Adhyaya 38
Dvīpa-Varṣa Vibhāga and the Priyavrata–Agnīdhra Lineage (Cosmic Geography and Royal Succession)
முந்தைய அதிகாரத்தின் முடிவில் நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் உலகமண்டலத்தின் உறுதியான விளக்கத்தை—தீவுகள், சமுத்திரங்கள், மலைகள், நதிகள், விண்ணுலக ஒழுங்கு—சூதரிடம் கேட்கிறார்கள். சூதர் விஷ்ணுவை வணங்கி, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் புதல்வன் பிரியவ்ரதனை எடுத்துரைத்து, அவன் புதல்வர்கள் ஏழு தீவுகளின் அரசர்களாக நிறுவப்படுவதால் அரசாட்சி கூட பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் ஒரு செயலாகிறது எனக் காட்டுகிறார். அதிகாரம் தீவ அரசர்களையும் அவர்களுக்குரிய ஏழு பெயருடைய வர்ஷங்களையும் கூறி, பின்னர் ஜம்பூத்வீபத்தில் அக்னீத்ரனின் ஆட்சியையும், மேருவைச் சுற்றியுள்ள ஒன்பது பிரிவுகள் (வர்ஷங்கள்) எங்கு அமைந்துள்ளன என்பதையும் விவரிக்கிறது. தொடர்ந்து தர்மவிசாரம்—சில பகுதிகளில் இருபிறப்போரின் விடுதலை வர்ணாஶ்ரம விதிகளால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஸ்வதர்ம அனுஷ்டானத்தால் பெறப்படும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் வம்சக்கதை: நாபியிலிருந்து ரிஷபன்; அவனது வைராக்யமும் யோகசித்தியும் பாசுபதத்துக்கு ஒப்பான அனுபவத்துடன் அரசத்திலிருந்து சந்நியாசத்திற்கு செல்லும் மாதிரியை அளிக்கின்றன. பரதன் முதலானோரால் வம்சம் தொடர்ந்து, அடுத்த அதிகாரங்களுக்கு பிரபஞ்ச-புவியியல் விளக்கமும் நீதியுள்ள ஆட்சியும் முக்தியுடன் இணையும் விதமும் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पुर्वविभागे सप्तत्रिंशो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच एवमुक्तास्तु मुनयो नैमिषीया महामतिम् / पप्रच्छुरुत्तरं सूतं पृथिव्यादिविनिर्णयम्
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் முப்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபின் நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் தீர்மானமான விடையை நாடி, மஹாமதியான சூதரிடம் பூமி முதலிய தத்துவங்களின் நிர்ணயத்தைப் பற்றி வினவினர்।
Verse 2
ऋषय ऊचुः कथितो भवता सूत सर्गः स्वयंभुवः शुभः / इदानीं श्रोतुमिच्छामस्त्रिलोकस्यास्य मण्डलम्
ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே, நீங்கள் ஸ்வயம்புவின் மங்களமான ஸ்ருஷ்டியை உரைத்தீர்கள். இப்போது இந்தத் திரிலோகத்தின் மண்டலம், அதாவது அதன் அமைப்பை, நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்।
Verse 3
यावन्तः सागरा द्वीपास्तथा वर्षाणि पर्वताः / वनानि सरितः सूर्यग्रहाणां स्थितिरेव च
எத்தனை கடல்கள், தீவுகள் உள்ளனவோ, அவ்வளவே வர்ஷங்கள் (பிரதேசங்கள்) மற்றும் மலைகள் உள்ளன; அதுபோல காடுகள், நதிகள் உள்ளன; மேலும் சூரியன் மற்றும் கிரகங்களின் நிலையான நிலையிடங்களும் ஒழுங்கும் உள்ளன।
Verse 4
यदाधारमिदं कृत्स्नं येषां पृथ्वी पुरा त्वियम् / नृपाणां तत्समासेन सूत वक्तुमिहार्हसि
ஓ சூதா! யாருடைய ஆதாரத்தால் இவ்வனைத்தும் நிலைத்ததோ, யாரால் இப்பூமி முற்காலத்தில் தாங்கப்பட்டதோ—அந்த அரசர்களைச் சுருக்கமாகக் கூறுதல் உமக்கு உரியது।
Verse 5
सूत उवाच वक्ष्ये देवादिदेवाय विष्णवे प्रभविष्णवे / नमस्कृत्वाप्रमेयाय यदुक्तं तेन धीमता
சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் ஆதிதேவன், எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன், அளவிட முடியாத விஷ்ணுவை வணங்கி, அந்த ஞானி உரைத்ததை இப்போது நான் எடுத்துரைப்பேன்।
Verse 6
स्वायंभुवस्य तु मनोः प्रागुक्तो यः प्रियव्रतः / पुत्रस्तस्याभवन् पुत्राः प्रजापतिसमा दश
முன்னர் கூறப்பட்ட பிரியவ்ரதன் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மகன். அவனிடமிருந்து பத்து மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் பிரஜாபதிகளுக்கு ஒப்பான படைப்பாற்றலும் பெருமையும் உடையவர்கள்।
Verse 7
अग्नीध्रश्चाग्निबाहुश्च वपुष्मान् द्युतिमांस्तथा / मेधा मेधातिथिर्हव्यः सवनः पुत्र एव च
அக்னீத்ரன், அக்னிபாஹு; அதுபோல வபுஷ்மான், த்யுதிமான்; (மேலும்) மேதா, மேதாதிதி, ஹவ்ய, சவன—இவர்களும் அவனுடைய மகன்களே.
Verse 8
ज्योतिष्मान् दशमस्तेषां महाबलपराक्रमः / धार्मिको दाननिरतः सर्वभूतानुकम्पकः
அவர்களில் பத்தாவதாக ஜ்யோதிஷ்மான் இருந்தான்—மிகுந்த பலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவன். அவன் தர்மநிஷ்டன், தானத்தில் ஈடுபட்டவன், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையவன்.
Verse 9
मेधाग्निबाहुपुत्रास्तु त्रयो योगपरायणाः / जातिस्मरा महाभागा न राज्ये दधिरे मतिम्
ஆனால் மேதாக்னிபாஹுவின் மூன்று புதல்வர்கள் யோகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள். அவர்கள் முன்ஜன்மங்களை நினைவுகூரும் மகாபாகர்கள்; அரசாட்சியில் மனம் வைக்கவில்லை.
Verse 10
प्रियव्रतो ऽभ्यषिञ्चद् वै सप्तद्वीपेषु सप्त तान् / जम्बुद्वीपेश्वरं पुत्रमग्नीध्रमकरोन्नृपः
அரசன் பிரியவ்ரதன் உண்மையிலேயே அந்த ஏழு புதல்வர்களையும் ஏழு தீவுகளின் ஆட்சியாளர்களாக அபிஷேகம் செய்தான். மேலும் தன் மகன் அக்னீத்ரனை ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதியாக நியமித்தான்.
Verse 11
प्लक्ष्द्वीपेश्वरश्चैव तेन मेधातिथिः कृतः / शाल्मलेशं वपुष्मन्तं नरेन्द्रमभिषिक्तवान्
அவன் மேதாதிதியை ப்லக்ஷத்வீபத்தின் அதிபதியாக ஆக்கினான். மேலும் வபுஷ்மந்தனை ஷால்மலத்வீபத்தின் அரசனாக அபிஷேகம் செய்தான்.
Verse 12
ज्योतिष्मन्तं कुशद्वीपे राजानं कृतवान् प्रभुः / द्युतिमन्तं च राजानं क्रौञ्चद्वीपे समादिशत्
பிரபு ஜ்யோதிஷ்மந்தனை குஷத்வீபத்தின் அரசனாக ஆக்கினார். அதுபோல த்யுதிமந்தனை க்ரௌஞ்சத்வீபத்தின் அரசனாக நியமித்தார்.
Verse 13
शाकद्वीपेश्वरं चापि हव्यं चक्रे प्रियव्रतः / पुष्कराधिपतिं चक्रे सवनं च प्रजापतिः
பிரியவ்ரதன் சாகத்வீபத்தின் ஈசுவரனாக ஹவ்யனை நியமித்தான்; மேலும் பிரஜாபதி புஷ்கரத்வீபத்தின் அதிபதியாக சவனனை நிறுவினார்।
Verse 14
पुष्करे सवनस्यापि महावीतः सुतो ऽभवत् / धातिकिश्चैव द्वावेतौ पुत्रौ पुत्रवतां वरौ
புஷ்கரத்தில் சவனனுக்கும் மகாவீதன் என்ற மகன் பிறந்தான்; மேலும் தாதிகியும்—இவ்விருவரும் அவன் புதல்வர்கள், நற்குமாரப் பேறு பெற்றோரில் சிறந்தோர்।
Verse 15
महावीतं स्मृतं वर्षं तस्य नाम्ना महात्मनः / नाम्ना तु धातकेश्चापि धातकीखण्डमुच्यते
அந்த மகாத்மாவின் பெயரால் அந்த வர்ஷம் ‘மகாவீதம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது; அதுபோல தாதகியின் பெயரால் அந்தப் பகுதி ‘தாதகீகண்டம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 16
शाकद्वीपेश्वरस्याथ हव्यस्याप्यभवन् सुताः / जलदश्च कुमारश्च सुकुमारो मणीचकः / कुसुमोत्तरो ऽथ मोदाकिः सप्तमः स्यान्महाद्रुमः
சாகத்வீபத்தின் அதிபதி ஹவ்யனுக்கு புதல்வர்கள்—ஜலதன், குமாரன், சுகுமாரன், மணீசகன், குசுமோத்தரன், மோதாகி; ஏழாவது மகாத்ருமன் என அழைக்கப்பட்டான்।
Verse 17
जलदं जलदस्याथ वर्षं प्रथममुच्यते / कुमारस्य तु कौमारं तृतीयं सुकुमारकम्
ஜலதன் பெயரால் முதல் வர்ஷம் ‘ஜலதம்’ என கூறப்படுகிறது; குமாரன் பெயரால் ‘கௌமாரம்’, மூன்றாவது ‘சுகுமாரகம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 18
मणीचकं चतुर्थं तु पञ्चमं कुसुमोत्तरम् / मोदाकं षष्ठमित्युक्तं सप्तमं तु महाद्रुमम्
‘மணீசக’ நான்காவது புனிதத் தலம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; ஐந்தாவது ‘குசுமோத்தர’. ‘மோதாக’ ஆறாவது எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஏழாவது ‘மஹாத்ரும’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 19
क्रौञ्चद्वीपेश्वरस्यापि सुता द्युतिमतो ऽभवन् / कुशलः प्रथमस्तेषां द्वितीयस्तु मनोहरः
க்ரௌஞ்சத்வீபத்தின் ஈசனுடைய மகள் த்யுதிமானின் மனைவியாக ஆனாள். அவர்களின் மகன்களில் முதல்வன் குசலன்; இரண்டாவது மனோஹரன்.
Verse 20
उष्णस्तृतीयः संप्रोक्तश्चतुर्थः प्रवरः स्मृतः / अन्धकारो मुनिश्चैव दुन्दुभिश्चैव सप्तमः / तेषां स्वनामभिर्देशाः क्रौञ्चद्वीपाश्रयाः शुभाः
மூன்றாவது (பகுதி/ஆளுநர்) ‘உஷ்ண’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; நான்காவது ‘ப்ரவர’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. ‘அந்தகார’, ‘முனி’, ‘துந்துபி’ என்பனவும் பெயர்கள்; ‘துந்துபி’ ஏழாவது. க்ரௌஞ்சத்வீபத்தில் அவர்களது பெயர்களாலேயே அழைக்கப்படும் மங்களமான தேசங்கள் உள்ளன.
Verse 21
ज्योतिष्मतः कुशद्वीपे सप्तैवासन् महौजसः / उद्भेदो वेणुमांश्चैवाश्वरथो लम्बनो धृतिः / षष्ठः प्रभाकारश्चापि सप्तमः कपिलः स्मृतः
குசத்வீபத்தில் ஜ்யோதிஷ்மத்தின் ஏழு பேரொளி, பேராற்றல் கொண்ட மகன்கள் இருந்தனர்—உத்பேத, வேணுமாஂச, அஷ்வரத, லம்பன, த்ருதி; ஆறாவது ப்ரபாகார, ஏழாவது கபிலன் என நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 22
स्वनामचिह्नितान् यत्र तथा वर्षाणि सुव्रताः / ज्ञेयानि सप्त तान्येषु द्वीपेष्वेवं न यो मतः
நல்ல விரதமுடையோரே, அந்தத் தீவுகளில் ‘வர்ஷ’ எனப்படும் பகுதிகள் தத்தம் பெயர்களாலேயே குறிக்கப்படுகின்றன; அவை ஏழு என அறிக. தீவுகள் குறித்த நிலையான கருத்து இதுவே.
Verse 23
शाल्मलद्वीपनाथस्य सुताश्चासन् वपुष्मतः / श्वेतश्च हरितश्चैव जीमूतो रोहितस्तथा / वैद्युतौ मानसश्चैव सप्तमः सुप्रभो मतः
சால்மலத்வீபத்தின் ஒளிமிகு அதிபதிக்கு ஏழு புகழ்மிக்க புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ச்வேதன், ஹரிதன், ஜீமூதன், ரோஹிதன், வைத்யுதன், மானசன்; ஏழாவன் ‘சுப்ரபன்’ எனப் பிரசித்தன்।
Verse 24
प्लक्षद्वीपेश्वरस्यापि सप्त मेधातिथेः सुताः / ज्येष्ठः शान्तभयस्तेषां शिशिरश्च सुखोदयः / आनन्दश्च शिवश्चैव क्षेमकश्च ध्रुवस्तथा
ப்லக்ஷத்வீபத்தின் அரசன் மேதாதிதிக்கு ஏழு புதல்வர்கள்; அவர்களில் மூத்தவன் சாந்தபயன்; மற்றவர்கள் சிசிரன், சுகோதயன், ஆனந்தன், சிவன், க்ஷேமகன், துருவன்।
Verse 25
प्लक्षद्वीपादिषु ज्ञेयः शाकद्वीपान्तिकेषु वै / वर्णाश्रमविभागेन स्वधर्मो मुक्तये द्विजाः
ப்லக்ஷத்வீபம் முதலான இடங்களிலும், சாகத்வீபத்தின் எல்லையோர நிலங்களிலும், வர்ண-ஆச்ரமப் பிரிவின்படி அமைந்த தம்-தர்மமே இருபிறப்போர்க்கு விடுதலைக்கான வழி என அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 26
जम्बुद्वीपेश्वरस्यापि पुत्रास्त्वासन् महाबलाः / अग्नीध्रस्य द्विजश्रेष्ठास्तन्नामानि निबोधत
இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதி அக்னீத்ரனுக்கு மாபெரும் வலிமைமிக்க புதல்வர்கள் இருந்தனர்; இப்போது அவர்களின் பெயர்களை அறிக।
Verse 27
नाभिः किंपुरुषश्चैव तथा हरिरिलावृतः / रम्यो हिरण्वांश्च कुरुर्भद्राश्वः केतुमाहलकः
நாபி, கிம்புருஷன், ஹரி, இலாவ்ருதம்; மேலும் ரம்யம், ஹிரண்வான், குரு, பத்ராஷ்வம், கேதுமாஹலகம்—இவையே ஜம்பூத்வீபத்தின் ஒன்பது பிரிவுகள் என உரைக்கப்படுகின்றன।
Verse 28
जम्बुद्वीपेश्वरो राजा स चाग्नीध्रो महामतिः / विभज्य नवधा तेभ्यो यथान्यायं ददौ पुनः
ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதி மகாமதி அரசன் அக்நீத்ரன் அதை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து, நீதியுறு முறையில் மீண்டும் அவர்களுக்கு அளித்தான்।
Verse 29
नाभेस्तु दक्षिणं वर्षं हिमाह्वं प्रददौ पुनः / हेमकूटं ततो वर्षं ददौ किंपुरुषाय तु
நாபியின் தெற்கில் ‘ஹிமாஹ்வ’ எனப்படும் வர்ஷத்தை மீண்டும் அளித்தான்; அதன் பின் ‘ஹேமகூட’ வர்ஷத்தை கிம்புருஷனுக்கு வழங்கினான்।
Verse 30
तृतीयं नैषधं वर्षं हरये दत्तवान् पिता / इलावृताय प्रददौ मेरुमध्यमिलावृतम्
தந்தை மூன்றாவது ‘நைஷத’ வர்ஷத்தை ஹரயனுக்கு அளித்தான்; மேலும் மேருவின் மையத்தில் உள்ள ‘இலாவ்ருத’த்தை இலாவ்ருதனுக்கே வழங்கினான்।
Verse 31
नीलाचलाश्रितं वर्षं रम्याय प्रददौ पिता / श्वेतं यदुत्तरं वर्षं पित्रा दत्तं हिरण्वते
தந்தை நீலாசலத்தைச் சார்ந்த வர்ஷத்தை ரம்யாவுக்கு அளித்தான்; மேலும் வடக்கிலுள்ள ‘ச்வேத’ வர்ஷத்தை ஹிரண்வதனுக்கு தந்தை வழங்கினான்।
Verse 32
यदुत्तरं शृङ्गवतो वर्षं तत् कुरुवे ददौ / मेरोः पूर्वेण यद् वर्षं भद्राश्वाय न्यवेदयत् / गन्धमादनवर्षं तु केतुमालाय दत्तवान्
ஸ்ருங்கவதத்தின் வடக்கிலுள்ள வர்ஷத்தை குருவுக்கு அளித்தான்; மேருவின் கிழக்கிலுள்ள வர்ஷத்தை பத்ராஷ்வனுக்கு ஒப்படைத்தான்; மேலும் கந்தமாதன வர்ஷத்தை கேதுமாலனுக்கு வழங்கினான்।
Verse 33
वर्षेष्वेतेषु तान् पुत्रानभिषिच्य नराधिपः / संसारकष्टतां ज्ञात्वा तपस्तेपे वनं गतः
அவ்வாண்டுகள் கடந்தபின் மனிதரின் அரசன் தன் புதல்வர்களை அரசில் அபிஷேகம் செய்து, சம்சாரத்தின் துயரக் கடுமையை உணர்ந்து வனத்திற்குச் சென்று தவம் செய்தான்।
Verse 34
हिमाह्वयं तु यस्यैतन्नाभेरासीन्महात्मनः / तस्यर्षभो ऽभवत् पुत्रो मरुदेव्यां महाद्युतिः
மகாத்மா நாபியின் ஆட்சி கீழ் ‘ஹிமாஹ்வய’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தப் பகுதி இருந்தது; மருதேவியால் அவருக்கு மகாத்யுதி புதல்வன் ரிஷபன் பிறந்தான்।
Verse 35
ऋषभाद् भरतो जज्ञे वीरः पुत्रशताग्रजः / सो ऽभिषिच्यर्षभः पुत्रं भरतं पृथिवीपतिः / वानप्रस्थाश्रमं गत्वा तपस्तेपे यथाविधि
ரிஷபனிடமிருந்து வீரன் பரதன் பிறந்தான்; நூறு புதல்வர்களில் அவன் மூத்தவன். பின்னர் பூமிபதி ரிஷபன் பரதனை அரசில் அபிஷேகம் செய்து, வானப்ரஸ்த ஆசிரமம் புகுந்து விதிப்படி தவம் செய்தான்।
Verse 36
तपसा कर्षितो ऽत्यर्थं कृशो धमनिसंततः / ज्ञानयोगरतो भूत्वा महापाशुपतो ऽभवत्
தவத்தால் மிகுந்து சோர்ந்து மெலிந்து, நரம்புகள் வெளிப்படத் தோன்றின; ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு அவன் மகாபாசுபதன்—பசுபதி சிவனின் பரமசித்த பக்தன்—ஆனான்।
Verse 37
सुमतिर्भरतस्याभूत् पुत्रः परमधार्मिकः / सुमतेस्तैजसस्तस्मादिन्द्रिद्युम्नो व्यजायत
பரதனுக்கு சுமதி என்ற புதல்வன் இருந்தான்; அவன் பரம தர்மவான். சுமதியிலிருந்து தைஜசன் பிறந்தான்; அவனிலிருந்து இந்திரித்யும்னன் பிறந்தான்।
Verse 38
परमेष्ठी सुतस्तस्मात् प्रतीहारस्तदन्वयः / प्रतिहर्तेति विख्यात उत्पन्नस्तस्य चात्मजः
பரமேஷ்டியிடமிருந்து அதே வம்சத்தில் பிரதீஹாரன் பிறந்தான். அவனுடைய மகன் ‘பிரதிஹர்தா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று பிறந்தான்.
Verse 39
भवस्तस्मादथोद्गीथः प्रस्तावस्तत्सुतो ऽभवत् / पृथुस्ततस्ततो रक्तो रक्तस्यापि गयः सुतः
அவரிடமிருந்து பவன் பிறந்தான்; பவனிடமிருந்து உத்கீதன். அவனுடைய மகன் பிரஸ்தாவன். பின்னர் ப்ருது, அதன் பின் ரக்தன்; ரக்தனின் மகன் கயன் பிறந்தான்.
Verse 40
नरो गयस्य तनयस्तस्य पुत्रो विराडभूत् / तस्य पुत्रो महावीर्यो धीमांस्तस्मादजायत
கயனின் மகன் நரன்; அவனுடைய மகன் விராடன். அவனிடமிருந்து அறிவும் மாபெரும் வீரமும் உடைய மகாவீர்யன் பிறந்தான்.
Verse 41
महान्तो ऽपि ततश्चाभूद् भौवनस्तत्सुतो ऽभवत् / त्वष्टा त्वष्टुश्च विरजो रजस्तस्याप्यभूत् सुतः
பின்னர் மஹான் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் பௌவனன். பௌவனனிடமிருந்து த்வஷ்டா; த்வஷ்டாவிடமிருந்து விரஜன் புகழ்பெற்றான். விரஜனின் மகன் ரஜஸ்.
Verse 42
शतजिद् रजसस्तस्य जज्ञे पुत्रशतं द्विजाः / तेषां प्रधानो बलवान् विश्वज्योतिरिति स्मृतः
ஓ த்விஜர்களே! ரஜஸின் மகன் சதஜித் பிறந்தான்; அவனுக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் முதன்மையும் வலிமையும் உடையவன் ‘விச்வஜ்யோதி’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்.
Verse 43
आराध्य देवं ब्रह्माणं क्षेमकं नाम पार्थिवम् / असूत पुत्रं धर्मज्ञं महाबाहुमरिन्दमम्
தேவ பிரம்மனை ஆராதித்து க்ஷேமகன் என்னும் அரசன் ஒரு புதல்வனைப் பெற்றான்—அவன் தர்மஞானி, மகாபாகு, பகைவரை அடக்கும் வீரன்।
Verse 44
एते पुरस्ताद् राजानो महासत्त्वा महौजसः / एषां वंशप्रसूतैश्च भुक्तेयं पृथिवी पुरा
இவர்கள் பழங்கால அரசர்கள்—மகாசத்த்வமும் மகாதேஜஸும் உடையோர்; இவர்களின் வம்சத்தில் பிறந்தவர்களாலும் முன்னொரு காலத்தில் இப்பூமி ஆளப்பட்டு அனுபவிக்கப்பட்டது।
Frequently Asked Questions
It frames the earth as a mandala of seven dvīpas, each with seven varṣas named after their rulers/sons, and then gives a focused, Meru-centered account of Jambūdvīpa divided into nine varṣas allotted to Agnīdhra’s sons—linking geography to dynastic stewardship.
Mokṣa is presented as accessible through disciplined svadharma—properly lived according to varṇa and āśrama—especially for the twice-born in specified regions, while the royal narrative simultaneously models the renunciant culmination of dharma in Ṛṣabha’s austerity and yogic attainment.
The chapter uses Ṛṣabha’s post-kingship austerity to illustrate a shared liberative horizon where Śiva-oriented ascetic-yogic ideals (Pāśupata) can function within a broadly Vaiṣṇava cosmological narrative—an early signal of the Kurma Purāṇa’s samanvaya.