Adhyaya 1

Verse 1

प्रेतकल्पे मोक्षोपायनिरूपणं नामैकोनपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः श्रीगणेशायनमः / श्रीलक्ष्मीनृसिंहाय नमः / श्रीदत्तात्रेयाय नमः / श्रीवेदव्यासाय नमः / श्रीहयग्रीवाय नमः / ॐ मल्लानामशनिर्नृणां नरवरः स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान् गोपानां स्वजनो ऽसतां क्षितिभृतां शास्ता स्वपित्रोः शिशुः / मृत्युर्भोजपतेर्विधातृविहित स्तत्त्वं परं योगिनां वृष्णीनां च पतिः सदैव शुशुभे रङ्गे ऽच्युतः साग्रजः

ப்ரேதகல்பத்தில் ‘மோக்ஷோபாய-நிரூபணம்’ எனப்படும் நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம். ஸ்ரீகணேசாய நமः, ஸ்ரீலக்ஷ்மீ-ந்ருஸிம்ஹாய நமः, ஸ்ரீதத்தாத்ரேயாய நமः, ஸ்ரீவேதவ்யாஸாய நமः, ஸ்ரீஹயக்ரீவாய நமः। ॐ—அரங்கில் அண்ணனுடன் அச்யுதன் (கிருஷ்ணன்) இவ்வாறு ஒளிர்ந்தான்: மல்லர்களுக்கு இடியென, மனிதருக்கு நரசிறந்தவனென, பெண்களுக்கு உருவமுற்ற மன்மதனென, கோபர்களுக்கு சொந்த உறவினனென, தீயோருக்கு தண்டிப்பவனென, அரசருக்கு ஆளும் ஒழுங்குபடுத்துபவனென, பெற்றோருக்கு குழந்தையென, போஜபதி கம்சனுக்கு மரணமென, யோகிகளுக்கு பரமத் தத்துவமென, வ்ருஷ்ணிகளுக்கு நித்திய நாதனென।

Verse 2

नमो नारायणायेति तस्मै वै मूलरूपिणे / नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

மூலரூபனான நாராயணனுக்கு நமஸ்காரம். வணங்கி இப்போது இந்த நாராயணக் கதையை உரைப்பேன்.

Verse 3

शौनकाद्या महात्मानो ह्यृषयो ब्रह्मवादिनः / नैमिषाख्ये महापुण्ये तपस्तेपुर्महत्तरम्

சௌனக முதலிய மகாத்மா ரிஷிகள், பிரம்மவாதிகளாய், நைமிஷம் எனப்படும் மஹாபுண்ணியத் தலத்தில் மிகுந்த தவம் செய்தனர்.

Verse 4

जितेन्द्रिया जिताहाराः संतः सत्यपरायणाः / यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं जगद्गुरुम्

இந்திரியங்களை வென்று, மிதமான உணவு கொண்ட, சத்தியநிஷ்டையுடைய சாந்தர்கள் பரம பக்தியால் ஆதியனும் உலககுருவுமான விஷ்ணுவை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 5

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुर्महौजसः / सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिष कानने

உயர்ந்த பிரம்மனை—உலகத்தின் கண், மஹாதேஜஸுடன் ஒளிரும் தெய்வத் தரிசனத்தை—புகழ்ந்து, எல்லா சாஸ்திரார்த்தத் தத்துவம் அறிந்த முனிவர்கள் நைமிஷாரண்யத்தில் தவம் செய்தனர்।

Verse 6

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परम् / केचित्परमया भक्त्या नारायणमपूजयन्

சிலர் யாகங்களால் யாகபதியை வழிபடுகின்றனர்; சிலர் ஞானத்தால் ஞானஸ்வரூபமான பரமத் தத்துவத்தை; மேலும் சிலர் பரம பக்தியால் நாராயணனை ஆராதிக்கின்றனர்।

Verse 7

एकदा तु महात्मानः समाजं चक्रुरुत्तमाः / धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायं ज्ञातुमिच्छवः

ஒருமுறை அந்த உயர்ந்த மகாத்மாக்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அடையும் வழியை அறிய விரும்பி ஒரு சிறந்த சபையை அமைத்தனர்।

Verse 8

षद्विंशतिसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् / तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शङ्क्यते

ஊர்த்வரேதஸ்கள் (பிரம்மச்சாரி தவசிகள்) ஆகிய முனிவர்கள் இருபத்தாறு ஆயிரம்; அவர்களின் சீடர்-பேர்சீடர் எண்ணிக்கையைச் சொல்ல இயலாது।

Verse 9

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महोजसः / लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः

அந்த முனிவர்கள் தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்தி, உள்ளம் பக்குவமடைந்து, மாபெரும் தெய்வீகத் தேஜஸுடன் ஒன்றுகூடினர். அவர்கள் உலகங்களுக்கு அருள்செய்வோர்; பற்றற்றோர், பொறாமையற்றோர்.

Verse 10

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी / केन सिध्येत्तु सकलं कर्म त्रिविधमात्मनः

மனிதர்களில் ஹரியின்மேல் வழுவாத, நிலையான பக்தி எவ்வாறு எழுகிறது? மேலும் ஆத்மாவின் மும்மடங்கு கர்மம் முழுவதும் எந்த வழியால் நிறைவேறுகிறது?

Verse 11

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः / सांज लिर्वाक्यमाह स्म विनयावनतः सुधीः

அவர்கள் தம்மை வினவத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்து, பணிவுடன் தலைவணங்கி, கைகூப்பி, ஞானமிகு ஷௌனகர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 12

शौनक उवाच / आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः / स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो यतीश्वरः

ஷௌனகர் கூறினார்—புனிதமான சித்தாஶ்ரமத்தில் புராணவாசகர்களில் சிறந்த சூதர் வாசம் செய்கிறார். அவர் இவை அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவார்; அவர் வியாசரின் சீடர், யதிகளின் தலைவராம்.

Verse 13

तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्येवं शौनको मुनिः / अथ ते ऋषयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं ततः

ஆகையால் அவரையே நாம் வினவுவோம்—என்று முனிவர் ஷௌனகர் கூறினார். பின்னர் அந்த ரிஷிகள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு புனிதமான சித்தாஶ்ரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 14

पप्रच्छुस्ते सुखासीनं नैमिषारण्यवासिनः / ऋषय ऊचुः / वयं त्वतिथयः प्राप्तास्त्वातिथेयोसि सुव्रत

நைமிஷாரண்யத்தில் வாழும் முனிவர்கள், நீங்கள் சுகாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது உம்மை வினவினர். ரிஷிகள் கூறினர்—நாங்கள் உமது விருந்தினர்களாக வந்துள்ளோம்; ஓ சுவ்ரதா, நீரே எங்கள் விருந்தோம்பலாளர்; விதிப்படி எங்களை ஏற்றருள்வீர்।

Verse 15

स्नानदानोपचारेण पूजयित्वा यथाविधि / केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः

ஸ்நானம், தானம் முதலிய உபசாரங்களால் விதிப்படி வழிபட்ட பின்—எந்த வழியால் விஷ்ணு பிரசன்னமாவார்? மனிதர்கள் அவரை எவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்?

Verse 16

मुक्तिसाधनभूतं च ब्रूहि तत्त्वविनिर्णयम् / सूत उवाच / शृणुध्वमृष्यः सर्वे हरिं तत्त्वविनिर्णयम्

மோக்ஷத்திற்கான சாதனமாகிய தத்துவத் தீர்மானத்தையும் கூறுங்கள். சூதர் கூறினார்—ஓ ரிஷிகளே, அனைவரும் ஹரியின் தத்துவத் தீர்மானத்தை கேளுங்கள்.

Verse 17

नत्वा विष्णुं श्रियं वायुं भारतीं शेषसंज्ञकम् / द्वैपायनं गुरुं कृष्णं प्रवक्ष्यामि यथामति

விஷ்ணு, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி), வாயு, பாரதி (சரஸ்வதி), ‘சேஷ’ என அழைக்கப்படுபவருக்கு வணங்கி, மேலும் த்வைபாயனர் (வ்யாசர்) மற்றும் என் குரு கிருஷ்ணருக்கு प्रणாமம் செய்து, எனக்குத் தெரிந்த அளவில் விளக்குகிறேன்.

Verse 18

नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति / एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान्साधयाम्यहम्

நாராயணனுக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை—கடந்த காலத்திலும் இல்லை, வருங்காலத்திலும் இருக்கமாட்டார். இந்த சத்தியவாக்கின் வலிமையால் நான் எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுகிறேன்.

Verse 19

शौनक उवाच / किमर्थं नमनं विष्णोर्ग्रन्थादौ मुनिसत्तम / कर्तव्यं ब्रूहि मे ब्रह्मन्कृपया मम सुव्रत

சௌனகர் கூறினார்—முனிவருள் சிறந்தவரே! நூலின் தொடக்கத்தில் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம் ஏன் செய்ய வேண்டும்? பிராமணரே, சிறந்த விரதத்தாரே, கருணையால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 20

ततः श्रियं ततो वायुं भारतीं च ततः परम् / अन्ते व्यासं किमर्थं च त्वं नमस्कृतवानसि / सूतसूत महाभाग ब्रूहि कारणमत्र च

பின்னர் நீங்கள் முதலில் ஸ்ரீதேவிக்கு, அடுத்து வாயுதேவருக்கு, அடுத்து பாரதி (சரஸ்வதி)க்கு, அதன் பின் பிறருக்கும் வணங்கினீர். ஆனால் இறுதியில் வியாசருக்கு ஏன் நமஸ்காரம் செய்தீர்? சூதபுத்திரரே, மகாபாக்யரே, காரணத்தையும் கூறுங்கள்।

Verse 21

सूत उवाच / आदौ वन्द्यः सर्ववेदैकवेद्यो वेदे शास्त्रे सेतिहासे पुराणे / सत्तां प्रायो विष्णुरेवैक एव प्रकाशते ऽतो नम्य एको हरिर्हि

சூதர் கூறினார்—தொடக்கத்தில் வணங்கத்தக்கவர் ஒருவரே; எல்லா வேதங்களாலும் மட்டுமே அறியப்படுபவர். வேதம், சாஸ்திரம், இதிகாசம், புராணம் ஆகியவற்றில் பரம சத்துவமாக பெரும்பாலும் விஷ்ணுவே வெளிப்படுகிறார்; ஆகவே ஒரே ஹரிக்கே நமஸ்காரம்।

Verse 22

सर्वत्र मुख्यस्त्वधिकोन्यतोपि स एव नम्यो न च शङ्कराद्याः / नमन्ति ये ऽविनयाच्छङ्करं तु विनायकं चण्डिकां रेणुकां च

அவரே எங்கும் முதன்மை, அனைவரையும் விட உயர்ந்தவர்; வணங்கத் தக்கவர் அவரே, சங்கரர் முதலியோர் அல்லர். பணிவின்மையும் தெளிவின்மையும் கொண்டு சங்கரன், விநாயகன், சண்டிகை, ரேணுகை ஆகியோரையே (உயர்ந்தவரென) வணங்குவோர் பரமேஸ்வரனை அறியார்।

Verse 23

तथा सूर्यं भैरवं मातारश्व तथा वाणीं गिरिजां वै श्रियं च / सर्वेपि ते वैष्णवा नैव लोके न तद्भक्ता वेति चार्या वदन्ति

அதேபோல் சூரியன், பைரவன், மாதரிச்வன் (வாயு), வாணி (சரஸ்வதி), கிரிஜை (பார்வதி), ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) ஆகியோர்—இவ்வுலகில் அனைவரும் வைஷ்ணவர்களே; அவர்கள் அவரின் ‘அபக்தர்’ அல்லர் என்று ஆசாரியர்கள் கூறுகின்றனர்।

Verse 24

न पार्थिक्यान्नमनं कार्यमेव प्रीणन्ति नैता देवताः पूजनेन / पूजां गृहीत्वा देवताश्चैव सर्वाः किञ्चिद्दत्वा फलदानेन तांश्च

இத்தேவர்கள் வெறும் உலகியலான வேறுபாடுகளாலும், முறையான வணக்கமட்டுமாலும் உண்மையில் மகிழ்வதில்லை; வெறும் பூஜையாலேயும் திருப்தியடைவதில்லை. பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டு, யதார்ப்பணம்-யதாகர்மம் போல அவர்கள் சில பலன்களை அருளுகின்றனர்.

Verse 25

संतर्प्य तुष्टैः स्वमनोनु सारात्तैः कारितां काम्यपूजां तथैव / निवेदयित्वा परदेवतायां विष्णौ हरौ श्रीपुरुषादिवन्द्ये

தன் உள்ளநோக்கத்தின்படி யாரைத் திருப்தியுறச் செய்து மகிழ்வித்தானோ, அவர்கள் விதித்த காம்யப் பூஜையையும் அதேபடி செய்ய வேண்டும். பின்னர் அதை பரமதேவன்—விஷ்ணு, ஹரி—ஸ்ரீபுருஷன், ஆதிப்ரபு, வணங்கத்தக்கவன்—அவனிடமே நிவேதித்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 26

इहापरत्रापि सुखेतराणि दास्यन्ति पश्चादधरं वै तमश्च / अतो ह्येते नैव पूज्या न नम्या मोक्षेच्छुभिर्ब्राह्मणाद्यैर्द्विजेन्द्र

இவர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பமல்ல, துன்பமே அளிக்கின்றனர்; பின்னர் கீழ்மையான இருளுக்கே இட்டுச் செல்கின்றனர். ஆகவே, ஓ த்விஜேந்திரா, மோக்ஷம் நாடும் பிராமணர் முதலியோர் இவர்களைப் பூஜிக்கவும் வேண்டாம், வணங்கவும் வேண்டாம்.

Verse 27

तथैव सर्वाश्रमिभिश्च नित्यं महाविपत्तावपि विप्रवर्याः / श्रीकाम्य या ये तु भजन्ति नित्यं श्रीब्रह्मरुद्रेद्रयमादिदेवान्

அதேபோல், ஓ விப்ரவர்யா, எல்லா ஆசிரமத்தாரும் தினமும்—மகா அபத்திலும்—பூஜை-பஜனை செய்ய வேண்டும். ஆனால் ஸ்ரீ-செல்வத்தை நாடி பிரம்மா, ருத்ரன், இந்திரன், யமன் முதலிய ஆதிதேவர்களை தினமும் பஜிப்போர் விரும்பிய மங்களப் பலனை அடைவார்கள்.

Verse 28

इहेव भुञ्जन्ति महच्च दुः खं महापदः कुष्ठभगन्दरादीन् / नमन्ति ये ऽवैष्णवान्ब्रह्मरुद्रवायु प्रतीकान्नैव ते विष्णुभक्ताः

அவர்கள் இவ்வாழ்விலேயே பெருந்துன்பம் அனுபவிக்கின்றனர்—குஷ்டம், பகந்தரம் போன்ற மகா நோய்கள். அவைஷ்ணவர்களை—பிரம்மா, ருத்ரன் அல்லது வாயுவின் சின்னங்களைச் சரணமாகக் கொண்டு—வணங்குபவர்கள் உண்மையில் விஷ்ணுபக்தர்கள் அல்லர்.

Verse 29

अभिप्रायं त्वत्र वक्ष्ये मुनीन्द्राः परं गोप्यं हृदि धार्यं हि तद्धि / वायोः प्रतीकं पूज्यमेवेह विप्रा न ब्रह्मरुद्रादिप्रतीकमेव

முனீந்திரர்களே, இங்கே நான் கருத்தை உரைக்கிறேன்—இது மிக இரகசியம்; இதயத்தில் தாங்க வேண்டியது. விப்ரர்களே, இங்கே வழிபடப்பட வேண்டியது வாயுதேவனின் பிரதீகமே; பிரம்மா-ருத்ராதிகளின் பிரதீகங்கள் மட்டும் அல்ல.

Verse 30

पूजाकाले देवदेवस्य विष्णोर्वायोः प्रतीकं योग्यभागे निधाय / अन्तर्गतं तस्य वायोर्हरिं च लक्ष्मीपतिं पूजयित्वा हि सम्यक्

வழிபாட்டு நேரத்தில் தேவர்களின் தேவனான விஷ்ணுவுக்காக உரிய இடத்தில் வாயுவின் பிரதீகத்தை வைத்து, அந்த வாயுவினுள் உறையும் ஹரி—லக்ஷ்மீபதி—யை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

पश्चाद्वायोः सुप्रतीकं च सम्यङ् निर्माल्यशेषेण हरेः समर्चयेत् / पृथक्च स्रग्धूपविलेपनादिपूजां प्रकुर्वन्ति च ये विमूढः

பின்னர் ஹரியின் வழிபாட்டில் மீந்த நிர்மால்ய-சேஷத்தால் வாயுவின் நல்வரப் பிரதீகத்தையும் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும். மாலை, தூபம், சந்தனம் முதலியவற்றால் தனித்தனியாக (சுயமாக) வழிபடுவோர் மயக்கமுற்றோர்.

Verse 32

तेषां दुः खमिह लोके परत्र भविष्यते नात्र विचार्यमस्ति / प्रायश्चित्तं स्वस्ति विप्राः कथञ्चित्तत्कुर्वन्तु स्मरणं नाम विष्णोः

அத்தகையோருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துயரம் உண்டாகும்—இதில் ஐயம் இல்லை. ஆகவே விப்ரர்களே, நலம் உண்டாக; எப்படியாவது அவர்கள் பிராயச்சித்தம் செய்து, முதன்மையாக விஷ்ணு நாமஸ்மரணத்தை மேற்கொள்ளட்டும்.

Verse 33

पाषण्डरुद्रादिकसं प्रतिष्ठितान्हरेर्वायोः शङ्करस्य प्रतीकान् / नमन्ति ये फलबुद्ध्या विभूढास्तेषां फलं शाश्वतं दुः खमेव

பாஷண்டர்கள் நிறுவிய ஹரி, வாயு, சங்கரன் ஆகியோரின் பிரதீகங்களுக்கு பலன் நோக்கி வணங்குவோர் மயக்கமுற்றோர்; அவர்களுக்குக் கிடைப்பது நிலையான துயரமே.

Verse 34

वायोः प्रतीकं यदि विप्रवर्यैः प्रतिष्ठितं चेन्नमनं हि कार्यम् / नैवेद्यशेषेण हरेश्च विष्णोः पूजा कृता चेन्न हि दोषलेशः

மேன்மைமிகு பிராமணர்கள் விதிப்படி வாயுவின் பிரதீகத்தை நிறுவியிருந்தால், அதற்கு வணங்குதல் உரியது. மேலும் ஹரி—திரு விஷ்ணுவின் பூஜை நைவேத்யத்தின் மீதமுள்ளதினால் செய்யப்பட்டாலும் அதில் சிறிதளவும் குற்றம் இல்லை।

Verse 35

गुरुर्हि मुख्यो हनुमज्जनिर्महान्रामाङ्घ्रिभक्तो हनुमान्सदैव / एवं विदित्वा परमं हरिं च पुत्रं पुनर्मुख्यदेवस्य वायोः

மகாபலமுடைய வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் தான் முதன்மை குரு; அவர் எப்போதும் ஸ்ரீராமனின் திருவடிகளில் பக்தன். இவ்வாறு பரம ஹரியை அறிந்து, மேலும் தேவர்களில் முதன்மையான வாயுவின் புதல்வன் ஹனுமான் என்பதை உணர்ந்து, அவரை முறையாகப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 37

नमस्कारो नान्यथा विप्रवर्या आधीयतां हृदि सर्वै रहस्यमम् / ये वैष्णवा वैष्ण वदासभृत्याः सर्वेपि ते सर्वदा विष्णुमेव // गर्प्३,१।३६ / नमन्ति ये वै प्रतिपादयन्ति तथैव पुण्यानि च सात्त्विकानि / नमन्ति ये वासुदेवं हरिं च सम्यक् स्वशक्त्या प्रतिपादयन्ति

ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, இந்த மறைபொருளை அனைவரும் இதயத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள்—உண்மையான நமஸ்காரம் இதைத் தவிர வேறில்லை. வைஷ்ணவர்கள், வைஷ்ணவ ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த தாச-சேவகர்கள், அவர்கள் எப்போதும் விஷ்ணுவையே பற்றியிருப்பார்கள். யார் வணங்கி, புண்ணியமான சாத்த்விகச் செயல்களைப் போதித்து நிலைநாட்டுகிறார்களோ, யார் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப வாசுதேவ ஹரியை முறையாக விளக்குகிறார்களோ, அவர்களே உண்மையில் நமஸ்காரம் செய்பவர்கள்।

Verse 38

प्रवृत्तिमार्गेण न पूजयन्ति ह्यापत्काले परदैवं तदन्यम् / ते वैष्णवा वैष्णवदासभृत्या अन्ये च सर्वे ऽवैष्णवमात्रकाः स्मृताः

உலகியல் செயல்மார்க்கத்தில் இருந்தாலும், குறிப்பாக ஆபத்துக் காலத்தில், வேறு தெய்வத்தை பரம தெய்வமாகக் கொண்டு வழிபடாதவர்கள் வைஷ்ணவர்கள்; மேலும் வைஷ்ணவர்களின் தாசர்களைச் சேவிப்பவர்களும் வைஷ்ணவர்களே. மற்ற அனைவரும் வெறும் அவைஷ்ணவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்।

Verse 39

उपक्रमैरुपसंहारस्य लिङ्गैर्हरिं गुरुं ह्यन्तरेणैव यान्ति / तानेवाहुः सत्पुराणानि विप्राः कलौ युगे नाभ्यसूयन्ति सर्वे

தொடக்கம், முடிவு மற்றும் இலக்கணக் குறிகளால் ஒருவரை ஹரி—பரம குரு—விடமே மட்டும் அழைத்துச் செல்லும் நூல்களைப் பண்டித பிராமணர்கள் ‘சத்புராணங்கள்’ எனக் கூறுவர். கலியுகத்திலும் அனைவரும் அவற்றை இகழ்ந்து பழிக்கவில்லை।

Verse 40

यतो हितान्ये प्रतिपादयन्ति प्रवृत्तिधर्मान्स्वस्ववर्णानुरूपान् / अतो ह्यसूयन्ति सदा विमूढाः कलौ हि विप्राः प्रचुरा हि तेपि

சமூக நலனைக் கருதும்ோர், ஒவ்வொருவரின் தம் தம் வர்ணத்திற்கேற்ற பிரவிருத்தி-தர்மங்களைப் போதிப்பதால், கலியுகத்தில் மயங்கியோர் அவர்களை எப்போதும் பொறாமைப்படுகின்றனர்; கலியில் ‘பிராமணர்’ எனப்படுவோரிடத்திலும் அத்தகைய பொறாமையாளர் பலர் உள்ளனர்.

Verse 41

न चास्ति विष्णोः सदृशं च दैवतं न चास्ति वायोः सदृशो गुरुश्च / न चास्ति तीर्थं सदृशं विष्णुपद्याः न विष्णुभक्तेन समोस्ति भक्तः

விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான தெய்வம் இல்லை; வாயுவுக்கு ஒப்பான குரு இல்லை. விஷ்ணுபதி (கங்கை)க்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; பக்தர்களில் விஷ்ணுபக்தனுக்கு ஒப்பான பக்தன் இல்லை.

Verse 42

अन्यानि विष्णोः प्रतिपादकानि सर्वाणि ते सात्त्विकानीति चाहुः / श्राव्याणि तान्येव मनुष्यलोके श्राव्याणि नान्यानि च दुः खदानि

திருமால் விஷ்ணுவை விளக்கும் பிற உபதேசங்கள் அனைத்தும் சாத்த்விகம் எனக் கூறப்படுகின்றன. மனித உலகில் அவையே கேட்கத் தகுந்தவை; பிற உரைகள் கேட்க வேண்டாம், அவை துயரத்தைத் தரும்.

Verse 43

कलौ युगे सर्व पुराणमध्ये त्रीण्येव मुख्यानि हरिप्रियाणि / मुख्यं पुराणं हि कलौ नृणां च श्रेयस्करं भागवतं पुराणम्

கலியுகத்தில் எல்லாப் புராணங்களிலும் மூன்றே முதன்மையானவை, ஹரிக்கு பிரியமானவை எனக் கூறப்படுகிறது. அவற்றிலும் கலியில் மனிதர்க்கு உத்தம நலன் தரும் முதன்மைப் புராணம் பகவதப் புராணமே.

Verse 44

पूर्वं हि सृष्टिः प्रतिपाद्यते त्र यतो ह्यतो भागवतं परं स्मृतम् / यस्मिन्पुराणे कथयन्ति सृष्टिं ह्यादौ विष्णोर्ब्रह्मरुद्रादिकानाम्

இங்கு முதலில் படைப்பின் விளக்கம் கூறப்படுகிறது; ஆகவே இது பரம ‘பாகவதம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. எந்தப் புராணத்தில் ஆதியிலேயே படைப்புக் கதை சொல்லப்படுகிறது—முதலில் விஷ்ணு, பின்னர் பிரம்மா, ருத்ரன் முதலிய தேவர்கள் பற்றியது.

Verse 45

नानार्थमेवं कथयन्ति विप्र नीचोच्चरूपं ज्ञानमाहुर्महान्तः / तेनैव सिद्धं प्रवदन्ति सर्वं ह्यतः परं भागवतं पुराणम्

ஓ விப்ரரே, அவர்கள் பல பொருள்களை நோக்கி இவ்வாறு உரைக்கின்றனர். மகரிஷிகள் ஞானத்திற்கு தாழ்ந்ததும் உயர்ந்ததும் என இரு ரூபங்கள் உண்டு எனக் கூறுகின்றனர். அதே ஞானத்தால் எல்லாம் सिद्धம் எனப் புகழ்கின்றனர்; ஆகவே இதற்கு அப்பால் பாகவத புராணம் பரமம்.

Verse 46

ततः परं विष्णुपुराणमाहुस्ततः परं गारुडसंज्ञकं च / त्रीण्येव मुख्या नि कलौ नृणां तु तथा विशेषो गारुडे किञ्चिदस्ति

அதன் பின் விஷ்ணு புராணம் எனக் கூறுவர்; அதன் பின் ‘காருட’ எனப் பெயர்பெற்ற புராணமும். கலியுகத்தில் மனிதர்க்கு இம்மூன்றே முதன்மை; மேலும் காருடத்தில் சிறிது தனிப்பட்ட சிறப்பு உண்டு.

Verse 47

शृणुध्वं वै तं विशेषं च विप्रास्त्र्यंशैर्युक्तं गारुडाख्यं पुराणम् / आद्यांशं वै कर्मकाण्डं वदन्ति द्वितीयांशं धर्मकाण्डं तमाहुः

ஓ பிராமணர்களே, அந்த விசேஷத்தை கேளுங்கள். ‘காருட’ எனப்படும் புராணம் மூன்று பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. அதன் முதல் பகுதி கர்மகாண்டம்; இரண்டாம் பகுதி தர்மகாண்டம் என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 48

तृतीयांशं ब्रह्मकाण्डं वदन्ति तेषां मध्ये त्वन्तिमोयं वरिष्ठः / तृतीयांशश्रवणात्पुण्यमाहुस्तुल्यं पुण्यं भागवतस्य विप्राः

மூன்றாம் பகுதியை ‘பிரஹ்மகாண்டம்’ எனக் கூறுவர்; அவற்றில் இந்த இறுதிப் பகுதியே மிகச் சிறந்தது. ஓ விப்ரரே, மூன்றாம் பகுதியைச் செவிமடுத்தாலே பாகவதம் கேட்ட புண்ணியத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் உண்டெனச் சொல்கின்றனர்.

Verse 49

तृतीयांशे पठिते वेदतुल्यं फलं भवेन्नात्र विचार्यमस्ति / तृतीयांशश्रवणादेव विप्राः फलं प्रोक्तं पठतोप्यर्थमेवम्

இந்த நூலின் மூன்றில் ஒரு பகுதியை ஓதினால் வேதத்துக்கு ஒப்பான பலன் உண்டாகும்; இதில் ஐயம் வேண்டாம். ஓ விப்ரரே, மூன்றில் ஒரு பகுதியைச் செவிமடுத்தாலே ஓதியதற்குச் சமமான பலன் கிடைக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 50

तृतीयांशश्रवणादर्थतश्च पुण्यं चाहुः पठतो वै दशांशम् / ततो वरं मत्स्यपुराणमाहुस्ततो वरं कूर्मपूराणमाहुः

இதன் மூன்றில் ஒரு பகுதியைச் செவி கொண்டு பொருளுணர்ந்தால் புண்ணியம் உண்டாகும் என்று கூறுவர்; இதை பாராயணம் செய்பவருக்கு அந்தப் புண்ணியத்தின் பத்திலொரு பங்கு கிடைக்கும். ஆயினும் மತ್ಸ்யபுராணம் மேலானது என்றும், அதற்கும் மேலாக கூர்மபுராணம் மேலானது என்றும் கூறுவர்.

Verse 51

तथैव वै वायुपुराणमाहुस्त्रीण्येव चाहुः सात्त्विकानीति लोके / तत्रापि किञ्चिद्वेदितव्यं भवेच्च पुराणषट्के सत्त्वरूपे मुनीन्द्राः

அதேபோல் வாயுபுராணத்தையும் (மேலானது) என்று கூறுவர்; உலகில் சாத்த்விகப் புராணங்கள் துல்லியமாக மூன்றே என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆயினும், முனிவரே, சத்த்வச்வரூபமான ஆறு புராணங்களின் தொகுதி குறித்து இன்னும் சில அறிய வேண்டியது உண்டு.

Verse 52

सत्त्वाधमे मात्स्यकौर्मे तथाहुर्वायु चाहुः सात्त्विकं मध्यमं च / विष्णोः पुराणं भागवतं पुराणं सत्त्वोत्तमं गारुडं चाहुरार्याः

மத்ஸ்யமும் கூர்மமும் சத்த்வத்தில் தாழ்ந்த நிலை எனக் கூறுவர்; வாயுபுராணம் சத்த்வத்தில் நடுநிலை எனச் சொல்லப்படுகிறது. விஷ்ணுபுராணமும் பாகவதபுராணமும் சத்த்வத்தில் உத்தமம்; மேலும் ஆரியர்கள் கருடபுராணத்தையும் சத்த்வோத்தமம் என அறிவிப்பர்.

Verse 53

स्कान्दं पाद्मं वामनं वै वराहं तथाग्रेयं भविष्यं पर्वसृष्टौ / एतान्याहू राजसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विकस्तामसश्च

ஸ்காந்தம், பாத்மம், வாமனம், வராகம்; மேலும் அக்னி, பவிஷ்யம், பர்வஸ்ருஷ்டி—இவற்றை பிராமணர்கள் ராஜஸப் பிரதானம் எனக் கூறுவர். ஆயினும் அவற்றில் சில பகுதிகள் சாத்த்விகமும் தாமஸமும் ஆகவும் உள்ளன.

Verse 54

रजः प्राचुर्याद्राजसानीति च हुः श्राव्याणि नैतानि मुमुक्षुभिः सदा / तेषां मध्ये सात्त्विकांशाश्च संति तेषां श्रुतेर्गारुडीयं फलं च

ரஜஸ் மிகுதியால் அவை ‘ராஜஸ’ என அழைக்கப்படுகின்றன; மோக்ஷம் நாடுபவர்கள் அவற்றை எப்போதும் கேட்க வேண்டாம். ஆயினும் அவற்றில் சாத்த்விகப் பகுதிகளும் உள்ளன; அவற்றைச் செவிகொண்டால் கருடபுராணத்தின் பயன் கிடைக்கும்.

Verse 55

ब्रह्माण्डलैङ्ग्ये ब्रह्मवैवर्तकं वै मार्कंण्डेयं ब्राह्ममादित्यकं च / एतान्या हुस्तामसानीति विप्रास्तत्रैकदेशः सात्त्विको राजसश्च

பிரஹ்மாண்டம், லிங்கம், பிரஹ்மவைவர்த்தம், மார்கண்டேயம், பிராஹ்மம், ஆதித்யம்—இவற்றை அறிஞர் பிராமணர்கள் பெரும்பாலும் தாமசப் புராணங்கள் எனக் கூறுவர்; ஆயினும் அவற்றில் சில பகுதிகள் சாத்த்விகமும் சில ராஜசமும் ஆகும்।

Verse 56

श्राव्याणि नैतानि मनुष्यलोके तत्त्वेच्छुभिस्तामसानीत्यतो हि / तेषु स्थिताः सात्त्विकांशा मुनीन्द्रास्तेषां श्रुतिर्गारुडैकाङ्घ्रितुल्या

இவை மனித உலகில் தத்துவத்தை நாடுவோர்க்கு ஓதத் தகாதவை; ஏனெனில் இவை தாமச இயல்புடையவை. ஆகவே அவற்றில் சத்த்வப் பங்குடன் கூடிய முனிவர்கள் நிலைகொள்கின்றனர்; அவர்களின் ஸ்ருதி-பிரமாணம் கருடனின் ஒரே பாதம் போல அசையாத தீர்மானமென சொல்லப்படுகிறது।

Verse 57

अल्पान्युपपुराणानि वदन्त्यष्टादशानि च / विष्णुधर्मोतरं चैव तन्त्रं भागवतं तथा

உபபுராணங்கள் சிலவே என்றும் அவை பதினெட்டு எண்ணிக்கையெனவும் கூறுவர்—விஷ்ணுதர்மோத்தரம், தந்திரம், பாகவதம் முதலியன.

Verse 58

तत्त्वसारं नारसिंहं वायुप्रोक्तं तथैव च / तथा हंसपुराणं च षडेतानि मुनीश्वराः

தத்த்வசாரம், நாரசிம்ஹம், வாயு உரைத்த நூல், மேலும் ஹம்சபுராணம்—முனிவரே, இவை ஆறு (நூல்கள்).

Verse 59

सात्त्विकान्येव जानीध्वं प्रायशो नात्र संशयः / एतेषां श्रवणादेव गारुडार्धफलं श्रुतम्

இவற்றை பெரும்பாலும் சாத்த்விகமே என அறிக; இதில் ஐயமில்லை. இவற்றைச் செவிமடுத்தாலே கருடபுராணத்தின் அரை பலன் கிடைக்கும் என்று கேள்விப்பட்டோம்।

Verse 60

भविष्योत्तरनामानं बृहन्नारदमेव च / यमनारदसंवादं लघुनारदमेव च

பவிஷ்யோத்தர எனப்படும் நூலும், ப்ருஹந்நாரதமும், யம-நாரத உரையாடலும், லகுநாரதமும் கூட (உள்ளன) என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 61

विनायकपुराणं च बृहद्ब्रह्माण्डमेव च / एतानि राजसान्याहुः श्रवणाद्भुक्तरुत्तमा

விநாயக புராணமும், மஹா பிரஹ்மாண்ட புராணமும்—இவை ராஜஸம் எனச் சொல்லப்படுகின்றன. ஓ சிறந்த பறவையே, இவற்றைச் செவிமடுத்தால் போக-செல்வம் கிடைக்கும்.

Verse 62

गारुडात्पादतुल्यं च फलं चाहुर्मनीषिणः / पुराणं भागवतं शैवं नन्दिप्रोक्तं तथैव च

ஞானிகள் கூறுவது: காருட புராணத்தின் பலன், பாகவத புராணம், ஷைவ புராணம் மற்றும் நந்தி உரைத்த புராணத்தின் பலனில் ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒன்று) அளவிற்கு சமம்.

Verse 63

पाशुपत्यं रैणुकं च भैरवं च तथैव च / एतानि तामसान्याहुर्हरितत्त्वार्थवेदिनः

பாசுபதம், ரைணுகம், பைரவம்—இவற்றை ஹரி-தத்துவத்தின் பொருளறிந்தோர் தாமஸம் எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 64

एतेषां श्रवणाद्विप्रागारुडाङ्घ्यर्ध्मेव च / सर्वेष्वपि पुराणेषु श्रेष्ठं भागवतं स्मृतम्

ஓ விப்ரர்களே, இவற்றைச் செவிமடுத்தால்—அதேபோல் ஆண்டவனின் திருவடிகளில் காருட (புராணத்தின்) பாதியைக் கேட்டாலும்—எல்லா புராணங்களிலும் பாகவதமே சிறந்தது என்று நினைவில் கூறப்படுகிறது.

Verse 65

वेदैस्तुल्य सम पाठे श्रवणे च तदर्धकम् / अर्थतः श्रवणे चास्य पुण्यं दशगुणं स्मृतम्

இதனை சமமாகவும் சரியாகவும் பாராயணம் செய்தால் வேதங்களுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் எனக் கூறப்படுகிறது; வெறும் கேட்பதால் அதன் பாதி பயன். ஆனால் பொருளுணர்ந்து கேட்பதால் பத்துமடங்கு புண்ணியம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 66

वक्तुः स्याद्द्विगुणं पुण्यं व्याख्यातुश्च तथाधिकम् / अनन्तवेदैःसाम्यमाहुर्महान्तः भारान्महत्त्वाद्भारतस्यापि विप्राः

வாசிப்பவருக்குக் கேட்பவரைவிட இரட்டிப்பு புண்ணியம்; விளக்கமளிப்பவருக்கோ அதைவிட அதிகம். மகான்கள் (மகாபாரதம்) முடிவில்லா வேதங்களுக்கு ஒப்பெனக் கூறினர்; பண்டித பிராமணர்கள் அதன் பாரமிக்க மகத்துவத்தால் ‘பாரதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது எனச் சொல்கிறார்கள்.

Verse 67

वेदोभ्योस्य त्वर्थतश्चाधिकत्वं वदन्ति बै विष्णुरहस्यवेदिनः

விஷ்ணுவின் இரகசியத் தத்துவத்தை அறிந்த வைஷ்ணவர்கள், இதன் உண்மையான தாத்பர்யத்தில் இந்த உபதேசம் வேதங்களைவிடவும் மேன்மையானது என அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 68

तत्र श्रेष्ठां गीतिकामाहुरार्यास्तथैव विष्णोर्नामसाहस्रक च / तयोस्तत्र श्रवणाद्भारतस्य दशाधिकं फलमाहुर्महान्तः

அங்கே உயர்ந்தோர் ‘கீதா’வை மிகச் சிறந்த புனிதப் பாடலாகவும், அதுபோல ‘விஷ்ணு-நாம-ஸஹஸ்ரம்’ என்பதையும் கூறுகின்றனர். மகான்கள் சொல்வது: அவை இரண்டையும் வெறும் கேட்பதே பாரதம் (மகாபாரதம்) கேட்பதைவிட பத்துமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 69

दैत्याः सर्व विप्रकुलेषु भूत्वा कृते युगे भारते षट्सहस्र्याम् / निष्कास्य कांश्चिन्नवनिर्मितानां निवेशनं तत्र कुर्वन्ति नित्यम्

கிருதயுகத்தில் பாரதவர்ஷத்தில் தைத்யர்கள் பல பிராமண குலங்களில் பிறந்து, புதிதாக கட்டிய வீடுகளில் இருந்து சிலரை வெளியேற்றிவிட்டு, அங்கேயே எப்போதும் தங்கள் வாசஸ்தலமாக்கிக் கொண்டனர்.

Verse 70

मत्वा हरिं भगवान्व्यासरूपी चक्रे तदा भागवतं पुराणम् / तथा समाख्याय च वैष्णवं तत्ततः परं गारुडाख्यं स चक्रे

ஹரியை பரமேஸ்வரன் என உணர்ந்து, பகவான் வ்யாசரூபம் கொண்டு அப்போது பாகவத புராணத்தை இயற்றினார். அதுபோல வைஷ்ணவத் தத்துவத்தை விளக்கி, பின்னர் ‘காருட’ எனப்படும் புராணத்தையும் இயற்றினார்.

Verse 71

अतो हि गारुडं मुख्यं पुराणं शास्त्रसंमतम् / गारुडेन समं नास्ति विष्णुधर्मप्रदर्शने

ஆகையால் காருட புராணம் சாஸ்திரங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முதன்மை புராணமாகும். விஷ்ணு-தர்மத்தை வெளிப்படுத்துவதில் காருடத்துக்கு இணை எதுவும் இல்லை.

Verse 72

यथा सुराणां प्रवरो जनार्दनो यथायुधानां प्रवरः सुदर्शनम् / यथाश्वमेधः प्रवरः क्रतूनां छिन्नेषु भक्तेषु तथैव रुद्रः

தேவர்களில் ஜனார்தனன் முதன்மை; ஆயுதங்களில் சுதர்சனம் முதன்மை; யாகங்களில் அஸ்வமேதம் முதன்மை—அதுபோல ஆதாரங்கள் துண்டிக்கப்பட்டு துன்பத்தில் நொறுங்கிய பக்தர்களிடத்தில் ருத்ரனும் முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 73

नदीषु गङ्गा जलजेषु पद्ममच्छिन्नभक्तेषु तथैव वायुः / तथा पुराणेषु च गारुडं च मुख्यं तदाहुर्हरितत्त्वदर्शने

நதிகளில் கங்கை முதன்மை; நீரில் பிறப்பவற்றில் தாமரை முதன்மை; இடையறாத பக்தர்களில் வாயுவும் முதன்மை. அதுபோல புராணங்களில் ஹரி-தத்துவத்தை அறிய காருட புராணமே தலைமை என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 74

गारुडाख्यपुराणे तु प्रतिपाद्यो हरिः स्मृतः / अतो हरिर्नमस्कार्यो गम्यो योग्यो हरिः स्मृतः

காருட எனப்படும் புராணத்தில் ஹரியே போதிக்கப்பட வேண்டியவரும் உணரப்பட வேண்டியவருமென நினைவுகூரப்படுகிறார். ஆகவே ஹரியையே வணங்க வேண்டும்; அவரையே இலக்காக அணுக வேண்டும்; யோகத்தில் அவருடனே ஒன்றுபட வேண்டும்.

Verse 75

भाग्यात्मकत्वाच्छ्रीदेव्या नमनं नदनु स्मृतम् / परो नरोत्तमो वा स साधकेशोपि च स्मृतः

ஸ்ரீதேவி நல்வாழ்வின் (பாக்கியத்தின்) சொரூபமாதலால், அவளுக்கு வணங்குதலே தானாகவே புண்ணியத் தானமாக ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு வணங்குபவன் பரமன், நரோத்தமன், சாதகர்களில் முதன்மை என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 76

अतो नम्यो वायुरपि पुराणादौ द्विजोत्तमाः / भारती वाक्यरूपत्वान्नम्या वायोरनन्तरम्

ஆகையால், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, இந்த புராணத்தின் தொடக்கத்தில் வாயுவிற்கும் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். மேலும் பாரதி (சரஸ்வதி) வாக்கின் வடிவமாதலால், வாயுவுக்குப் பின்பே உடனே வணங்கத்தக்கவள்.

Verse 77

उपसाधको नरः प्रोक्तो यतोतस्तदनन्तरम् / नम्य इत्यच्यते सद्भिस्तारतम्येन सर्वदा

அவ்வளவு வரை மனிதன் ‘உபசாதகன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அதன் பின், நற்குணமுடையோர் புண்ணியத்தின் படிநிலைக்கேற்ப எப்போதும் அவனை ‘நம்யன்’—வணங்கத்தக்கவன்—என்று கூறுவர்.

Verse 78

अतो व्यासं नमस्कुर्याद्ग्रन्थकर्तृत्वहेतुतः / शौनक उवाच / व्यासस्य नमनं ह्यन्ते कथं कार्यं महात्मनः

ஆகையால், இந்த கிரந்தத்தின் கர்த்தாவாக இருப்பதால் வியாசருக்கு நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். சௌனகர் கூறினார்: “மகாத்மா வியாசருக்கு முடிவில் நமஸ்காரம் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்?”

Verse 79

अन्ते च वन्दने तस्य कारणं ब्रूहि सुव्रत / सूत उवाच / विष्णोरनन्तरं व्यासनमनं मुख्यमेव हि

மேலும் முடிவில் வணங்கும் போது அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள், ஓ சுவ்ரத. சூதர் கூறினார்—விஷ்ணுவுக்கு அடுத்ததாக வியாசருக்கு நமஸ்காரம் செய்வதே முதன்மையானது.

Verse 80

हरिरेव यतो व्यासो वाच्यचक्रस्वरूपकः / व्यासो नैव समत्वेन प्रोक्तो भगवतो हरेः

வ்யாசர் உண்மையில் ஹரியே; புனித வாக்குச் சக்கரத்தின் வடிவம். ஆகவே வ்யாசரை பகவான் ஹரிக்கு வெறும் சமன் என்று ஒருபோதும் கூறவில்லை।

Verse 81

तत्रापि कारणं वक्ष्ये सादरेण मुनीश्वराः / व्यासस्तु कश्चन ऋषिः पुराणे तामसे स्मृतः

முனிவரே, அங்கேயும் காரணத்தை நான் மரியாதையுடன் கூறுகிறேன். தாமஸ புராண மரபில் ‘வ்யாச’ எனும் ஒரு குறிப்பிட்ட ரிஷி நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 82

प्रविशन्ति ह्यन्धतम इति त्वन्ते नमस्कृतः

“உண்மையிலே அவர்கள் கடும் இருளில் புகுகின்றனர்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது; ஆகவே இறுதியில் உமக்கு பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 83

यदिदं परमं गोप्यं हृदि धार्यं न संशयः / पराणां नम्यमेवोक्तं प्रतिपाद्यं यतोत्र हि

இது மிக ரகசியமான உபதேசம்; ஐயமின்றி இதயத்தில் தாங்க வேண்டியது. இது அனைவராலும் வணங்கத்தக்கது என்று கூறப்பட்டுள்ளது; ஆகவே இங்கே தெளிவாக நிறுவப்பட வேண்டும்।

Verse 84

समासव्यासभावाद्धि पराणां तत्प्रतीयते / वास्तवं तं न जानीयुरुपजीव्यो यतो हरिः

சுருக்கமும் விரிவும் எனும் வேறுபட்ட சொல்லுமுறையால் பிறருக்கு அந்த உண்மை பலவாறு புரிகிறது; ஆனால் அதன் உண்மையான சாரம் அறியார், ஏனெனில் இறுதி ஆதாரம் ஹரியே।

Verse 85

हरिर्व्यासस्त्वेक एव व्यासस्तु हरिवत्स्मृतः / उपजीव्यतदीशत्वे तयोरेव न संशयः

ஹரியும் வ்யாசரும் தத்துவத்தில் ஒன்றே; வ்யாசர் ஹரியினைப் போன்றவர் என நினைக்கப்படுகிறார். ஆதரிக்கப்படுபவன்–ஆண்டவன் என்ற உறவில் இவர்களிருவரைப்பற்றி ஐயமில்லை.

Verse 86

ईशकोटिप्रविष्टत्वाच्छ्रियः स्वामित्वमीरितम् / त्रयाणामुपजीव्यत्वात्सेव्यत्वात्स्वामिता स्मृताः

ஈசனின் உள்ளகக் கோடியில் புகுந்திருப்பதால் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யின் ஆண்டமை கூறப்படுகிறது. மேலும் மூவராலே பிறர் வாழ்வதும், அவர்கள் சேவிக்கத்தக்கவர்களுமாக இருப்பதால் அவர்களும் ஆண்டமை உடையோர் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 87

वाय्वादीनां त्रयाणां च सेव्यत्वात्सेव्यता स्मृता / भूभारहरणे विष्णोः प्रधानाङ्गं हि मारुतिः

வாயு முதலிய மூவரும் சேவிக்கத்தக்கவர்களாக இருப்பதால் அவர்களுக்குச் சேவை உரியது என நினைக்கப்படுகிறது. பூமியின் பாரம் நீக்குவதில் விஷ்ணுவின் பணிக்குத் மாருதி (ஹனுமான்) தான் முதன்மை அங்கம்.

Verse 88

वाक्यरूपा भारती तु द्वितीयाङ्गं हि सा स्मृता / तृतीयाङ्ग हरेः शेषो न नम्याः साम्यतो हरेः

வாக்குருவான பாரதி (சரஸ்வதி) ஹரியின் இரண்டாம் அங்கம் என நினைக்கப்படுகிறாள். ஹரியின் மூன்றாம் அங்கம் சேஷன்; ஹரிக்கு சமன் எனக் கருதி அவனை வணங்கக் கூடாது.

Verse 89

प्रतिपाद्या मुख्यतया नम्या एव समीरिताः / अवान्तराश्च वाय्वाद्या न नम्यास्तेन ते स्मृताः

இங்கு எடுத்துரைக்கப்படுபவர்கள் முதன்மையாக வணக்கத்திற்குரியவர்கள் என கூறப்பட்டுள்ளனர். வாயு முதலியோர் துணை (கௌண) நிலையில் இருப்பதால், இச்சூழலில் அவர்கள் வணக்கத்திற்குரியோர் அல்லர் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 90

भीष्मद्रोणादिनामानि भीमादिष्वेव मुख्यतः / वाचकानि यतो नित्यं तन्नम्यास्ते मुनीश्वराः

பீஷ்மன், துரோணன் முதலிய பெயர்கள் முதன்மை அர்த்தத்தில் பீமன் முதலியோருக்கும் வழங்கப்படுகின்றன; ஆகவே அந்த முனீஸ்வரர்கள் எப்போதும் வணக்கத்திற்குரியவர்.

Verse 91

पराणामेव नम्यत्वं प्रतिपाद्यत्वमेव हि / एतत्सर्वं मयाख्यातं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

உண்மையில் பரமனே வணக்கத்திற்குரியவன்; இதுவே போதிக்க வேண்டியது. இதையெல்லாம் நான் உரைத்தேன்—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?