Adhyaya 10

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे नवमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच गते महेश्वरे देवे स्वाधिवासं पितामहः / तदेव सुमहत् पद्मं भेजे नाभिसमुत्थितम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—தேவ மகேஸ்வரன் தம் தாமத்திற்குச் சென்றபின், பிதாமஹன் பிரம்மா நாபியிலிருந்து எழுந்த அதே மிகப் பெரும் தாமரையில் அமர்ந்தார்.

Verse 2

अथ दीर्घेण कालेन तत्राप्रतिमपौरुषौ / महासुरौ समायातौ भ्रातरौ मधुकैटभौ

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின் அங்கே ஒப்பற்ற வீரத்தையுடைய இரு மகா அசுரர்கள்—சகோதரர்கள் மது மற்றும் கைடபன்—வந்தடைந்தனர்.

Verse 3

क्रोधेन महताविष्टौ महापर्वतविग्रहौ / कर्णान्तरसमुद्भूतौ देवदेवस्य शार्ङ्गिणः

அவர்கள் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மாபெரும் மலைகளைப் போன்ற உடல்களையுடையவர்கள்; தேவர்களின் தேவனும் சார்ங்கம் தாங்கிய ஆண்டவனின் காதின் உள்குழியிலிருந்து அவர்கள் தோன்றினர்.

Verse 4

तावागतौ समीक्ष्याह नारायणमजो विभुः / त्रैलोक्यकण्टकावेतावसुरौ हन्तुमर्हसि

அவர்கள் இருவரும் வந்ததைப் பார்த்த அஜன், எங்கும் நிறைந்த இறைவன் நாராயணனை நோக்கி—“இவ்விரு அசுரரும் மும்முலகிற்குக் குத்துக்கோல்கள்; அவர்களை வதம் செய்வது உமக்கே உரியது” என்றான்.

Verse 5

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा हरिर्नारायणः प्रभुः / आज्ञापयामास तयोर्वधार्थं पुरुषावुभौ

அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட ஹரி—நாராயணப் பெருமான், அவ்விரு பகைவரையும் வதம் செய்யும்படி அந்த இரு தெய்வப் புருஷர்களுக்கும் ஆணையிட்டான்.

Verse 6

तदाज्ञया महद्युद्धं तयोस्ताभ्यामभूद् द्विजाः / व्यनयत् कैटभं विष्णुर्जिष्णुश्च व्यनयन्मधुम्

ஓ இருபிறப்பினரே! அவன் ஆணையால் அவர்களுக்கிடையே பெரும் போர் எழுந்தது. விஷ்ணு கைடபனை வென்றான்; வெற்றியாளன் (ஜிஷ்ணு) மதுவையும் வென்றான்.

Verse 7

ततः पद्मासनासीनं जगन्नाथं पितामहम् / बभाषे मधुरं वाक्यं स्नेहाविष्टमना हरिः

பின்னர் ஹரி, அன்பால் நெஞ்சம் நனைந்து, தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த ஜகந்நாதன்—உலகப் பிதாமகனிடம் இனிய சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 8

अस्मान्मयोच्यमानस्त्वं पद्मादवतर प्रभो / नाहं भवन्तं शक्नोमि वोढुं तेजामयं गुरुम्

ஓ பிரபுவே! நான் உம்மை அழைக்கின்றேன்; தாமரையிலிருந்து இறங்கி வருக. ஒளிமயமும் பாரமிகுந்ததுமான உமது மகிமையை நான் தாங்க இயலேன்.

Verse 9

ततो ऽवतीर्य विश्वात्मा देहमाविश्य चक्रिणः / अवाच वैष्णवीं निद्रामेकीभूयाथ विष्णुना

அப்போது விஸ்வாத்மன் அவதரித்து சக்கரதாரி பகவானின் உடலில் புகுந்து, விஷ்ணுவுடன் ஒன்றாய்த் திகழ்ந்து வைஷ்ணவீ நித்திரை-சக்தியை அழைத்து இயக்கினான்।

Verse 10

सहस्त्रशीर्षनयनः शङ्खचक्रगदाधरः / ब्रह्मा नारायणाख्यो ऽसौ सुष्वाप सलिले तदा

அப்போது ஆயிரம் தலைகளும் கண்களும் உடைய, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய, ‘நாராயணன்’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்தப் பிரம்மா பேர்நீரில் நித்திரை கொண்டான்।

Verse 11

सो ऽनुभूय चिरं कालमानन्दं परमात्मनः / अनाद्यनन्तमद्वैतं स्वात्मानं ब्रह्मसंज्ञितम्

அவன் நீண்ட காலம் பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அனுபவித்து, ‘பிரம்மம்’ என அழைக்கப்படும் தன் ஆத்மாவை ஆதியற்றதும் முடிவற்றதும் அத்வைதமுமானதாக உணர்ந்தான்।

Verse 12

ततः प्रभाते योगात्मा भूत्वा देवश्चतुर्मुखः / ससर्ज सृष्टिं तद्रूपां वैष्णवं भावमाश्रितः

பின்னர் விடியற்காலையில் யோகச் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற நான்முகத் தேவன் பிரம்மா, வைஷ்ணவப் பாவம் (நாராயணனின் தாங்கும் சக்தி) சார்ந்து, அதே வடிவத்திற்கேற்ப படைப்பை உருவாக்கினான்।

Verse 13

पुरस्तादसृजद् देवः सनन्दं सनकं तथा / ऋभुं सनत्कुमारं च पुर्वजं तं सनातनम्

ஆரம்பத்தில் ஆண்டவன் சனந்தன், சனகன் ஆகியோரையும், ரிபு மற்றும் சனத்குமாரனையும் படைத்தான்—அவர்கள் ஆதிமூலர், பழமையானோர், முதற்பிறப்பினர், சனாதனர்கள்।

Verse 14

ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ताः परं वैराग्यमास्थिताः / विदित्वा परमं भावं न सृष्टौ दधिरे मतिम्

அவர்கள் இருமை மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு பரம வைராக்யத்தில் நிலைத்தனர். பரம நிலையைக் கண்டறிந்து, படைப்புப் பிரபஞ்சத்தில் மனத்தைச் செலுத்தவில்லை.

Verse 15

तेष्वेवं निरपेक्षेषु लोकसृष्टौ पितामहः / बभूव नष्टचेता वै मायया परमेष्ठिनः

இவ்வாறு தன்னிச்சையாக உலகப் படைப்பு நடைபெறுகையில், பிதாமகன் பிரம்மாவின் சித்தம் மயங்கியது; பரமேஷ்டியின் மாயையால் அவர் உண்மையிலே குழம்பினார்.

Verse 16

ततः पुराणपुरुषो जगन्मूर्तिर्जनार्दनः / व्याजहारात्मनः पुत्रं मोहनाशाय पद्मजम्

அப்போது ஆதிப் புருஷனும், உலகமே உருவான ஜனார்தனனும், மயக்கத்தை நீக்குவதற்காகத் தன் மகன் தாமரைப் பிறந்த பிரம்மாவை உரைத்தான்.

Verse 17

विष्णुरुवाच कच्चिन्न विस्मृतो देवः शूलपाणिः सनातनः / यदुक्तवानात्मनो ऽसौ पुत्रत्वे तव शङ्करः

விஷ்ணு கூறினார்—நீ அந்த சனாதன தேவன், சூலபாணியை மறந்துவிட்டாயா? தன் ஆத்மஸ்வரூபத்திலேயே ‘நான் உனக்கு மகனாக இருக்கிறேன்’ என்று உரைத்த சங்கரனே அவன்.

Verse 18

अवाप्य संज्ञां गोविन्दात् पद्मयोनिः पितामहः / प्रजाः स्त्रष्टुमनास्तेपे तपः परमदुश्चरम्

கோவிந்தனிடமிருந்து தன் பெயர்-அடையாளத்தைப் பெற்ற தாமரை-யோனியான பிதாமகன் பிரம்மா, உயிர்களைப் படைக்க எண்ணி, மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 19

तस्यैवं तप्यमानस्य न किञ्चित् समवर्तत / ततो दीर्घेण कालेन दुः खात् क्रोधो ऽभ्यजायत

இவ்வாறு தவம் செய்தும் அவனுக்கு எவ்விதப் பயனும் ஏற்படவில்லை. பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் துயரத்தால் அவனுள் கோபம் எழுந்தது.

Verse 20

क्रोधाविष्टस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः / ततस्तेभ्यो ऽश्रुबिन्दुभ्यो भूताः प्रेतास्तथाभवन्

கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவனின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகள் விழுந்தன; அந்தத் துளிகளிலிருந்தே பூதங்களும் பிரேதங்களும் தோன்றின.

Verse 21

सर्वांस्तानश्रुजान् दृष्ट्वा ब्रह्मात्मानमनिन्दन / जहौ प्राणांश्च भगवान् क्रोधाविष्टः प्रजापतिः

அந்தக் கண்ணீரில் பிறந்த அனைவரையும் அழுதுகொண்டிருப்பதைக் கண்டு, உலகின் குற்றமற்ற ஆத்மாவான பிரம்மாவையும் நோக்கி, கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பகவான் பிரஜாபதி (தக்ஷன்) தன் உயிர்மூச்சுகளை விட்டான்.

Verse 22

तदा प्राणमयो रुद्रः प्रादुरसीत् प्रभीर्मुखात् / सहस्त्रादित्यसंकाशो युगान्तदहनोपमः

அப்போது உயிர்மூச்சே வடிவான ருத்ரன் அந்த அச்சமூட்டும் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டான்; ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, யுகாந்தத்தின் எரியக்னியைப் போன்றவன் ஆனான்.

Verse 23

रुरोद सुस्वरं घोरं देवदेवः स्वयं शिवः / रोदमानं ततो ब्रह्मा मा रोदीरित्यभाषत / रोदनाद् रुद्र इत्येवं लोके ख्यातिं गमिष्यसि

தேவர்களின் தேவனான சிவன் தாமே, அச்சமூட்டும் ஆனால் தெளிந்த இனிய ஒலியுடன் அழுதான். அவன் அழுததைப் பார்த்த பிரம்மா, “அழாதே” என்று கூறினார். அந்த அழுகையாலேயே நீ உலகில் ‘ருத்ரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 24

अन्यानि सप्त नामानि पत्नीः पुत्रांश्चशाश्वतान् / स्थानानि चैषामष्टानां ददौ लोकपितामहः

உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அந்த எட்டோருக்கும் அவர்களுடைய மற்ற ஏழு நாமங்கள், துணைவியர், நித்திய புதல்வர்கள், மேலும் அவர்களுக்குரிய நியமிக்கப்பட்ட நிலையங்களையும் அளித்தான்।

Verse 25

भवः शर्वस्तथेशानः पशूनां पतिरेव च / भीमश्चोग्रो महादेवस्तानि नामानि सप्त वै

பவ, சர்வ, ஈசான, பசுபதி; மேலும் பீம, உக்ர, மகாதேவ—இவையே உண்மையில் அந்த ஏழு நாமங்கள்।

Verse 26

सूर्यो जलं मही वह्निर्वायुराकाशमेव च / दीक्षितो ब्राह्मणश्चन्द्र इत्येता अष्टमूर्तयः

சூரியன், நீர், பூமி, அக்கினி, காற்று, ஆகாயம்; தீட்சை பெற்ற தவசி, பிராமணன், சந்திரன்—இவையே இறைவனின் அஷ்டமூர்த்திகள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 27

स्थानेष्वेतेषु ये रुद्रं ध्यायन्ति प्रणमन्ति च / तेषामष्टतनुर्देवो ददाति परमं पदम्

இந்தப் புனித நிலையங்களில் ருத்ரனைத் தியானித்து வணங்குவோருக்கு, எட்டுத் தனுவுடைய தேவன் பரம பதம் (மோட்சம்) அருள்கிறான்।

Verse 28

सुवर्चला तथैवोमा विकेशी च तथा शिवा / स्वाहा दिशश्च दीक्षा च रोहिणी चेति पत्नयः

சுவர்ச்சலா, அதுபோல உமா; விகேசி மற்றும் சிவா; ஸ்வாஹா; திசைகள்; தீட்சா மற்றும் ரோஹிணி—இவையே துணைவியர் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 29

शनैश्चरस्तथा शुक्रो लोहिताङ्गो मनोजवः / स्कन्दः सर्गो ऽथ सन्तानो बुधश्चैषां सुताः स्मृताः

சனைச்சரன், சுக்கிரன், லோஹிதாங்கன், மனோஜவன்; மேலும் ஸ்கந்தன், ஸர்கன், ஸந்தானன், புதன்—இவர்கள் அவர்களின் புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 30

एवंप्रकारो भगवान् देवदेवो महेश्वरः / प्रजाधर्मं च काम च त्यक्त्वा वैराग्यमाश्रितः

இவ்வாறே தேவர்களின் தேவனாகிய மகேஸ்வரன்—பிரஜாதர்மமும் காமமும் இரண்டையும் துறந்து வைராக்யத்தில் நிலைபெற்றான்.

Verse 31

आत्मन्याध्य चात्मानमैश्वरं भावमास्थितः / पीत्वा तदक्षरं ब्रह्म शाश्वतं परमामृतम्

ஆத்மனுள் ஆத்மாவைத் தியானித்து, ஐஸ்வர்ய நிலையிலே உறைந்து, அவன் அந்த அக்ஷரப் பிரம்மத்தைப் பருகுகிறான்—அது நித்தியமான பரம அமுதம்.

Verse 32

प्रजाः सृजेति चादिष्टो ब्रह्मणा नीललोहितः / स्वात्मना सदृशान् रुद्रान् ससर्ज मनसा शिवः

பிரம்மாவின் ஆணையால் ‘பிரஜைகளைப் படை’ எனக் கூறப்பட்ட நীলலோஹித ருத்ரன்; சிவன் தன் ஆத்மாவுக்கு ஒத்த ருத்ரர்களை மனத்தால் படைத்தான்.

Verse 33

कपर्दिनो निरातङ्कान् नीलकण्ठान् पिनाकिनः / त्रिशूलहस्तानृष्टिघ्नान् महानन्दांस्त्रिलोचनान्

சடையுடைய அந்த ஆண்டவர்களை நான் வணங்குகிறேன்—அவர்கள் அச்சமற்றோர், நீலகண்டர், பினாகம் தாங்கியோர்; திரிசூலம் ஏந்தியோர், பகைபடைகளை அழிப்போர், மகாநந்தத்தில் நிலைத்தோர், திரிலோசனர்.

Verse 34

जरामरणनिर्मुक्तान् महावृषभवाहनान् / वीतरागांश्च सर्वज्ञान् कोटिकोटिशतान् प्रभुः

பிரபு கோடி கோடி நூற்றுக்கணக்கானவர்களைத் தரிசித்தார்—அவர்கள் ஜரா-மரணமின்றி விடுதலையடைந்தோர், மகாவృషபத்தில் ஏறியோர், பற்றற்றோர், அனைத்தறிவு நிறைந்தோர்।

Verse 35

तान् दृष्ट्वा विविधान् रुद्रान निर्मलान् नीललोहितान् / जरामरणनिर्मुक्तान् व्याजहरा हरं गुरुः

அந்தப் பல்வகை ருத்ரர்களை—தூயோர், நீல-செம்மை நிறத்தோர், ஜரா-மரணமின்றி விடுதலையடைந்தோர்—கண்டு, வணக்கத்திற்குரிய குரு ஹரன் (சிவன்) அவரை மரியாதையுடன் உரைத்தார்।

Verse 36

मा स्त्राक्षीरीदृशीर्देव प्रजा मृत्युविवर्जिताः / अन्याः सृजस्व भूतेश जन्ममृत्युसमन्विताः

தேவா! மரணமற்ற இத்தகைய பிரஜைகளைப் படைக்காதீர்; பூதேசா! பிறப்பு-இறப்பு உடைய மற்ற உயிர்களைப் படைத்தருள்வீர்।

Verse 37

ततस्तमाह भगवान् कपर्दे कामशासनः / नास्ति मे तादृशः सर्गः सृज त्वमशुभाः प्रजाः

அப்போது காமனை அடக்கிய பகவான் கபர்தியிடம் கூறினார்—“அத்தகைய படைப்பு எனக்குச் சாத்தியமல்ல; நீயே அசுபப் பிரஜைகளைப் படை.”

Verse 38

ततः प्रभृति देवो ऽसौ न प्रसूते ऽशुभाः प्रजाः / स्वात्मजैरेव तै रुद्रैर्निवृत्तात्मा ह्यतिष्ठत / स्थाणुत्वं तेन तस्यासीद् देवदेवस्य शूलिनः

அதன் பின் அந்தத் தேவன் அசுபப் பிரஜைகளை இனி உண்டாக்கவில்லை. தன் சொந்தத் தத்துவத்திலிருந்து பிறந்த அந்த ருத்ரர்களுடன், வெளிப்படைப் படைப்பிலிருந்து திரும்பிய மனத்துடன் அவர் நிலைத்திருந்தார். ஆகவே தேவர்களின் தேவன், சூலதாரி, ‘ஸ்தாணு’—அசையாதவன்—என்று பெயர்பெற்றான்।

Verse 39

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं तपः सत्यं क्षमा धृतिः / स्त्रष्टृत्वमात्मसंबोधो ह्यधिष्ठातृत्वमेव च

ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம், தவம், சத்தியம், பொறுமை, திடத்தன்மை, படைப்பாற்றல், ஆத்மபோதம் மற்றும் ஆதிபத்ய ஆட்சி—இவையே இறைவனின் இலக்கணங்கள்.

Verse 40

अव्ययानि दशैतानि नित्यं तिष्ठन्ति शङ्करे / स एव शङ्करः साक्षात् पिनाकी परमेश्वरः

இந்த பத்து அழியாத குணங்கள் எப்போதும் சங்கரனில் நிலைத்திருக்கின்றன. அவரே நிச்சயமாக சங்கரன்—பினாகி, பரமேஸ்வரன்.

Verse 41

ततः स भगवान् ब्रह्मा वीक्ष्य देवं त्रिलोचनम् / सहैव मानसैः पुत्रैः प्रीतिविस्फारिलोचनः

அப்போது பகவான் பிரம்மா, மும்மணிக்கண் தேவனை நோக்கி, தன் மனப்புத்ரர்களுடன், அன்பால் விரிந்த கண்களுடன் பார்த்தார்.

Verse 42

ज्ञात्वा परतरं भावमैश्वरं ज्ञानचक्षुषा / तुष्टाव जगतामेकं कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्

ஞானக் கண்களால் இறைவனின் பரத்துவமான தெய்வீக நிலையைக் கண்டு, உலகங்களின் ஒரே ஆண்டவனைப் போற்றி, தலையில் கைகூப்பை வைத்தார்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच नमस्ते ऽस्तु महादेव नमस्ते परमेश्वर / नमः शिवाय देवाय नमस्ते ब्रह्मरूपिणे

பிரம்மா கூறினார்—மகாதேவா, உமக்கு வணக்கம்; பரமேஸ்வரா, உமக்கு வணக்கம். தேவனாகிய சிவனுக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மரூபனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 44

नमो ऽस्तु ते महेशाय नमः शान्ताय हेतवे / प्रधानपुरुषेशाय योगाधिपतये नमः

மகேஸ்வரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அமைதியான காரணரூபனே, உமக்கு நமः. பிரதான–புருஷ ஈசனே, யோகாதிபதியே, நமः.

Verse 45

नमः कालाय रुद्राय महाग्रासाय शूलिने / नमः पिनाकहस्ताय त्रिनेत्राय नमो नमः

காலமே ஆன ருத்ரனே, மகாகிராசனே, சூலதாரியே நமः. பினாகம் தாங்கிய திரிநேத்ரப் பெருமானே, மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 46

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं ब्रह्मणो जनकाय ते / ब्रह्मविद्याधिपतये ब्रह्मविद्याप्रदायिने

திரிமூர்த்தி ரூபனே உமக்கு நமः; பிரம்மாவின் தந்தையே உமக்கு நமः. பிரம்மவித்யையின் அதிபதியே, பிரம்மவித்யை அருள்வோனே உமக்கு நமः.

Verse 47

नमो वेदरहस्याय कालकालाय ते नमः / वेदान्तसारसाराय नमो वेदात्ममूर्तये

வேத ரகசிய ரூபனே உமக்கு நமः; காலத்தையும் கடந்த காலனே உமக்கு நமः. வேதாந்தத்தின் சாரத்தின் சாரமே, வேதாத்ம மூர்த்தியே உமக்கு நமः.

Verse 48

नमो बुद्धाय शुद्धाय योगिनां गुरवे नमः / प्रहीणशोकैर्विविधैर्भूतैः वरिवृताय ते

பிரபுத்தனே, தூய ரூபனே உமக்கு நமः; யோகிகளின் குருவே உமக்கு நமः. துயரமற்ற பலவகை பூதகணங்கள் சூழ்ந்த உமக்கு வணக்கம்.

Verse 49

नमो ब्रह्मण्यदेवाय ब्रह्माधिपतये नमः / त्रियम्बकाय देवाय नमस्ते परमेष्ठिने

பிராமணர்க்கு அருள் புரியும் பிரஹ்மண்யதேவனுக்கு வணக்கம்; பிரஹ்மத்தின் அதிபதிக்கு நமஸ்காரம். மும்முகக் கண்களையுடைய (த்ரியம்பக) தேவனுக்கு வணக்கம்; பரமேஷ்டினே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 50

नमो दिग्वाससे तुभ्यं नमो मुण्डाया दण्डिने / अनादिमलहीनाय ज्ञानगम्याय ते नमः

திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்; மொட்டைத்தலையுடன் தண்டம் தாங்கும் தபஸ்விக்கு நமஸ்காரம். ஆதியற்ற, மாசற்ற, ஞானத்தால் மட்டுமே அடையத்தக்க உமக்கு வணக்கம்.

Verse 51

नमस्ताराय तीर्थाय नमो योगर्धिहेतवे / नमो धर्माधिगम्याय योगगम्याय ते नमः

காப்பளிக்கும் ‘தாரா’ எனும் தீர்த்தரூப உமக்கு வணக்கம்; யோகசித்திகளின் காரணமான உமக்கு நமஸ்காரம். தர்மத்தால் உணரத்தக்கவும், யோகத்தால் அடையத்தக்கவும் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 52

नमस्ते निष्प्रपञ्चाय निराभासाय ते नमः / ब्रह्मणे विश्वरूपाय नमस्ते परमात्मने

பிரபஞ்சத்திற்கப்பாற்பட்டவனே, எல்லைபடுத்தும் தோற்றமற்ற (நிராபாச) உமக்கு வணக்கம். விஸ்வரூபப் பிரஹ்மனே, பரமாத்மனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 53

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव सकलं स्थितम् / त्वया संह्रियते विश्वं प्रधानाद्यं जगन्मय

உம்மாலேயே அனைத்தும் படைக்கப்பட்டது; உம்மிலேயே அனைத்தும் நிலைத்துள்ளது. உம்மாலேயே இந்தப் பிரபஞ்சம் லயமடைகிறது—ஜகன்மயனே, பிரதானம் முதலிய அனைத்துடனும்.

Verse 54

त्वमीश्वरो महादेवः परं ब्रह्म महेश्वरः / परमेष्ठी शिवः शान्तः पुरुषो निष्कलो हरः

நீயே ஈசன்—மகாதேவன்; பரம்பிரம்மம்; மகேஸ்வரன். நீயே பரமேஷ்டி, சிவன், சாந்தன்; பகுதியற்ற புருஷன்—ஹரன்.

Verse 55

त्वमक्षरं परं ज्योतिस्त्वं कालः परमेश्वरः / त्वमेव पुरुषो ऽनन्तः प्रधानं प्रकृतिस्तथा

நீயே அழியாத அక్షரம், பரம ஒளி; நீயே காலம், பரமேஸ்வரா. நீயே முடிவற்ற புருஷன்; அதுபோல பிரதானம்—பிரக்ருதியும் நீயே.

Verse 56

भूमिरापो ऽनलो वायुर्व्योमाहङ्कार एव च / यस्य रूपं नमस्यामि भवन्तं ब्रह्मसंज्ञितम्

பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் மற்றும் அகங்காரம்—இவையே அவரின் ரூபம். ‘பிரம்மம்’ என அறியப்படும் உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 57

यस्य द्यौरभवन्मूर्धा पादौ पृथ्वी दिशो भुजाः / आकाशमुदरं तस्मै विराजे प्रणमाम्यहम्

யாரின் தலை வானம், பாதங்கள் பூமி, திசைகள் கரங்கள், ஆகாயம் வயிறு—அந்த விராஜ் எனும் பேருருவிற்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 58

संतापयति यो विश्वं स्वभाभिर्भासयन् दिशः / ब्रह्मतेजोमयं नित्यं तस्मै सूर्यात्मने नमः

தன் ஒளியால் உலகமெங்கும் வெப்பமூட்டி, திசைகளை ஒளிரச் செய்பவன்; நித்தியமாக பிரம்ம-தேஜஸால் நிறைந்தவன்—அந்த சூர்யாத்மனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 59

हव्यं वहति यो नित्यं रौद्री तेजोमयो तनुः / कव्यं पितृगणानां च तस्मै वह्न्यात्मने नमः

எப்போதும் தேவர்களுக்கான ஹவ்யத்தை ஏந்தி, ருத்ரத் தேஜஸால் ஒளிரும் உடலையுடையவனும், பித்ருகணங்களுக்கு காவ்யத்தையும் கொண்டு சேர்ப்பவனும் ஆகிய அந்த அக்னி-ஆத்ம ஈசுவரனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 60

आप्यायति यो नित्यं स्वधाम्ना सकलं जगत् / पीयते देवतासङ्घैस्तस्मै सोमात्मने नमः

தன் ஸ்வதாம ஒளியால் முழு உலகையும் எப்போதும் போஷிப்பவனும், தேவர்களின் கூட்டத்தால் (ஆனந்த-சோமமாக) அருந்தப்படுபவனும் ஆகிய அந்த சோம-ஆத்ம பரமனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 61

विभर्त्यशेषभूतानि यो ऽन्तश्चरति सर्वदा / शक्तिर्माहेश्चरी तुभ्यं तस्मै वाय्वात्मने नमः

எப்போதும் உள்ளுறையாகச் சஞ்சரித்து எல்லா உயிர்களையும் தாங்குபவனாகிய அந்த வாயு-ஆத்ம ஈசுவரனுக்கு நமஸ்காரம்; மாஹேஸ்வரீ சக்தி உமக்கே உரியது.

Verse 62

सृजत्यशेषमेवेदं यः स्वकर्मानुरूपतः / स्वात्मन्यवस्थितस्तस्मै चतुर्वक्त्रात्मने नमः

தன் ஆத்மத்தில் நிலைத்து, உயிர்களின் கர்மத்திற்கேற்ப இந்த முழு உலகையும் படைப்பவனாகிய அந்த நான்முக-ஆத்மப் பரமனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 63

यः शेषशयने शेते विश्वमावृत्य मायया / स्वात्मानुभूतियोगेन तस्मै विश्वात्मने नमः

சேஷன் மேல் பள்ளிகொண்டு, தன் மாயையால் உலகை மறைத்து, சுயாத்ம அனுபவ யோகத்தால் அறியப்படுபவனாகிய அந்த விஸ்வாத்ம ஈசுவரனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 64

विभर्ति शिरसा नित्यं द्विसप्तभुवनात्मकम् / ब्रह्माण्डं यो ऽखिलाधारस्तस्मै शेषात्मने नमः

அகிலாதாரனான சேஷாத்மன், இருமுறை ஏழு உலகங்களால் ஆன பிரம்மாண்டத்தை நித்தம் தன் சிரத்தில் தாங்குபவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 65

यः परान्ते परानन्दं पीत्वा दिव्यैकसाक्षिकम् / नृत्यत्यनन्तमहिमा तस्मै रुद्रात्मने नमः

அனந்த மகிமையுடைய ருத்ராத்மன், இறுதி எல்லையில் தெய்வீக ஒரே சாட்சியான பரமானந்தத்தை அருந்தி நடனமாடுபவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 66

यो ऽन्तरा सर्वभूतानां नियन्ता तिष्ठतीश्वरः / तं सर्वसाक्षिणं देवं नमस्ये भवतस्तनुम्

எல்லா உயிர்களினுள்ளும் அந்தர்யாமி ஆளுநராக ஈச்வரன் நிலைத்திருப்பான்; அந்த சர்வசாட்சி தேவனை வணங்குகிறேன்; உமது அதே திருமேனிக்கே நமஸ்காரம்।

Verse 67

यं विनिन्द्रा जितश्वासाः संतुष्टाः समदर्शिनः / ज्योतिः पश्यन्ति युञ्जानास्तस्मै योगात्मने नमः

தூக்கமற்ற, மூச்சை வென்ற, உள்ளார்ந்த திருப்தியுடன் சமநோக்குடைய யோகிகள் தியானத்தில் ஒன்றி உள்ளொளியாகக் காண்பவனுக்கு—யோகாத்மனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 68

यया संतरते मायां योगी संक्षीणकल्मषः / अपारतरपर्यन्तां तस्मै विद्यात्मने नमः

எந்த சக்தியால் பாவம் சுருங்கிய யோகி மாயையைத் தாண்டி எல்லையற்ற அப்பாற்கரையை அடைகிறானோ—அந்த வித்யாத்மனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 69

यस्य भासा विभातीदमद्वयं तमसः परम् / प्रपद्ये तत् परं तत्त्वं तद्रूपं परमेश्वरम्

யாருடைய ஒளியால் இவ்வத்வயத் தத்துவம் பிரகாசிக்கிறதோ, அவர் தமஸுக்கு அப்பாற்பட்டவர்—அந்த பரமத் தத்துவமான பரமேஸ்வரனை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 70

नित्यानन्दं निराधारं निष्कलं परमं शिवम् / प्रपद्ये परमात्मानं भवन्तं परमेश्वरम्

நித்திய ஆனந்தமயம், ஆதாரமற்றது, பகுதியற்றது, பரம சிவம்—நீயே பரமாத்மா பரமேஸ்வரன்; உன்னை நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 71

एवं स्तुत्वा महादेवं ब्रह्मा तद्भावभावितः / प्राञ्जलिः प्रणतस्तस्थौ गृणन् ब्रह्म सनातनम्

இவ்வாறு மகாதேவனைப் போற்றி, அந்தப் பக்தி உணர்வால் நிறைந்த பிரம்மா கைகூப்பி வணங்கி நின்று, சனாதனப் பிரம்மத்தைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 72

ततस्तस्मै महादेवो दिव्यं योगमनुत्तमम् / ऐश्वर्यं ब्रह्मसद्भावं वैराग्यं च ददौ हरः

பின்னர் மகாதேவன் ஹரன் அவருக்கு தெய்வீகமான ஒப்பற்ற யோகம், ஐஸ்வரியம், பிரம்மநிஷ்டையான சத்பாவம், மேலும் வைராக்யத்தையும் அருளினான்.

Verse 73

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च संस्पृश्य प्रणतार्तिहा / व्याजहरा स्वयं देवः सो ऽनुगृह्य पितामहम्

அப்போது வணங்குவோரின் துயரை நீக்கும் ஆண்டவன் தன் மிக அழகிய இரு கரங்களால் ஸ்பரிசித்து, பிதாமஹன் (பிரம்மா) மீது அருள் செய்து, அவன் கலக்கத்தை அகற்றும் வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 74

यत्त्वयाभ्यर्थितं ब्रह्मन् पुत्रत्वे भवतो मम / कृतं मया तत् सकलं सृजस्व विविधं जगत्

ஏ பிரஹ்மனே! நான் உன் மகனாக வேண்டும் என்று நீ வேண்டியதை நான் முழுமையாக நிறைவேற்றினேன். இனி நீ பல்வகைத் தன்மையுடன் இந்த உலகை படை.

Verse 75

त्रिधा भिन्नो ऽस्म्यहं ब्रह्मन् ब्रह्मविष्णुहराख्यया / सर्गरक्षालयगुणैर्निष्कलः परमेश्वरः

ஏ பிரஹ்மனே! படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகிய குணங்களின்படி நான் பிரஹ்மா, விஷ்ணு, ஹரன் என மூவகையாக சொல்லப்படுகிறேன்; ஆனால் உண்மையில் நான் பகுதியற்ற பரமேஸ்வரன்.

Verse 76

स त्वं ममाग्रजः पुत्रः सृष्टिहेतोर्विनिर्मितः / ममैव दक्षिणादङ्गाद् वामाङ्गात् पुरुषोत्तमः

நீயே என் மூத்த மகன்; படைப்பின் காரணத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டவன். என் உடலின் வலது அங்கத்திலும் இடது அங்கத்திலும் இருந்து, ஏ புருஷோத்தமா, நீ வெளிப்பட்டாய்.

Verse 77

तस्य देवादिदेवस्य शंभोर्हृदयदेशतः / संबभूवाथ रुद्रो ऽसावहं तस्यापरा तनुः

தேவர்களின் தேவனான அந்த ஷம்புவின் இதயப் பகுதியில் இருந்து ருத்ரன் தோன்றினான்; நான் அவனுடைய மற்றொரு (அபர) உருவம்.

Verse 78

ब्रह्मविष्णुशिवा ब्रह्मन् सर्गस्थित्यन्तहेतवः / विभज्यात्मानमेको ऽपि स्वेच्छया शङ्करः स्थितः

ஏ பிரஹ்மனே! பிரஹ்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோர் படைப்பு, நிலை, முடிவு ஆகியவற்றின் காரணங்கள். ஆயினும் ஆண்டவன் ஒருவனாக இருந்தும், தன் இச்சையால் தன்னைப் பிரித்து சங்கர ரூபமாக நிலைகொள்கிறான்.

Verse 79

तथान्यानि च रूपाणि मम मायाकृतानि तु / निरूपः केवलः स्वच्छो महादेवः स्वभावतः

அவ்வாறே பிற எல்லா ரூபங்களும் என் மாயையால் உருவானவையே; ஆனால் மகாதேவன் இயல்பிலேயே ரூபமற்றவன், ஒரே பரம்பொருள், என்றும் தூயவன்।

Verse 80

एभ्यः परतरो देवस्त्रिमूर्तिः परमा तनुः / माहेश्वरी त्रिनयना योगिनां शान्तिदा सदा

இவற்றையெல்லாம் கடந்த பரம தேவன்—அவரின் உன்னத உடலே திரிமூர்த்தி. அந்த மாஹேஸ்வரி மூன்று கண்களுடையவள்; யோகிகளுக்கு எப்போதும் அமைதியை அருள்வாள்।

Verse 81

तस्या एव परां मूर्ति मामवेहि पितामह / शाश्वतैश्वर्यविज्ञानतेजोयोगसमन्विताम्

ஓ பிதாமஹா, அந்த பரம்பொருளின் உன்னத வெளிப்பாடாக என்னை அறிக; நித்திய ஐஸ்வரியம், உண்மை ஞானம், தெய்வீக ஒளி, யோகம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவன் நான்।

Verse 82

सो ऽहं ग्रसामि सकलमधिष्ठाय तमोगुणम् / कालो भूत्वा न तमसा मामन्यो ऽभिभविष्यति

நான் தமோகுணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அனைத்துலகையும் விழுங்குகிறேன்; காலமாகி நிற்கையில், இருளால் வேறு யாரும் என்னை வெல்ல முடியாது।

Verse 83

यदा यदा हि मां नित्यं विचिन्तयसि पद्मज / तदा तदा मे सान्निध्यं भविष्यति तवानघ

ஓ தாமரையில் பிறந்தவனே, நீ எப்போதெல்லாம் இடையறாது என்னைத் தியானிப்பாயோ, அப்போதெல்லாம், ஓ பாவமற்றவனே, என் சன்னிதி உனக்குத் தோன்றும்।

Verse 84

एतावदुक्त्वा ब्रह्माणं सो ऽभिवन्द्य गुरुं हरः / सहैव मानसैः पुत्रैः क्षणादन्तरधीयत

இவ்வளவையே சொல்லி ஹரன் (சிவன்) தன் குருவான பிரம்மாவை வணங்கினான்; மனத்தால் பிறந்த புதல்வர்களுடன் கணநேரத்தில் மறைந்தான்।

Verse 85

सो ऽपि योगं समास्थाय ससर्ज विविधं जगत् / नारायणाख्यो भगवान् यथापूर्वं प्रिजापतिः

அவனும் யோகத்தில் நிலைத்து பல்வகை உலகை படைத்தான். ‘நாராயணன்’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த பகவான் முன்புபோல மீண்டும் பிரஜாபதியானான்।

Verse 86

मरीचिभृग्वङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् / दक्षमत्रिं वसिष्ठं च सो ऽसृजद् योगविद्यया

யோகविद்யையின் வல்லமையால் அவர் மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டன் ஆகியோரைப் படைத்தார்।

Verse 87

नव ब्रह्माण इत्येते पुराणे निश्चयं गताः / सर्वे ते ब्रह्मणा तुल्याः साधका ब्रह्मवादिनः

புராணத்தில் உறுதியாக இவர்கள் ‘ஒன்பது பிரம்மாக்கள்’ எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பானவர்கள்—சித்த சாதகர்கள், பிரம்மத்தைப் போதிப்பவர்கள்।

Verse 88

संकल्पं चैव धर्मं च युगधर्मांश्च शाश्वतान् / स्थानाभिमानिनः सर्वान् यथा ते कथितं पुरा

முன்னரே சொன்னதுபோல், சங்கல்பம், தர்மம், ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் நிலையான யுகதர்மங்கள், மேலும் தத்தம் தத்தம் நிலையங்களை ஆளும் (ஸ்தானாபிமானி) தெய்வங்கள்—இவை அனைத்தையும் உனக்கு விளக்கியுள்ளேன்।