक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीं बभूव ह / ज्ञात्वा तत् परमं तत्त्वं स्वमात्मानं महेश्वरम्

இவ்வளவே சொல்லி பகவான் விஷ்ணு மௌனமானார்; ஏனெனில் அவர் பரமத் தத்துவத்தை—தன் ஆத்மாவையே—மஹேஸ்வரனாக உணர்ந்திருந்தார்।

Verse 50

कुतो ऽप्यपरिमेयात्मा भूतानां परमेश्वरः / प्रसादं ब्रह्मणे कर्तुं प्रादुरासीत् ततो हरः

அப்போது எங்கோ மறைந்த ஆதாரத்திலிருந்து, அளவிடமுடியாத ஆத்மசொரூபனாகிய, எல்லா உயிர்களுக்கும் பரமேஸ்வரனான ஹரன், பிரம்மாவுக்கு அருள் வழங்க வெளிப்பட்டான்।

Verse 51

ललाटनयनो ऽनन्तो जटामण्डलमण्डितः / त्रिशूलपाणिर्भगवांस्तेजसां परमो निधिः

நெற்றியில் கண் கொண்ட அனந்தன், ஜடாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; திரிசூலபாணி பகவான்—அனைத்து தேஜஸ்களின் பரம நிதி.

Verse 52

दिव्यां विशालां ग्रथितां ग्रहैः सार्केन्दुतारकैः / मालामत्यद्भुताकारां धारयन् पादलम्बिनीम्

அவர் தெய்வீகமான, மிகப் பெரிய மாலையை அணிந்திருந்தார்—கிரகங்களால் கோர்க்கப்பட்டு, சூரியன்-சந்திரன்-நட்சத்திரங்களுடன்—அதிசய வடிவமாய், பாதங்கள் வரை தொங்கியது.

Verse 53

तं दृष्ट्वा देवमीशानं ब्रह्मा लोकपितामहः / मोहितो माययात्यर्थं पीतवाससमब्वीत्

அந்த ஈசான தேவனை கண்டதும், உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அவரின் மாயையால் முற்றிலும் மயங்கி, பீதாம்பரதாரியிடம் உரைத்தான்.

Verse 54

क एष पुरुषो ऽनन्तः शूलपाणिस्त्रिलोचनः / तेजोराशिरमेयात्मा समायाति जनार्दन

ஓ ஜனார்தன! அணுகி வரும் இந்த அனந்த புருஷன் யார்—சூலபாணி, திரிநேத்திரன்—அளவிடமுடியாத ஆத்மா, தேஜஸின் குவியல்?

Verse 55

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विष्णुर्दानवमर्दनः / अपश्यदीश्वरं देवं ज्वलन्तं विमले ऽम्भसि

அந்த சொற்களை கேட்டதும், தானவமர்தனன் விஷ்ணு, தூய நீரில் ஜ்வலிக்கும் தேஜஸுடன் பிரகாசிக்கும் ஈஸ்வர தேவனை கண்டான்.

Verse 56

ज्ञात्वा तत्परमं भावमैश्वरं ब्रह्मभावनम् / प्रोवाचोत्थाय भगवान् देवदेवं पितामहम्

அந்த பரம ஐஸ்வர்ய நிலை—ஈஸ்வரரூப பிரம்மபாவனை—அறிந்து பகவான் எழுந்து தேவர்களின் பிதாமகன் பிரம்மாவை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 57

अयं देवो महादेवः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / अनादिनिधनो ऽचिन्त्यो लोकानामीश्वरो महान्

இத்தேவனே மகாதேவன்—தன்னொளியாய் விளங்கும் சனாதனன்; ஆதியும் அந்தமும் அற்றவன், சிந்தனைக்கெட்டவன், எல்லா உலகங்களின் மகா ஈஸ்வரன்।

Verse 58

शङ्करः शंभुरीशानः सर्वात्मा परमेश्वरः / भूतानामधिपो योगी महेशो विमलः शिवः

அவரே சங்கரன், சம்பு, ஈசானன்—அனைவரின் ஆத்மா, பரமேஸ்வரன்; உயிர்களின் அதிபதி, மகா யோகி, மகேசன்—மாசற்ற, மங்களகரமான சிவன்।

Verse 59

एष धाता विधाता च प्रधानपुरुषेश्वरः / यं प्रपश्यन्ति यतयो ब्रह्मभावेन भाविताः

அவரே தாதா, விதாதா—பிரதானமும் புருஷனும் ஆகியவற்றின் ஈஸ்வரன்; பிரம்மபாவத்தில் நிறைந்த யதிகள் அவரைத் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள்।

Verse 60

सृजत्येष जगत् कृत्स्नं पाति संहरते तथा / कालो भूत्वा महादेवः केवलो निष्कलः शिवः

அவரே முழு உலகையும் படைத்து, காத்து, பின்னர் ஒடுக்குகின்றார்; காலமாகி மகாதேவன் சிவன் ஒருவனாகவே—பாகமற்ற, நிருபாதி, தூயவனாய்—நிலைகொள்கிறான்।

Verse 61

ब्रह्माणं विदधे पूर्वं भवन्तं यः सनातनः / वेदांश्च प्रददौ तुभ्यं सो ऽयमायाति शङ्करः

யார் சனாதனன் முன்பு உம்மை பிரம்மாவாக நியமித்து, வேதங்களை உமக்குத் தந்தாரோ—அவரே இச் சங்கரன் இப்போது இங்கு வருகின்றான்।

Verse 62

अस्यैव चापरां मूर्ति विश्वयोनिं सनातनीम् / वासुदेवाभिधानां मामवेहि प्रपितामह

ஓ ப்ரபிதாமஹா! அவருடைய இன்னொரு சனாதன மூர்த்தியாக—விச்வயோனி, உலகக் காரணமாக—‘வாசுதேவ’ என்ற நாமத்துடன் என்னை அறிந்துகொள்।

Verse 63

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / दिव्यं भवतु ते चक्षुर्येन द्रक्ष्यसि तत्परम्

யோகேசன், பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி, அழிவிலா இறைவனை நீ ஏன் காணவில்லை? உன் கண் தெய்வீகமாகட்டும்; அதனால் நீ அந்த பரமத் தத்துவத்தை காண்பாய்।

Verse 64

लब्ध्वा शैवं तदा चक्षुर्विष्णोर्लोकपितामहः / बुबुधे परमेशानं पुरतः समवस्थितम्

அப்போது உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, விஷ்ணுவால் அருளப்பட்ட சைவத் தரிசனக் கண் (தெய்வக் கண்) பெற்றுத், முன் நின்ற பரமேசான சிவனை உணர்ந்தான்।

Verse 65

स लब्ध्वा परमं ज्ञानमैश्वरं प्रपितामहः / प्रपेदे शरणं देवं तमेव पितरं शिवम्

ப்ரபிதாமஹன் பிரம்மா, ஈச்வரன் அருளிய பரம ஞானத்தைப் பெற்று, அதே தேவன்—தன் தந்தை சிவன்—அவரிடமே சரணம் புகுந்தான்।

Verse 66

ओङ्कारं समनुस्मृत्य संस्तभ्यात्मानमात्मना / अथर्वशिरसा देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः

புனித ஓங்காரத்தை உறுதியாக நினைந்து, ஆத்மனால் ஆத்மாவை அடக்கி, கைகூப்பி நின்று அதர்வசிரஸ் ஸ்தோத்திரத்தால் இறைவனைப் போற்றினான்।

Verse 67

संस्तुतस्तेन भगवान् ब्रह्मणा परमेश्वरः / अवाप परमां प्रीतिं व्याजहार स्मयन्निव

பிரம்மனால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப் பெற்ற பரமேஸ்வர பகவான் உச்சமான மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார்; புன்னகைப்பதுபோல் பேசினார்।

Verse 68

मत्समस्त्वं न संदेहो मद्भक्तश्च यतो भवान् / मयैवोत्पादितः पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थमव्ययम्

நீ என்னுடன் சமன்—இதில் ஐயமில்லை—ஏனெனில் நீ என் பக்தன். அழிவிலாதவனே, உலகப் படைப்பிற்காக ஆதியில் நான் உன்னை உருவாக்கினேன்।

Verse 69

त्वमात्मा ह्यादिपुरुषो मम देहसमुद्भवः / वरं वरय विश्वात्मन् वरदो ऽहं तवानघ

நீயே ஆத்மா, ஆதிபுருஷன்; என் உடலிலிருந்து தோன்றியவன். உலகாத்மனே, வரம் கேள்; பாவமற்றவனே, நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன்।

Verse 70

स देवदेववचनं निशम्य कमलोद्भवः / निरीक्ष्य विष्णुं पुरुषं प्रणम्याह वृषध्वजम्

தேவர்களின் தேவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட கமலோத்பவன் (பிரம்மா) புருஷனான விஷ்ணுவை நோக்கி; பின்னர் வृषத்வஜன் (சிவன்) முன் வணங்கி உரைத்தான்।

Verse 71

भगवन् भूतभव्येश महादेवाम्बिकापते / त्वामेव पुत्रमिच्छामि त्वया वा सदृशं सतम्

ஹே பகவான், பூத-பவ்யங்களின் ஈசனே, மகாதேவா, அம்பிகையின் பதியே! உம்மையே மகனாக விரும்புகிறேன்; அல்லது உம்மைப் போன்ற சத்குணமிக்க மகனை வேண்டுகிறேன்.

Verse 72

मोहितो ऽस्मि महादेव मायया सूक्ष्मया त्वया / न जाने परमं भावं याथातथ्येन ते शिव

ஹே மகாதேவா! உமது நுண்ணிய மாயையால் நான் மயங்கினேன். ஹே சிவா! உமது பரம நிலையைக் (பரம-பாவம்) யதார்த்தமாக நான் அறியேன்.

Verse 73

त्वमेव देव भक्तानां भ्राता माता पिता सुहृत् / प्रसीद तव पादाब्जं नमामि शरणं गतः

ஹே தேவா! பக்தர்களுக்கு நீயே அண்ணன், தாய், தந்தை, உண்மையான நண்பன். அருள்புரிவாயாக; சரணடைந்து உமது திருவடித் தாமரைகளுக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 74

स तस्य वचनं श्रुत्वा जगन्नाथो वृषध्वजः / व्याजहार तदा पुत्रं समालोक्य जनार्दनम्

அவன் சொற்களை கேட்டதும், ரிஷபக் கொடியைத் தாங்கும் ஜகந்நாதன் அப்போது ஜனார்தனனை நோக்கி, தன் புதல்வனிடம் உரைத்தான்.

Verse 75

यदर्थितं भगवता तत् करिष्यामि पुत्रक / विज्ञानमैश्वरं दिव्यमुत्पत्स्यति तवानघ

“அன்புப் புதல்வா! பகவான் வேண்டியதை நான் நிறைவேற்றுவேன். ஹே அனகா! உன்னுள் தெய்வீகமான ஐஸ்வர்ய-விஞ்ஞானம் உதிக்கும்.”

Verse 76

त्वमेव सर्वभूतानामादिकर्ता नियोजितः / तथा कुरुष्व देवेश मया लोकपितामह

நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிகர்த்தா; இந்தப் பிரபஞ்சப் பணிக்காக நியமிக்கப்பட்டவன். ஆகவே, தேவேசா, நான் லோகபிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறியபடி உரியவாறு செய்.

Verse 77

एष नारायणो ऽनन्तो ममैव परमा तनुः / भविष्यति तवेशानो योगक्षेमवहो हरिः

இந்த நாராயணன்—அனந்தன்—என் பரமத் தனுவே. அவனே ஹரியாக உன் ஈசானனாகி, உன் யோக-க்ஷேமம்—ஆன்மிகப் பெறுபேறும் நலனும்—தாங்குவான்.

Verse 78

एवं व्याहृत्य हस्ताभ्यां प्रीतात्मा परमेश्वरः / संस्पृश्य देवं ब्रह्माणं हरिं वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு உரைத்து இரு கைகளாலும் சைகை செய்து, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் பரமேஸ்வரன் தேவன் பிரம்மாவைத் தொட்டு, பின்னர் ஹரியிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 79

तृष्टो ऽस्मि सर्वथाहन्ते भक्त्या तव जगन्मय / वरं वृणीष्वं नह्यावां विभिन्नौ परमार्थतः

ஜகன்மயனே! உன் பக்தியால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். வரம் வேண்டு; பரமார்த்தத்தில் நாம் இருவரும் வேறல்ல.

Verse 80

श्रुत्वाथ देववचनं विष्णुर्विश्वजगन्मयः / प्राह प्रसन्नया वाचा समालोक्य चतुर्मुखम्

தேவனின் சொற்களை கேட்டபின், உலகமெங்கும் நிறைந்த விஷ்ணு, நான்முகன் (பிரம்மா) நோக்கி, இனிய அமைதியான குரலில் பேசினார்.

Verse 81

एष एव वरः श्लोघ्यो यदहं परमेश्वरम् / पश्यामि परमात्मानं भक्तिर्भवतु मे त्वयि

இதுவே போற்றத்தக்க வரம்—நான் பரமேசுவரனாகிய பரமாத்மாவை தரிசிக்கிறேன்; உம்மேல் எனக்கு பக்தி உண்டாகுக.

Verse 82

तथेत्युक्त्वा महादेवः पुनर्विष्णुमभाषत / भवान् सर्वस्य कार्यस्य कर्ताहऽमधिदैवतम्

“அப்படியே” என்று கூறி மகாதேவன் மீண்டும் விஷ்ணுவிடம் சொன்னான்—“நீயே எல்லாக் காரியங்களின் கர்த்தா; நான் அதற்குரிய அதிதெய்வம்.”

Verse 83

मन्मयं त्वन्मयं चैव सर्वमेतन्न संशयः / भवान् सोमस्त्वहं सूर्यो भवान् रात्रिरहं दिनम्

இவை அனைத்தும் என்னாலும் உன்னாலும் நிறைந்தவை—இதில் ஐயமில்லை. நீ சோமன் (சந்திரன்), நான் சூரியன்; நீ இரவு, நான் பகல்.

Verse 84

भवान् प्रकृतिरव्यक्तमहं पुरुष एव च / भवान् ज्ञानमहं ज्ञाता भवान् मायाहमीश्वरः

நீ அவ்யக்தமான பிரகృతి; நான் புருஷன். நீ ஞானம்; நான் ஞாதா. நீ மாயை; நான் அதை ஆளும் ஈசுவரன்.

Verse 85

भवान् विद्यात्मिका शक्तिः शक्तिमानहमीश्वरः / यो ऽहं सुनिष्कलो देवः सो ऽपि नारायणः परः

நீ தெய்வீக ஞானமே ஆன சக்தி; நான் அந்த சக்தியை உடைய ஈசுவரன். மேலும் நான்—நிஷ்கலன், பிளவில்லா தேவன்—அவனே பரம நாராயணன்.

Verse 86

एकीभावेन पश्यन्ति योगिनो ब्रह्मवादिनः / त्वामनाश्रित्य विश्वात्मन् न योगी मामुपैष्यति / पालयैतज्जगत् कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम्

பிரம்மத்தை அறிந்த யோகிகள் ஒருமைத் தத்துவத்தில் உம்மையே காண்கிறார்கள். ஓ விஸ்வாத்மா, உம்மைச் சரணடையாமல் எந்த யோகியும் என்னை அடைய முடியாது. ஆகவே தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட இந்த முழு உலகையும் காத்தருள்வாயாக.

Verse 87

इतीदमुक्त्वा भगवाननादिः स्वमायया मोहितभूतभेदः / जगाम जन्मर्धिविनाशहीनं धामैकमव्यक्तमनन्तशक्तिः

இவ்வாறு உரைத்து, ஆதியற்றும் அளவற்ற சக்தியுடைய பகவான்—தம் மாயையால் உடலுடையோர் வேற்றுமை உணர்வில் மயங்குமாறு செய்பவர்—பிறப்பு, வளர்ச்சி, அழிவு அற்ற அந்த ஒரே அவ்யக்த தாமத்திற்குச் சென்றார்.