Adhyaya 3

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे प्रथमे प्रक्रियापादे नैमिषाख्यानकथनं नाम द्वितीयो ऽध्यायः सूत उवाच शृणु तेषां कथां दिव्यां सर्वपापप्रमोचनीम् / कथ्यमानां मया चित्रां बह्वर्थां श्रुतिसंमताम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த முன்ன்பகுதியின் முதல் ‘ப்ரக்ரியாபாத’த்தில் ‘நைமிஷாக்யானகதனம்’ எனும் இரண்டாம் அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்—அவர்களின் தெய்வீகக் கதையை கேளுங்கள்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். நான் உரைக்கும் இக்கதை வியத்தகும், பல அர்த்தமுடையதும், வேதச் சான்றுடையதும் ஆகும்.

Verse 2

य इमां धारयेन्नित्यं शृणुयाद्वाप्यभीक्ष्णशः / स्ववंशं धारणं कृत्वा स्वर्गलोके महीयते

இதை தினமும் மனத்தில் தாங்கி அல்லது மீண்டும் மீண்டும் கேட்பவன், தன் குலத்தை நிலைநிறுத்தி, ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 3

विश्वतारा या च पञ्च यथावृत्तं यथाश्रुतम् / कीर्त्यमानं निबोधार्थं पूर्वेषां कीर्त्तिवर्द्धनम्

‘விச்வதாரா’ என்றும் அந்த ஐந்தும்—நிகழ்ந்தபடியும் கேட்டபடியும்—இங்கேப் புகழ்ந்து உரைக்கப்படுகின்றன; அறிதற்கும் முன்னோர்களின் புகழை வளர்க்கவும்.

Verse 4

धन्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं शत्रुघ्नमेव च / कीर्त्तनं स्थिरकीर्तीनां सर्वेषां पुण्यकर्मणाम्

இந்தக் கீர்த்தனம் பாக்கியமளிப்பது, புகழளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது, ஸ்வர்கம் தருவது, பகைவரை அழிப்பது; நிலையான கீர்த்தியுடைய எல்லாப் புண்ணியகர்மங்களின் புகழ்பாடல் இதுவே.

Verse 5

यस्मात्कल्पायते कल्पः समग्रं शुचये शुचिः / तस्मै हिरण्यगर्भाय पुरुषायेश्वराय च

எவரால் இந்தக் கல்பம் முழுமையாக அமைக்கப்படுகிறதோ, தாமே தூயவராய் தூய்மையை வெளிப்படுத்துகிறாரோ—அந்த ஹிரண்யகர்பன், புருஷன், ஈஸ்வரனுக்கு வணக்கம்.

Verse 6

अजाय प्रथमायैव वरिष्ठाय प्रजासृजे / ब्रह्मणे लोकतन्त्राय नमस्कृत्य स्वयंभुवे

பிறவியற்ற முதல்வனும், சிறந்தவனும், பிரஜைகளைப் படைக்கும் சிருஷ்டிகரனும், உலக ஒழுங்கின் ஆதாரமான பிரம்மா—அந்த ஸ்வயம்புவுக்கு வணங்கி (நான் உரைக்கிறேன்).

Verse 7

महदाद्यं विशेषान्तं सवैरूप्यं सलक्षणम् / पञ्चप्रमाणं षद्श्रान्तः पुरुषाधिष्ठितं च यत्

மகத்தத்துவம் முதல் விசேஷாந்தம் (தன்மாத்திர/பூத) வரை விரிந்தது; பல்வேறு ரூபங்களும் லக்ஷணங்களும் உடையது; ஐந்து பிரமாணங்களால் அறியப்படுவது, ஆறு வகைகளாக விரிவடைந்தது, மேலும் புருஷனால் ஆதிஷ்டிதமானது.

Verse 8

आसंयमात्प्रवक्ष्यामि भूतसर्गमनुत्तमम् / अव्यक्तं कारणं यत्तन्नित्यं सदसदात्मकम्

இப்போது நான் ஒழுங்காக உயர்ந்த பூதஸர்கத்தை உரைப்பேன். அவ்யக்தமான காரணம் எதுவோ அது நித்தியமானது; சத்-அசத் இரு இயல்பும் உடையது.

Verse 9

प्रधानं प्रकृतिं चैव यमाहुस्तत्त्वचिन्तकाः / गन्धरूपरसैर्हीनं शब्दस्पर्शविवर्जितम्

தத்துவச் சிந்தகர்கள் ‘பிரதானம்’ என்றும் ‘பிரகృతి’ என்றும் கூறுவது, கந்தம்-ரூபம்-ரசம் இன்றியும், சப்தம்-ஸ்பரிசம் இன்றியும் இருப்பதாகும்.

Verse 10

जगद्योनिम्महाभूतं परं ब्रह्मसनातनम् / विग्रहं सर्वभूतानामव्यक्तमभवत्किल

அது உலகின் யோனியாகிய மகாபூதம், சனாதன பரப்ரஹ்மம்; எல்லாப் பூதங்களின் ஆதார-உருவாகிய அது நிச்சயமாக அவ்யக்தமாய் இருந்தது.

Verse 11

अनाद्यन्तमजं सूक्ष्मं त्रिगुणं प्रभवाप्ययम् / असांप्रतिकमज्ञेयं ब्रह्म यत्सदसत्परम्

அந்த பிரஹ்மம் ஆதியும் அந்தமும் அற்றது, பிறப்பற்றது, நுண்மையானது, முக்குணமயம், தோற்றமும் லயமும் உண்டாக்குவது; ஒப்பற்றது, அறிய இயலாதது, சத்-அசத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டது.

Verse 12

तस्यात्मना सर्वमिदं व्याप्तमासीत्तमोमयम् / गुणसाम्ये तदा तस्मिन्नविभातं तमोमयम्

அவனுடைய ஆத்மாவால் இவை அனைத்தும் தமோமயமாகப் பரவி இருந்தன; அப்போது குணங்களின் சமநிலையில் இருந்த அந்த நிலையில் எதுவும் வெளிப்படவில்லை—எல்லாம் தமோமயமே.

Verse 13

सर्गकाले प्रधानस्य क्षत्रज्ञाधिष्ठितस्य वै / गुणभावाद्भासमाने महातत्त्व बभूव ह

சர்க்காலத்தில், க்ஷேத்ரஜ்ஞனால் அதிஷ்டிதமான அந்த பிரதானத்தில் குணங்களின் இயக்கம் வெளிப்படத் தொடங்கியபோது, மகத்தத்துவம் தோன்றியது.

Verse 14

सूक्ष्मः स तु महानग्रे अव्यक्तेन समावृतः / सत्त्वोद्रेको महानग्रे सत्त्वमात्रप्रकाशकः

அவன் நுண்ணிய தத்துவம்; ஆதியில் ‘மகான்’ என அவ்யக்தத்தால் மூடப்பட்டிருந்தான்; ஆதியில் சத்துவம் மேலோங்கி, சத்துவமாத்திரத்தையே வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 15

सत्त्वान्महान्स विज्ञेय एकस्तत्कारणः समृतः / निङ्गमात्रं समुत्पन्नं क्षेत्रज्ञाधिष्टितं महत्

சத்துவத்திலிருந்து ‘மகான்’ அறியப்பட வேண்டும்; அவனே அதன் ஒரே காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. லிங்கமாத்திரமான ‘மஹத்’ தோன்றி, க்ஷேத்ரஜ்ஞனால் ஆதிஷ்டிதமாக உள்ளது.

Verse 16

संकल्पो ऽध्यवसायश्च तस्य वृत्तिद्वयं स्मृतम् / महासृष्टिं च कुरुते वीतमानः सिसृक्षया

சங்கல்பமும் அத்யவசாயமும் அவனுடைய இரு வೃತ್ತிகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; படைக்க விரும்பும் இச்சையால் தூண்டப்பட்டு அவன் மஹாசிருஷ்டியை நிகழ்த்துகிறான்.

Verse 17

धर्मादीनि च भूतानि लोकतत्त्वार्थहेतवः / मनो महात्मनि ब्रह्म दुर्बुद्धिख्यातिरीश्वरात्

தர்மம் முதலிய தத்துவங்களும் பூதங்களும் உலகத் தத்துவார்த்தத்தின் காரணங்கள். மனம் மகாத்ம பிரம்மத்தில் நிலைகொள்கிறது; ஈசுவரனிடமிருந்தே துர்புத்தியின் புகழ்/தோற்றம் உண்டாகிறது.

Verse 18

प्रज्ञासंधिश्च सर्वस्वं संख्यायतनरश्मिभिः / मनुते सर्वभूतानां तस्माच्चेष्टफलो विभुः

பிரஞ்ஞையின் சங்கமமே அனைத்தும்; அது சாங்க்யத்தின் ஆயதன-கதிர்களால் விரிந்தது. அந்த விபு எல்லாப் பூதங்களையும் மனனம் செய்கிறான்; ஆகவே செயல்-முயற்சியின் பலன் அவனிடமிருந்தே உண்டாகிறது.

Verse 19

भोक्ता त्राता विभक्तात्मा वर्त्तनं मन उच्यते / तत्त्वानां संग्रहे यस्मान्महांश्च परिमाणतः

போகிப்பவன், காப்பவன், ஆத்மாவை வேறுபடுத்துபவன்—இவனுடைய இயக்கமே ‘மனம்’ எனப்படுகிறது; தத்துவங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுவதாலும் அளவில் மகத்தானதாலும் அது ‘மஹான்’ ஆகும்.

Verse 20

शेषेभ्यो गुणातत्त्वेभ्यो महानिव तनुः स्मृतः / विभक्तिमानं मनुते विभागं मन्यते ऽपि वा

மற்ற குண-தத்துவங்களைவிட இது ‘மஹத்’ போல நுண் உடலாகக் கருதப்படுகிறது; இது பிரிவுடையதை உணர்கிறது, பிரிவையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

Verse 21

पुरुषो भोगसंबन्धात्तेन चासौ सति स्मृतः / बृहत्त्वाद्वृंहणत्वाच्च भावानामखिलाश्रयात्

போகத்துடன் உள்ள தொடர்பினால் அவர் ‘புருஷன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்; அதனால் அவரே ‘சத்’ என்றும் கூறப்படுகிறார்—பெருமை, வளர்த்தல், எல்லா பாவங்களுக்கும் ஆதாரமாதல் காரணமாக.

Verse 22

यस्माद्वृंहयत भावान् ब्रह्मा तेन निरुच्यते / आपूरयति यस्माच्च सर्वान् देहाननुग्रहैः

அவர் பாவங்களை வளர்த்திடுவதால் ‘பிரம்மா’ என அழைக்கப்படுகிறார்; மேலும் அருளால் எல்லா உடல்களையும் நிறைவுறச் செய்கிறார்.

Verse 23

बुध्यते पुरुषश्चात्र सर्वान् भावान्पृथक् पृथक् / तस्मिंस्तु कार्यकरणं संसिद्धं ब्रह्मणः पुरा

இங்கு புருஷன் எல்லாப் பாவங்களையும் தனித்தனியாக அறிகிறான்; மேலும் அவனிடமே பிரம்மனுடைய காரியம்-கரணம் (செயலும் சாதனங்களும்) முன்பே நிறைவு பெற்றதாக உள்ளது.

Verse 24

प्राकृतं देवि वर्तं मां क्षेत्रज्ञो ब्रह्मसंमितः / स वै शरीरी प्रथमः पुरा पुरुष उच्यते

தேவி, நான் இயல்பான (பிராக்ருத) நிலையில் இருக்கிறேன்; பிரம்மத்துக்கு ஒப்பான க்ஷேத்ரஜ்ஞனே முதற் சரீரதாரி, பழங்காலத்தில் ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 25

आदिकर्त्ता स भूतानां ब्रह्माग्रे समवर्त्तिनाम्

அவனே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிகர்த்தா; பிரம்மாவின் ஆதியில் தோன்றி நிலைத்தவன்.

Verse 26

हिरण्यगभः सो ऽण्डे ऽस्मिन्प्रादुर्भूतश्चतुर्मुखः / सर्गे च प्रतिसर्गे च क्षेत्रज्ञो ब्रह्म संसितः

அந்த ஹிரண்யகர்பன் இவ்வண்டத்தில் நான்முகனாகத் தோன்றினான்; ஸர்க்கமும் பிரதிஸர்க்கமும் நிகழும் போது அவன் பிரம்மத்துக்கு ஒப்பான க்ஷேத்ரஜ்ஞன்.

Verse 27

करणैः सह पृच्छन्ते प्रत्याहारेस्त्यजन्ति च / भजन्ते च पुनर्देहांस्ते समाहारसंधिसु

அவர்கள் கரணங்களுடன் (இந்திரியங்களுடன்) கேட்கிறார்கள்; பிரத்யாஹாரத்தில் விட்டு விடுகிறார்கள்; சமாஹார-சந்திகளில் மீண்டும் மீண்டும் உடல்களை ஏற்கிறார்கள்.

Verse 28

हिरण्मयस्तु यो मेरुस्तस्योद्धर्तुर्महात्मनः / गर्तोदकं सबुदास्तु हरेयुश्चापि पञ्चताः

பொன்ன்மயமான அந்த மேருவை உயர்த்தும் மகாத்மனுக்காக, குழியின் நீரை குமிழ்களுடன் எடுத்துச் செல்லட்டும்; அந்த ஐந்தும் பஞ்சத்துவத்தில் லயிக்கட்டும்.

Verse 29

यस्मिन्नण्ड इमे लोकाः सप्त वै संप्रतिष्ठिताः / पृथिवी सप्तभिर्द्वीपैः समुद्रैः सह सप्तभिः

எந்த பிரபஞ்ச அண்டத்தில் இவ்வேழு உலகங்கள் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளனவோ, அதிலேயே பூமி ஏழு தீவுகளும் ஏழு சமுத்திரங்களும் உடன் அமைந்துள்ளது।

Verse 30

पर्वतैः सुमहद्भिश्च नदीभिश्च सहस्रशः / अन्तःस्थस्य त्विमे लोका अन्तर्विश्वमिदं जगत्

மிகப் பெரிய மலைகளும் ஆயிரமாயிரம் நதிகளும் உடன்—அந்த அண்டத்தின் உள்ளே இவ்வுலகங்கள் உள்ளன; இதுவே உள்ளுலகப் பிரபஞ்சம்.

Verse 31

चन्द्रादित्यौ सनक्षतौ संग्रहः सह वायुना / लोकालोकं च यत् किञ्चिदण्डे तस्मिन्प्रतिष्टितम्

சந்திரன், சூரியன் நட்சத்திரங்களுடன், மேலும் வாயுவுடன் கூடிய அனைத்துச் சேர்க்கையும்—லோகம், அலோகம் என எதுவெல்லாம் உள்ளதோ, அனைத்தும் அந்த அண்டத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 32

आपो दशगुणे नैव तेजसा बाह्यतो वृताः / तेजो दशगुणेनैव बाह्यतो वायुना वृतम्

நீர்தத்துவம் வெளியில் பத்துமடங்கு தேஜஸால் சூழப்பட்டுள்ளது; தேஜஸும் வெளியில் பத்துமடங்கு வாயுத்தத்துவத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 33

वायुर्दशगुणेनैव बाह्यतो नभसा वृतः / आकाशमावृतं सर्वं बहिर्भूतादिना तथा

வாயுத்தத்துவமும் வெளியில் பத்துமடங்கு நபஸ் (ஆகாசம்) দ্বারা சூழப்பட்டுள்ளது; ஆகாசமும் அதுபோல வெளியில் பூதாதி ஆவரணங்களால் முழுவதும் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 34

भूतादिर्महता चैव प्रधानेनावृतो महान् / एभिरावरणैरण्डं सप्तभिः प्राकृतैर्वृतम्

பூதாதி மகத்தத்துவம் மகத் மற்றும் பிரதானத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது; இவ்வேழு பிராக்ருத ஆவரணங்களால் பிரபஞ்ச அண்டம் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

इच्छया वृत्य चान्योन्यमरणे प्रकृतयः स्थितः / प्रसर्गकाले स्थित्वा च ग्रसंतस्च परस्परम्

இச்சை மற்றும் இயக்கத்தால் பிரகிருதிகள் ஒன்றோடொன்று மோதலில் நிலைகொள்கின்றன; படைப்புக் காலத்தில் நிலைத்து, ஒன்றை ஒன்று விழுங்குகின்றன.

Verse 36

एवं परस्परैश्चैव धारयन्ति परस्परम् / आधाराधेयभावेन विकारास्ते विकारिषु

இவ்வாறு அவை ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன; ஆதார–ஆதேய பாவத்தால் அந்த மாற்றங்கள் மாற்றமுடைய தத்துவங்களில் நிலைகொள்கின்றன.

Verse 37

अव्यक्तं क्षेत्रमित्युक्तं ब्रह्म क्षेत्रज्ञमुच्यते / इत्येवं प्राकृतः सर्गः क्षेत्रज्ञाधिष्ठितस्तु सः

அவ்யக்தம் ‘க்ஷேத்ரம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; பிரம்மம் ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ என அழைக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு இந்தப் பிராக்ருதப் படைப்பு க்ஷேத்ரஜ்ஞனால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 38

अबुद्धिपूर्वः प्रथमः प्रादुर्भूतस्तडिद्यथा / एतद्धिरण्यगर्भस्य चन्म यो वेत्ति तत्त्वतः / आयुष्मान्कीर्तिमान्धन्यः प्रज्ञावांश्च न संशयः

முதல் வெளிப்பாடு புத்திக்கு முன்பே மின்னலைப் போல நிகழ்ந்தது; ஹிரண்யகர்பனின் இப்பிறப்பை தத்துவமாக அறிந்தவன் நீண்ட ஆயுள், புகழ், பாக்கியம், ஞானம் பெறுவான்—ஐயமில்லை.