Adhyaya 19

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे अष्टादशो ऽध्यायः सूत उवाच अदितिः सुषुवे पुत्रमादित्यं कश्यपात् प्रभुम् / तस्यादित्यस्य चैवसीद् भार्याणां तु चतुष्टयम् / संज्ञा राज्ञी प्रभा छाया पुत्रांस्तासां निबोधत

இவ்வாறு ஸ்ரீ கூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் பதினெட்டாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—அதிதி, கச்யபரிடமிருந்து பிரபுவான ஆதித்யனைப் புதல்வனாகப் பெற்றாள். அந்த ஆதித்யனுக்கு நான்கு மனைவியர்—ஸஞ்ஞா, ராஜ்ஞீ, பிரபா, சாயா. இப்போது அவர்களுக்குப் பிறந்த புதல்வர்களை கேளுங்கள்.

Verse 2

संज्ञा त्वाष्ट्री च सुषुवे सूर्यान्मनुमनुत्तमम् / यमं च यमुनां चैव राज्ञी रैवतमेव च

த்வஷ்ட்ரியின் மகளான ஸஞ்ஞா, சூரியனிடமிருந்து மனுக்களில் சிறந்த மனுவைப் பெற்றாள்; மேலும் யமன், யமுனை, அதோடு ராஜ்ஞீ மற்றும் ரைவதனையும் பெற்றாள்.

Verse 3

प्रभा प्रभातमादित्याच्छाया सावर्णमात्मजम् / शनिं च तपतीं चैव विष्टिं चैव यथाक्रमम्

ஆதித்யன் (சூரியன்) மூலம் பிரபா, பிரபாதனைப் பெற்றாள்; சாயா தன் மகனான சாவர்ணனை, மேலும் சனி, தபதி, விஷ்டி ஆகியவற்றை முறையே பெற்றாள்.

Verse 4

मनोस्तु प्रथमस्यासन् नव पुत्रास्तु संयमाः / इक्ष्वाकुर्नभगश्चैव धृष्टः शर्यातिरेव च

முதல் மனுவிற்கு ஒழுக்கநெறி கொண்ட ஒன்பது புதல்வர்கள் இருந்தனர்—இக்ஷ்வாகு, நபக, த்ருஷ்ட, மேலும் சர்யாதி முதலியோர்।

Verse 5

नरिष्यन्तश्च नाभागो ह्यरिष्टः कारुषकस्तथा / पृषध्रश्च महातेजा नवैते शक्रसन्निभाः

மேலும் நரிஷ்யந்த, நாபாக, அரிஷ்ட, காருஷக, மகாதேஜஸ்வி ப்ருஷத்ர—இவ்வொன்பதும் வீரத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) ஒப்பானவர்கள்।

Verse 6

इला ज्येष्ठा वरिष्ठा च सोमवंशविवृद्धये / बुधस्य गत्वा भवनं सोमपुत्रेण संगता

சோமவம்சம் பெருகுவதற்காக மூத்தவளும் சிறந்தவளுமான இலா, புதனின் இல்லத்திற்குச் சென்று, சோமபுத்ரன் புதனுடன் இணைந்தாள்।

Verse 7

असूत सौम्यजं देवी पुरूरवसमुत्तमम् / पितॄणां तृप्तिकर्तारं बुधादिति हि नः श्रुतम्

தேவி சௌம்யன் (புதன்) மூலம் சிறந்த புரூரவஸை பெற்றாள்; அவர் புதனில் பிறந்து பித்ருக்களின் திருப்தியை நிறைவேற்றுபவர் என்று நாம் கேட்டோம்।

Verse 8

संप्राप्य पुंस्त्वममलं सुद्युम्न इति विश्रुतः / इला पुत्रत्रयं लेभे पुनः स्त्रीत्वमविन्दत

களங்கமற்ற ஆண்மையை மீண்டும் பெற்றபின் அவர் சுத்யும்னன் எனப் புகழ்பெற்றார்; இலாவால் மூன்று மகன்களைப் பெற்று, பின்னர் மீண்டும் பெண்ணிலையை அடைந்தார்।

Verse 9

उत्कलश्च गयश्चैव विनताश्वस्तथैव च / सर्वे ते ऽप्रतिमप्रख्याः प्रपन्नाः कमलोद्भवम्

உத்கலமும், கயையும், அதுபோல வினதாஶ்வமும்—அனைவரும் ஒப்பற்ற புகழுடன் தாமரை-பிறந்த பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 10

इक्ष्वाकोश्चाभवद् वीरो विकुक्षिर्नाम पार्थिवः / ज्येष्ठः पुत्रशतस्यापि दश पञ्च च तत्सुताः

இக்ஷ்வாகுவிலிருந்து விகுக்ஷி என்னும் வீர அரசன் தோன்றினான். இக்ஷ்வாகுவின் நூறு புதல்வர்களில் அவனே மூத்தவன்; விகுக்ஷிக்குப் பதினைந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்।

Verse 11

तेषाञ्ज्येष्ठः ककुत्स्थो ऽभूत् काकुत्स्थो हि सुयोधनः / सुयोधनात् पृथुः श्रीमान् विश्वकश्च पृथोः सुतः

அவர்களில் மூத்தவன் ககுத்ஸ்தன்; ககுத்ஸ்தனே சுயோதனன் எனவும் அழைக்கப்பட்டான். சுயோதனனிடமிருந்து புகழ்மிக்க ப்ருது பிறந்தான்; ப்ருதுவின் மகன் விஷ்வகன்.

Verse 12

विश्वकादार्द्रको धीमान् युवनाश्वस्तु तत्सुतः / स गोकर्णमनुप्राप्य युवनाश्वः प्रतापवान्

விஷ்வகனிடமிருந்து அறிவுடைய ஆர்த்ரகன் பிறந்தான்; அவன் மகன் யுவநாஶ்வன். அந்த வீரத் திகழ்வுடைய யுவநாஶ்வன் கோகர்ணத்தை அடைந்து சென்றான்।

Verse 13

दृष्ट्वा तु गौतमं विप्रं तपन्तमनलप्रभम् / प्रणम्य दण्डवद् भूमौ पुत्रकामो महीपतिः / अपृच्छत् कर्मणा केन धार्मिकं प्राप्नुयात् सुतम्

அக்னிபோல் தவத்தால் ஒளிரும் கௌதம பிராமணரைப் பார்த்து, புத்ர விருப்பமுடைய அரசன் நிலத்தில் தண்டவத் பணிந்து வணங்கி, “எந்தக் கருமத்தால் தர்மமிகு மகனைப் பெறலாம்?” என்று கேட்டான்।

Verse 14

गौतम उवाच आराध्य पूर्वपुरुषं नारायणमनामयम् / अनादिनिधनं देवं धार्मिकं प्राप्नुयात् सुतम्

கௌதமர் கூறினார்—ஆதிபுருஷன், நோயற்றவன், ஆதியுமற்ற முடிவுமற்ற தேவன் நாராயணனை ஆராதித்தால் தர்மநிஷ்டையுடைய மகன் பெறப்படும்.

Verse 15

यस्य पुत्रः स्वयं ब्रह्मा पौत्रः स्यान्नीललोहितः / तमादिकृष्णमीशानमाराध्याप्नोति सत्सुतम्

யாருடைய மகன் தானே பிரம்மாவாகவும், பேரன் நீலலோஹிதன் (ருத்ரன்) ஆகவும் இருப்பானோ—அந்த ஆதிகிருஷ்ண ஈசானனை ஆராதித்தால் சிறந்த நற்குணமுள்ள மகன் கிடைப்பான்.

Verse 16

न यस्य भगवान् ब्रह्मा प्रभावं वेत्ति तत्त्वतः / तमाराध्य हृषीकेशं प्राप्नुयाद्धार्मिकं सुतम्

யாருடைய உண்மையான மகிமையை பகவான் பிரம்மாவும் முழுமையாக அறிய இயலாதோ—அந்த ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதித்தால் தர்மநிஷ்டையுடைய மகன் பெறலாம்.

Verse 17

स गौतमवचः श्रुत्वा युवनाश्वो महीपतिः / आराधयन्महायोगं वासुदेवं सनातनम्

கௌதமரின் சொற்களை கேட்ட பூமிபதி யுவநாஷ்வன், மகாயோகத்தால் உணரப்படும் சனாதன வாசுதேவனை ஆராதிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 18

तस्य पुत्रो ऽभवद् वीरः श्रावस्तिरिति विश्रुतः / निर्मिता येन श्रावस्तिर्गौडदेशे महापुरी

அவனுக்கு ‘ஸ்ராவஸ்தி’ எனப் புகழ்பெற்ற வீரமகன் பிறந்தான்; அவனே கௌடதேசத்தில் ஸ்ராவஸ்தி என்னும் மகாநகரை நிறுவினான்.

Verse 19

तस्माच्च बृहदश्वो ऽभूत् तस्मात् कुवलयाश्वकः / धुन्धुमारत्वमगमद् धुन्धुं हत्वा महासुरम्

அவரிடமிருந்து ப்ருஹதஸ்வன் பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து குவலயாஸ்வகன். மகா அசுரன் துந்துவை வதைத்து, ‘துந்துமாரன்’ என்ற பெயரை அடைந்தான்.

Verse 20

धुन्धुमारस्य तनयास्त्रयः प्रोक्ता द्विजोत्तमाः / दृढाश्वश्चैव दण्डाश्वः कपिलाश्वस्तथैव च

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! துந்துமாரனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் என்று கூறப்படுகிறது—த்ருடாஸ்வன், தண்டாஸ்வன், கபிலாஸ்வன்.

Verse 21

दृढाश्वस्य प्रमोदस्तु हर्यश्वस्तस्य चात्मजः / हर्यश्वस्य निकुम्भस्तु निकुम्भात् संहताश्वकः

த்ருடாஸ்வனிடமிருந்து பிரமோதன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் ஹர்யாஸ்வன். ஹர்யாஸ்வனிடமிருந்து நிகும்பன்; நிகும்பனிடமிருந்து ஸம்ஹதாஸ்வகன் பிறந்தான்.

Verse 22

कृशाश्वश्च रणाश्वश्च संहताश्वस्य वै सुतौ / युवनाश्वो रणाश्वस्य शक्रतुल्यबलो युधि

ஸம்ஹதாஸ்வனுக்கு க்ருஷாஸ்வன் மற்றும் ரணாஸ்வன் என இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். ரணாஸ்வனின் மகன் யுவநாஸ்வன் போரில் சக்ரன் (இந்திரன்) போன்ற வலிமை உடையவன்.

Verse 23

कृत्वा तु वारुणीमिष्टिमृषीणां वै प्रसादतः / लेभे त्वप्रतिमं पुत्रं विष्णुभक्तमनुत्तमम् / मान्धातारं महाप्राज्ञं सर्वशस्त्रभृतां वरम्

பின்னர் வாருணீ இஷ்டியைச் செய்து, ரிஷிகளின் அருளால் அவன் ஒப்பற்ற புதல்வனைப் பெற்றான்—மாந்தாதா—விஷ்ணு பக்தர்களில் உத்தமன், மஹாப்ராஜ்ஞன், எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் சிறந்தவன்.

Verse 24

मान्धातुः पुरुकुत्सो ऽभूदम्बरीषश्च वीर्यवान् / मुचुकुन्दश्च पुण्यात्मा सर्वे शक्रसमा युधि

மாந்தாதாவிலிருந்து புருகுத்ஸன் பிறந்தான்; மேலும் வீரியமிக்க அம்பரீஷன், புண்ணிய ஆத்மாவான முசுகுந்தன்—இவர்கள் அனைவரும் போரில் சக்ரன் (இந்திரன்) ஒப்பானவர்கள்.

Verse 25

अम्बरीषस्य दायादो युवनाश्वो ऽपरः स्मृतः / हरितो युवनाश्वस्य हारितस्तत्सुतो ऽभवत्

அம்பரீஷனின் வம்சத்தில் யுவநாஶ்வன் எனும் மற்றொரு வாரிசு புகழ்பெற்றான். யுவநாஶ்வனில் இருந்து ஹரிதன் பிறந்தான்; ஹரிதனின் மகன் ஹாரிதன் ஆனான்.

Verse 26

पुरुकुत्सस्य दायादस्त्रसदस्युर्महायशाः / नर्मदायां समुत्पन्नः संभूतिस्तत्सुतो ऽभवत्

புருகுத்ஸனின் வம்சத்தில் மிகப் புகழ்மிக்க த்ரஸதஸ்யு பிறந்தான். நர்மதையின் கரையில் சம்பூதி தோன்றி, அவனுடைய மகனானான்.

Verse 27

विष्णुवृद्धः सुतस्तस्य त्वनरण्यो ऽभवत् परः / बृहदशवो ऽनरण्यस्य हर्यश्वस्तत्सुतो ऽभवत्

அவனுடைய மகன் விஷ்ணுவிருத்தன்; அவனிடமிருந்து சிறந்த அனரண்யன் பிறந்தான். அனரண்யனின் மகன் ப்ருஹதஷ்வன்; ப்ருஹதஷ்வனின் மகன் ஹர்யஷ்வன் ஆனான்.

Verse 28

सो ऽतीव धार्मिको राजा कर्दमस्य प्रजापतेः / प्रसादाद्धार्मिकं पुत्रं लेभे सूर्यपरायणम्

அந்த அரசன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவன்; பிரஜாபதி கர்தமரின் அருளால், சூரியனைச் சரணமாகக் கொண்ட தர்மமிகு மகனைப் பெற்றான்.

Verse 29

स तु सूर्यं समभ्यर्च्य राजा वसुमनाः शुभम् / लेभे त्वप्रतिमं पुत्रं त्रिधन्वानमरिन्दमम्

நல்ல மனமும் செல்வச் செழிப்பும் கொண்ட அரசன் வசுமனா சூரியதேவனை முறையாக வழிபட்டு, பகைவரை அடக்கும் ஒப்பற்ற மகன் திரிதன்வாவை பெற்றான்.

Verse 30

अयजच्चाश्वमेधेन शत्रून् जित्वा द्विजोत्तमाः / स्वाध्यायवान् दानशीलस्तितिक्षुर्धर्मतत्परः

பகைவரை வென்று அந்த இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் அச்வமேத யாகத்தை நடத்தினான். அவன் வேதப் பயில்வில் ஈடுபட்டவன், தானசீலன், பொறுமையாளர், தர்மத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவன்.

Verse 31

ऋषयस्तु समाजग्मुर्यज्ञवाटं महात्मनः / वसिष्ठकश्यपमुखा देवाश्चेन्द्रपुरोगमाः

அப்போது மகாத்மாவின் யாகமண்டபத்திற்கு வசிஷ்டன், காச்யபன் முதலியோர் தலைமையில் ரிஷிகள் கூடினர்; இந்திரன் முன்னணியில் தேவர்களும் வந்தனர்.

Verse 32

तान् प्रणम्य महाराजः पप्रच्छ विनयान्वितः / समाप्य विधिवद् यज्ञं वसिष्ठादीन् द्विजोत्तमान्

விதிப்படி யாகத்தை நிறைவு செய்த பின், பணிவுடன் கூடிய மகாராஜா அவர்களுக்கு வணங்கி, வசிஷ்டன் முதலிய இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களிடம் வினவினான்.

Verse 33

वसुमना उवाच किंस्विच्छेयस्करतरं लोके ऽस्मिन् ब्राह्मणर्षभाः / यज्ञस्तपो वा संन्यासो ब्रूत मे सर्ववेदिनः

வசுமனா கூறினான்—ஓ பிராமணரிஷபர்களே! இவ்வுலகில் அதிக நன்மை தருவது எது—யாகமா, தவமா, அல்லது சந்நியாசமா? ஓ எல்லா வேதங்களையும் அறிந்தவர்களே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 34

वसिष्ठ उवाच अधीत्य वेदान् विधिवत् पुत्रानुत्पाद्य धर्मतः / इष्ट्वा यज्ञेश्वरं यज्ञैर् गच्छेद वनमथात्मवान्

வசிஷ்டர் கூறினார்—முறையாக வேதங்களைப் பயின்று, தர்மப்படி புதல்வரைப் பெற்றுப், யாகங்களால் யாகேஸ்வரனை வழிபட்டு; தன்னடக்கம் கொண்டவன் பின்னர் வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 35

पुलस्त्य उवाच आराध्य तपसा देवं योगिनं परमेष्ठिनम् / प्रव्रजेद् विधिवद् यज्ञैरिष्ट्वा पूर्वं सुरोत्तमान्

புலஸ்தியர் கூறினார்—தவத்தால் யோகிகளின் நாதனும் பரமேஷ்டியும் ஆன தேவனை ஆராதித்து; முதலில் தேவர்களில் உத்தமர்க்கு முறையாக யாகங்களைச் செய்து, பின்னர் விதிப்படி துறவறம் (பிரவ்ரஜ்யை) மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 36

पुलह उवाच यमाहुरेकं पुरुषं पुराणं परमेश्वरम् / तमाराध्य सहस्त्रांशुं तपसा मोक्षमाप्नुयात्

புலஹர் கூறினார்—ஒரே ஒருவனாகிய பழமையான பரமபுருஷன், பரமேஸ்வரன் என்று அறிவிக்கப்படுபவனை; அந்த ஆயிரக் கதிரோனை தவத்தால் ஆராதித்தால் மோட்சம் அடையலாம்।

Verse 37

जमदग्निरुवाच अजस्य नाभावध्येकमीश्वरेण समर्पितम् / बीजं भगवता येन स देवस्तपसेज्यते

ஜமதக்னி கூறினார்—அஜனின் நாபிக் கமலத்தில் ஈஸ்வரனால் நிறுவப்பட்ட அந்த ஒப்பற்ற ஒரே விதை, அதனால் பகவான் படைப்பை நிகழ்த்துகிறார்; அந்த தேவனே தவத்தால் வழிபடத்தக்கவன்।

Verse 38

विश्वामित्र उवाच यो ऽग्निः सर्वात्मको ऽनन्तः स्वयंभूर्विश्वतोमुखः / स रुद्रस्तपसोग्रेण पूज्यते नेतरैर्मखैः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—எல்லாரின் ஆத்மாவாகிய, முடிவற்ற, சுயம்புவாகிய, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய அந்த அக்னி; அவனே ருத்ரன், அவன் உக்கிரத் தவத்தால் வழிபடப்படுகிறான்; பிற யாகங்களால் மட்டும் அல்ல।

Verse 39

भरद्वाज उवाच यो यज्ञैरिज्यते देवो जातवेदाः सनातनः / स सर्वदैवततनुः पूज्यते तपसेश्वरः

பரத்வாஜர் கூறினார்—யாகங்களால் வழிபடப்படும் சனாதன ‘ஜாதவேத’ தேவன், எல்லாத் தேவர்களும் உடலாகியவன்; தவத்தின் ஈசன் என்றும் போற்றத்தக்கவன்।

Verse 40

अत्रिरुवाच यतः सर्वमिदं जातं यस्यापत्यं प्रजापतिः / तपः सुमहदास्थाय पूज्यते स महेश्वरः

அத்திரி கூறினார்—எவரிடமிருந்து இவ்வுலகம் முழுதும் பிறந்ததோ, எவரின் புதல்வன் பிரஜாபதி எனப்படுவானோ; மிகப் பெரிய தவத்தில் நிலைத்த அந்த மகேஸ்வரன் வழிபடப்படுகிறான்।

Verse 41

गौतम उवाच यतः प्रधानपुरुषौ यस्य शक्तिमयं जगत् / स देवदेवस्तपसा पूजनीयः सनातनः

கௌதமர் கூறினார்—எவரிடமிருந்து பிரதானமும் புருஷனும் தோன்றினவோ, எவரின் சக்தியே இவ்வுலகை நிறைத்ததோ; அந்த சனாதன தேவர்களின் தேவன் தவத்தால் வழிபடத்தக்கவன்।

Verse 42

कश्यप उवाच सहस्त्रनयनो देवः साक्षी स तु प्रजापतिः / प्रसीदति महायोगी पूजितस्तपसा परः

காச்யபர் கூறினார்—ஆயிரம் கண்களுடைய தேவன் சாட்சியாக நிற்பவன்; அவனே பிரஜாபதி. அந்த பரம மகாயோகி உயர்ந்த தவத்தால் வழிபடப்பட்டால் மகிழ்வான்।

Verse 43

क्रतुरुवाच प्राप्ताध्ययनयज्ञस् लब्धपुत्रस्य चैव हि / नान्तरेण तपः कश्चिद्धर्मः शास्त्रेषु दृश्यते

க்ரது கூறினார்—வேதஅಧ್ಯயனமும் யாகப் பலனும் பெற்றவருக்கும், புதல்வரைப் பெற்றவருக்கும் கூட; தவமின்றி எந்தத் தர்மமும் சாஸ்திரங்களில் காணப்படவில்லை।

Verse 44

इत्याकर्ण्य स राजर्षिस्तान् प्रणम्यातिहृष्टधीः / विसर्जयित्वा संपूज्य त्रिधन्वानमथाब्रवीत्

இதைக் கேட்ட அரசரிஷி மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த முனிவர்களை வணங்கினார். பின்னர் அவர்களை விடைபெற்று, திரிதன்வானை முறையாகப் பூஜித்து, அதன் பின் உரைத்தார்.

Verse 45

आराधयिष्ये तपसा देवमेकाक्षराह्वयम् / प्राणं बृहन्तं पुरुषमादित्यान्तरसंस्थितम्

நான் தவத்தால் ‘ஏகாக்ஷர’ என அழைக்கப்படும் அந்த தேவனை ஆராதிப்பேன்—அவரே பேருயிர்மூச்சு, மகாபுருஷன், ஆதித்யனின் உள்ளே உறைவான்.

Verse 46

त्वं तु धर्मरतो नित्यं पालयैतदतन्द्रितः / चातुर्वर्ण्यसमायुक्तमशेषं क्षितिमण्डलम्

ஆனால் நீ எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து, அலட்சியம் இன்றி, நான்கு வர்ண ஒழுங்குடன் அமைந்த இந்த முழு பூமண்டலத்தையும் காத்து ஆள வேண்டும்.

Verse 47

एवमुक्त्वा स तद्राज्यं निधायात्मभवे नृपः / जगामारण्यमनघस्तपश्चर्तुमनुत्तमम्

இவ்வாறு கூறி, குற்றமற்ற அந்த அரசன் தன் அரசாட்சியைத் தன் மகனிடம் ஒப்படைத்து, ஒப்பற்ற தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 48

हिमवच्छिखरे रम्ये देवदारुवने शुभे / कन्दमूलफलाहारो मुन्यन्नैरयजत् सुरान्

இமயத்தின் அழகிய சிகரத்தில், புனித தேவதாரு வனத்தில், கிழங்கு-வேர்-பழங்களை உணவாகக் கொண்ட அந்த முனிவர், துறவிகளின் எளிய அன்னத்தால் தேவர்களை யஜித்து வழிபட்டார்.

Verse 49

संवत्सरशतं साग्रं तपोनिर्धूतकल्मषः / जजाप मनसा देवीं सावित्ररिं वेदमातरम्

தவத்தால் மாசுகளை நீக்கி, நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மனத்தினால் வேதமாதா தேவியான சாவித்ரியை ஜபித்தான்।

Verse 50

तस्यैवं जपतो देवः स्वयंभूः परमेश्वरः / हिरण्यगर्भो विश्वात्मा तं देशमगमत् स्वयम्

அவன் இவ்வாறு ஜபித்துக் கொண்டிருக்கையில், சுயம்பூ பரமேஸ்வரன்—ஹிரண்யகர்பன், விஸ்வாத்மா—அந்த தேவன் தானே அங்கு வந்தான்।

Verse 51

दृष्ट्वा देवं समायान्तं ब्रह्माणं विश्वतोमुखम् / ननाम शिरसा तस्य पादयोर्नाम कीर्तयन्

எல்லாதிசை முகங்களையுடைய பிரம்மதேவன் வருவதைக் கண்டு, அவன் அவருடைய பாதங்களில் தலைவணங்கி, நாமகீர்த்தனம் செய்து வணங்கினான்।

Verse 52

नमो देवाधिदेवाय ब्रह्मणे परमात्मने / हिर्ण्यमूर्तये तुभ्यं सहस्त्राक्षाय वेधसे

தேவர்க்கும் அதிதேவனான பிரம்மன் பரமாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம். பொன்மய வடிவனே, ஆயிரக்கண் உடையவனே, விதாதா வேதஸே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 53

नमो धात्रे विधात्रे च नमो वेदात्ममूर्तये / सांख्ययोगाधिगम्याय नमस्ते ज्ञानमूर्तये

தாதாவுக்கும் விதாதாவுக்கும் நமஸ்காரம்; வேதாத்ம வடிவனுக்கும் நமஸ்காரம். சாங்க்ய-யோகத்தால் அறியப்படுபவனே, ஞானமூர்த்தியே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 54

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / पुरुषाय पुराणाय योगिनां गुरवे नमः

திரிமூர்த்தி-ஸ்வரூபமான இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; படைப்பாளனே, எல்லா அர்த்தங்களும் புருஷார்த்தங்களும் அறிந்தவனே, உமக்கு வணக்கம். ஆதிப் புராண புருஷனே, யோகிகளின் குருவே, உமக்கு நமः।

Verse 55

ततः प्रसन्नो भगवान् विरिञ्चो विश्वभावनः / वरं वरय भद्रं ते वरदो ऽस्मीत्यभाषत

அப்போது உலகை வளர்க்கும் பகவான் விரிஞ்சன் (பிரம்மா) மகிழ்ந்து கூறினார்—“வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக. நான் வரம் அளிப்பவன்.”

Verse 56

राजोवाच जपेयं देवदेवेश गायत्रीं वेदमातरम् / भूयो वर्षशतं साग्रं तावदायुर्भवेन्मम

அரசன் கூறினான்—“தேவர்களின் தேவனே! நான் வேதமாதா காயத்ரியை ஜபித்தால், என் ஆயுள் மேலும் வளர்ந்து முழு நூறு ஆண்டுகளும் அதற்கும் மேலுமாகுமா?”

Verse 57

बाढमित्याह विश्वात्मा समालोक्य नराधिपम् / स्पृष्ट्वा कराभ्यां सुप्रीतस्तत्रैवान्तरधीयत

“அப்படியே ஆகட்டும்,” என்று உலகாத்மா அரசனை நோக்கி, மிகுந்த பிரீதியுடன் இரு கைகளாலும் தொடந்து, அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 58

सो ऽपि लब्धवरः श्रीमान् जजापातिप्रसन्नधीः / शान्तस्त्रिषवणस्नायी कन्दमूलफलाशनः

அவனும் வரம் பெற்று செல்வமிக்கவனானான்; பிரஜாபதியின் அருளால் அவன் மனம் தெளிவும் பிரீதியும் பெற்றது. அமைதியுடன் மூன்று சந்திகளிலும் நீராடி, கிழங்கு-வேர்-கனி உணவையே உண்டான்.

Verse 59

तस्य पूर्णे वर्षशते भगवानुग्रदीधितिः / प्रादुरासीन्महायोगी भानोर्मण्डलमध्यतः

அவனுடைய நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றவுடன், பகவான் உக்ரதீதிதி எனும் மகாயோகி சூரிய மண்டலத்தின் நடுவிலிருந்து வெளிப்பட்டார்।

Verse 60

तं दृष्ट्वा वेदविदुषं मण्डलस्थं सनातनम् / स्वयंभुवमनाद्यन्तं ब्रह्माणं विस्मयं गतः

வேதங்களை அறிந்த, மண்டலத்தில் அமர்ந்த, சனாதன, ஸ்வயம்பூ, ஆதியந்தமற்ற பிரம்மாவைக் கண்டு அவன் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 61

तुष्टाव वैदिकैर्मन्त्रैः सावित्र्या च विशेषतः / क्षणादपश्यत् पुरुषं तमेव परमेश्वरम्

அவன் வைதிக மந்திரங்களால், குறிப்பாக சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யால் ஸ்தோத்திரம் செய்தான்; கணநேரத்தில் அதே புருஷ பரமேஸ்வரனைத் தரிசித்தான்।

Verse 62

चतुर्मुखं जटामौलिमष्टहस्तं त्रिलोचनम् / चन्द्रावयवलक्षमाणं नरनारीतनुं हरम्

அவன் ஹரன் (சிவன்) ஐக் கண்டான்—நான்முகன், ஜடாமௌலியுடன், எட்டுக் கரங்கள், மும்முகக் கண்கள், சந்திரச் சின்னம் தாங்கியவன், நர-நாரி-தனு (அர்த்தநாரீஸ்வர) ரூபம்।

Verse 63

भासयन्तं जगत् कृत्स्नं नीलकण्ठं स्वरश्मिभिः / रक्ताम्बरधरं रक्तं रक्तमाल्यानुलेपनम्

நான் நீலகண்டப் பெருமானை கண்டேன்; அவர் தம் கதிர்களால் முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்கிறார்—சிவப்பு ஆடை அணிந்து, சிவப்பொளி பொலிந்து, சிவப்பு மாலையும் சிவப்பு அனுலேபனமும் பூண்டவர்।

Verse 64

तद्भावभावितो दृष्ट्वा सद्भावेन परेण हि / ननाम शिरसा रुद्रं सावित्र्यानेन चैव हि

அந்தத் தெய்வீக நிலையால் முழுவதும் நிறைந்த பார்வையுடன் அவரைக் கண்டு, பரம தூய பக்தியால் நிரம்பி, தலை வணங்கி ருத்ரனை நமஸ்கரித்தான்; மேலும் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தாலும் வணங்கினான்।

Verse 65

नमस्ते नीलकण्ठाय भास्वते परमेष्ठिने / त्रयीमयाय रुद्राय कालरूपाय हेतवे

நீலகண்டா, ஒளிமிகு பரமேஷ்வரா—உமக்கு நமஸ்காரம். மூன்று வேதங்களாகிய திரயீமய ருத்ரனுக்கும், காலரூப காரணத் தத்துவமான உமக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 66

तदा प्राह महादेवो राजानं प्रीतमानसः / इमानि मे रहस्यानि नामानि शृणु चानघ

அப்போது மகாதேவன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அரசனை நோக்கி—ஓ பாவமற்றவனே, என் இவ்விரகசிய நாமங்களை கேள்—என்று கூறினான்।

Verse 67

सर्ववेदेषु गीतानि संसारशमनानि तु / नमस्कुरुष्व नृपते एभिर्मां सततं शुचिः

எல்லா வேதங்களிலும் உலகப் பந்தத்தைத் தணிக்கும் ஸ்துதிகள் பாடப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, அரசனே, எப்போதும் தூய்மையுடன் இருந்து இவ்வேதப் புகழ்ச்சிகளால் இடையறாது எனக்கு நமஸ்காரம் செய்।

Verse 68

अध्यायं शतरुद्रीयं यजुषां सारमुद्धृतम् / जपस्वानन्यचेतस्को मय्यासक्तमना नृप

அரசனே, யஜுர்வேதத்தின் சாரமாக எடுத்தெடுக்கப்பட்ட சதருத்ரீய அத்தியாயத்தை ஜபம் செய்—மனம் வேறெங்கும் செல்லாமல், என்னில் பற்றுள்ள உள்ளத்துடன் ஒருமுகமாக.

Verse 69

ब्रह्मचारी मिताहारो भस्मनिष्ठः समाहितः / जपेदामरणाद् रुद्रं स याति परमं पदम्

பிரம்மச்சாரி, மிதாஹாரி, திருநீற்றில் நிலைத்தும் மனம் ஒருமுகமாயும் இருந்து, மரணம்வரை ருத்ரனை ஜபிக்க வேண்டும்; அவன் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 70

इत्युक्त्वा भगवान् रुद्रो भक्तानुग्रहकाम्यया / पुनः संवत्सरशतं राज्ञे ह्यायुरकल्पयत्

இவ்வாறு கூறி, பக்தருக்கு அருள் செய்ய விரும்பிய பகவான் ருத்ரன், மீண்டும் அரசனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் ஆயுளை நிர்ணயித்தான்.

Verse 71

दत्त्वास्मै तत् परं ज्ञानं वैराग्यं परमेश्वरः / क्षणादन्तर्दधे रुद्रस्तदद्भुतमिवाभवत्

பரமேஸ்வரன் அவனுக்கு அந்தப் பரம ஞானத்தையும் உன்னத வைராக்யத்தையும் அளித்து, ருத்ரன் கணநேரத்தில் மறைந்தான்; அது அதிசயமெனத் தோன்றியது.

Verse 72

राजापि तपसा रुद्रं जजापानन्यमानसः / भस्मच्छन्नस्त्रिषवणं स्नात्वा शान्तः समाहितः

அரசனும் தவத்தால் ஒருமனத்துடன் ருத்ரனை ஜபித்தான். திருநீறு பூசி, மூன்று சந்திகளிலும் நீராடி, அமைதியுடன் தியானத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 73

जपतस्तस्य नृपतेः पूर्णे वर्षशते पुनः / योगप्रवृत्तिरभवत् कालात् कालात्मकं परम्

அந்த அரசன் ஜபித்துக் கொண்டிருக்க, முழு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, காலத்தின் மூலம்—காலமே இயல்பான பரமத் தத்துவத்தால்—அவனுள் மீண்டும் யோகப் பிரவாகம் எழுந்தது.

Verse 74

विवेश तद् वेदसारं स्थानं वै परमेष्ठिनः / भानोः स मण्डलं शुभ्रं ततो यातो महेश्वरम्

அவன் வேதங்களின் சாரமாய் விளங்கும் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவர்களின் பரம நிலையினுள் நுழைந்தான். பின்னர் சூரியனின் தூய, ஒளிமிகு மண்டலத்தை அடைந்து அங்கிருந்து மகேஸ்வரனைச் சென்றடைந்தான்।

Verse 75

यः पठेच्छृणुयाद् वापि राज्ञश्चरितमुत्तमम् / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

இந்த அரசனின் உயர்ந்த நற்கருத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமை பெறுவார்।