Adhyaya 8
Tāmasa Sarga, the Androgynous Division of Brahmā, and the Lineages of Dharma and Adharma
முந்தைய அத்தியாயத்தின் படைப்புக் கூறுகளுக்குப் பின் கூர்மர் கூறுவது: பிரம்மா உருவாக்கிய புதிய உயிர்கள் பெருகாததால் அவர் துயருற, தீர்மானிக்கும் புத்தி வெளிப்படுகிறது. ரஜஸ்-சத்துவத்தை மறைக்கும் தாமஸ ஆளுமைத் தத்துவத்தை பிரம்மா உணர்கிறார்; பின்னர் சத்துவம் சேர்ந்த ரஜஸ் தமஸை விரட்டி, இணைத் தம்பதியுரு தோன்றி இனப்பெருக்கத் துருவம் நிலைபெறுகிறது. அதர்மமும் ஹிம்சையும் உயர்ந்தபோது பிரம்மா இருண்ட உருவைத் துறந்து ஒளிமய வடிவம் கொண்டு, ஆண்-பெண் எனப் பிரிந்து விராஜ்/விராட் மற்றும் சதரூபாவை உண்டாக்குகிறார். தொடர்ந்து ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தர வம்சம்—மனு-சதரூபா, அவர்களின் பிள்ளைகள் பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்; தக்ஷன், ருசி முதலியோரின் திருமணங்களால் படைப்பு விரிவடைகிறது. தக்ஷனின் புதல்வியர் பட்டியல், தர்மனின் திருமணங்களால் நற்குணங்களின் தெய்வவடிவங்களும் நன்மை தரும் சந்ததியும்; அதர்ம வம்சத்திலிருந்து ஹிம்சை, பொய், பயம், நரகம், மரணம், நோய், சோகம் எனத் துன்பச் சின்னமான ஊர்த்வரேதஸ் உயிர்கள் தோன்றுகின்றன. இறுதியில் இதைத் தாமஸ ஸர்கம் எனக் கூறி, தர்ம ஒழுங்கை கட்டுப்படுத்தி உலக-சமூக ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் படைப்பு என முடிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे सप्तमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच एवं भूतानि सृष्टानि स्थावराणि चराणि च / यदा चास्य प्रजाः सृष्टा न व्यवर्धन्त धीमतः
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—இவ்விதம் அசைவற்றதும் அசைவதும் ஆகிய உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன; ஆனால் அவனுடைய பிரஜைகள் தோன்றியபின்பும், அந்த ஞானியின் முயற்சியினாலும் அவை பெருகவில்லை।
Verse 2
तमोमात्रावृतो ब्रह्मा तदाशोचत दुः खितः / ततः स विदधे बुद्धिमर्थनिश्चयगामिनीम्
தமஸ் மட்டுமே சூழ்ந்திருந்த பிரம்மா அப்போது துயருற்று வருந்தினார். பின்னர் பொருளும் நோக்கமும் உறுதியாகத் தீர்மானிக்கச் செல்லும் புத்தியை அவர் வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 3
अथात्मनि समद्राक्षीत् तमोमात्रां नियामिकाम् / रजः सत्त्वं च संवृत्य वर्तमानां स्वधर्मतः
பின்னர் அவர் ஆத்மாவினுள் தமஸ் மட்டுமே கொண்ட ஆளும் தத்துவத்தை கண்டார்; அது ரஜஸ், சத்துவத்தை மறைத்தாலும், தன் இயல்புச் சட்டத்தின்படி செயல்படுகிறது।
Verse 4
तमस्तद् व्यनुदत् पश्चात् रजः सत्त्वेन संयुतः / तत् तमः प्रतिनुन्नं वै मिथुनं समजायत
பின்னர் சத்துவம் சேர்ந்த ரஜஸ் அந்த தமஸை அகற்றியது. அந்த தமஸ் எதிர்த்தள்ளப்பட்டபோது, உண்மையாகவே ஒரு இணை (மிதுனம்) தோன்றியது।
Verse 5
अधर्माचरणो विप्रा हिंसा चाशुभलक्षणा / स्वां तनुं स ततो ब्रह्मा तामपोहत भास्वराम्
ஓ பிராமணர்களே! அதர்மச் செயலும் அசுபக் குறிகளுடன் கூடிய வன்முறையும் எழுந்தபோது, பிரம்மா தன்னிடமிருந்த அந்த தமோமய உடலை நீக்கி ஒளிமிகு தெய்வீக ரூபத்தை ஏற்றார்.
Verse 6
द्विधाकरोत् पुनर्देहमर्धेन पुरुषो ऽभवत् / अर्धेन नारी पुरुषो विराजमसृजत् प्रभुः
பின்னர் ஆண்டவன் தன் உடலை மீண்டும் இரண்டாகப் பிரித்தான்—ஒரு பாதியால் ஆணானான், மற்ற பாதியால் பெண்ணானான்; அந்த அரசன் போன்ற புருஷன் விராஜனைப் படைத்தான்.
Verse 7
नारीं च शतरूपाख्यां योगिनीं ससृजे शुभाम् / सा दिवं पृथिवीं चैव महम्ना व्याप्य संस्थिता
அவர் ‘சதரூபா’ எனப்படும் மங்கள யோகினி பெண்ணையும் படைத்தார்; அவள் தன் மகிமையால் விண்ணையும் மண்ணையும் ஊடுருவி எங்கும் நிலைபெற்றாள்.
Verse 8
योगैश्वर्यबलोपेता ज्ञानविज्ञानसंयुता / यो ऽभवत् पुरुषात् पुत्रो विराडव्यक्तजन्मनः
யோக ஐஸ்வரியமும் பெரும் வலிமையும் உடையவனாய், ஞானமும் அனுபவ ஞானமும் நிறைந்தவனாய்—அவன் புருஷனிடமிருந்து பிறந்த மகனானான்: அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய விராட்.
Verse 9
स्वायंभुवो मनुर्देवः सो ऽभवत् पुरुषो मुनिः / सा देवी शतरूपाख्या तपः कृत्वा सुदुश्चरम्
ஸ்வாயம்புவ மனு—தெய்வ இயல்புடையவன்—மனிதர்களிடையே முனிவனாகவும், நடத்தையில் உண்மைப் புருஷனாகவும் ஆனான். மேலும் ‘சதரூபா’ எனும் தேவி மிகக் கடினமான தவம் செய்தாள்.
Verse 10
भर्तारं ब्रह्मणः पुत्रं मनुमेवानुपद्यत / तस्माच्च शतरूपा सा पुत्रद्वयमसूयत
சதரூபா பிரம்மாவின் புதல்வன் மனுவையே கணவராக ஏற்றாள்; அவனாலே சதரூபா இரண்டு மகன்களைப் பெற்றாள்।
Verse 11
प्रियव्रतोत्तानपादौ कन्याद्वयमनुत्तमम् / तयोः प्रसूतिं दक्षाय मनुः कन्यां ददौ पुनः
பிரியவ்ரதன் மற்றும் உத்தானபாதனுக்கு இரண்டு ஒப்பற்ற மகள்கள் இருந்தனர்; அவற்றில் மனு தன் மகள் பிரசூதியை மீண்டும் தக்ஷனுக்கு மணமாக அளித்தான்।
Verse 12
प्रजापतिरथाकूतिं मानसो जगृहे रुचिः / आकूत्यां मिथुनं जज्ञे मानसस्य रुचेः शुभम् / यज्ञश्च दक्षिणा चैव याभ्यां संवर्धितं जगत्
அப்போது மனத்தில் பிறந்த பிரஜாபதி ருசி, ஆகூதியை மனைவியாக ஏற்றான். ஆகூதியினால் மனஸ்புத்ர ருசிக்கு மங்களமான இரட்டையர்—யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணா—பிறந்தனர்; அவர்களால் உலகம் வளர்ந்து செழித்தது।
Verse 13
यज्ञस्य दक्षिणायां तु पुत्रा द्वादश जज्ञिरे / यामा इति समाक्यता देवाः स्वायंभुवे ऽन्तरे
யஜ்ஞனின் துணைவி தக்ஷிணாவினால் பன்னிரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்; ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் ‘யாம’ எனப்படும் தேவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்।
Verse 14
प्रसूत्यां च तथा दक्षश्चतस्त्रो विंशतिं तथा / ससर्ज कन्या नामानि तासां सम्यम् निबोधत
மேலும் பிரசூதியினால் தக்ஷன் இருபத்துநான்கு மகள்களைப் பெற்றான். இப்போது அந்த கன்னியரின் பெயர்களை முறையாகக் கேளுங்கள்।
Verse 15
श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा क्रिया तथा / बुद्धिर्लज्जावपुः शान्तिः सिद्धिः कीर्तिस्त्रयोदशी
ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மி, த்ருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதா, சத்கிரியா; மேலும் புத்தி, லஜ்ஜை, அழகு, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி—இவை பதின்மூன்று மங்கள குணங்கள்.
Verse 16
पत्न्यर्थं प्रतिजग्राह धर्मो दाक्षायणीः शुभाः / ताभ्यः शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः
மனைவியருக்காக தர்மன் தக்ஷனின் மங்களமான மகள்களை (தாக்ஷாயணிகளை) ஏற்றுக் கொண்டான்; அவர்களிடமிருந்து இளைய வழியில் பதினொன்று நற்குணமுடைய, அழகிய கண்களையுடைய மகள்கள் பிறந்தனர்.
Verse 17
ख्यातिः सत्यथ संभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा / संततिश्चानसूया च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा
க்யாதி, மேலும் சதி; சம்பூதி; ஸ்ம்ருதி; ப்ரீதி; க்ஷமா; அதுபோல ஸந்ததி, அனசூயா; மேலும் ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா.
Verse 18
भृगुर्भवो मरीचिश्च तथा चैवाङ्गिरा मुनिः / पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुः परमधर्मवित्
ப்ருகு, பவ, மரீசி; அதுபோல முனி அங்கிரஸ்; புலஸ்த்ய, புலஹ; மேலும் க்ரது—இவர்கள் அனைவரும் பரம தர்மஞானிகள்.
Verse 19
अत्रिर्वसिष्ठो वह्निश्च पितरश्च यथाक्रमम् / ख्यात्याद्या जगृहुः कन्या मुनयो मुनिसत्तमाः
அத்ரி, வசிஷ்ட, வஹ்னி (அக்னி) மற்றும் பித்ருக்கள்—வரிசைப்படி—க்யாதி முதலிய கன்னியரை ஏற்று மணந்தனர்; அவர்கள் முனிகளில் சிறந்தவர்கள்.
Verse 20
श्रद्धाया आत्मजः कामो दर्पो लक्ष्मीसुतः स्मृतः / धृत्यास्तु नियमः पुत्रस्तुष्ट्याः संतोष उच्यते
ஸ்ரத்தையிலிருந்து காமன் பிறக்கிறான்; லக்ஷ்மியின் புதல்வன் என தர்ப்பம் நினைக்கப்படுகிறது. த்ருதியிலிருந்து நியமம் புதல்வனாய் தோன்றுகிறது; துஷ்டியிலிருந்து சந்தோஷம் என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 21
पुष्ट्या लाभः सुतश्चापि मेधापुत्रः श्रुतस्तथा / क्रियायाश्चाभवत् पुत्रो दण्डः समय एव च
புஷ்டியிலிருந்து லாபம் எனும் புதல்வன் பிறந்தான்; மேதையிலிருந்து ஸ்ருதம் (கேள்வியால் பெறும் ஞானம்) தோன்றியது. கிரியையிலிருந்து தண்டம் மற்றும் சமயம் எனும் இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 22
बुद्ध्या बोधः सुतस्तद्वदप्रमादो व्यजायत / लज्जाया विनयः पुत्रो वपुषो व्यवसायकः
புத்தியிலிருந்து போதம் எனும் புதல்வன் பிறந்தான்; அதுபோல அப்ரமாதம் (அலட்சியமின்மை) தோன்றியது. லஜ்ஜையிலிருந்து விநயம் பிறந்தது; வபுஸிலிருந்து வ்யவஸாயம் (திட முயற்சி) பிறந்தது.
Verse 23
क्षेमः शान्तिसुतश्चापि सुखं सिद्धिरजायत / यशः कीर्तिसुतस्तद्वदित्येते धर्मसूनवः
சாந்தியிலிருந்து க்ஷேமம் புதல்வனாய் பிறந்தது; சுகமும் சித்தியும் தோன்றின. அதுபோல கீர்த்தியிலிருந்து யசஸ் பிறந்தது—இவர்கள் எல்லாம் தர்மத்தின் புதல்வர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.
Verse 24
कामस्य हर्षः पुत्रो ऽभूद् देवानन्दो व्यजायत / इत्येष वै सुखोदर्कः सर्गो धर्मस्य कीर्तितः
காமனிலிருந்து ஹர்ஷம் எனும் புதல்வன் பிறந்தான்; அவனிலிருந்து தேவானந்தம் தோன்றியது. இவ்வாறு சுகமெனும் நல்விளைவில் முடியும் தர்மத்தின் படைப்பு வரிசை புகழ்ந்து உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 25
जज्ञे हिंसा त्वधर्माद् वै निकृतिं चानृतं सुतम् / निकृत्यनृतयोर्जज्ञे भयं नरक एव च
அதர்மத்திலிருந்தே ஹிம்ஸை பிறந்தது; அவளுடைய புதல்வர்கள் நிக்ருதி மற்றும் அன்ருதம் (பொய்). நிக்ருதி–அன்ருதத்திலிருந்து பயமும் நரகமும் பிறந்தன.
Verse 26
माया च वेदना चैव मिथुनं त्विदमेतयोः / भयाज्जज्ञे ऽथ वै माया मृत्युं भूतापहारिणम्
மாயையும் வேதனையும் இரட்டையாய் இணைந்தன. பின்னர் பயத்திலிருந்து மாயை, உயிர்களைப் பறிக்கும் மிருத்யுவை (மரணத்தை) பெற்றாள்.
Verse 27
वेदना च सुतं चापि दुः खं जज्ञे ऽथ रौरवात् / मृत्योर्व्याधिजराशोकतृष्णाक्रोधाश्च जज्ञिरे
ரௌரவத்திலிருந்து வேதனை எழுந்தது; அவளுடைய புதல்வன் துக்கமும் பிறந்தான். மிருத்யுவிலிருந்து நோய், முதுமை, சோகம், தாகம் (ஆசை), கோபம் பிறந்தன.
Verse 28
दुः खोत्तराः स्मृता ह्येते सर्वे चाधर्मलक्षणाः / नैषां भार्यास्ति पुत्रो वा सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः
இவர்கள் அனைவரும் துக்கத்தில் முடிவுறுவோர் என்றும், அதர்மத்தின் அடையாளம் உடையோர் என்றும் கூறப்படுகின்றனர். இவர்களுக்கு மனைவியும் இல்லை, மகனும் இல்லை; அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸர்.
Verse 29
इत्येष तामसः सर्गो जज्ञे धर्मनियामकः / संक्षेपेण मया प्रोक्ता विसृष्टिर्मुनिपुङ्गवा
இவ்வாறு தர்மத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் தாமஸப் படைப்பு தோன்றியது. முனிவருள் சிறந்தவரே, இந்த விஸ்ருஷ்டியை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன்.
Frequently Asked Questions
It links the impasse to the dominance of tamas and resolves it through the arising of buddhi and the action of rajas conjoined with sattva, which repels tamas and produces mithuna (paired polarity), enabling propagation.
It functions as a moral-cosmological counterline: Adharma generates violence, deceit, falsehood, fear, hell, and death—mapping how suffering arises and thereby reinforcing dharma as the stabilizing principle of cosmic and social order.
Svāyambhuva Manu and Śatarūpā anchor the human-cosmic genealogy; their line connects to Priyavrata and Uttānapāda, and extends through marital alliances involving Dakṣa, Ruci, Ākūti, Yajña, and Dakṣiṇā.