Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे अष्टाविंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः प्राप्य वाराणसीं दिव्यां कृष्णद्वैपायनो मुनिः / किमकार्षोन्महाबुद्धिः श्रोतुं कौतूहलं हि नः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்—தெய்வீக வாராணசியை அடைந்த மகாபுத்தியுடைய முனி கிருஷ்ணத்வைபாயனன் என்ன செய்தான்? கேட்க எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல்.

Verse 2

सूत उवाच प्राप्य वाराणसी दिव्यामुपस्पृश्य महामुनिः / पूजयामास जाह्नव्यां देवं विश्वेश्वरं शिवम्

சூதர் கூறினார்—தெய்வீகமான வாராணசிக்கு வந்து, புனித நீரைத் தொட்டு சுத்திகரித்த மகாமுனி, ஜாஹ்னவி (கங்கை) கரையில் விஸ்வேஸ்வரன் எனும் சிவபெருமானை பக்தியுடன் வழிபட்டார்।

Verse 3

तमागतं पुनिं दृष्ट्वा तत्र ये निवसन्ति वै / पूजयाञ्चक्रिरे व्यासं मुनयो मुनिपुङ्गवम्

அந்த புனித முனிவர் வந்ததைப் பார்த்து அங்கே வாழ்ந்த முனிவர்கள், முனிவர்களில் சிறந்தவரான வியாசரை வழிபட்டு மரியாதை செய்தனர்।

Verse 4

पप्रच्छुः प्रणताः सर्वे कथाः पापविनाशनीः / महादेवाश्रयाः पुण्या मोक्षधर्मान् सनातनान्

அனைவரும் வணங்கி, பாவநாசகமான புனிதக் கதைகளை கேட்டனர்—மகாதேவரை ஆதாரமாகக் கொண்ட, புண்ணியமான, மோட்சதர்மத்தின் சனாதன நெறிகளை।

Verse 5

स चापि कथयामास सर्वज्ञो भगवानृषिः / माहात्म्यं देवदेवस्य धर्मान् वेदनिदर्शितान्

அப்போது அனைத்தையும் அறிந்த பகவான் ரிஷி உரைத்தார்—தேவர்களின் தேவனின் மகிமையையும், வேதம் காட்டும் தர்மங்களையும் விளக்கினார்।

Verse 6

तेषां मध्ये मुनीन्द्राणां व्यासशिष्यो महामुनिः / पृष्टवान् जैमिनिर्व्यासं गूढमर्थं सनातनम्

அந்த முனிவர்களின் நடுவே, வியாசரின் சீடரான மகாமுனி ஜைமினி, சனாதனமான மறைபொருளைப் பற்றி வியாசரிடம் கேட்டார்।

Verse 7

जैमिनिरुवाच भगवन् संशयं त्वेकं छेत्तुमर्हसि तत्त्वतः / न विद्यते ह्यविदितं भवता परमर्षिणा

ஜைமினி கூறினார்— பகவனே, என் இந்த ஒரே சந்தேகத்தைத் தத்துவமாக நீக்க அருள்வாயாக. பரமரிஷியே, உமக்கு எதுவும் அறியாதது இல்லை.

Verse 8

केचिद् ध्यानं प्रशंसन्ति धर्ममेवापरे जनाः / अन्ये सांख्यं तथा योगं तपस्त्वन्ये महर्षयः

சிலர் தியானத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் தர்மமே உயர்ந்தது என்கிறார்கள். இன்னோர் சிலர் சாங்க்யமும் யோகமும் போற்றுகின்றனர்; பிற மகரிஷிகள் தவத்தை ஆதரிக்கின்றனர்.

Verse 9

ब्रह्मचर्यमथो मौनमन्ये प्राहर्महर्षयः / अहिंसां सत्यमप्यन्ये संन्यासमपरे विदुः

சில மகரிஷிகள் பிரம்மச்சரியமும் மௌனமும் தர்மம் என்கிறார்கள். மற்றோர் சிலர் அஹிம்சையும் சத்தியமும் போதிக்கின்றனர்; இன்னோர் சிலர் சந்நியாசமே தர்மம் என அறிகின்றனர்.

Verse 10

केचिद् दयां प्रशंसन्ति दानमध्ययनं तथा / तीर्थयात्रां तथा केचिदन्ये चेन्द्रियनिग्रहम्

சிலர் கருணையைப் புகழ்கிறார்கள்; சிலர் தானமும் வேதாத்யயனமும் போற்றுகின்றனர். சிலர் தீர்த்தயாத்திரையை உயர்த்துகின்றனர்; மற்றோர் சிலர் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டைச் சிறப்பிக்கின்றனர்.

Verse 11

किमेतेषां भवेज्ज्यायः प्रब्रूहि मुनिपुङ्गव / यदि वा विद्यते ऽप्यन्यद् गुह्यं तद्वक्तुमर्हसि

முனிவரரே, இவற்றில் எது மேலான நன்மை தருவது என்பதைச் சொல்லுங்கள். இதற்கு அப்பால் வேறு ஏதாவது இரகசிய உபதேசம் இருந்தால், அதை உரைக்கத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 12

श्रुत्वा स जैमिनेर्वाक्यं कृष्णद्वैपायनो मुनिः / प्राह गम्भीरया वाचा प्रणम्य वृषकेतनम्

ஜைமினியின் சொற்களை கேட்ட மুনি கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) வृषகேதனன் சிவனை வணங்கி, ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தார்।

Verse 13

साधु साधु महाभाग यत्पृष्टं भवता मुने / वक्ष्ये गुह्यतमाद् गुह्यं श्रुण्वन्त्वन्ये महर्षयः

நன்று, நன்று, மகாபாக மునியே! நீர் கேட்டது மிகச் சரியானது. மிகமிக இரகசியமான உபதேசத்தை நான் உரைப்பேன்; மற்ற மகரிஷிகளும் கேட்கட்டும்।

Verse 14

ईश्वरेण पुरा प्रोक्तं ज्ञानमेतत् सनातनम् / गूढमप्राज्ञविद्विष्टं सेवितं सूक्ष्मदर्शिभिः

இந்த சனாதன ஞானத்தை முன்காலத்தில் ஈசுவரன் அருளினார். இது ஆழ்ந்து மறைந்தது; அறிவிலார்க்கு வெறுப்பானது, ஆனால் நுண்ணுண்மை காண்போர் இதை மதித்து பயில்வர்।

Verse 15

नाश्रद्दधाने दातव्यं नाभक्ते परमेष्ठिनः / न वेदविद्विषु शुभं ज्ञाननानां ज्ञानमुत्तमम्

நம்பிக்கையில்லாதவர்க்கு இதை அளிக்க வேண்டாம்; பரமேஸ்வரனின் பக்தியற்றவர்க்கும் அல்ல. வேதத்தை வெறுப்போரில் நன்மை இல்லை; எல்லா ஞானங்களிலும் பரமத்தை அடையச் செய்யும் ஞானமே உயர்ந்தது।

Verse 16

मेरुशृङ्गे पुरा देवमीशानं त्रिपुरद्विषम् / देवासनगता देवी महादेवमपृच्छत

முன்னொரு காலத்தில் மேரு சிகரத்தில், தெய்வ ஆசனத்தில் அமர்ந்த தேவியார், திரிபுரநாசகன் ஈசான மகாதேவரை வினவினார்।

Verse 17

देव्युवाच देवदेव महादेव भक्तानामार्तिनाशन / कथं त्वां पुरुषो देवमचिरादेव पश्यति

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பக்தர்களின் துயர் நீக்குவோனே! மனிதன் உம்மை, தெய்வ ஈசுவரனை, விரைவில் எவ்வாறு தரிசிக்க முடியும்?

Verse 18

सांख्ययोगस्तथा ध्यानं कर्मयोगो ऽथ वैदिकः / आयासबहुला लोके यानि चान्यानि शङ्कर

ஓ சங்கரா! சாங்க்யயோகம், தியானம், கர்மயோகம், மேலும் வைதிக கர்மமார்க்கம்—உலகில் உள்ள பிற சாதனைகளும்—அனைத்தும் பெரும்பாலும் மிகுந்த முயற்சியால் நிறைந்தவை.

Verse 19

येन विब्रान्तचित्तानां योगिनां कर्मिणामपि / दृश्यो हि भगवान् सूक्ष्मः सर्वेषामथ देहिनाम्

அந்த உபாயத்தால், மனம் குழம்பிய யோகிகளுக்கும் கர்மிகளுக்கும் கூட, நுண்ணிய பகவான் எல்லா உடல்தரித்தவர்களுக்கும் நேரடியாகத் தோன்றித் தரிசனமளிக்கிறார்.

Verse 20

एतद् गुह्यतमं ज्ञानं गूढं ब्रह्मादिसेवितम / हिताय सर्वभक्तानां ब्रूहि कामाङ्गनाशन

இது மிகப் பரம ரகசியமான ஞானம்; ஆழ்ந்து மறைந்தது; பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட போற்றி சேவிப்பது. காமனும் அவன் படைகளும் அழிப்பவனே, எல்லாப் பக்தர்களின் நலனுக்காக இதை உரைத்தருள்வாயாக.

Verse 21

ईश्वर उवाच अवाच्यमेतद् विज्ञानं ज्ञानमज्ञैर्बहिष्कृतम् / वक्ष्ये तव यथा तत्त्वं यदुक्तं परमर्षिभिः

ஈசுவரன் கூறினான்—இந்த அனுபவமயமான விஞ்ஞானம் சொல்லால் கூற இயலாதது; அறியாதோர் இதை ஒதுக்கிவிடுவர். பரமரிஷிகள் உரைத்ததுபோலவே, உண்மையான தத்துவத்தை உனக்குச் சொல்வேன்.

Verse 22

परं गुह्यतमं क्षेत्रं मम वाराणसी पुरी / सर्वेषामेव भूतानां संसारार्णवतारिणी

என் நகரமான வாராணசி பரம ரகசியமும் மிக ஆழ்ந்ததும் ஆன புனிதக் க்ஷேத்திரம். எல்லா உயிர்களையும் சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகை அது.

Verse 23

तत्र भक्ता महादेवि मदीयं व्रतमास्थिताः / निवसन्ति महात्मानः परं नियममास्थिताः

அங்கே, ஓ மஹாதேவி, என் விரதத்தை ஏற்ற பக்தர்கள் வாழ்கின்றனர்—அவர்கள் மகாத்மாக்கள்; உன்னத நியமமும் தன்னடக்கமும் கொண்டவர்கள்.

Verse 24

उत्तमं सर्वतीर्थानां स्थानानामुत्तमं च तत् / ज्ञानानामुत्तमं ज्ञानमविमुक्तं परं मम

அவிமுக்தம் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் முதன்மையான தீர்த்தம்; புனித வாசஸ்தலங்களிலும் அதுவே சிறந்த தாமம். ஞானங்களில் அதுவே உச்ச ஞானம்—அவிமுக்தம், என் பரம பதம்.

Verse 25

स्थानान्तरं पवित्राणि तीर्थान्यायतनानि च / श्मशानसंस्थितान्येव दिव्यभूमिगतानि च

வேறு புனித இடங்களும் உள்ளன—தீர்த்தங்களும் ஆலயங்களும்—சில சுடுகாடுகளில் அமைந்தவை; சில தெய்வீகமும் புனிதமுமான நிலங்களில் உள்ளவை.

Verse 26

भूर्लोके नैव संलग्नमन्तरिक्षे ममालयम् / अयुक्तास्तन्न पश्यन्ति युक्ताः पश्यन्ति चेतसा

என் ஆலயம் பூலோகத்தோடு ஒட்டியதல்ல; அது அந்தரிக்ஷத்தில் உள்ளது. அயோகிகள் அதை காணார்; யோகத்தில் நிலைபெற்றோர் தூய சித்தத்தால் காண்பர்.

Verse 27

श्मसानमेतद् विख्यातमविमुक्तमिति श्रुतम् / कालो भूत्वा जगदिदं संहराम्यत्र सुन्दरि

இது சுடுகாடாகப் புகழ்பெற்றது; ‘அவிமுக்தம்’ எனச் ச்ருதி கூறுகிறது. அழகியவளே, இங்கே நான் காலரூபனாய் இந்த முழு உலகையும் சங்கரித்து என்னுள் லயப்படுத்துகிறேன்।

Verse 28

देवीदं सर्वगुह्यानां स्थानं प्रियतमं मम / मद्भक्तास्तत्र गच्छन्ति मामेव प्रविशन्ति ते

தேவி, இது எல்லா இரகசியங்களிலும் மிக இரகசியமானது; எனக்கு மிகப் பிரியமான தாமம். என் பக்தர்கள் அங்கே சென்று, அந்த இடத்தில் நுழைந்து, என்னையே அடைகிறார்கள்।

Verse 29

दत्तं जप्तं हुतं चेष्टं तपस्तप्तं कृतं च यत् / ध्यानमध्ययनं ज्ञानं सर्वं तत्राक्षयं भवेत्

தானம், ஜபம், ஹோம ஆஹுதி, தர்ம முயற்சி, தவம், மேலும் எது செய்தாலும்—தியானம், சாஸ்திரப் பயில், ஞானம் உட்பட—அனைத்தும் அங்கே அழியாத பலனாகிறது।

Verse 30

जन्मान्तरसहस्त्रेषु यत्पापं पूर्वसंचितम् / अविमुक्तं प्रविष्टस्य तत्सर्वं व्रजति क्षयम्

ஆயிரம் பிறவிகளில் முன்சேகரித்த பாவம் எதுவாயினும், அவிமுக்தத்தில் நுழைந்தவனுக்கு அது அனைத்தும் க்ஷயமடைந்து அழிகிறது।

Verse 31

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा ये वर्णसंकराः / स्त्रियो म्लेच्छाश्च ये चान्ये संकीर्णाः पापयोनयः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—மேலும் வர்ணசங்கரர்; பெண்கள், ம்லேச்சர் மற்றும் பிறர்—இவர்கள் அனைவரும் கலந்த குழுக்கள், பாபயோனியில் பிறந்தோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 32

कोटाः पिपीलिकाश्चैव ये चान्ये मृगपक्षिणः / कालेन निधनं प्राप्ता अविमुक्ते वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அவிமுக்தத்தில் பூச்சிகள், எறும்புகள் மற்றும் பிற மிருகப் பறவைகளும் காலத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மரணத்தை அடைந்தன.

Verse 33

चन्द्रार्धमौलयस्त्र्यक्षा महावृषभवाहनाः / शिवे मम पुरे देवि जायन्ते तत्र मानवाः

தேவி சிவையே! என் அந்த நகரத்தில் மனிதர்கள் ருத்ரலட்சணங்களுடன் பிறக்கின்றனர்—அரைக்கதிர் நிலா சூடியவர், மும்முகக் கண்களையுடையவர், மகா ரிஷபத்தை வாகனமாகக் கொண்டவர்.

Verse 34

नाविमुक्ते मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी / ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यान्ति परां गतिम्

அவிமுக்தத்தில் இறந்த பாவியும் நரகத்திற்குச் செல்லான்; ஈசுவரின் அருளால் அனைவரும் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 35

मोक्षं सुदुर्लभं मत्वा संसारं चातिभीषणम् / अश्मना चरणौ हत्वा वाराणस्यां वसेन्नरः

மோட்சம் மிக அரிது என்றும், சம்சாரம் மிகப் பயங்கரம் என்றும் அறிந்து, மனிதன் வாராணசியில் வாழ வேண்டும்—தேவைப்பட்டால் கல்லால் தன் கால்களைத் தட்டிக் கொண்டேனும் (தன்னை வற்புறுத்தி) அங்கே தங்க வேண்டும்.

Verse 36

दुर्लभा तपसा चापि पूतस्य परमेश्वरि / यत्र तत्र विपन्नस्य गतिः संसारमोक्षणी

பரமேஸ்வரியே! தவத்தால் தூய்மையடைந்தவர்க்கும் நீ அரிது; ஆனால் துன்புறுபவர்க்கு நீ எங்கிருந்தாலும் சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் சரணமாகிறாய்.

Verse 37

प्रसादाज्जायते ह्येतन्मम शैलेन्द्रनन्दिनि / अप्रबुद्धा न पश्यन्ति मम मायाविमोहिताः

ஓ சைலேந்திரநந்தினி! இத்தத்துவஞானம் என் அருளாலேயே பிறக்கிறது. விழிப்படையாதோர் என் மாயையால் மயங்கித் தம்முள் உள்ள பரமசத்தியான என்னை காணார்.

Verse 38

अविमुक्तं न सेवन्ति मूढा ये तमसावृताः / विण्मूत्ररेतसां मध्ये ते वसन्ति पुनः पुनः

இருளால் மூடப்பட்ட மூடர்கள் அவிமுக்தத்தை நாடார். அவர்கள் மல, மூத்திரம், விந்து ஆகியவற்றின் நடுவே—அசுசியான உடல்-பந்தத்தில்—மீண்டும் மீண்டும் தங்குகின்றனர்.

Verse 39

हन्यमानो ऽपि यो विद्वान् वसेद् विघ्नशतैरपि / स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

தாக்கப்பட்டாலும் நூறு தடைகளிடையிலும் நிலைத்திருக்கும் ஞானி பரம நிலையைக் அடைகிறான்; அங்கே சென்றபின் அவன் துயரப்படான்.

Verse 40

जन्ममृत्युजरामुक्तं परं याति शिवालयम् / अपुनर्मरणानां हि सा गतिर्मोक्षकाङ्क्षिणाम् / यां प्राप्य कृतकृत्यः स्यादिति मन्यन्ति पण्डताः

பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு சாதகன் பரம சிவாலயத்தை அடைகிறான். அதுவே மோக்ஷம் நாடுவோரின் இலக்கு; அங்கே சென்றால் மீண்டும் மரணத்திற்கு திரும்புதல் இல்லை. அதை அடைந்தவன் கृतகೃತ்யன் எனப் பண்டிதர் கூறுவர்.

Verse 41

न दानैर्न तपोभिश्च न यज्ञैर्नापि विद्यया / प्राप्यते गतिरुत्कृष्टा याविमुक्ते तु लभ्यते

தானம், தவம், யாகம், அல்லது வெறும் கல்வி இவற்றால் உயர்ந்த நிலை கிடையாது; அது விமுக்தி—முக்தி—யினாலேயே பெறப்படும்.

Verse 42

नानावर्णा विवर्णाश्च चण्डालाद्या जुगुप्सिताः / किल्बिषैः पूर्णदेहा ये विशिष्टैः पातकैस्तथा / भेषजं परमं तेषामविमुक्तं विदुर्बुधाः

பல வர்ணத்தாரும், தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள சண்டாளர் முதலிய அருவருப்புக்குரியவரும்—பாவங்களாலும் தனித்த பெரும்பாவங்களாலும் உடல் நிரம்பியதுபோல இருப்பினும்—அவர்களுக்குப் பரம மருந்தாக, உயர்ந்த நிவாரணமாக அவிமுக்தம் (காசி) என்பதை ஞானிகள் அறிகின்றனர்।

Verse 43

अविमुक्तं परं ज्ञानमविमुक्तं परं पदम् / अविमुक्तं परं तत्त्वमविमुक्तं परं शिवम्

அவிமுக்தமே பரம ஞானம்; அவிமுக்தமே உயர்ந்த பதம். அவிமுக்தமே பரமத் தத்துவம்; அவிமுக்தமே பரம சிவன் தாமே.

Verse 44

कृत्वा वै नैष्ठिकीं दीक्षामविमुक्ते वसन्ति ये / तेषां तत्परमं ज्ञानं ददाम्यन्ते परं पदम्

அவிமுக்தத்தில் நைஷ்டிகீ தீட்சையை ஏற்று வாழ்பவர்களுக்கு, நான் அந்தப் பரம ஞானத்தை அளிப்பேன்; இறுதியில் பரம பதத்தையும் அருள்வேன்.

Verse 45

प्रायागं नैमिषं पुण्यं श्रीशैलो ऽथ महालयः / केदारं भद्रकर्णं च गया पुष्करमेव च

பிரயாகம், புண்ணிய நைமிஷம், ஸ்ரீசைலம், மகாலயம்; கேதாரம், பத்ரகர்ணம், கயா, புஷ்கரம் ஆகியவையும்—இவை அனைத்தும் புனித தீர்த்தங்கள்.

Verse 46

कुरुक्षेत्रं रुद्रकोटिर्नर्मदाम्रातकेश्वरम् / शालिग्रामं च कुब्जाम्रं कोकामुखमनुत्तमम् / प्रभासं विजयेशानं गोकर्णं भद्रकर्णकम्

குருக்ஷேத்திரம், ருத்ரகோடி, நர்மதா கரையிலுள்ள அம்ராதகேஸ்வரம்; சாலிகிராமம், குப்ஜாம்ரம்; ஒப்பற்ற கோகாமுகம்; பிரபாசம், விஜயேசானம், கோகர்ணம், பத்ரகர்ணகம்—இவை சிறந்த தீர்த்தங்களென கூறப்படுகின்றன.

Verse 47

एतानि पुण्यस्थानानि त्रैलोक्ये विश्रुतानि ह / न यास्यन्ति परं मोक्षं वाराणस्यां यथा मृताः

இவை மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற புண்ணியத் தலங்கள்; ஆயினும் அங்கே இறப்போர், வாராணசியில் உடல் நீத்தவர்போல் பரம மோக்ஷம் அடைவதில்லை।

Verse 48

वाराणस्यां विशेषेण गङ्गा त्रिपथगामिनी / प्रविष्टा नाशयेत् पापं जन्मान्तरशतैः कृतम्

வாராணசியில் விசேஷமாக, மூன்று பாதைகளிலும் ஓடும் திரிபதகாமினி கங்கையில் இறங்கி நீராடினால் நூறு நூறு பிறவிகளின் பாவம் அழியும்।

Verse 49

अन्यत्र सुलभा गङ्गा श्राद्धं दानं तपो जपः / व्रतानि सर्वमेवैतद् वाराणस्यां सुदुर्लभम्

வேறு இடங்களில் கங்கை எளிதில் கிடைக்கும்; சிராத்தம், தானம், தவம், ஜபம், விரதங்களும் அப்படியே. ஆனால் வாராணசியில் இவை அனைத்தும் (சித்தியுடன்) மிக அரிது।

Verse 50

यजेत जुहुयान्नित्यं ददात्यर्चयते ऽमरान् / वायुभक्षश्च सततं वाराणस्यां स्तितो नरः

வாராணசியில் வாழும் மனிதன் தினமும் யாகம் செய்து ஹோமம் அர்ப்பணித்து, தானம் செய்து, அமர தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; மேலும் எப்போதும் கட்டுப்பாட்டுடன், வாய்-ஆஹாரம் போல் துறவற ஒழுக்கத்தில் நிலைக்க வேண்டும்।

Verse 51

यदि पापो यदि शठो यदि वाधार्मिको नरः / वाराणसीं समासाद्य पुनाति सकलं नरः

மனிதன் பாவியாக இருந்தாலும், வஞ்சகனாக இருந்தாலும், அதர்மனாக இருந்தாலும்—வாராணசியை அடைந்தவுடன் தன் முழு இருப்பையும் தூய்மைப்படுத்துகிறான்।

Verse 52

वाराणस्यां महादेवं येर्ऽचयन्ति स्तुवन्ति वै / सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते विज्ञेया गणेश्वराः

வாரணாசி (காசி)யில் மகாதேவரை பக்தியுடன் வழிபட்டு போற்றிப் புகழ்வோர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவகணங்களில் கணேஸ்வரர் (கணங்களின் தலைவர்கள்) என அறியப்படுவர்।

Verse 53

अन्यत्र योगज्ञानाभ्यां संन्यासादथवान्यतः / प्राप्यते तत् परं स्थानं सहस्त्रेणैव जन्मना

யோகம் மற்றும் விடுதலை தரும் ஞானம் இன்றி—அல்லது சன்னியாசம் அல்லது வேறு விசேஷ வழி இன்றி—அந்த பரம நிலை ஆயிரம் பிறவிகளுக்குப் பின்பே அடையப்படும்।

Verse 54

ये भक्ता देवदेवेशे वाराणस्यां वसन्ति वै / ते विन्दन्ति परं मोक्षमेकेनैव तु जन्मना

தேவர்களின் தேவனாகிய ஈசனில் உறுதியான பக்தியுடன் வாரணாசி (காசி)யில் வாழும் பக்தர்கள், பரம மோக்ஷத்தை ஒரே பிறவியிலேயே அடைகின்றனர்।

Verse 55

यत्र योगस्तथा ज्ञानं मुक्तिरेकेन जन्मना / अविमुक्तं समासाद्य नान्यद् गच्छेत् तपोवनम्

யோகம் மற்றும் ஞானம் உள்ள இடத்தில் ஒரே பிறவியிலேயே விடுதலை உண்டு. அவிமுக்தம் (காசி) அடைந்த பின் வேறு எந்தத் தவவனத்திற்கும் செல்ல வேண்டாம்।

Verse 56

यतो मया न मुक्तं तदविमुक्तं ततः स्मृतम् / तदेव गुह्यं गुह्यानामेतद् विज्ञाय मुच्यते

நான் இதை ஒருபோதும் கைவிடாததால், இதற்கு ‘அவிமுக்தம்’ (என்றும் கைவிடப்படாதது) என்று பெயர். இது ரகசியங்களில் உச்ச ரகசியம்; இதை உணர்ந்தவன் விடுதலை அடைகிறான்।

Verse 57

ज्ञानाज्ञानाभिनिष्ठानां परमानन्दमिच्छताम् / या गतिर्विहिता सुभ्रु साविमुक्ते मृतस्य तु

அழகியவளே! ஞானநிஷ்டரும், சாதனை/கர்மநிஷ்டரும், பரமானந்தத்தை நாடுவோர்க்கு விதிக்கப்பட்ட எந்தக் கதியோ—அவிமுக்தத்தில் விடுதலைநிலையில் உடலை விட்டவர்க்கு அதுவே பரமகதி ஆகும்।

Verse 58

यानि चैवाविमुक्तस्य देहे तूक्तानि कृत्स्नशः / पुरी वाराणसी तेभ्यः स्थानेभ्यो ह्यधिकाशुभा

அவிமுக்தனின் உடலில் இருப்பதாக முழுமையாகச் சொல்லப்பட்ட எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் விட—காசிப்புரி வாராணசி இன்னும் அதிகம் மங்களகரமானது।

Verse 59

यत्र साक्षान्महादेवो देहान्ते स्वयमीश्वरः / व्याचष्टे तारकं ब्रह्म तत्रैव ह्यविमुक्तकम्

உடல் முடிவில் தாமே ஈசுவரனாய் விளங்கும் மகாதேவன் நேரில் ‘தாரகப் பிரம்மம்’ உபதேசிக்கும் இடமே ‘அவிமுக்தகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 60

यत् तत् परतरं तत्त्वमविमुक्तमिति श्रुतम् / एकेन जन्मना देवि वाराणस्यां तदाप्नुयात्

தேவி! ‘அவிமுக்தம்’ எனச் ச்ருதிகளில் புகழப்படும் அந்த உயர்ந்த தத்துவத்தை—வாராணசியில் வாழ்வதால் ஒரே பிறவியிலேயே அடையலாம்।

Verse 61

भ्रूमध्ये नाभिमध्ये च हृदये चैव मूर्धनि / यथाविमुक्तादित्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

புருவமத்தியில், நாபிமத்தியில், இதயத்தில், மேலும் தலைச்சிகரத்தில்—அவிமுக்தத்தில் இருப்பதுபோலவே (மோக்ஷதாயக சன்னிதி) வாராணசியிலும் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 62

वरणायास्तथा चास्या मध्ये वाराणसी पुरी / तत्रैव संस्थितं तत्त्वं नित्यमेवाविमुक्तकम्

வரணா–அசி நதிகளுக்கிடையிலுள்ள நாட்டில் புனித வாராணசி நகரம் உள்ளது. அங்கேயே பரமத் தத்துவம் எப்போதும் நிலைத்துள்ளது—அதுவே நித்திய ‘அவிமுக்த’ புனிதத் தலம்।

Verse 63

वाराणस्याः परं स्थानं न भूतं न भविष्यति / यत्र नारायणो देवो महादेवो दिवेश्वरः

வாராணசியை விட உயர்ந்த புனிதத் தலம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது—அங்கே நாராயணன் தெய்வம் தாமே உறைகிறார்; தேவேஸ்வரன் மகாதேவனும் தெய்வ அரசனாய் அங்கேயே உள்ளான்।

Verse 64

तत्र देवाः सगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः / उपासते मां सततं देवदेवं पितामहम्

அங்கே தேவர்கள்—கந்தர்வர், யக்ஷர், உரகர் (நாகர்), ராக்ஷசர் உடனாக—என்னை, தேவர்களின் தேவனாகிய ஆதிப் பிதாமகனை, இடையறாது வழிபடுகின்றனர்।

Verse 65

महापातकिनो ये च ये तेभ्यः पापकृत्तमाः / वाराणसीं समासाद्य ते यान्ति परमां गतिम्

மகாபாதகிகள் ஆனவர்களும், அவர்களைவிடக் கடும் பாவச் செயல்வோர் ஆனவர்களும் கூட—வாராணசி (காசி) அடைந்தவுடன் பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 66

तस्मान्मुमुक्षुर्नियतो वसेद् वै मरणान्तिकम् / वाराणस्यां महादेवाज्ज्ञानं लब्ध्वा विमुच्यते

ஆகையால் முக்தியை நாடும் சாதகர் ஒழுங்குடன் வாழ்நாள் முடிவுவரை அங்கேயே தங்க வேண்டும்; ஏனெனில் வாராணசியில் மகாதேவனிடமிருந்து விடுதலை அளிக்கும் ஞானம் பெற்று அவன் விடுபடுகிறான்।

Verse 67

किन्तु विघ्ना भविष्यन्ति पापोपहतचेतसः / ततो नैव चरेत् पापं कायेन मनसा गिरा

ஆனால் பாவத்தால் காயமுற்ற மனத்தார்க்கு நிச்சயமாகத் தடைகள் எழும்; ஆகவே உடலாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும் ஒருபோதும் பாவம் செய்யாதே।

Verse 68

एतद् रहस्यं वेदानां पुराणानां च सुव्रताः / अविमुक्ताश्रयं ज्ञानं न कश्चिद् वेत्ति तत्त्वतः

நல்ல விரதமுடையோரே, இதுவே வேதங்களும் புராணங்களும் கூறும் இரகசியம்; அவிமுக்தத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட ஞானத்தைத் தத்துவமாக யாவரும் அறியார்।

Verse 69

देवतानामृषीणां च शृण्वतां परमेष्ठिनाम् / देव्यै देवेन कथितं सर्वपापविनाशनम्

தேவர்கள், முனிவர்கள், பரமேஷ்டிகள் கேட்கின்றபோது, தேவன் தேவியிடம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்த உபதேசத்தை உரைத்தான்।

Verse 70

यथा नारायणः श्रेष्ठो देवानां पुरुषोत्तमः / यथेश्वराणां गिरिशः स्थानानां चैतदुत्तमम्

தேவர்களில் புருஷோத்தமனான நாராயணன் முதன்மை உடையவன்; அதுபோல ஈசவர்களில் கிரீசன் (சிவன்) தலைவன்; தலங்களிலோ இதுவே உத்தமம்।

Verse 71

यैः समाराधितो रुद्रः पूर्वस्मिन्नेव जन्मनि / ते विन्दन्ति परं क्षेत्रमविमुक्तं शिवालयम्

முன் பிறவியிலேயே ருத்ரனை முறையாக ஆராதித்தவர்கள், அவர்களே பரம க்ஷேத்திரமான அவிமுக்தம்—சிவாலயம்—அடைகின்றனர்।

Verse 72

कलिकल्मषसंभूता येषामुपहता मतिः / न तेषां वेदितुं शक्यं स्थानं तत् परमेष्ठिनः

கலியுகக் கல்மஷத்தால் எழும் குற்றங்களால் யாருடைய அறிவு மங்கியதோ, அவர்கள் பரமேஷ்டி பரமேஸ்வரனின் அந்த பரம தாமத்தை அறிய இயலார்।

Verse 73

ये स्मरन्ति सदा कालं विन्दन्ति च पुरीमिमाम् / तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

எப்போதும் ஸ்மரிப்பவர்கள் இந்தப் புனிதப் புரியை அடைவார்கள்; அவர்களுடைய பாவம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் விரைவில் அழியும்।

Verse 74

यानि चेह प्रकुर्वन्ति पातकानि कृतालयाः / नाशयेत् तानि सर्वाणि देवः कालतनुः शिवः

இங்கு வாசம் செய்தவர்கள் செய்யும் எந்தப் பாவங்களையும் காலமே வடிவான தேவன் சிவன் அனைத்தையும் அழித்துவிடுவான்।

Verse 75

आगच्छतामिदं स्थानं सेवितुं मोक्षकाङ्क्षिणाम् / मृतानां च पुनर्जनम् न भूयो भवसागरे

மோட்சத்தை நாடுவோர் இந்தத் தலத்தில் சேவித்து வழிபட வருக; இங்கு இறப்போர்க்கு பவசாகரத்தில் மீண்டும் பிறவி இல்லை।

Verse 76

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन वाराणस्यां वसेन्नरः / योगी वाप्यथवायोगी पापी वा पुण्यकृत्तमः

ஆகையால் மனிதன் எல்லா முயற்சியுடனும் வாராணசியில் வாழ வேண்டும்—யோகியாயினும் அயோகியாயினும், பாவியாயினும் மிகப் புண்ணியவானாயினும்।

Verse 77

न वेदवचनात् पित्रोर्न चैव गुरुवादतः / मतिरुत्क्रमणीया स्यादविमुक्तगतिं प्रति

வேதவாக்கினாலோ, பெற்றோரின் வற்புறுத்தலாலோ, குருவின் ஆலோசனையாலோ—அவிமுக்த-கதியை நோக்கி அழைக்கும் உறுதியை ஒருபோதும் விலக்கக் கூடாது।

Verse 78

सूत उवाच इत्येवमुक्त्वा भगवान् व्यासो वेदविदां वरः / सहैव शिष्यप्रवरैर्वाराणस्यां चचार ह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உரைத்த பின், வேதஞானிகளில் முதன்மையான பகவான் வியாசர், தம் சிறந்த சீடர்களுடன் வாராணசியில் உலாவினார்।