Adhyaya 1
Invocation, Purāṇa Lakṣaṇas, Kurma at the Samudra-manthana, and Indradyumna’s Liberation Teaching (Iśvara-Gītā Prelude)
அத்தியாயம் நாராயணன், நரன், சரஸ்வதியை வணங்கி தொடங்குகிறது. நைமிஷாரண்யத்தில் முனிவர்கள், வ்யாச பரம்பரையில் வந்த சிறந்த கூர்மபுராணத்தை சூத ரோமஹர்ஷணர் சொல்ல வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். சூதர் புராணத்தின் ஐந்து லக்ஷணங்களை விளக்கி, பதினெட்டு மகாபுராணங்களை பட்டியலிட்டு, கூர்மபுராணம் முதன்மையானது என்றும் அதில் உள்ளக ஸம்ஹிதா பிரிவுகள் உள்ளன என்றும் கூறுகிறார். பின்னர் க்ஷீரசாகர மந்தனத்தில் விஷ்ணு கூர்மரூபம் கொண்டு மந்தரத்தைத் தாங்குகிறார்; முனிவர்கள் ஸ்ரீ/லக்ஷ்மியின் ஸ்வரூபத்தை கேட்கின்றனர். பகவான் ஸ்ரீ/லக்ஷ்மி தமது மாயா-சக்தி—திரிகுணாத்மக பிரக்ருதி; அது உலகை மயக்கி ஸ்ருஷ்டி-லயத்தை நடத்தும், ஆனால் ஆத்மவிவேகம் கொண்ட பக்தர்கள் அதைத் தாண்டலாம் என விளக்குகிறார். இந்த்ரத்யும்னன் சரணாகதியால் மாயையை கடந்தவன் என அறிமுகப்படுத்தி, ஸ்ரீ வழியாகவும் நேரில் நாராயண தரிசனத்தாலும் அவனுக்கு உபதேசம் கிடைத்து அருளால் ஞானம் பெற்றான் என கூறப்படுகிறது. இறைவன் வர்ணாஷ்ரம தர்மம், கர்மயோகம், மும்மடங்கு பாவனை ஆகியவற்றை விதித்து, ஞான-பக்தியால் மகேஸ்வர வழிபாட்டை சிறப்பாக ஆணையிட்டு வைஷ்ணவ-சைவ சமந்வயத்தை நிறுவுகிறார். முடிவில் முனிவர்கள் முழு போதனையைக் கேட்க, ரசாதலத்தில் கூர்மன் சொன்னதைத் தாம் உரைப்பேன் என சூதர் வாக்குறுதி அளித்து, அடுத்த அத்தியாயங்களில் ஸர்க-ப்ரதிஸர்க, மன்வந்தரங்கள், பூகோளம், தீர்த்தங்கள், விரதங்கள் ஆகியவை வரும் என முன்னுரை செய்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
कूर्मपुराण (ग्रेतिल्) कूर्मपुराण हेअदेर् थिस् फ़िले इस् अन् ह्त्म्ल् त्रन्स्फ़ोर्मतिओन् ओफ़् स_कुर्मपुरन।xम्ल् wइथ् अ रुदिमेन्तर्य् हेअदेर्। फ़ोर् अ मोरे एxतेन्सिवे हेअदेर् प्लेअसे रेफ़ेर् तो थे सोउर्चे फ़िले। दत एन्त्र्य्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् चोन्त्रिबुतिओन्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् दते ओफ़् थिस् वेर्सिओन्: २०२०-०७-३१ सोउर्चे: । पुब्लिस्हेर्: गऺत्तिन्गेन् रेगिस्तेर् ओफ़् एलेच्त्रोनिच् तेxत्स् इन् इन्दिअन् लन्गुअगेस् (ग्रेतिल्), सुब् गऺत्तिन्गेन् लिचेन्चे: थिस् ए-तेxत् wअस् प्रोविदेद् तो ग्रेतिल् इन् गोओद् फ़ैथ् थत् नो चोप्य्रिघ्त् रिघ्त्स् हवे बेएन् इन्फ़्रिन्गेद्। इफ़् अन्योने wइस्हेस् तो अस्सेर्त् चोप्य्रिघ्त् ओवेर् थिस् फ़िले, प्लेअसे चोन्तच्त् थे ग्रेतिल् मनगेमेन्त् अत् ग्रेतिल्(अत्)सुब्(दोत्)उनि-गोएत्तिन्गेन्(दोत्)दे। थे फ़िले wइल्ल् बे इम्मेदिअतेल्य् रेमोवेद् पेन्दिन्ग् रेसोलुतिओन् ओफ़् थे च्लैम्। दिस्त्रिबुतेद् उन्देर् अ च्रेअतिवे चोम्मोन्स् अत्त्रिबुतिओन्-नोन्चोम्मेर्चिअल्-स्हरेअलिके ४।० इन्तेर्नतिओनल् लिचेन्से। इन्तेर्प्रेतिवे मर्कुप्: नोने नोतेस्: थिस् फ़िले हस् बेएन् च्रेअतेद् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् फ़्रोम् कुर्म्प्१उ।ह्त्म्। दुए तो थे हेतेरोगेनेइत्य् ओफ़् थे सोउर्चेस् थे हेअदेर् मर्कुप् मिघ्त् बे सुबोप्तिमल्। फ़ोर् थे सके ओफ़् त्रन्स्परेन्च्य् थे हेअदेर् ओफ़् थे लेगच्य् फ़िले इस् दोचुमेन्तेद् इन् थे <नोते> एलेमेन्त् बेलोw: कुर्म-पुरन, पर्त् १ इन्पुत् ब्य् मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् (www।सन्स्क्नेत्।ओर्ग्) थिस् ग्रेतिल् वेर्सिओन् हस् बेएन् चोन्वेर्तेद् फ़्रोम् अ चुस्तोम् देवनगरि एन्चोदिन्ग्। थेरेफ़ोरे, wओर्द् बोउन्दरिएस् अरे उसुअल्ल्य् नोत् मर्केद् ब्य् ब्लन्क्स्। थेसे अन्द् ओथेर् इर्रेगुलरितिएस् चन्नोत् बे स्तन्दर्दिज़ेद् अत् प्रेसेन्त्। थे तेxत् इस् नोत् प्रोओफ़्-रेअद्! रेविसिओन्स्: २०२०-०७-३१: तेइ एन्चोदिन्ग् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् तेxत् कूर्मपुराणम्-१ अथ श्रीकूर्मपुराणम् पूर्वविभागः नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् / देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत् // कूर्म्प्१,मन्ग्।१ // नमस्कृत्वाप्रमेयाय विष्णवे कूर्मरूपिणे / पुराणं संप्रवक्ष्यामि यदुक्तं विश्वयोनिना
நாராயணனையும், நரர்களில் சிறந்த நரனையும், தேவியான சரஸ்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் மங்கலத் தொடக்கமாக “ஜய” என்று உரைக்க வேண்டும்।
Verse 2
सत्रान्ते सूतमनघं नैमिषीया महर्षयः / पुराणसंहितां पुण्यां पप्रच्छू रोमहर्षणम्
யாகச் சத்திரம் முடிந்தபின், நைமிஷாரண்ய மகரிஷிகள் குற்றமற்ற சூதர் ரோமஹர்ஷணரைப் புண்ணியமான புராண-சம்ஹிதை குறித்து வினவினர்।
Verse 3
त्वया सूत महाबुद्धे भगवान् ब्रह्मवित्तमः / इतिहासपुराणार्थं व्यासः सम्यगुपासितः
மகாபுத்தியுடைய சூதரே! பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் முதன்மையான பகவான் வியாசரை, இதிஹாசம் மற்றும் புராணங்களின் உண்மைப் பொருளை அறிய நீர் முறையாகச் சேவித்து பயின்றுள்ளீர்।
Verse 4
तस्य ते सर्वरोमाणि वचसा हृषितानि यत् / द्वैपायनस्य भगवांस्ततो वै रोमहर्षणः
அந்த வார்த்தைகளால் உமது உடலின் எல்லா ரோமங்களும் ஆனந்தத்தில் சிலிர்த்தன; ஆகவே பகவான் த்வைபாயனன் (வியாசன்) உமக்கு ‘ரோமஹர்ஷண’ என்ற பெயரை அளித்தார்।
Verse 5
भवन्तमेव भगवान् व्याजहार स्वयं प्रभुः / मुनीनां संहितां वक्तुं व्यासः पौराणिकीं पुरा
சுயம்பிரபுவான பகவான் உம்மையே தனித்துப் பேசினார்; மேலும் பழங்காலத்தில் புராணவித்தகன் வியாசன் முனிவர்களுக்காகப் புராண-சம்ஹிதையை உரைத்தார்।
Verse 6
त्वं हि स्वायंभुवे यज्ञे सुत्याहे वितते हरिः / संभूतः संहितां वक्तुं स्वांशेन पुरुषोत्तमः
ஸ்வாயம்புவ மனுவின் யாகத்தில் சோம-சுத்யா நிகழ்ந்தபோது, நீயே ஹரி—புருஷோத்தமன்—உன் அங்கமாக வெளிப்பட்டு இந்த ஸம்ஹிதையை உரைக்கத் தோன்றினாய்।
Verse 7
तस्माद् भवन्तं पृच्छामः पुराणं कौर्ममुत्तमम् / वक्तुमर्हसि चास्माकं पुराणार्थविशारद
ஆகையால் உம்மிடம் சிறந்த கூர்ம புராணத்தைப் பற்றி கேட்கிறோம். புராணார்த்தத்தில் தேர்ந்தவரே, எங்களுக்கு அதை விளக்கி உரைக்கத் தகுதியானவர் நீரே.
Verse 8
मुनीनां वचनं श्रुत्वा सूतः पौराणिकोत्तमः / प्रणम्य मनसा प्राह गुरुं सत्यवतीसुतम्
முனிவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், புராணவாசகர்களில் சிறந்த சூதன் மனத்தால் வணங்கி, சத்தியவதியின் புதல்வனான குரு (வ்யாசர்) அவரை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 9
रोमहर्षण उवाच नमस्कृत्वा जगद्योनिं कूर्मरूपधरं हरिम् / वक्ष्ये पौराणिकीं दिव्यां कथां पापप्रणाशिनीम्
ரோமஹர்ஷணன் கூறினான்—உலகின் கருவும் ஆதாரமும் ஆன, கூர்ம ரூபம் தாங்கிய ஹரியை வணங்கி, பாவநாசினியான தெய்வீக புராணக் கதையை நான் உரைப்பேன்.
Verse 10
यां श्रुत्वा पापकर्मापि गच्छेत परमां गतिम् / न नास्तिके कथां पुण्यामिमां ब्रूयात् कदाचन
இந்த புண்ணியக் கதையை கேட்டால் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவரும் பரம நிலையை அடையலாம்; ஆகவே நாஸ்திகனிடம் இந்த புண்ணியக் கதையை எந்நேரமும் சொல்லக் கூடாது.
Verse 11
श्रद्दधानाय शान्ताय धार्मिकाय द्विजातये / इमां कथामनुब्रूयात् साक्षान्नारायणेरिताम्
நம்பிக்கையுடன் அமைதியான மனமும் தர்மநிலையும் கொண்ட இருபிறப்பனுக்கு இப்புனிதக் கதையை உரைக்க வேண்டும்; இது சாட்சாத் நாராயணன் அருளிய வாக்கு.
Verse 12
सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च / वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम्
ஸர்கம், பிரதிஸர்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்சானுசரிதம்—இவ்வைந்து இலக்கணங்களே ‘புராணம்’ எனப்படும்.
Verse 13
ब्राह्मं पुराणं प्रथमं पाद्मं वैष्णवमेव च / शैवं भागवतं चैव भविष्यं नारदीयकम्
முதலில் பிராஹ்ம புராணம்; பின்னர் பாத்மம், வைஷ்ணவம்; அதுபோல ஷைவம், பாகவதம்; மேலும் பவிஷ்யம், நாரதீயம்.
Verse 14
मार्कण्डेयमथाग्नेयं ब्रह्मवैवर्तमेव च / लैङ्गं तथा च वाराहं स्कान्दं वामनमेव च
அதன்பின் மார்கண்டேய, ஆக்னேய, பிரஹ்மவைவர்த்த; மேலும் லைங்க, வாராஹ, ஸ்காந்த, வாமன (புராணங்கள்).
Verse 15
कौर्मं मात्स्यं गारुडं च वायवीयमनन्तरम् / अष्टादशं समुद्दिष्टं ब्रह्मण्डमिति संज्ञितम्
பின்னர் கூர்ம, மாத்ஸ்ய, காருட; அதன் பின் வாயவீய; பதினெட்டாவது புராணம் ‘பிரஹ்மாண்டம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 16
अन्यान्युपराणानि मुनिभिः कथितानि तु / अष्टादशपुराणानि श्रुत्वा संक्षेपतो द्विजाः
மற்ற உபபுராணங்களும் முனிவர்களால் உரைக்கப்பட்டன. ஹே த்விஜர்களே, பதினெட்டு மகாபுராணங்களைச் சுருக்கமாகக் கேட்டபின், இங்கு போதிக்கப்படவுள்ள தாத்பரியத்தை அறிய விரும்புகிறீர்கள்.
Verse 17
आद्यं सनत्कुमारोक्तं नारसिहमतः परम् / तृतीयं स्कान्दमुद्दिष्टं कुमारेण तु भाषितम्
முதலாவது போதனை சனத்குமாரரால் உரைக்கப்பட்டது; அடுத்தது நாரசிம்ஹ மதி. மூன்றாவது ‘ஸ்காந்தம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; அதையும் குமாரரே விளக்கினார்.
Verse 18
चतुर्थं शिवधर्माख्यं साक्षान्नन्दीशभाषितम् / दुर्वाससोक्तमाश्चर्यं नारदोक्तमतः परम्
நான்காவது பகுதி ‘சிவதர்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதை நேரடியாக நந்தீசர் உரைத்தார். அடுத்து துர்வாசரின் அதிசயப் போதனை, பின்னர் நாரதரின் உபதேசம் வருகிறது.
Verse 19
कापिलं मानवं चैव तथैवोशनसेरितम् / ब्रह्माण्डं वारुणं चाथ कालिकाह्वयमेव च
‘காபிலம்’, ‘மானவம்’, மேலும் உஷனஸ் உபதேசித்தது; ‘பிரஹ்மாண்டம்’, ‘வாருணம்’, மற்றும் ‘காலிகா’ என அழைக்கப்படுவது—இவையும் (நூல்கள்/மரபுகள்) எனச் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 20
माहेश्वरं तथा साम्बं सौरं सर्वार्थसंचयम् / पराशरोक्तमपरं मारीचं भार्गवाह्वयम्
மேலும் ‘மாஹேஸ்வரம்’, ‘சாம்பம்’, ‘சௌரம்’, ‘சர்வார்த்த-சஞ்சயம்’ (அனைத்து அர்த்தங்களின் தொகுப்பு); அடுத்து பராசரர் உரைத்த மற்றொரு நூல், ‘மாரீசம்’ மற்றும் ‘பார்கவம்’ என அழைக்கப்படுவதும் உண்டு.
Verse 21
इदं तु पञ्चदशमं पुराणं कौर्ममुत्तमम् / चतुर्धा संस्थितं पुण्यं संहितानां प्रभेदतः
இது உண்மையிலே பதினைந்தாம் புராணம்—உத்தமமான கூர்மபுராணம். ஸம்ஹிதைகளின் வேறுபாட்டின்படி இப்புண்ணிய நூல் நான்கு பிரிவுகளாக அமைந்துள்ளது.
Verse 22
ब्राह्मी भगवती सौरी वैष्णवी च प्रकीर्तिताः / चतस्त्रः संहिताः पुण्या धर्मकामार्थमोक्षदाः
அவை பிராஹ்மீ, பகவதீ, ஸௌரீ, வைஷ்ணவீ என்று புகழப்படுகின்றன. இந்நான்கு புண்ணிய ஸம்ஹிதைகள் தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் அளிப்பவை.
Verse 23
इयं तु संहिता ब्राह्मी चतुर्वेदैस्तु सम्मिता / भवन्ति षट्सहस्त्राणि श्लोकानामत्र संख्यया
இந்த பிராஹ்மீ ஸம்ஹிதை நான்கு வேதங்களோடு ஒத்திசைந்தது. இதில் மொத்தம் ஆறாயிரம் ஸ்லோகங்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 24
यत्र धर्मार्थकामानां मोक्षस्य च मुनीश्वराः / माहात्म्यमखिलं ब्रह्म ज्ञायते परमेश्वरः
அங்கே, ஓ முனீஸ்வரர்களே, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் மற்றும் மோக்ஷம் ஆகியவற்றோடு, பரமேஸ்வரரான பிரம்மத்தின் முழு மகிமையும் அறியப்படுகிறது.
Verse 25
सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च / वंशानुचरितं दिव्याः पुण्याः प्रासङ्गिकीः कथाः
ஸர்கம், பிரதிஸர்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்ச வரலாறு—மேலும் தெய்வீகமான, புண்ணியமான, சூழ்நிலையோடு இணைந்த கதைகள்—இவையே புராணத்தின் கூறுகளாகக் கருதப்படுகின்றன.
Verse 26
ब्राह्मणाद्यैरियं धार्या धार्मिकैः शान्तमानसैः / तामहं वर्तयिष्यामि व्यासेन कथितां पुरा
இந்தப் புனிதப் புராணம் பிராமணர் முதலிய எல்லா வர்ணங்களிலும் உள்ள தர்மநிஷ்டை, சாந்தமனத்தோர் காத்து நிலைநிறுத்த வேண்டியது. வியாசர் முன்பு உரைத்த அதே உபதேசத்தை நான் இப்போது முறையாக எடுத்துரைப்பேன்.
Verse 27
पुरामृतार्थं दैतेयदानवैः सह देवताः / मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुः क्षीरसागरम्
அமுதத்தை நாடி தேவர்கள் தைத்யர், தானவர் உடன் சேர்ந்து மந்தர மலையை மத்துக் கம்பமாக்கி பாற்கடலைக் கடைந்தனர்.
Verse 28
मथ्यमाने तदा तस्मिन् कूर्मरूपी जनार्दनः / बभार मन्दरं देवो देवानां हितकाम्यया
அந்தக் கடைதல் நடைபெறுகையில், ஜனார்தனன் ஆமை வடிவம் கொண்டு தேவர்களின் நலனுக்காக மந்தர மலையைத் தாங்கினான்.
Verse 29
देवाश्च तुष्टुवुर्देवं नारदाद्या महर्षयः / कूर्मरूपधरं दृष्ट्वा साक्षिणं विष्णुमव्ययम्
ஆமை வடிவம் கொண்ட, அழிவிலா சாட்சி விஷ்ணு தேவனைப் பார்த்து தேவர்களும் நாரதர் முதலிய மகரிஷிகளும் அவரைப் போற்றினர்.
Verse 30
तदन्तरे ऽभवद् देवी श्रीर्नारायणवल्लभा / जग्राह भगवान् विष्णुस्तामेव पुरुषोत्तमः
அந்நேரத்தில் நாராயணனுக்குப் பிரியமான தேவீ ஸ்ரீ தோன்றினாள்; புருஷோத்தமனான பகவான் விஷ்ணு அவளையே தமக்கென ஏற்றுக் கொண்டான்.
Verse 31
तेजसा विष्णुमव्यक्तं नारदाद्या महर्षयः / मोहिताः सह शक्रेण श्रियो वचनमब्रुवन्
அவ்யக்த விஷ்ணுவின் தேஜஸால் மயங்கிய நாரதாதி மகரிஷிகள், சக்ரனுடன் சேர்ந்து, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யை நோக்கி வாக்கு உரைத்தனர்।
Verse 32
भगवन् देवदेवेश नारायण जगन्मय / कैषा देवी विशालाक्षी यथावद् ब्रूहि पृच्छताम्
பகவனே, தேவதேவேசனே, ஜகன்மய நாராயணனே! இந்த விசாலாக்ஷி தேவி யார்? நாங்கள் கேட்கிறோம்—யதார்த்தமாக விளக்குவாயாக।
Verse 33
श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं विष्णुर्दानवमर्दनः / प्रोवाच देवीं संप्रेक्ष्य नारदादीनकल्मषान्
அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், தானவமர்தனன் விஷ்ணு தேவியை நோக்கி, நாரதாதி களங்கமற்ற முனிவர்களை நோக்கி பார்வை செலுத்தி உரைத்தான்।
Verse 34
इयं सा परमा शक्तिर्मन्मयी ब्रह्मरूपिणी / माया मम प्रियानन्ता ययेदं मोहितं जगत्
இவளே அந்த பரம சக்தி—என் சொரூபமயி, பிரம்மரூபிணி. இவளே என் பிரியமான முடிவிலா மாயை; இதனால் இவ்வுலகம் மயங்கியுள்ளது।
Verse 35
अनयैव जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् / मोहयामि द्विजश्रेष्ठा ग्रसामि विसृजामि च
த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! இம்மாயா-சக்தியாலேயே நான் தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட அனைத்துலகையும் மயக்குகிறேன்; இதனாலேயே அனைத்தையும் விழுங்கி மீண்டும் வெளிப்படுத்துகிறேன்।
Verse 36
उत्पत्तिं प्रलयं चैव भूतनामागतिं गतिम् / विज्ञायान्वीक्ष्य चात्मानं तरन्ति विपुलामिमाम्
உயிர்களின் தோற்றமும் லயமும், அவர்களின் வரவும் போகவும் ஆகிய இயக்கத்தையும் அறிந்து, ஆத்மாவை விவேகித்து தியானிப்போர் இந்தப் பெரும் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து செல்கின்றனர்।
Verse 37
अस्यास्त्वंशानधिष्ठाय शक्तिमन्तो ऽभवन् द्विजाः / ब्रह्मेशानादयो देवाः सर्वशक्तिरियं मम
இவளுடைய சக்தியின் அங்கங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஒளிமிக்க இருபிறப்பினரும் வல்லமை பெற்றனர்; பிரம்மா, ஈசானன் (சிவன்) முதலிய தேவர்களும் தோன்றினர். இவளே என் அனைத்தையும் ஆட்கொள்ளும் பராசக்தி.
Verse 38
सैषा सर्वजगत्सूतिः प्रकृतिस्त्रिगुणात्मिका / प्रागेव मत्तः संजाता श्रीकल्पे पद्मवासिनी
மூன்று குணங்களின் இயல்புடைய இந்தப் பிரகிருதியே அனைத்துலகின் தாய்மூலம்; முன்பே ஸ்ரீ-கல்பத்தில் என்னிடமிருந்து தோன்றி, பத்மவாசினி—தாமரையில் வாசிப்பவள்—என வெளிப்பட்டாள்।
Verse 39
चतुर्भुजा शङ्खचक्रपद्महस्ता शुभान्विता / कोटिसूर्यप्रतीकाशा मोहिनी सर्वदेहिनाम्
அவள் நான்கு கரங்களுடன், கைகளில் சங்கம்-சக்கரம்-தாமரை தாங்கி, மங்கள குணங்களால் நிறைந்து, கோடி சூரியர் போல் ஒளிர்ந்து—அனைத்து உடலுடையோரையும் மயக்கும் மோகினியாக இருந்தாள்।
Verse 40
नालं देवा न पितरो मानवा वसवो ऽपि च / मायामेतां समुत्तर्तुं ये चान्ये भुवि देहिनः
இந்த மாயையைத் தாண்ட தேவர்களாலும், பித்ருக்களாலும், மனிதர்களாலும், வஸுக்களாலும் கூட இயலாது; பூமியில் வாழும் பிற உடலுடையோரும் இதை கடக்க முடியாது।
Verse 41
इत्युक्तो वासुदेवेन मुनयो विष्णुमब्रुवन् / ब्रूहि त्वं पुण्डरीकाक्ष यदि कालत्रये ऽपि च / को वा तरति तां मायां दुर्जयां देवनिर्मिताम्
வாசுதேவன் இவ்வாறு கூறியபோது முனிவர்கள் விஷ்ணுவிடம் சொன்னார்கள்— “ஹே புண்டரீகாக்ஷா! மூன்று காலங்களிலும் கூறுவாயாக; தேவரால் அமைக்கப்பட்ட அந்த வெல்லற்கரிய மாயையை யார் கடக்க முடியும்?”
Verse 42
अथोवाच हृषीकेशो मुनीन् मुनिगणार्चितः / अस्ति द्विजातिप्रवर इन्द्रद्युम्न इति श्रुतः
அப்போது முனிவர் கூட்டத்தால் வணங்கப்பட்ட ஹ்ருஷீகேசன் முனிவர்களிடம் கூறினான்— “இருபிறப்பினருள் ஒரு சிறந்தவர் உள்ளார்; அவர் ‘இந்திரத்யும்னன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்.”
Verse 43
पूर्वजन्मनि राजासावधृष्यः शङ्करादिभिः / दृष्ट्वा मां कूर्मसंस्थानं श्रुत्वा पौराणिकीं स्वयम् / संहितां मन्मुखाद् दिव्यां पुरस्कृत्य मुनीश्वरान्
முன் பிறவியில் அந்த அரசன் சங்கரன் முதலிய தேவர்களுக்கும் வெல்ல முடியாதவன். அவன் என்னை கூர்ம ரூபத்தில் தரிசித்து, என் வாயிலிருந்து தெய்வீக புராணச் சங்கிதையைத் தானே கேட்டு, முனிவராதிபதிகளைப் போற்றி முன்னணியில் அமர்த்தினான்.
Verse 44
ब्रह्माणं च महादेवं देवांश्चान्यान् स्वशक्तिभिः / मच्छक्तौ संस्थितान् बुद्ध्वा मामेव शरणं गतः
பிரம்மா, மகாதேவன் மற்றும் பிற தேவர்கள் தத்தம் சக்திகளுடன் என் சக்தியிலேயே நிலைத்துள்ளனர் என்பதை அறிந்து, அவன் என்னையே சரணடைந்தான்.
Verse 45
संभाषितो मया चाथ विप्रयोनिं गमिष्यसि / इन्द्रद्युम्न इति ख्यातो जातिं स्मरसि पौर्विकीम्
நான் இவ்வாறு உரைத்த பின் நீ பிராமண குலத்தில் பிறப்பாய். அங்கே ‘இந்திரத்யும்னன்’ எனப் புகழ்பெற்று, முன் பிறவியின் நிலையையும் நினைவுகூர்வாய்.
Verse 46
सर्वेषामेव भूतानां देवानामप्यगोचरम् / वक्तव्यं यद् गुह्यतमं दास्ये ज्ञानं तवानघ / लब्ध्वा तन्मामकं ज्ञानं मामेवान्ते प्रवेक्ष्यसि
அனகா! எல்லா உயிர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் எட்டாத, மிக இரகசியமான உபதேசத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். என் இந்த ஞானத்தைப் பெற்றால், இறுதியில் நீ என்னிலேயே பிரவேசிப்பாய்.
Verse 47
अंशान्तरेण भूम्यां त्वं तत्र तिष्ठ सुनिर्दृतः / वैवस्वते ऽन्तरे ऽतिते कार्यार्थं मां प्रवेक्ष्यसि
பூமியில் நீ இன்னும் சிறிது காலம் அங்கே உறுதியான தீர்மானத்துடன் நிலைத்திரு. வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரம் கடந்தபின், வேண்டிய காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக நீ என்னுள் பிரவேசிப்பாய்.
Verse 48
मां प्रणम्य पुरीं गत्वा पालयामास मेदिनीम् / कालधर्मं गतः कालाच्छ्वेतद्वीपे मया सह
என்னை வணங்கி அவன் நகரத்திற்குச் சென்று பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான். காலத்தின் நியமம் வந்தபோது, தன் நியதிக்காலத்தில் புறப்பட்டு, ச்வேதத்வீபத்தில் என்னுடன் தங்கினான்.
Verse 49
भुक्त्वा तान् वैष्णवान् भोगान् योगिनामप्यगोचरान् / मदाज्ञया मुनिश्रेष्ठा जज्ञे विप्रकुले पुनः
யோகிகளுக்கும் எட்டாத அந்த வைஷ்ணவ ஆனந்தங்களை அனுபவித்த பின், முனிவர்களில் சிறந்தவளான அவள் என் ஆணையால் மீண்டும் பிராமண குலத்தில் பிறந்தாள்.
Verse 50
ज्ञात्वा मां वासुदेवाख्यं यत्र द्वे निहिते ऽक्षरे / विद्याविद्ये गूढरूपे यत्तद् ब्रह्म परं विदुः
‘வாசுதேவ’ எனப்படும் என்னை அறிந்து—என்னுள் மறைநிலையில் நிலைத்திருக்கும் இரண்டு அழியாத தத்துவங்கள், வித்யா மற்றும் அவித்யா—அதையே ஞானிகள் பரம்பிரம்மம் என்று அறிவர்.
Verse 51
सोर्ऽचयामास भूतानामाश्रयं परमेश्वरम् / व्रतोपवासनियमैर्हेमैर्ब्राह्मणतर्पणैः
அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமான பரமேஸ்வரனை விரதம், உபவாசம், நியமங்கள் மூலம், பொன் தானமும் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தும் தర్పண-சேவையும் செய்து வழிபட்டான்।
Verse 52
तदाशीस्तन्नमस्कारस्तन्निष्ठस्तत्परायणः / आराधयन् महादेवं योगिनां हृदि संस्थितम्
அவனுடைய ஆசீர்வாதமும் அதற்கே, வணக்கமும் அதற்கே; அதிலேயே உறுதிநிலை கொண்டு, அதையே பரம சரணமாகக் கொண்டு, யோகிகளின் இதயத்தில் நிலைபெற்ற மகாதேவனை இடையறாது ஆராதித்தான்।
Verse 53
तस्यैवं वर्तमानस्य कदाचित् परमा कला / स्वरूपं दर्शयामास दिव्यं विष्णुसमुद्भवम्
அவன் அவ்வாறே நிலைத்திருந்தபோது, ஒருகாலத்தில் பரமகலை (பராசக்தி) தன் சொந்த ரூபத்தை—தெய்வீகமும் ஒளிமயமும் விஷ்ணுவிலிருந்து உதித்ததுமானதை—அவனுக்கு வெளிப்படுத்தினாள்।
Verse 54
दृष्ट्वा प्रणम्य शिरसा विष्णोर्भगवतः प्रियाम् / संस्तूय विविधैः स्तोत्रैः कृताञ्जलिरभाषत
பகவான் விஷ்ணுவின் பிரியையான தேவியைப் பார்த்து அவன் தலைவணங்கி நமஸ்கரித்தான்; பின்னர் பல்வேறு ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, கைகூப்பி பக்தியுடன் பேசினான்।
Verse 55
इर्न्द्दयुम्न उवाच का त्वं देविविशालाक्षि विष्णुचिह्नङ्किते शुभे / याथातथ्येन वै भावं तवेदानीं ब्रवीहि मे
இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—ஹே தேவி, விசாலநேத்ரியே, விஷ்ணு சின்னங்களால் குறியிடப்பட்ட மங்களமே! நீ யார்? உன் உண்மை நிலையைக் யதார்த்தமாக இப்போது எனக்குச் சொல்।
Verse 56
तस्य तद् वाक्यमाकर्ण्य सुप्रसन्ना सुमङ्गला / हसन्ती संस्मरन् विष्णुं प्रियं ब्राह्मणमब्रवीत्
அவன் சொற்களை கேட்டுப் பேரானந்தமும் மிக்க மங்கலமும் உடைய தேவி புன்னகைத்தாள்; விஷ்ணுவை நினைந்து அன்பு பிராமணனிடம் உரைத்தாள்।
Verse 57
न मां पश्यन्ति मुनयो देवाः शक्रपुरोगमाः / नारायणात्मिका चैका मायाहं तन्मया परा
முனிவரும் இந்திராதி தேவரும் கூட என்னை உண்மையாகக் காணார். நான் ஒரே நாராயணாத்மிக மாயை; அவரில் தன்ன்மயமாய் நான் பராசக்தி.
Verse 58
न मे नारायणाद् भेदो विद्यते हि विचारतः / तन्मयाहं परं ब्रह्म स विष्णुः परमेश्वरः
உண்மை விசாரணையில் எனக்கும் நாராயணனுக்கும் வேறுபாடு இல்லை. நான் அவரில் தன்ன்மயமாய் உள்ளேன்; அவர் பரம்பிரம்மம்—அவரே விஷ்ணு பரமேஸ்வரன்.
Verse 59
येर्ऽचयन्तीह भूतानामाश्रयं परमेश्वरम् / ज्ञानेन कर्मयोगेन न तेषां प्रभवाम्यहम्
இவ்வுலகில் எல்லா உயிர்களின் அடைக்கலமான பரமேஸ்வரனை ஞானத்தாலும் கர்மயோகத்தாலும் வழிபடுவோர்மேல் எனக்கு ஆட்சி இல்லை.
Verse 60
तस्मादनादिनिधनं कर्मयोगपरायणः / ज्ञानेनाराधयानन्तं ततो मोक्षमवाप्स्यसि
ஆகவே கர்மயோகத்தில் உறுதியாக இருந்து, ஞானத்தால் ஆதியற்ற முடிவற்ற இறைவனை ஆராதி; அப்பொழுது நீ மோட்சத்தை அடைவாய்.
Verse 61
इत्युक्तः स मुनिश्रेष्ठ इन्द्रद्युम्नो महामतिः / प्रणम्य शिरसा देवीं प्राञ्जलिः पुनरब्रवीत्
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகாமதி முனிவருள் சிறந்த இந்திரத்யும்னன் தேவியிடம் தலை வணங்கி; கைகூப்பி மீண்டும் பணிவுடன் உரைத்தான்।
Verse 62
कथं स भगवानीशः शाश्वतो निष्कलो ऽच्युतः / ज्ञातुं हि शक्यते देवि ब्रूहि मे परमेश्वरि
தேவி, அந்த பகவான் ஈசன்—நித்தியன், பகுதியற்றவன், அச்யுதன்—அவரை உண்மையாக எவ்வாறு அறிய முடியும்? பரமேஸ்வரி, எனக்குச் சொல்லும்।
Verse 63
एकमुक्ताथ विप्रेण देवी कमलवासिनी / साक्षान्नारायणो ज्ञानं दास्यतीत्याह तं मुनिम्
பிறகு அந்தப் பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட கமலவாசினி தேவி, அந்த முனிவரிடம்—“நாராயணன் தானே நேரில் உனக்கு ஞானம் அருள்வான்” என்று கூறினாள்।
Verse 64
उभाभ्यामथ हस्ताभ्यां संस्पृश्य प्रणतं मुनिम् / स्मृत्वा परात्परं विष्णुं तत्रैवान्तरधीयत
பின் இரு கைகளாலும் வணங்கி நின்ற முனிவரைத் தொடந்து, பராத்பர விஷ்ணுவை நினைந்து, அவர் அங்கேயே மறைந்தார்।
Verse 65
सो ऽपि नारायणं द्रष्टुं परमेण समाधिना / आराधयद्धृषीकेशं प्रणतार्तिप्रभञ्जनम्
அவனும் நாராயணனை தரிசிக்க விரும்பி, பரம சமாதியில் நிலைத்து, சரணாகத வணங்குவோரின் துயரைச் சிதைக்கும் ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதித்தான்।
Verse 66
ततो बहुतिथे काले गते नारायणः स्वयम् / प्रादुरासीन्महायोगी पीतवासा जगन्मयः
நீண்ட காலம் கடந்தபின் நாராயணன் தாமே வெளிப்பட்டான்—மகாயோகி, பீதவஸ்திரம் தரித்தவன், உலகமெங்கும் நிறைந்து ஜகன்மயன்।
Verse 67
दृष्ट्वा देवं समायान्तं विष्णुमात्मानमव्ययम् / जानुभ्यामवनिं गत्वा तुष्टाव गरुडध्वजम्
அருகே வரும் தேவனை—அழிவிலா பரமாத்மாவான விஷ்ணுவை—கண்டு, அவன் முழங்காலில் தரையில் விழுந்து கருடத்வஜனைக் கீர்த்தித்தான்।
Verse 68
इन्द्रद्युम्न उवाच यज्ञेशाच्युत गोविन्द माधवानन्त केशव / कुष्ण विष्णो हृषीकेश तुभ्यं विश्वात्मने नमः
இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—யஜ்ஞேசா! அச்யுதா, கோவிந்தா, மாதவா, அனந்தா, கேசவா; கிருஷ்ணா, விஷ்ணுவே, ஹ்ருஷீகேசா—உலகின் ஆத்மாவாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 69
नमो ऽस्तु ते पुराणाय हरये विश्वमूर्तये / सर्गस्थितिविनाशानां हेतवे ऽनन्तशक्ये
புராணனாகிய ஹரியே, உலகமே உமது உருவமாய் இருப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; படைப்பு-நிலை-அழிவு இவற்றின் காரணமான அளவற்ற சக்தியுடையவனே, வணக்கம்।
Verse 70
निर्गुणाय नमस्तुभ्यं निष्कलायामलात्मने / पुरुषाय नमस्तुभ्यं विश्वरूपाय ते नमः
நிர்குணனே, பகுதியற்ற தூய ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரம புருஷனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; விஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 71
नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / आदिमध्यान्तहीनाय ज्ञानगम्याय ते नमः
வாசுதேவனே, விஷ்ணுவே, உலகின் யோனியே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவரும், ஞானத்தால் மட்டுமே அடையப்படுபவருமான உமக்கு வணக்கம்.
Verse 72
नमस्ते निर्विकाराय निष्प्रपञ्चाय ते नमः / भेदाभेदविहीनाय नमो ऽस्त्वानन्दरूपिणे
மாற்றமற்றவனே, ப்ரபஞ்சப் ப்ரக்ஷேபத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். வேறுபாடு-வேறுபாடின்மை இரண்டிலும் அற்ற ஆனந்தஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்.
Verse 73
नमस्ताराय शान्ताय नमो ऽप्रतिहतात्मने / अनन्तमूर्तये तुभ्यममूर्ताय नमो नमः
காப்பாற்றும் வழிகாட்டியே, அமைதியானவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். தடையற்ற ஆத்மஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம். எண்ணற்ற ரூபங்களுடைய உமக்கு நமஸ்காரம்; ரூபமற்ற உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 74
नमस्ते परमार्थाय मायातीताय ते नमः / नमस्ते परमेशाय ब्रह्मणे परमात्मने
பரமார்த்தமே, மாயைக்கு அப்பாற்பட்டவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். பரமேஸ்வரனே, பிரம்மமே, பரமாத்மாவே—உமக்கு வணக்கம்.
Verse 75
नमो ऽस्तु ते सुसूक्ष्माय महादेवाय ते नमः / नमः शिवाय शुद्धाय नमस्ते परमेष्ठिने
மிக நுண்ணியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாதேவனே, உமக்கு வணக்கம். தூய சிவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமேஷ்டினே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 76
त्वयैव सृष्टमखिलं त्वमेव परमा गतिः / त्वं पिता सर्वभूतानां त्वं माता पुरुषोत्तम
ஓ புருஷோத்தமா! இந்த முழு உலகமும் உம்மாலேயே படைக்கப்பட்டது; நீரே பரம சரணம், பரம கதியும். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீரே தந்தை; நீரே தாயும் ஆவீர்.
Verse 77
त्वमक्षरं परं धाम चिन्मात्रं व्योम निष्कलम् / सर्वस्याधारमव्यक्तमनन्तं तमसः परम्
நீர் அக்ஷரன்—பரம தாமம்; தூய சைதன்யமே, பகுதியற்ற வியோமம். எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம், அவ்யக்தன், அனந்தன்; தமஸை முற்றிலும் கடந்த பரமன்.
Verse 78
प्रपश्यन्ति परात्मानं ज्ञानदीपेन केवलम् / प्रपद्ये भवतो रूपं तद्विष्णोः परमं पदम्
அவர்கள் ஞானத் தீபம் ஒன்றினாலே பரமாத்மாவை நேரில் காண்கிறார்கள். நான் உமது அந்த ரூபத்தில் சரணடைகிறேன்—அதே விஷ்ணுவின் பரம பதம், பரம நிலை.
Verse 79
एवं स्तुवन्तं भगवान् भूतात्मा भूतभावनः / उभाभ्यामथ हस्ताभ्यां पस्पर्श प्रहसन्निव
இவ்வாறு துதித்தவனை, பகவான்—அனைத்து உயிர்களின் அந்தராத்மாவும், உயிர்களை உண்டாக்குபவனும்—மெதுவாகப் புன்னகைத்ததுபோல், இரு கரங்களாலும் தொட்டார்.
Verse 80
स्पृष्टमात्रो भगवता विष्णुना मुनिपुङ्गवः / यथावत् परमं तत्त्वं ज्ञातवांस्तत्प्रसादतः
பகவான் விஷ்ணுவின் ஸ்பரிசம் மட்டுமே பெற்றவுடன், அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் அவருடைய பிரசாதத்தால் பரம தத்துவத்தை அப்படியே அறிந்தார்.
Verse 81
ततः प्रहृष्टमनसा प्रणिपत्य जनार्दनम् / प्रोवाचोन्निद्रपद्माक्षं पीतवाससमच्युतम्
அப்போது மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனத்துடன் அவன் ஜனார்தனனைச் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, விழித்த தாமரைநேத்திரனும் பீதாம்பரதாரியும் ஆன அச்யுதனிடம் பணிவுடன் உரைத்தான்।
Verse 82
त्वत्प्रसादादसंदिग्धमुत्पन्नं पुरुषोत्तम / ज्ञानं ब्रह्मैकविषयं परमानन्दसिद्धिदम्
ஓ புருஷோத்தமா! உமது அருளால் எனக்குள் ஐயமற்ற ஞானம் உதித்தது; அதன் ஒரே பொருள் பிரம்மமே, அது பரமானந்தச் சித்தியை அளிப்பதாகும்।
Verse 83
नमो भगवते तुभ्यं वासुदेवाय वेधसे / किं करिष्यामि योगेश तन्मे वद जगन्मय
பகவான் வாசுதேவா, அனைத்தையும் விதிப்பவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். யோகேசா, ஜகன்மயப் பெருமானே! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அதை எனக்குச் சொல்லும்।
Verse 84
श्रुत्वा नारायणो वाक्यमिन्द्रद्युम्नस्य माधवः / उवाच सस्मितं वाक्यमशेषजगतो हितम्
இந்திரத்யும்னனின் சொற்களை கேட்ட நாராயணன்—மாதவன்—மென்மையான புன்னகையுடன், உலகமெங்கும் நலன் தரும் பதிலை உரைத்தான்।
Verse 85
श्रीभगवानुवाच वर्णाश्रमाचारवतां पुंसां देवो महेश्वरः / ज्ञानेन भक्तियोगेन पूजनीयो न चान्यथा
ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—வர்ணம், ஆச்ரமம் ஆகிய ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்றும் மனிதர்கள், தேவன் மகேஸ்வரனை ஞானத்தாலும் பக்தியோகத்தாலும் மட்டுமே வழிபட வேண்டும்; வேறு முறையல்ல।
Verse 86
विज्ञाय तत्परं तत्त्वं विभूतिं कार्यकारणम् / प्रवृतिं चापि मे ज्ञात्वा मोक्षार्थोश्वरमर्चयेत्
அப்பரமத் தத்துவத்தை அறிந்து, காரிய‑காரணமாகிய என் விபூதியையும் என் பிரவிருத்தியையும் உணர்ந்து, மோட்சம் நாடுவோர் ஈசுவரனை வழிபட வேண்டும்।
Verse 87
सर्वसङ्गान् परित्यज्य ज्ञात्वा मायामयं जगत् / अद्वैतं भावयात्मानं द्रक्ष्यसे परमेश्वरम्
எல்லா பற்றுகளையும் விட்டு, இவ்வுலகம் மாயாமயம் என அறிந்து, ஆத்மாவை அத்வைதமாகத் தியானி; அப்பொழுது பரமேசுவரனை காண்பாய்।
Verse 88
त्रिविधा भावना ब्रह्मन् प्रोच्यमाना निबोध मे / एका मद्विषया तत्र द्वितीया व्यक्तसंश्रया / अन्या च भावना ब्राह्मी विज्ञेया सा गुणातिगा
பிராமணரே, நான் உரைக்கின்ற மூவகை பாவனையை அறிக: ஒன்று என்னை நோக்கியது; இரண்டாவது வெளிப்பட்ட (வ்யக்த) ஆதாரமுடையது; மற்றொன்று பிராஹ்மீ பாவனை—அது குணாதீதம் என அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 89
आसामन्यतमां चाथ भावनां भावयेद् बुधः / अशक्तः संश्रयेदाद्यामित्येषा वैदिकी श्रुतिः
அப்போது ஞானி அந்த மிகப் பொதுவான (உயர்ந்த) பாவனையைப் பயில வேண்டும்; இயலாதவர் ஆதியாய (முதல்) ஆதாரத்தில் சரணடைய வேண்டும்—இதுவே வைதிக ஸ்ருதி.
Verse 90
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तन्निष्ठस्तत्परायणः / समाराधय विश्वेशं ततो मोक्षमवाप्स्यसि
ஆகையால், முழு முயற்சியுடன் அவரிலேயே நிலைபெற்று, அவரையே பரம சரணமாகக் கொண்டு, விச்வேசுவரனை முறையாக ஆராதி; அப்பொழுது மோட்சத்தை அடைவாய்।
Verse 91
इन्द्रद्युम्न उवाच किं तत् परतरं तत्त्वं का विभूतिर्जनार्दन / किं कार्यं कारणं कस्त्वं प्रवृत्तिश्चापि का तव
இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—ஹே ஜனார்தன! எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரதரத் தத்துவம் எது? உமது விபூதி எது? காரியம் எது, காரணம் எது? நீர் தத்துவமாக யார், உமது பிரவிருத்தி (செயல்-உந்துதல்) எது?
Verse 92
परात्परतरं तत्त्वं परं ब्रह्मैकमव्ययम् / नित्यानन्दं स्वयञ्ज्योतिरक्षरं तमसः परम्
பராத்பரமான அந்தத் தத்துவம்—ஒன்றே பரம, அவ்யயமான பிரம்மம்—நித்திய ஆனந்தம், சுயஜ்யோதி, அழிவிலி, தமஸ் (அஞ்ஞானம்) கடந்தது.
Verse 93
ऐश्वर्यं तस्य यन्नित्यं विभूतिरिति गीयते / कार्यं जगदथाव्यक्तं कारणं शुद्धमक्षरम्
அந்த ஈசுவரனின் நித்திய ஐஸ்வர்யமே ‘விபூதி’ எனப் பாடப்படுகிறது. இந்த ஜகம் அவருடைய காரியம்; அவ்யக்தம் அவருடைய காரணம்—தூயது, அக்ஷரம், அழிவிலி.
Verse 94
अहं हि सर्वभूतानामन्तर्यामीश्वरः परः / सर्गस्थित्यन्तकर्तृत्वं प्रवृत्तिर्मम गीयते
ஏனெனில் நான் எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் அந்தர்யாமி, பரமேசுவரன். படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் கர்த்தൃത്വமே என் பிரவிருத்தி (தெய்வச் செயல்) எனப் போற்றப்படுகிறது.
Verse 95
एतद् विज्ञाय भावेन यथावदखिलं द्विज / ततस्त्वं कर्मयोगेन शाश्वतं सम्यगर्चय
ஹே த்விஜா! இவற்றையெல்லாம் முறையாக பக்தி-பாவத்துடன் அறிந்து, பின்னர் கர்மயோகத்தின் வழி நித்திய பரமேசுவரனைச் சரியாக ஆராதனை செய்.
Verse 96
इन्द्रद्युम्न उवाच के ते वर्णाश्रमाचारा यैः समाराध्यते परः / ज्ञानं च कीदृशं दिव्यं भावनात्रयसंस्थितम्
இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—எந்த வர்ண-ஆசிரம ஒழுக்கங்களால் பரமேஸ்வரன் முறையாக ஆராதிக்கப்படுகிறார்? மேலும் மும்மடங்கு பாவனையில் நிலைபெற்ற அந்த திவ்ய ஞானம் எத்தகையது?
Verse 97
कथं सृष्टमिदं पूर्वं कथं संह्रियते पुनः / कियत्यः सृष्टयो लोके वंशा मन्वन्तराणि च / कानि तेषां प्रमाणानि पावनानि व्रतानि च
இந்த உலகம் முதலில் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டது, மீண்டும் எவ்வாறு லயமாகிறது? உலகில் எத்தனை வகை சிருஷ்டிகள் உள்ளன, வம்சப் பரம்பரைகளும் மன்வந்தரங்களும் யாவை? இவற்றின் அளவுகோல்கள்/அதிகாரங்கள் என்ன, மேலும் தொடர்புடைய தூய விரதங்கள் எவை?
Verse 98
तीर्थान्यर्कादिसंस्थानं पृथिव्यायामविस्तरे / कति द्वीपाः समुद्राश्च पर्वताश्च नदीनदाः / ब्रूहि मे पुण्डरीकाक्ष यथावदधुनाखिलम्
புண்டரீகாக்ஷனே! தீர்த்தங்களையும், சூரியன் முதலிய ஜ்யோதிர்களின் அமைப்பையும், மேலும் பரந்த பூமியில் எத்தனை தீவுகள், கடல்கள், மலைகள், நதிகள் மற்றும் சிற்றாறுகள் உள்ளனவென்பதையும்—இவற்றையெல்லாம் இப்பொழுதே முறையாக முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 99
श्रीकूर्म उवाच एवमुक्तो ऽथ तेनाहं भक्तानुग्रहकाम्यया / यथावदखिलं सर्वमवोचं मुनिपुङ्गवाः
ஸ்ரீகூர்மன் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு கேட்டபோது, பக்தனுக்கு அருள் செய்ய விரும்பி, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அனைத்தையும் முறையாக முழுமையாக நான் உரைத்தேன்।
Verse 100
व्याख्यायाशेषमेवेदं यत्पृष्टो ऽहं द्विजेन तु / अनुगृह्य च तं विप्रं तत्रैवान्तर्हितो ऽभवम्
அந்த த்விஜன் கேட்ட அனைத்தையும் எதுவும் மீதமின்றி விளக்கி, அந்த விப்ரருக்கு அருள் செய்து, அதே இடத்திலேயே நான் மறைந்தேன்।
Verse 101
सो ऽपि तेन विधानेन मदुक्तेन द्विजोत्तमः / आराधयामास परं भावपूतः समाहितः
அப்போது அந்த இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர், நான் கூறிய விதிப்படி, பக்தியால் தூய்மையான மனத்துடன் ஒருமுகமாக இருந்து பரமேசுவரனை ஆராதித்தார்।
Verse 102
त्यक्त्वा पुत्रादिषु स्नेहं निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः / संन्यस्य सर्वकर्माणि परं वैराग्यमाश्रितः
மகன் முதலியோரின் பற்றை விட்டுத், இரட்டைத்தன்மைகளிலிருந்து விடுபட்டு, சொந்தமெனும் பிடிப்பின்றி, எல்லாக் கர்மங்களையும் துறந்து, பரம வைராக்யத்தை அடைகிறான்।
Verse 103
आत्मन्यात्मानमन्वीक्ष्य स्वात्मन्येवाखिलं जगत् / संप्राप्य भावनामन्त्यां ब्राह्मीमक्षरपूर्विकाम्
ஆத்மனில் ஆத்மனைத் தியானித்து, முழு உலகையும் தன் ஆத்மத்திலேயே நிலைத்ததாகக் கண்டு, அழியாத அக்ஷரத்தில் நிலைபெற்ற பிராஹ்மீ இறுதி தியானநிலையை அடைகிறான்।
Verse 104
अवाप परमं योगं येनैकं परिपश्यति / यं विनिद्रा जितश्वासाः काङ्क्षन्ते मोक्षकाङ्क्षिणः
அவன் பரம யோகத்தை அடைந்தான்; அதனால் ஒரே பரம்பொருளையே காணலாம். அந்த நிலையையே மோட்சம் நாடுவோர், நித்திரை வென்றோர், சுவாசத்தை அடக்கியோர் விரும்புகின்றனர்।
Verse 105
ततः कदाचिद् योगीन्द्रो ब्रह्माणं द्रष्टुमव्ययम् / जगामादित्यनिर्देशान्मानसोत्तरपर्वतम् / आकाशेनैव विप्रेन्द्रो योगैश्वर्यप्रभावतः
பின்னர் ஒருகாலத்தில் யோகிகளின் தலைவன், அழியாத பிரம்மாவை தரிசிக்க, சூரியன் காட்டிய வழியின்படி மானசோத்தர மலைக்குச் சென்றான்; யோக ஐஸ்வர்யத்தின் வலிமையால் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் ஆகாய வழியே பயணித்தார்।
Verse 106
विमानं सूर्यसंकाशं प्राधुर्भूतमनुत्तमम् / अन्वगच्छन् देवगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः / दृष्ट्वान्ये पथि योगीन्द्रं सिद्धा ब्रह्मर्षयो ययुः
சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், ஒப்பற்ற விமானம் திடீரென வெளிப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து தேவர்களின் கூட்டமும், கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் பெருங்கூட்டமும் வந்தன. வழியில் யோகிகளின் தலைவனைப் பார்த்து மற்ற சித்தரும் பிரம்மரிஷிகளும் அங்கே சென்றனர்.
Verse 107
ततः स गत्वा तु गिरिं विवेश सुरवन्दितम् / स्थानं तद्योगिभिर्जुष्टं यत्रास्ते परमः पुमान्
பின்னர் அவர் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் அந்த மலையில் நுழைந்தார்—யோகிகள் போற்றிச் சேவிக்கும் அந்தத் திருத்தலத்தில், அங்கே பரமபுருஷன் உறைகின்றான்.
Verse 108
संप्राप्य परमं स्थानं सूर्यायुतसमप्रभम् / विवेश चान्तर्भवनं देवानां च दुरासदम्
பத்தாயிரம் சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடைய பரம தாமத்தை அடைந்து, அவர் உள்ளக மாளிகையில் நுழைந்தார்—அது தேவர்களின் வாசஸ்தலம்; பிறரால் அணுக இயலாதது.
Verse 109
विचिन्तयामास परं शरण्यं सर्वदेहिनाम् / अनादिनिधनं देवं देवदेवं पितामहम्
அவர் எல்லா உடலுடையோருக்கும் பரம சரணமான, ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத தேவன்—தேவர்களின் தேவன், ஆதிப் பிதா பிதாமஹனைத் தியானித்தார்.
Verse 110
ततः प्रादुरभूत् तस्मिन् प्रकाशः परमात्मनः / तन्मध्ये पुरुषं पूर्वमपश्यत् परमं पदम्
அப்போது அங்கே பரமாத்மாவின் ஒளி வெளிப்பட்டது; அந்த ஒளியின் நடுவே அவர் ஆதிப் புருஷனைத் தரிசித்தார்—அவனே பரம பதம்.
Verse 111
महान्तं तेजसो राशिमगम्यं ब्रह्मविद्विषाम् / चतुर्मुखमुदाराङ्गमर्चिभिरुपशोभितम्
அவர்கள் ஒளியின் மாபெரும் குவியலைக் கண்டனர்—பிரம்மனை வெறுப்போர்க்கு அணுகமுடியாதது; அதன் உள்ளே நான்முகன், விரிந்த அங்கங்களுடன் உயர்ந்த திருமேனியாய், ஒளிச்சுடர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்।
Verse 112
सो ऽपि योगिनमन्वीक्ष्य प्रणमन्तमुपस्थितम् / प्रत्युद्गम्य स्वयं देवो विश्वात्मा परिषस्वजे
முன்னிலையில் வணங்கி நின்ற யோகியைப் பார்த்தவுடன், தாமே தேவன்—விச்வாத்மா—எதிரே வந்து வரவேற்று அவனை அணைத்தார்।
Verse 113
परिष्वक्तस्य देवेन द्विजेन्द्रस्याथ देहतः / निर्गत्य महती ज्योत्स्ना विवेशादित्यमण्डलम् / ऋग्यजुः सामसंज्ञं तत् पवित्रममलं पदम्
அப்போது தேவன் அணைத்ததனால் அந்தத் த்விஜசிறந்தவனின் உடலிலிருந்து மாபெரும் ஒளி வெளிப்பட்டு சூரியவட்டத்தில் புகுந்தது; அது ரிக்-யஜுஸ்-சாமம் எனப் பெயர்பெற்ற பரிசுத்த, மாசற்ற நிலையைக் அடைந்தது।
Verse 114
हिरण्यगर्भो भगवान् यत्रास्ते हव्यकव्यभुक् / द्वारं तद् योगिनामाद्यं वेदान्तेषु प्रतिष्ठितम् / ब्रह्मतेजोमयं श्रीमन्निष्ठा चैव मनीषिणाम्
பகவான் ஹிரண்யகர்பன்—ஹவ்யமும் கவ்யமும் ஏற்கும் அருளாளர்—எங்கு உறைகிறானோ, அதுவே யோகிகளுக்கான ஆதித் துவாரம்; வேதாந்தத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றது. அது பிரம்மத் தேஜஸால் நிறைந்த, ஸ்ரீமிக்க, ஞானிகளின் நிலைத்த அடைக்கலம்.
Verse 115
दृष्टमात्रो भगवतात ब्रह्मणार्चिर्मयो मुनिः / अपश्यदैश्वरं तेजः शान्तं सर्वत्रगं शिवम्
பகவானை ஒருமுறை கண்ட மாத்திரத்தில், பிரம்மச் சுடர்போன்ற முனிவர், ஈச்வரத் தன்மை கொண்ட தெய்வீக ஒளியை உணர்ந்தார்—அது அமைதியானது, எங்கும் பரவியது, எங்கும் சிவமயமானது।
Verse 116
स्वात्मानमक्षरं व्योमतद् विष्णोः परमं पदम् / आनन्दमचलं ब्रह्म स्थानं तत्पारमेश्वरम्
அவினாசியான, வியோமம் போல் அனைத்திலும் பரவியுள்ள சுவாத்மஸ்வரூபமே விஷ்ணுவின் பரம பதம்; அசலமான பிரம்மம், தூய ஆனந்தம், பரமேஸ்வரனின் பரம நிலையம்.
Verse 117
सर्वभूतात्मभूतः स परमैश्वर्यमास्थितः / प्राप्तवानात्मनो धाम यत्तन्मोक्षाख्यमव्ययम्
அனைத்து உயிர்களிலும் அந்தராத்மாவாக ஆனவர் பரம ஐஸ்வர்யத்தில் நிலைத்துள்ளார்; அவர் தம் சொந்த தாமத்தை அடைந்தார்—அழிவிலாதது, ‘மோக்ஷம்’ எனப் பெயர்பெற்றது.
Verse 118
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन वर्णाश्रमविधौ स्थितः / समाश्रित्यान्तिमं भावं मायां लक्ष्मीं तरेद् बुधः
ஆகையால், முழு முயற்சியுடன் வர்ணாஶ்ரம விதியில் நிலைத்து, இறுதியான பரம பாவத்தைச் சரணடைந்து, ஞானி மாயையையும் லக்ஷ்மியையும் கூடத் தாண்டிச் செல்கிறான்.
Verse 119
सूत उवाच व्याहृता हरिणा त्वेवं नारादाद्या महर्षयः / शक्रेण सहिताः सर्वे पप्रच्छुर्गरुडध्वजम्
சூதர் கூறினார்—ஹரி இவ்வாறு உரைத்த பின், நாரதர் முதலிய மகரிஷிகள், சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் அனைவரும் கருடத்வஜ பகவானை வினவினர்.
Verse 120
ऋषय ऊचुः देवदेव हृषीकेश नाथ नारायणामल / तद् वदाशेषमस्माकं यदुक्तं भवता पुरा
ரிஷிகள் கூறினர்—தேவதேவ ஹ்ருஷீகேசா! நாதா, நிர்மல நாராயணா! நீர் முன்பு உரைத்த உபதேசத்தை எங்களுக்கு முழுமையாகச் சொல்லும்.
Verse 121
इन्द्रद्युम्नाय विप्रया ज्ञानं धर्मादिगोचरम् / शुश्रूषुश्चाप्ययं शक्रः सखा तव जगन्मय
ஹே ஜகன்மயனே! அந்தப் பிராமணிப் பெண் இந்திரத்யும்னனுக்கு தர்மம் முதலியவற்றின் எல்லைக்குட்பட்ட ஞானத்தை அளித்தாள்; சேவை விரும்பிய இந்தச் சக்ரன் (இந்திரன்) கூட உன் தோழனானான்।
Verse 122
ततः स भगवान् विष्णुः कूर्मरूपी जनार्दनः / रसातलगतो देवो नारदाद्यैर्महर्षिभिः
பின்னர் பகவான் விஷ்ணு—ஜனார்தனன்—ஆமை (கூர்ம) வடிவம் ஏற்று ரசாதலத்திற்குச் சென்றார்; நாரதர் முதலிய மகரிஷிகளுடன் அந்தத் தேவன் உடன் இருந்தார்।
Verse 123
पृष्टः प्रोवाच सकलं पुराणं कौर्ममुत्तमम् / सन्निधौ देवराजस्य तद् वक्ष्ये भवतामहम्
கேட்கப்பட்டபோது அவர் தேவராஜனின் முன்னிலையில் சிறந்த கூர்மபுராணத்தை முழுமையாக உரைத்தார்; அதையே நான் இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।
Verse 124
धन्यं यशस्यामायुष्यं पुण्यं मोक्षप्रदं नृणाम् / पुराणश्रवणं विप्राः कथनं च विशेषतः
ஓ விப்ரர்களே! மனிதர்க்குப் புராணங்களைச் செவிமடுத்தல்—மேலும் குறிப்பாக அவற்றை உரைத்தல்—பாக்கியமும், புகழும், ஆயுள் வளர்ச்சியும், புண்ணியமும், மோக்ஷமும் அளிப்பதாகும்।
Verse 125
श्रुत्वा चाध्यायमेवैकं सर्वपापैः प्रमुच्यते / उपाख्यानमथैकं वा ब्रह्मलोके महीयते
ஒரே ஒரு அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்தாலும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; அல்லது ஒரே ஒரு உபாக்யானத்தை கேட்டாலும் பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்।
Verse 126
इदं पुराणं परमं कौर्मं कूर्मस्वरूपिणा / उक्तं देवाधिदेवेन श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः
இந்த பரம கௌர்ம புராணம் ஆமைவடிவம் கொண்ட தேவாதிதேவனால் உரைக்கப்பட்டது; ஆகையால் இருபிறப்பினர் இதை பக்திச் சிரத்தையுடன் ஏற்க வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
It gives the canonical fivefold definition: sarga (creation), pratisarga (re-creation), vaṃśa (genealogies), manvantara (Manu cycles), and vaṃśānucarita (dynastic histories), and reiterates that context-linked meritorious narratives support these themes.
Liberation is presented as grace-aided direct knowledge of the Supreme Reality: by discerning the Self and contemplating non-duality, the aspirant crosses Māyā; the realized one abides in the imperishable, all-pervading Brahman—described as Viṣṇu’s supreme abode—implying a Vedāntic non-dual culmination within a devotional framework.
Yes. Nārāyaṇa explicitly states that for those established in Varnāśrama, Maheśvara should be worshipped through jñāna and bhakti-yoga. This functions as samanvaya: the Supreme is affirmed as inner ruler and Brahman, while Śiva-worship is prescribed as a valid mode aligned with liberation-oriented knowledge and devotion.