Adhyaya 49

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे अष्टचत्वारिंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः अतीतानागतानीह यानि मन्वन्तराणि तु / तानि त्वं कथयास्माकं व्यासांश्च द्वापरे युगे

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் நாற்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய மன்வந்தரங்களையும், த்வாபர யுகத்தில் வியாசரின் வெளிப்பாடுகளையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

वेदशाखाप्रणयनं देवदेवस्य धीमतः / तथावतारान् धर्मार्थमीशानस्य कलौ युगे

கலியுகத்தில் தேவர்களின் தேவனாகிய ஞானமிகு ஈசானன் வேதத்தின் பல கிளைகளை நிறுவுகின்றான்; மேலும் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தத் தன் அவதாரங்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றான்.

Verse 3

कियन्तो देवदेवस्य शिष्याः कलियुगेषु वै / एतत् सर्वं समासेन सूत वक्तुमिहार्हसि

கலியுகங்களில் தேவர்களின் தேவனுக்குச் சீடர்கள் எத்தனை பேர் இருப்பார்கள்? ஓ சூதா, இதையெல்லாம் சுருக்கமாக இங்கே எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 4

सूत उवाच मनुः स्वायंभुवः पूर्वं ततः स्वारोचिषो मनुः / उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा

சூதர் கூறினார்—முதலில் ஸ்வாயம்புவ மனு; அதன் பின் ஸ்வாரோசிஷ மனு. பின்னர் உத்தம, தாமஸ, ரைவத, மேலும் அதுபோல சாக்ஷுஷ மனு வந்தனர்.

Verse 5

षडेते मनवो ऽतीताः सांप्रतं तु रवेः सुतः / वैवस्वतो ऽयं यस्यैतत् सप्तमं वर्तते ऽन्तरम्

இந்த ஆறு மனுக்கள் கடந்துபோயினர்; இப்போது சூரியபுத்திரன் வைவைஸ்வத மனு ஆட்சி செய்கிறான். அவன் ஆட்சிக்கீழ் இச் ஏழாம் மன்வந்தரம் நடைபெறுகிறது.

Verse 6

स्वायंभुवं तु कथितं कल्पादावन्तरं मया / अत ऊर्ध्वं निबोधध्वं मनोः स्वारोचिषस्य तु

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தை நான் முன்பே கூறினேன். இனி கேளுங்கள்—ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தை உரைக்கிறேன்.

Verse 7

पारावताश्च तुषिता देवाः स्वारोचिषे ऽन्तरे / विपश्चिन्नाम देवेन्द्रो बभूवासुरसूदनः

ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் பாராவதரும் துஷிதரும் ஆனார்கள்; தேவேந்திரன் ‘விபஷ்சித்’ எனப்படும் இந்திரன், அசுரநாசகன் ஆவான்.

Verse 8

ऊर्जस्तम्भस्तथा प्राणो दान्तो ऽथ वृषभस्तथा / तिमिरश्चार्वरीवांश्च सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्

ஊர்ஜஸ்தம்ப, பிராண, தாந்த, விருஷப, திமிர, ஆர்வரீவான்—இவர்கள் மேலும் ஒருவருடன் சேர்ந்து ஏழு சப்தரிஷிகள் ஆனார்கள்.

Verse 9

चैत्रकिंपुरुषाद्याश्च सुताः स्वारोचिषस्य तु / द्वितीयमतदाख्यातमन्तरं शृणु चोत्तरम्

சைத்ர, கிம்புருஷ முதலியோர் ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் புதல்வர்கள். இவ்வாறு இரண்டாம் மன்வந்தரம் கூறப்பட்டது; இனி அடுத்த வரலாறையும் கேளுங்கள்.

Verse 10

तृतीये ऽप्यन्तरे विप्रा उत्तमो नाम वै मनुः / सुशान्तिस्तत्र देवेन्द्रो बभूवामित्रकर्षणः

ஓ பிராமணர்களே, மூன்றாம் மன்வந்தரத்திலும் மனுவின் பெயர் ‘உத்தமன்’ என்பதே. அக்காலத்தில் சுசாந்தி தேவேந்திரனாகி, பகைவரை அடக்கும் வீரனாயிருந்தான்.

Verse 11

सुधामानस्तथा सत्याः शिवाश्चाथ प्रतर्दनाः / वशवर्तिनश्च पञ्चैते गणा द्वादशकाः स्मृताः

அதேபோல் சுதாமானர், சத்தியர், சிவர், பிரதர்தனர், வசவர்த்தினர்—இவ்வைந்து தெய்வக் கணங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன; ஒவ்வொன்றும் பன்னிரண்டு பேருடையது.

Verse 12

रजोर्ध्वश्चोर्ध्वबाहुश्च सबलश्चानयस्तथा / सुतपाः शुक्र इत्येते सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्

ரஜோர்த்வ, ஊர்த்வபாஹு, சபல, அனய, சுதபா, சுக்ர—இவர்கள் ஏழு மகரிஷிகள்; அதாவது சப்தரிஷிகள் ஆனார்கள்.

Verse 13

तामसस्यान्तरे देवाः सुरा वाहरयस्तथा / सत्याश्च सुधियश्चैव सप्तविंशतिका गणाः

தாமச மன்வந்தரத்தில் தெய்வக் கணங்கள்—சுரர், வாஹரயர், மேலும் சத்தியர் மற்றும் சுதியர்; இவை சேர்ந்து இருபத்தேழு கணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 14

शिबिरिन्द्रस्तथैवासीच्छतयज्ञोपलक्षणः / बभूव शङ्करे भक्तो महादेवार्चने रतः

அதேபோல் சிபிரிந்திரன் நூறு யாகங்களைச் செய்தவன் எனப் புகழ்பெற்றான். அவன் சங்கரனின் பக்தனாகி, மகாதேவனின் ஆராதனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 15

ज्योतिर्धर्मा पृथुः काव्यश्चैत्रोग्निर्वनकस्तथा / पीवरस्त्वृषयो ह्येते सप्त तत्रापि चान्तरे

ஜ்யோதிர்தர்மா, ப்ருது, காவ்ய, சைத்ரோக்னி, வனக மற்றும் பீவர—இவ்வேழு ரிஷிகளும் அந்த இடைக்காலத்திலும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 16

पञ्चमे चापि विप्रेन्द्रा रैवतो नाम नामतः / मनुर्वसुश्च तत्रेन्द्रो बभूवासुरमर्दनः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, ஐந்தாம் மன்வந்தரத்தில் மனுவின் பெயர் ரைவதன்; அக்காலத்தில் வசு இந்திரனாய், அசுரமர்தனனாக விளங்கினான்।

Verse 17

अमिताभा भूतरया वैकुण्ठाः स्वच्छमेधसः / एते देवगणास्तत्र चतुर्दश चतुर्दश

அங்கே (வைகுண்டத்தில்) அமிதாபா, பூதரயா, வைகுண்டர் எனும் தேவர்கணங்கள் உள்ளனர்—அவர்களின் அறிவு தூயது; ஒவ்வொரு கணமும் பதினான்கு பதினான்கு என எண்ணப்படுகின்றது।

Verse 18

हिरण्यरोमा वेदश्रीरूर्ध्वबाहुस्तथैव च / वेदबाहुः सुधामा च पर्जन्यश्च महामुनिः / एते सप्तर्षयो विप्रास्तत्रासन् रैवते ऽन्तरे

ஹிரண்யரோமா, வேதஸ்ரீ, ஊர்த்வபாஹு, வேதபாஹு, சுதாமா மற்றும் மகாமுனி பர்ஜன்யன்—ஓ பிராமணர்களே, ரைவத மன்வந்தரத்தில் இவ்வேழு ரிஷிகளும் அங்கே வாழ்ந்தனர்।

Verse 19

स्वारोचिषश्चोत्तमश्च तामसो रैवतस्तथा / प्रियव्रतान्वया ह्येते चत्वारो मनवः स्मृताः

ஸ்வாரோசிஷ, உத்தம, தாமஸ, ரைவத—இந்நான்கு மனுக்களும் பிரியவ்ரதன் வம்சத்தினரென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 20

षष्ठे मन्वन्तरे चासीच्चाक्षुषस्तु मनुर्द्विजाः / मनोजवस्तथैवेन्द्रो देवानपि निबोधतः

ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, ஆறாம் மன்வந்தரத்தில் சாக்ஷுஷ மனு இருந்தார்; அதேபோல் மனோஜவ இந்திரனாக இருந்தான். இப்போது அந்தக் காலத்தின் தேவர்களையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 21

आद्याः प्रसूता भाव्याश्च पृथुगाश्च दिवौकसः / महानुभावा लेख्याश्च पञ्चैते ह्यष्टका गणाः

ஆத்யர், பிரசூதர், பாவ்யர், ப்ருதுகர், திவௌகஸர்; மேலும் மகானுபாவர், லேக்யர்—இவர்களே அஷ்டகைகளில் கணிக்கப்படும் கணங்கள்.

Verse 22

सुमेधा विरजाश्चैव हविष्मानुत्तमो मधुः / अतिनामा सहिष्णुश्च सप्तासन्नृषयः शुभाः

சுமேதா, விரஜா, ஹவிஷ்மான், உத்தமன், மது, அதிநாமா, சகிஷ்ணு—இவர்கள் ஏழு பேரும் மங்களமான ரிஷிகள்.

Verse 23

विवस्वतः सुतो विप्राः श्राद्धदेवो महाद्युतिः / मनुः स वर्तते धीमान् सांप्रतं सप्तमे ऽन्तरे

ஓ விப்ரர்களே, விவஸ்வானின் மகனான மஹாதேஜஸ்வி ஸ்ராத்ததேவன் என்பவனே ஞானமிக்க மனு; இப்போது ஏழாம் மன்வந்தரத்தில் அவர் ஆட்சி செய்கிறார்.

Verse 24

आदित्या वसवो रुद्रा देवास्तत्र मरुद्गणाः / पुरन्दरस्तथैवेन्द्रो बभूव परवीरहा

அக்காலத்தில் தேவர்களில் ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருத்கணங்கள் இருந்தனர்; அங்கே புரந்தரன் எனும் இந்திரனும் இருந்து, எதிர்ப்பக்க வீரர்களை அழிப்பவனானான்.

Verse 25

वसिष्ठः कश्यपश्चात्रिर्जमदग्निश्च गौतमः / विश्वामित्रो भरद्वाजः सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्

வசிஷ்டர், கச்யபர், அத்ரி, ஜமதக்னி, கௌதமர், விஸ்வாமித்ரர், பரத்வாஜர்—இவர்களே ஏழு மகரிஷிகளாகிய ‘சப்தரிஷிகள்’ ஆனார்கள்।

Verse 26

विष्णुशक्तिरनौपम्या सत्त्वोद्रिक्ता स्थिता स्थितौ / तदंशभूता राजानः सर्वे च त्रिदिवौकसः

விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற சக்தி சத்த்வம் நிறைந்து, காப்பு-நிலையிலே நிலைத்திருக்கிறது; அந்தச் சக்தியின் அंशத்திலிருந்தே எல்லா அரச அதிகாரங்களும், மூன்று விண்ணுலகத் தேவர்களும் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 27

स्वायंभुवे ऽन्तरे पूर्वमाकूत्यां मानसः सुतः / रुचेः प्रजापतेर्यज्ञस्तदंशेनाभवद् द्विजाः

முன்னைய ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஆகூதியில் மனப்பிறவி மகனாகப் பிரஜாபதி ருசியின் ‘யஜ்ஞ’ன் அंशாவதாரமாக வெளிப்பட்டான்।

Verse 28

ततः पुनरसौ देवः प्राप्ते स्वारोचिषे ऽन्तरे / तुषितायां समुत्पन्नस्तुषितैः सह दैवतैः

பின்னர் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரம் வந்தபோது, அதே தேவன் துஷிதாவில் துஷித தேவர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் வெளிப்பட்டான்।

Verse 29

औत्तमे ऽप्यन्तरे विष्णुः सत्यैः सह सुरोत्तमैः / सत्यायामभवत् सत्यः सत्यरूपो जनार्दनः

அௌத்தம மன்வந்தரத்திலும் விஷ்ணு, ‘சத்தியர்’ எனப்படும் உயர்ந்த தேவர்களுடன், சத்யாயாவில் வெளிப்பட்டு தானே ‘சத்தியம்’ ஆனான்—சத்தியரூப ஜனார்தனன்।

Verse 30

तामसस्यान्तरे चैव संप्राप्ते पुनरेव हि / हर्यायां हरिभिर्देवैर्हरिरेवाभवद्धरिः

தாமஸ மன்வந்தரம் மீண்டும் வந்தபோது, ஹர்யா எனும் காலத்தில் ஹரிகள் எனப்படும் தேவர்களிடையே, ஹரியே தாரி (தாங்கி-காக்கும்) ரூபமாக மறுபடியும் வெளிப்பட்டார்।

Verse 31

रैवते ऽप्यन्तरे चैव संभूत्यां मानसो ऽभवत् / संभूतो मानसैः सार्धं देवैः सह महाद्युतिः

ரைவத மன்வந்தரத்திலும், ஸம்பூதி எனும் சுழற்சியில் ‘மானஸ’ தேவன் தோன்றினார்; மேலும் பேரொளியுடைய ஸம்பூதன், மானஸர்களுடன் மற்றும் தேவர்களுடன் சேர்ந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 32

चाक्षुषे ऽप्यन्तरे चैव वैकुण्ठः पुरुषोत्तमः / विकुण्ठायामसौ जज्ञे वैकुण्ठैर्दैवतैः सह

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்திலும், புருஷோத்தமன் வைகுண்டன் வெளிப்பட்டான்; அவன் விகுண்டா எனும் தேவியிடமிருந்து பிறந்து, வைகுண்டர்கள் எனப்படும் தேவர்களுடன் தோன்றினான்।

Verse 33

मन्वन्तरे ऽत्र संप्राप्ते तथा वैवस्वते ऽन्तरे / वामनः कश्यपाद् विष्णुरदित्यां संबभूव ह

இந்த மன்வந்தரம் வந்தபோது, வைவர்ஸ்வத காலத்தில் விஷ்ணு கஷ்யபரால் அதிதியின் கருவில் வாமன ரூபமாகப் பிறந்தார்।

Verse 34

त्रिभिः क्रमैरिमांल्लोकाञ्जित्वा येन महात्मना / पुरन्दराय त्रैलोक्यं दत्तं निहतकण्टकम्

அந்த மகாத்மா மூன்று அடிகளால் இவ்வுலகங்களை வென்று, எல்லாக் ‘கண்டக’—எதிரி-தடைகள்—அழித்து, மூவுலகையும் புரந்தரன் (இந்திரன்) க்கு அளித்தார்।

Verse 35

इत्येतास्तनवस्तस्य सप्त मन्वन्तरेषु वै / सप्त चैवाभवन् विप्रा याभिः संरक्षिताः प्रजाः

இவ்வாறு அவனுடைய ஏழு மன்வந்தரங்களில் நிச்சயமாக ஏழு தாங்கும் தனுக்கள் (வெளிப்படும் சக்திகள்) இருந்தன; ஓ பிராமணர்களே, உயிர்கள் காக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுவதற்கு ஏழு வகை ஏற்பாடுகளும் இருந்தன.

Verse 36

यस्माद् विष्टमिदं कृत्स्नं वामनेन महात्मना / तस्मात् स वै स्मृतो विष्णुर्विशेर्धातोः प्रवेशनात्

மகாத்மா வாமனர் இந்த முழு பிரபஞ்சத்திலும் புகுந்து அதை வியாபித்ததால், ‘விச்’ (புகுதல்/வியாபித்தல்) என்னும் தாதுவினால் அவர் ‘விஷ்ணு’ என்று நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 37

एष सर्वं सृजत्यादौ पाति हन्ति च केशवः / भूतान्तरात्मा भगवान् नारायण इति श्रुतिः

அவனே கேசவன்; ஆதியில் அனைத்தையும் படைத்து, காத்து, அழிவையும் நிகழ்த்துகிறான். எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அந்தராத்மா அந்தப் பகவான் நாராயணன் என்று ஸ்ருதி உரைக்கிறது.

Verse 38

एकांशेन जगत् सर्वं व्याप्य नारायणः स्थितः / चतुर्धा संस्थितो व्यापी सगुणो निर्गुणो ऽपि च

நாராயணன் தன் ஒரு அங்கத்தால் முழு உலகையும் வியாபித்து நிலைகொண்டிருக்கிறான். அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் நான்கு விதமாக நிலைபெற்றவன்—சகுணனும், நிர்குணனுமாகவும்.

Verse 39

एका भगवतो मूर्तिर्ज्ञानरूपा शिवामला / वासुदेवाभिधाना सा गुणातीता सुनिष्कला

பகவானின் ஒரு ரூபம் ஞானஸ்வரூபம்; சிவமயம் (மங்களம்) உடையது, மாசற்றது. அது ‘வாசுதேவன்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது; குணங்களைத் தாண்டியதும், முற்றிலும் நிஷ்கலமும் (அகண்டமும்) ஆகும்.

Verse 40

द्वितीया कालसंज्ञान्या तामसी शेषसंज्ञिता / निहन्ति सकलं चान्ते वैष्णवी परमा तनुः

இரண்டாம் சக்தி ‘காலம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது தாமஸீ, ‘சேஷ’ என்றும் பெயர்பெற்றது. யுகாந்தத்தில் பரம வைஷ்ணவீத் தனு முழு உலகையும் அழிக்கிறது.

Verse 41

सत्त्वोद्रिक्ता तथैवान्या प्रद्युम्नेति च संज्ञिता / जगत् स्थापयते सर्वं स विष्णुः प्रकृतिर्ध्रुवा

பிரகிருதியின் இன்னொரு சக்தி சத்த்வம் மேலோங்கியது; அது ‘பிரத்யும்னன்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த நிலையான பிரகிருதியால் விஷ்ணு முழு உலகையும் நிறுவி தாங்குகிறார்.

Verse 42

चतुर्थो वासुदेवस्य मूर्तिर्ब्राह्मीति संज्ञिता / राजसी चानिरुद्धाख्या प्रद्युम्नः सृष्टिकारिका

வாசுதேவனின் நான்காம் மூர்த்தி ‘பிராஹ்மீ’ என அழைக்கப்படுகிறது. அந்த ராஜஸ சக்தி ‘அநிருத்தன்’ என்று பெயர்பெற்றது; ‘பிரத்யும்னன்’ சிருஷ்டியை இயக்கும் செயற்காரணம்.

Verse 43

यः स्वपित्यखिलं भूत्वा प्रद्युम्नेन सह प्रभुः / नारायणाख्यो ब्रह्मासौ प्रिजासर्गं करोति सः

அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாகவும் தந்தையாகவும் ஆகி, பிரத்யும்னனுடன் சேர்ந்து ‘நாராயணன்’ என அழைக்கப்படும் அந்தப் பரமன்—அவனே பிரம்மா; அவனே பிரஜாசர்கம், உயிர்களின் படைப்பை நிகழ்த்துகிறான்.

Verse 44

या सा नारायणतनुः प्रद्युम्नाख्या मुनीश्वराः / तया संमोहयेद् विश्वं सदेवासुरमानुषम्

முனிவரே, நாராயணனின் ‘பிரத்யும்னன்’ எனப்படும் அந்தத் தனுவினால், தேவர்கள்-அசுரர்கள்-மனிதர்கள் உட்பட முழு உலகையும் அவன் மயக்குகிறான்.

Verse 45

सैव सर्वजगत्सूतिः प्रकृतिः परिकीर्तिता / वासुदेवो ह्यनन्तात्मा केवलो निर्गुणो हरिः

அவளே அனைத்துலகிற்கும் பிரசவமூலமான பிரகிருதி எனப் புகழப்படுகிறாள்; மேலும் அனந்தாத்மா வாசுதேவனே ஒரே ஹரி—தூய, நிர்குண பரமன்।

Verse 46

प्रधानं पुरुषः कालस्तत्त्वत्रयमनुत्तमम् / वासुदेवात्मकं नित्यमेतद् विज्ञाय मुच्यते

பிரதானம், புருஷன், காலம்—இவ்வுயர்ந்த தத்துவத் திரயம் என்றும் வாசுதேவ-ஸ்வரூபமே; இதை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 47

एकं चेदं चतुष्पादं चतुर्धा पुनरच्युतः / बिभेद वासुदेवो ऽसौ प्रद्युम्नो हरिरव्ययः

இந்த ஒரே (வேதம்) நான்கு பாதங்களுடையதாயிருந்தும், அச்யுதப் பெருமான் மீண்டும் அதை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார்—அவரே வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், அழியாத ஹரி।

Verse 48

कृष्णद्वैपायनो व्यासो विष्णुर्नारायणः स्वयम् / अपान्तरतमाः पूर्वं स्वेच्छया ह्यभवद्धरिः

கிருஷ்ணத்வைபாயன வ்யாசர் சாட்சாத் விஷ்ணு—நாராயணன் தானே. முன்பு அவர் அபாந்தரதமா; தன் சுயஇச்சையால் ஹரி இவ்வுருவானார்।

Verse 49

अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः / एको ऽयं वेद भगवान् व्यासो नारायणः प्रभुः

ஆதி-அந்தமற்ற பரப்ரஹ்மத்தை தேவர்களும் ரிஷிகளும் அறியார். அதை அறிந்தவர் இவரே ஒருவரே—பகவான் வ்யாசர், நாராயணப் பிரபுவே.

Verse 50

इत्येतद् विष्णुमाहात्म्यमुक्तं वो मुनिपुङ्गवाः / एतत् सत्यं पुनः सत्यमेवं ज्ञात्वा न मुह्यति

முனிவரியரே, உங்களுக்குப் விஷ்ணுவின் மஹிமை உரைக்கப்பட்டது. இது உண்மை, மீண்டும் உண்மையே; இவ்வாறு அறிந்தவன் மயக்கமடையான்.