Adhyaya 21

Verse 1

// ५१ // नाम विंशोध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / कालिन्द्या अपि चोत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि खगेश्वर / विवस्वान्नाम सूर्योभत्तस्य पुत्री व्यजायत

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஏ ககேஸ்வரா! காலிந்தியின் தோற்றத்தையும் கூறுகிறேன். விவஸ்வான் எனும் சூரியதேவனுக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள்।

Verse 2

कालिन्दीसंज्ञका वीन्द्र यमुना यानुजा स्मृता / कृष्णपत्नीत्वकामेन चचार तप उत्तमम्

ஏ வீந்திரா! அவள் ‘காலிந்தி’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அவளே யமுனை, யமனின் இளைய சகோதரி என நினைக்கப்படுகிறாள். கிருஷ்ணனின் மனைவியாக வேண்டுமென்று அவள் சிறந்த தவம் செய்தாள்।

Verse 3

तप आलोचनं प्रोक्तं तत्त्वानां च विनिर्णयः / पूर्वार्जितानां पापानामनुतापस्तपः स्मृतम्

தபஸ் என்பது தன்னாய்வு செய்து தத்துவங்களைத் தெளிவாக நிர்ணயிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது; மேலும் முன் சேர்த்த பாவங்களுக்கு உண்டாகும் மனவருத்தப் பச்சாத்தாபமும் தபஸாகவே நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 4

प्रायो नाम तपः प्रोक्तं चित्तनिग्रह उच्यते / प्रायश्चित्तमिति प्रोक्तं न तु क्षौरं खगेश्वर

பிராயச்சித்தம் என்பது தபஸே என்று கூறப்படுகிறது; அது மனக் கட்டுப்பாடே என அழைக்கப்படுகிறது. ஓ ககேஸ்வரா! இதுவே ‘பிராயச்சித்தம்’; வெறும் தலைமுடி சவரம் அல்ல।

Verse 5

अनुतापयुतं भूतं तच्छणु त्वं खगेश्वर / पूर्वं न जप्तं दिव्यमन्त्रं मुकुन्द तप्तं सदा क्लेशदावानलेन

ஓ ககேஸ்வரா, கேள்—மனவருத்தம் சுமந்த உயிர், முன்பு முகுந்தனின் திவ்ய மந்திரத்தை ஜபிக்காதிருந்தால், உலகக் கிளேசங்களெனும் காட்டுத்தீயால் எப்போதும் சுட்டெரிக்கப்படுகின்றது।

Verse 6

न वै स्मृतं हरिनामामृतं च सदा स्मृतं हरिदोषादिकं च / न तु स्मृतं हरितत्त्वामृतं च सम्यक् श्रुतं लोलवार्तादिकं च

அவர்கள் ஹரிநாம அமுதத்தை நினைக்கவில்லை; மாறாக ஹரியின் குற்றங்கள் முதலியவற்றையே எப்போதும் நினைத்தனர். ஹரித் தத்துவ அமுதத்தையும் நினைக்கவில்லை; நிலையற்ற வதந்தி-பேச்சுகளையே கவனமாகக் கேட்டனர்।

Verse 7

न पूजितं हरिपादारविन्दं सुपूजिताः पुत्रमित्रादिकाश्च / न वन्दितं हरिपादारविन्दं सुवन्दितो मित्रपादः सुघोरः

ஹரியின் பாதாரவிந்தத்தை வழிபடவில்லை; ஆனால் மகன், நண்பன் முதலியவர்களை மிகையாகப் போற்றினான். ஹரியின் பாதாரவிந்தத்திற்கு வணங்கவில்லை; ஆனால் நண்பரின் பாதங்களுக்கு தீவிரமாக வணங்கினான்—இவ்வாசக்தி மிகக் கொடுமையானதாகிறது।

Verse 8

न दृष्टं वै धूपधूम्रैरुपेतं हरेर्वक्रं कुन्तलैः संवृतं च / पुत्रादिकं लालितं वै मुकुन्द न लालितं तव वक्रं मुरारे

தூபப் புகையால் மறைக்கப்பட்டும், சுருள்முடியால் மூடப்பட்டும் உள்ள ஹரியின் முகத்தை நான் ஒருபோதும் காணவில்லை; ஆனால் மகன்கள் முதலியவர்களை நான் அன்புடன் வளர்த்தேன். ஓ முகுந்தா, ஓ முராரி, உன் முகத்தை நான் போற்றவில்லை।

Verse 9

सुलालितं भूषणैः पुत्रमित्रं न लालितं सर्वपापापहारि / न भुक्तं वै हरिनैरवेद्यशेषं मित्रालये षड्रसान्नं च भुक्तम्

மகன், நண்பன் ஆகியோரைக் ஆபரணங்களாலும் இன்பங்களாலும் மிகுந்து போற்றுகிறோம்; ஆனால் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் இறைவனைப் போற்றுவதில்லை. ஹரிக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யத்தின் பிரசாதம் உண்ணாமல், நண்பர் வீட்டில் ஆறு சுவை உணவை உண்ணுகிறோம்।

Verse 10

सुपुष्पगन्धा नार्पिता ते मुरारे समर्पिताः पुत्रमित्रादिकेभ्यः / सन्तप्तोहं पुत्रमित्रादिकेषु कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द

ஓ முராரி, மணமிக்க அழகிய மலர்களை நான் உனக்கு அர்ப்பணிக்கவில்லை; மகன், நண்பன் முதலியோருக்கே என்னை அர்ப்பணித்தேன். மகன்-நண்பர் பற்றால் நான் துயருறுகிறேன்; ஓ முகுந்தா, எப்போது உன் முகத்தை காண்பேன்?

Verse 11

अवैष्णवान्नैः शिग्रुशाकादिकैश्च ह्यनर्पितान्नैश्च तथाप्यसंस्कृतैः / तथाप्यभक्ष्यै रसना च दग्धा कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द

அவைஷ்ணவர்களின் உணவு, சிக்ரு கீரை முதலியவை, முதலில் அர்ப்பணிக்காத உணவு, சுத்திகரிக்காத/புனிதமில்லாத உணவு—அதுமட்டுமல்ல, உண்ணத் தகாததையும் உண்டு என் நாவு எரிந்தது. ஓ முகுந்தா, எப்போது உன் முகத்தை காண்பேன்?

Verse 12

अष्टाक्षरीपूजया दिव्यतीर्थैर्विष्णोः पुरा भ्रामितैः शङ्खतीर्थैः / न पावितं मच्छरीरं मुरारे कदा द्रक्ष्ये तव व क्त्रं मुकुन्द

எட்டெழுத்து மந்திரப் பூஜையாலும், தெய்வத் தீர்த்தங்களாலும்—பண்டைக் காலத்தில் விஷ்ணு சுற்றிய சங்கு-பிறந்த தீர்த்தங்களாலும்—என் உடல் இன்னும் புனிதமடையவில்லை, ஓ முராரி. ஓ முகுந்தா, எப்போது உன் முகத்தை காண்பேன்?

Verse 13

अनर्पितैर्गन्धपुष्पादिकैश्च अनर्पितैर्भूषणैर्वस्त्रजातैः / अवैष्णवानां दिग्धगन्धादिदोषैर्गात्रं दग्धं कदा ह्युद्धरिष्ये मुकुन्द

உமக்கு அர்ப்பணிக்கப்படாத நறுமணங்கள், மலர்கள் முதலியனாலும், அர்ப்பணிக்கப்படாத ஆபரணங்கள், ஆடைகளாலும்—அவைஷ்ணவர்களின் மாசுபட்ட நறுமணம் முதலிய குற்றங்களால் என் உடல் எரிகிறது. ஓ முகுந்தா, எப்போது என்னை மீட்பீர்?

Verse 14

दग्धौ च पादौ मम वासुदेव न गच्छन्तौ क्षेत्रपथं हरेश्च / नेत्रे च दग्धे मम सर्वदापि नालोकितं तव देव प्रतीकम्

ஓ வாசுதேவா, என் பாதங்கள் எரிந்துள்ளன; ஹரியின் தீர்த்தப் பாதையில் நடக்க இயலவில்லை. என் கண்களும் எரிந்துள்ளன; ஆகவே உமது தெய்வத் திருவுருவை (பிரதீகம்) நான் எப்போதும் தரிசிக்கவில்லை.

Verse 15

दग्धौ च हस्तौ मम वासुदेव न पूजितं तव विष्णोः प्रतीकम् / मया कृतं पापजातं मुरारे कदा द्रक्ष्ये तव वक्रं मुकुन्द

ஓ வாசுதேவா, என் கைகள் எரிந்துள்ளன; ஓ விஷ்ணுவே, உமது பிரதீகத்தை நான் பூஜிக்கவில்லை. ஓ முராரி, நான் பாவக் கூட்டத்தைச் செய்தேன்—ஓ முகுந்தா, உமது முகத்தை எப்போது காண்பேன்?

Verse 16

मदीयदोषान्गणयन्न पूर्ण दयां कुरु त्वं सुद्धदास्यान्मुकुन्द / यावन्ति लोमानि मदीयगात्रे संति प्रभो सर्वदोर्षर्विदूर

ஓ முகுந்தா, என் குற்றங்களை எண்ணாதீர்; முழுக் கருணை செய்து தூய தாச்யத்தை அருள்வீர். ஆண்டவா, என் உடலில் எத்தனை முடிகள் உள்ளனவோ அத்தனை பாவங்கள் உள்ளன; ஆயினும் நீர் எல்லாக் குற்றங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்.

Verse 17

तावन्ति पापानि मदीयगात्रे कदा द्रक्ष्ये तव वक्त्रं मुकुन्द / अनन्तदेहे पतिपुत्रैर्गृहैश्च मित्रैर्धनैः पशुभृत्यादिकैश्च

என் உடலோடு இத்தனை பாவங்கள் ஒட்டிக்கொண்டுள்ளன—ஓ முகுந்தா, உமது முகத்தை எப்போது காண்பேன்? ஓ அனந்ததேஹ ஆண்டவா, கணவன்-மக்கள், வீடு-இல்லறம், நண்பர்கள், செல்வம், மாடுகள், பணியாளர்கள் முதலியவற்றால் நான் கட்டுண்டேன்.

Verse 18

सुखं नाप्तं ह्यपुमात्रं मुकुन्द सेवा मुक्ता तव देवस्य विष्णोः / इतः परं पुत्रमित्रादिकं च यास्ये नाहं तव दासी भवामि

ஓ முகுந்தா! எனக்கு அணுவளவும் இன்பம் கிடைக்கவில்லை; தேவன் விஷ்ணுவாகிய உன் சேவையிலிருந்து நான் விடுபட்டேன். இனி மகன், நண்பர் முதலியோரிடம் செல்வேன்; உன் தாசியாக நான் ஆகமாட்டேன்.

Verse 19

येये ब्रूयुः पुत्रमित्रादिकैश्च सम्यक् सुखं जायते मर्त्यलोके / तेषामास्ये मूत्रविष्ठादिकं च सम्यक् सदा पतितं चेति जाने

மனித உலகில் மகன், நண்பர் முதலியோரால் தான் உண்மையான இன்பம் உண்டாகும் என்று யார் கூறுகிறார்களோ—அவர்களின் வாயில் மூத்திரம், மலம் முதலிய அசுத்தம் எப்போதும் முற்றிலும் விழுகின்றது என்று நான் அறிகிறேன்.

Verse 20

मित्रादीनां यत्कृतं द्रव्यजातं वृथा गतं मलरूपं च जातम् / सद्वैष्णवानां यत्कृतं द्रव्यजातं हरिप्राप्तेः कारणं स्यात्सदैव

நண்பர் முதலியோருக்காகச் செலவிடும் செல்வம் வீணாகி அசுத்தமாகிறது; ஆனால் சத் வைஷ்ணவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் செல்வம் எப்போதும் ஹரியை அடைவதற்குக் காரணமாகிறது.

Verse 21

एतादृशं तत्तु जातं मुकुन्द अलं ह्यलं तेन दुःखं च भुक्तम् / संगं दत्तात्सज्जनानां सदा त्वं विना च त्वं दुर्जनानां च संगात्

ஓ முகுந்தா! இப்படியே நடந்தது—போதும், போதும்! அந்தச் சங்கத்தால் துன்பம் அனுபவிக்கப்பட்டது. ஆகவே நீ எப்போதும் சஜ்ஜனரின் சங்கத்தை ஏற்று, துர்ஜனரின் சங்கத்திலிருந்து உன்னை விலக்கிக் கொள்.

Verse 22

संगैः सदा दुर्जनानां मुरारे गात्रं दग्धं न विरागेण युक्तम् / एतादृशाहं कां गातिं वा मुकुन्द यास्ये न जाने दयया मां च पाहि

ஓ முராரி! துர்ஜனருடன் இடையறாத சங்கத்தால் என் உடல் எரிந்ததுபோல் உள்ளது; எனக்கு வைராக்யம் இல்லை. இந்நிலையில், ஓ முகுந்தா, நான் எந்தக் கதியை அடைவேன் என அறியேன்; கருணையால் என்னையும் காத்தருள்வாய்.

Verse 23

एतादृशो ह्यनुतापः खगेन्द्र प्रायश्चित्तं न च क्षौरादिकं च / भानोः कन्या ह्यनुतापं च कृत्वा विचारयामास हरेः सुतत्त्वम्

ஓ ககேந்திரா! இத்தகைய உள்ளார்ந்த அனுதாபமே உண்மையான பிராயச்சித்தம்; மொட்டையடித்தல் முதலான வெளிப்புறச் செயல்கள் மட்டும் அல்ல. சூரியகன்னி மனம் உருகி, ஹரியின் சுத்தத்துவத்தை ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள்.

Verse 24

सर्वोत्तमो हरिरेकः सदैव यतः पूर्णः सर्वगुणैस्ततश्च / सृष्टौ यस्माज्जयते विश्वजातमतो हरिः सर्वगुणैश्च पूर्णः

ஹரியே எந்நாளும் பரமோத்தமன்; ஏனெனில் அவர் எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவர். படைப்பில் உலகமெங்கும் அவரிடமிருந்தே தோன்றுவதால், ஹரி நிச்சயமாகச் சர்வகுணபூர்ணன்.

Verse 25

यो देवानामाद्य अकार एव यतो ब्रह्माद्या नैव पूर्णाः समस्ताः / लक्ष्मीप्रसादाच्चिरपुण्येन जातो यथायोग्यं पूर्णगुणो विरिञ्चः

தேவர்களில் ஆதியான ‘அகாரம்’ யார் எனில், அவராலேயே பிரம்மா முதலியோர் முழுமையாகப் பூரணர் அல்லர். லக்ஷ்மியின் அருளால், நீண்ட காலப் புண்ணியத்தின் பயனாக, விரிஞ்சன் (பிரம்மா) தோன்றி, தக்க அளவில் பூரண குணங்களுடன் விளங்கினான்.

Verse 26

न लक्ष्मीवद्गुणपूर्णो विरिञ्चो न विष्णुवद्गुणपूर्णा रमापि / न वायुवद्भारती चापि पूर्णा न शेषवद्वारुणी चापि पूर्णा

விரிஞ்சன் (பிரம்மா) லக்ஷ்மியைப் போல குணபூர்ணன் அல்ல; ரமா (லக்ஷ்மி) கூட விஷ்ணுவைப் போல குணபூர்ணை அல்ல. பாரதி (சரஸ்வதி) வாயுவைப் போல பூர்ணை அல்ல; வாருணியும் சேஷனைப் போல பூர்ணை அல்ல.

Verse 27

न वै रुद्रवत्पार्वती पूर्णरूपा ह्यन्येप्येवं नैव पूर्णाः सदैव / आलोचनामेवमेषा हि कृत्वा तपश्चक्रे यमुनायाश्च तीरे

பார்வதியும் ருத்ரனைப் போல முழுமையான ரூபம் உடையவள் அல்ல; அதுபோல மற்றவர்களும் எப்போதும் முற்றிலும் பூரணர் அல்லர். இவ்வாறு சிந்தித்து அவள் யமுனை கரையில் தவம் செய்தாள்.

Verse 28

तदाचाहं यमुनायाश्च तीरं पार्थेन साकं मृगयां गतः खग / दृष्ट्वा च तां तत्र तपश्चरन्तीं तदाब्रुवं मत्सखायं च पार्थम्

அப்போது, ஓ பறவையரசே (கருடா), நான் பார்த்தனுடன் சேர்ந்து வேட்டைக்காக யமுனைத் துறைக்கு சென்றேன். அங்கே தவம் புரிந்துகொண்டிருந்த அவளைப் பார்த்து, என் நண்பன் பார்த்தனிடம் நான் கூறினேன்.

Verse 29

हे पार्थ शीघ्रं व्रज कन्यासमीपं त्वं पृच्छ कस्मादत्र तपः करोषि / एवं प्रोक्तस्तत्समीपं स गत्वा पृष्ट्वा चैतत्कारणं शीघ्रमेव

“ஓ பார்த்தா, விரைவாக அந்தக் கன்னியருகே சென்று, ‘நீ ஏன் இங்கே தவம் செய்கிறாய்?’ என்று கேள்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் உடனே அவளருகே சென்று தாமதமின்றி காரணம் கேட்டான்.

Verse 30

आगत्य मामवदत्फाल्गुनोयं सर्वं वृत्तांन्तं त्वसौ मत्समीपे / ततस्त्वहं सुमुहूर्ते च तस्याः पाणिग्रहं कृतवांस्तत्र सम्यक्

பின்னர் பால்குனன் என்னிடம் வந்து, என் முன்னிலையில் முழு நிகழ்வையும் தெரிவித்தான். அதன்பின் நல்ல முகூர்த்தத்தில் அங்கேயே முறையாக அவளின் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) செய்தேன்.

Verse 31

तस्याश्च तापात्संततं मद्विचारात्प्रसन्नोहं सततं सुप्रसन्नः / पूर्णानन्दे रममाणास्य नित्यं तया च मे किं सुखंस्यात्खगेन्द्र

அவளின் இடையறாத தவமும் என்னைத் தொடர்ந்து தியானிப்பதும் காரணமாக நான் எப்போதும் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்—மிகவும் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். அவள் நிறை ஆனந்தத்தில் நித்தம் திளைக்கிறாள்; ஆக, ஓ கருடேந்திரா, அவளுக்கு வேறு என்ன இன்பம் வேண்டும்?

Verse 32

मया विवाहोनुग्रहार्थं हि तस्या अङ्गीकृतो न तु सौख्याय वीन्द्र / तथा वक्ष्ये लक्ष्मणायाश्च रूपं पाणिग्राहे कारणं चापि वीन्द्रा

அவளுக்கு அருள்காட்டி ஆதரவு அளிக்கவே அந்தத் திருமணத்தை நான் ஏற்றேன்; என் இன்பத்திற்காக அல்ல, ஓ கருடேந்திரா. மேலும் லக்ஷ்மணையின் வடிவத்தையும், அவளின் பாணிகிரஹணத்திற்கான காரணத்தையும் உனக்குச் சொல்வேன், ஓ பறவையரசே.

Verse 33

शृणुष्व तत्तव वक्ष्यामि गोप्यं सच्छिष्यके नास्ति गोप्यं गुरोश्च

கேள்—‘கோப்யம்’ எனப்படும் தத்துவத்தை நான் உரைக்கிறேன். தகுதியான சீடனுக்கு எதுவும் மறைவு அல்ல; குருவுக்கும் மறைத்து வைக்க வேண்டியது ஒன்றுமில்லை।