Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे अमावस्याश्राद्धे पितृविचयोनामाष्टाविंशति तमो ऽध्यायः ऋषिरुवाच चतुर्युगानि यान्यासन्पूर्वं स्वायंभुवे ऽन्तरे / तेषां निसर्गं तत्त्वं च श्रोतुमिच्छामि विस्तरात्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில், அமாவாசை-சிராத்தத்தில், ‘பித்ருவிசய’ எனப்படும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம். ரிஷி கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் முன்பு இருந்த சதுர்யுகங்களின் தோற்றமும் தத்துவமும் நான் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 2

सूत उवाच पृथिव्यादिप्रसंगेन यन्मया प्रागुदीरितम् / तेषां चतुर्युगं ह्येतत्तद्वक्ष्यामि निबोधत

சூதர் கூறினார்—பூமி முதலியவற்றின் प्रसங்கத்தில் நான் முன்பு சொன்னதையே சார்ந்த இந்த சதுர்யுகத்தை இப்போது விளக்குகிறேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 3

संख्ययेह प्रसंख्याय विस्तराच्चैव सर्वशः / युगं च युगभेदश्च युगधर्मस्तथैव च

இங்கே நான் எண்ணளவின்படி, விரிவாகவும் முழுமையாகவும், யுகம், யுக வேறுபாடு, யுகதர்மம் ஆகியவற்றையும் விளக்குவேன்.

Verse 4

युगसंध्यांशकश्चैव युगसंधानमेव च / षट्प्रकाशयुगाख्यैषा ता प्रवक्ष्यामि तत्त्वतः

யுகசந்த்யையின் பகுதியையும் யுகசந்தானத்தையும்; ‘ஷட்ப்ரகாச’ எனப்படும் இவ்வியுகப் பிரிவுகளை நான் தத்துவமாக உரைப்பேன்.

Verse 5

लौकिकेन प्रमाणेन निष्पाद्याब्दं तु मानुषम् / तेनाब्देन प्रसंख्यायै वक्ष्यामीह वतुर्युगम् / निमेषकाल तुल्यं हि विद्याल्लघ्वक्षरं च यत्

உலகிய அளவின்படி மனித ஆண்டை நிர்ணயித்து, அந்த ஆண்டளவால் கணக்கிட்டு இங்கே நான் சதுர்யுகத்தை உரைப்பேன்; மேலும் ‘லக்வக்ஷர’ எனப்படுவது நிமேஷ காலத்துக்கு ஒப்பானது என்று அறிக.

Verse 6

काष्ठा निमेषा दश पञ्च चैव त्रिशच्च काष्ठा गणयेत्कलां तु / त्रिंशत्कलाश्चापि भवेन्मुहूर्त्तस्तै स्त्रिंशता रात्र्यहनी समे ते

பதினைந்து நிமேஷங்கள் ஒரு காஷ்டா; முப்பது காஷ்டாக்கள் ஒரு கலை; முப்பது கலைகள் ஒரு முஹூர்த்தம்; அத்தகைய முப்பது முஹூர்த்தங்களால் சமமான இரவும் பகலும் அமையும்.

Verse 7

अहोरात्रौ विभजते सूर्यो मानुषलौकिकौ

சூரியனே மனிதர்களின் உலகிய பகல்-இரவைப் பிரிக்கின்றான்.

Verse 8

तत्राहः कर्मचेष्टायां रात्रिः स्वप्नाय कल्पते / पित्र्ये रात्र्यहनी मासः प्रविभागस्तयोः पुनः

அங்கே பகல் கர்மச் செயற்பாட்டிற்கும், இரவு கனவிற்கும் அமைந்ததாகும். பித்ருலோகத்தில் இரவும் பகலும் சேர்ந்து ஒரு மாதமாகும்; பின்னர் அவற்றின் பகுப்பும் கூறப்படுகிறது.

Verse 9

कृष्णपक्षस्त्वहस्तेषां शुक्लः स्वप्नाय शर्वरी / त्रिंशद्ये मानुषा मासाः पित्र्यो मासस्तु सः स्मृतः

அவர்களுக்குக் கிருஷ்ணபக்ஷம் பகல்போலும்; சுக்லபக்ஷம் கனவுரு இரவுபோலும். மனிதரின் முப்பது மாதங்கள் சேர்ந்து பித்ருகளின் ஒரு மாதமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 10

शतानि त्रीणि मासानां षष्ट्या चाप्यधिकानि वै / पित्र्यः संवत्सरो ह्येष मानुषेण विभाव्यते

மாதங்களில் மூன்றுநூறும் மேலும் அறுபதும்—அதாவது மொத்தம் 360 மாதங்கள்—மனிதக் கணக்கில் பித்ருகளின் ஒரு வருடமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 11

मानुषे णैव मानेन वर्षाणां यच्छतं भवेत् / पितॄणां त्रीणि वर्षाणि संख्यातानीह तानि वै

மனித அளவின்படி உள்ள நூறு ஆண்டுகள், இங்கே பித்ருகளின் மூன்று ஆண்டுகளாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன.

Verse 12

दश चैवाधिका मासाः पितृसंख्येह संज्ञिताः / लौकिकेनैव मानेन हृब्दो यो मानुषः स्मृतः

பித்ருக் கணக்கில் பத்து மாதங்களும் மேலும் கூடுதலான மாதங்களும் எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் ‘மாநுஷ’ காலம் எனப் புகழ்பெற்றது உலகியலான அளவினாலேயே கருதப்படுகிறது.

Verse 13

एतद्दिव्यमहोरात्रं शास्त्रे स्यान्निश्चयो गतः / दिव्ये रात्र्यहनी वर्ष प्रविभागस्तयोः पुनः

சாஸ்திரத்தில் இந்த திவ்ய அஹோராத்திரம் உறுதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த திவ்ய இரவு–பகல் அளவின்படி மீண்டும் ஆண்டுகளின் பிரிவு விளக்கப்படுகிறது.

Verse 14

अहस्तत्रोदगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम् / ये ते रात्र्यहनी दिव्ये प्रसंख्यानं तयोः पुनः

அங்கே பகல் உத்தராயணம் என்றும், இரவு தக்ஷிணாயணம் என்றும் கூறப்படுகிறது. அந்த திவ்ய இரவு–பகலின் கணக்கீடு மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 15

त्रिंशद्यानि तु वर्षाणि दिप्यो मासस्तु स स्मृतः / यन्मानुषं शतं विद्धि दिव्या मासास्त्रयस्तु ते

முப்பது ஆண்டுகள் ஒரு திவ்ய மாதம் என்று கூறப்படுகிறது. மனிதர்களின் நூறு ஆண்டுகள் மூன்று திவ்ய மாதங்கள் என அறிக.

Verse 16

दश चैव तथाहानि दिव्यो ह्येष विधिः स्मृतः / त्रीणि वर्षशतान्येव षष्टिवर्षाणि यानि तु / दिव्यः संवत्सरो ह्येष मानुषेण प्रकीर्त्तितः

இவ்வாறு பத்து (திவ்ய) நாட்கள்—இதுவே திவ்ய விதி என நினைக்கப்படுகிறது. மனிதர்களின் முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஒரு திவ்ய சம்வத்ஸரம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 17

त्रीणि वर्ष सहस्राणि मानुषाणि प्रमाणतः / त्रिंशदन्यानि वर्षाणि मतः सप्तर्षिवत्सरः

அளவின்படி மனிதர்களின் மூவாயிரம் ஆண்டுகள், அதனுடன் மேலும் முப்பது ஆண்டுகள்—இதுவே சப்தரிஷி வத்ஸரம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 18

नव यानि सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि तु / अन्यानि नवतिश्चैव ध्रुवः संवत्सरः स्मृतः

மனித ஆண்டுகளில் ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் தொண்ணூறு ஆண்டுகளும்—இதுவே ‘துருவ ஸம்வத்ஸரம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 19

षड्विंशतिसहस्राणि वर्षाणि मानुषाणि तु / वर्षाणां तु शतं ज्ञेयं दिव्यो ह्येष विधिः स्मृतः

மனித ஆண்டுகளில் இருபத்தாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள்; மேலும் (அதில்) நூறு ஆண்டுகள் தெய்வ அளவென அறியப்பட வேண்டும்—இதுவே திவ்ய விதி எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 20

त्रीण्येव नियुतान्याहुर्वर्षाणां मानुषाणि तु

மனித ஆண்டுகளில் மூன்று நியுதம் (மூன்று இலட்சம் ஆண்டுகள்) — என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 21

षष्टिश्चैव सहस्राणि संख्यातानि तु संख्याया / दिव्यवर्षसहस्र तु प्राहुः संख्याविदो जनाः

எண்ணிக்கையில் அறுபதாயிரம் எனக் கணிக்கப்படுகிறது; எண்ணறிவோர் இதை ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் எனக் கூறுவர்.

Verse 22

इत्येवमृषिभिर्गीतं दिव्यया संख्याया त्विह / दिव्येनैव प्रमाणेन युगसंख्याप्रकल्पनम्

இவ்வாறு முனிவர்கள் இங்கே திவ்ய எண்ணிக்கையால் பாடியுள்ளனர்; திவ்ய அளவினாலேயே யுகங்களின் எண்ணிக்கை அமைக்கப்பட்டது.

Verse 23

चत्वारि भारते वर्षे युगानि कवयो ऽबुवन् / कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चेति चतुष्टयम्

பாரதவர்ஷத்தில் கவிஞர்கள் நான்கு யுகங்களைச் சொன்னார்கள்—கிருதம், திரேதா, துவாபரம், கலி—இவை நால்வகை யுகங்கள்.

Verse 24

पूर्व कृतयुकं नाम ततस्त्रेती विधीयते / द्वापरं च कलिश्चैव युगान्येतानि कल्पयेत्

முதலில் ‘கிருதயுகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதன் பின் திரேதா நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; பின்னர் துவாபரம் மற்றும் கலி—இவையே யுகங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 25

चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां च कृत युगम् / तस्य तावच्छती संध्या संध्यांशः संध्याया समः

கிருதயுகம் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் சந்த்யை அதே அளவு நூறு ஆண்டுகள், சந்த்யாஂசமும் சந்த்யைக்கு சமம்.

Verse 26

इतरेषु ससंध्येषु ससंध्यांशेषु च त्रिषु / एकन्यायेन वर्तन्ते सहस्राणि शतानि च

மற்ற மூன்று யுகங்களிலும், சந்த்யை மற்றும் சந்த்யாஂசம் உடன், அதே ஒரே விதியின்படி ஆயிரங்களும் நூறுகளும் அமைகின்றன.

Verse 27

त्रीणि द्वे च सहस्राणि त्रेताद्वापरयोः क्रमात् / त्रिशती द्विशती संध्ये संध्यांशौ चापि तत्समौ

வரிசையாக திரேதாயுகம் மூன்று ஆயிரம், துவாபரயுகம் இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள்; அவற்றின் சந்த்யைகள் முறையே மூன்றுநூறு, இருநூறு ஆண்டுகள்; சந்த்யாஂசங்களும் அதே அளவு.

Verse 28

कलिं वर्षसरस्रं तु युगमाहुर्द्विजोत्तमाः / तस्यैकशतिका संध्या संध्यांशः संध्यया समः

த்விஜோத்தமர்கள் கூறுவது: கலியுகம் ஆயிரம் ஆண்டுகள். அதன் சந்த்யை நூறு ஆண்டுகள்; சந்த்யாஂசமும் சந்த்யைக்கு சமம்.

Verse 29

तेषां द्वादशसाहस्री युगसंख्या प्रकीर्त्तिता / कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चैव चतुष्टयम्

அவற்றின் யுக எண்ணிக்கை பன்னிரண்டு ஆயிரம் எனப் புகழப்படுகிறது. க்ருதம், த்ரேதா, த்வாபரம், கலி—இவை நான்கு யுகங்களின் தொகுதி.

Verse 30

अत्र संवत्सरा दृष्टा मानुषेण प्रमाणतः / कृतस्य तावद्वक्ष्यामि वर्षाणि च निबोधत

இங்கே மனித அளவின்படி ஆண்டுகள் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன. இப்போது க்ருதயுகத்தின் ஆண்டுகளைச் சொல்கிறேன்; கவனமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 31

सहस्राणां शतान्याहुश्चतुर्दश हि संख्याया / चत्वारिंशत्सहस्राणि तथान्यानि कृतं युगम्

ஆயிரங்களின் நூறுகளில் எண்ணிக்கை பதினான்கு எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் நாற்பதாயிரமும் பிற (ஆண்டுகளும்) சேர்ந்து க்ருதயுகம் ஆகும்.

Verse 32

तथा शतसहस्राणि वर्षाणि दशसंख्याया / अशीतिश्च सहस्राणि कालस्त्रेतायुगस्य सः

அதேபோல் பத்து இலட்சம் ஆண்டுகளும் எண்பதாயிரம் ஆண்டுகளும்—இதுவே த்ரேதாயுகத்தின் கால அளவு.

Verse 33

सप्तैव नियुतान्याहुर्वर्षाणां मानुषेण तु / विंशतिश्च सहस्रामि कालः स द्वापरस्य च

மனித ஆண்டுக் கணக்கில் த்வாபரயுகத்தின் காலம் ஏழு நியுதங்களும் இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகளும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 34

तथा शतसहस्राणि वर्षाणां त्रीणि संख्यया / षष्टिश्चैव सहस्राणि कालः कलियुगस्य तु

அதேபோல் கலியுகத்தின் காலம் எண்ணிக்கையால் மூன்று இலட்சம் ஆண்டுகளும் அறுபது ஆயிரம் ஆண்டுகளும் (மொத்தம் 3,60,000) எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 35

एवं चतुर्युगे काल ऋतैः संध्यांशकैः स्मृतः / नियुतान्येव षडिंशान्निरसानि युगानि वै

இவ்வாறு க்ருத முதலிய யுகங்களின் சந்த்யா, சந்த்யாஂசங்களுடன் கூடிய சதுர்யுகக் காலம் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; யுகங்களின் அளவு பதினாறு நியுதங்கள் (நிராச) எனவும் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 36

चत्वारिंशत्तथा त्रीणि नियुता नीह संख्यया / विंशतिश्च सहस्राणि स संध्यांशश्चतुर्युगः

இங்கே எண்ணிக்கையால் நாற்பத்து மூன்று நியுதங்களும் இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகளும்—இதுவே சதுர்யுகத்தின் சந்த்யாஂசம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 37

एवं चतुर्युगाख्यानां साधिका ह्येकसप्ततिः / कृतत्रेतादियुक्तानां मनोरन्तरमुच्यते

இவ்வாறு க்ருத, த்ரேதா முதலிய யுகங்களுடன் கூடிய சதுர்யுகங்களின் எண்ணிக்கை எழுபத்தொன்றை மீறினால் அதையே ‘மன்வந்தரம்’ எனச் சொல்கின்றனர்।

Verse 38

मन्वन्तरस्य संख्यां तु वर्षाग्रेण निबोधत / त्रिंशत्कोट्यस्तु वर्षाणां मानुषेण प्रकीर्त्तिताः

மன்வந்தரத்தின் எண்ணிக்கையை ஆண்டளவால் அறிந்துகொள்; மனிதக் கணக்கில் அது முப்பது கோடி ஆண்டுகள் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 39

सप्त षष्टिस्तथान्यानि नियुतान्यधिकानि तु / विशतिश्च सहस्राणि कालो ऽयं साधिकं विना

இதற்கு மேலும் அறுபத்தேழு நியுதங்களும் இருபது ஆயிரமும் சேரும்; மேலதிகச் சிதறல் இன்றி இதுவே அந்தக் காலம்.

Verse 40

मन्वन्तरस्य संख्यैषा संख्या विद्भिर्द्विजैः स्मृता / मन्वन्तरस्य कालो ऽयं युगैः सार्द्धं च कीर्त्तितः

இதுவே மன்வந்தரத்தின் எண்ணிக்கை; அறிஞர் த்விஜர்கள் இதனை நினைவில் வைத்துள்ளனர். மன்வந்தரத்தின் இக்காலம் யுகங்களோடும் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 41

चतुः साहस्रयुक्तं वै प्राकृतं तत्कृतं युगम् / त्रेताशिष्टं प्रवक्ष्यामि द्वापरं कलिमेव च

நான்கு ஆயிரம் அளவுடன் கூடிய இயல்பான க்ருதயுகம் இதுவே; இனி திரேதா, த்வாபர, கலி ஆகியவற்றின் மீதியையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 42

युगपत्समयेनार्थो द्विधा वक्तुं न शक्यते / क्रमागतं मया ह्येतत्तुभ्यं नोक्त युग द्वयम्

ஒரே நேரத்தில் பொருளை இரு விதமாகச் சொல்ல இயலாது; ஆகவே வரிசையாக வந்த இதை உனக்கு இரு யுகங்களாக நான் கூறவில்லை.

Verse 43

ऋषिवंशप्रसंगेन व्याकुलत्वात्तथैव च / अत्र त्रेतायुगस्यादौ मनुः सप्तर्षयश्च ये

ரிஷிவம்சப் பிரசங்கத்தால் மனம் கலங்கியவனாய், இங்கே த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் மனுவும் அங்கு இருந்த சப்தரிஷிகளும் (குறிப்பிடப்படுகின்றனர்).

Verse 44

श्रौत स्मार्त्त च ते धर्म ब्रह्मणानुप्रचौदितम् / दाराग्निहोत्रसंबन्धमृग्यजुः सामसंहितम्

அவர்களின் ஶ்ரௌதமும் ஸ்மார்த்தமும் ஆகிய தர்மங்கள் பிரம்மனால் ஊக்குவிக்கப்பட்டவை—தார (மனைவி) மற்றும் அக்னிஹோத்ர சம்பந்தம், மேலும் ரிக்-யஜுஸ்-சாம ஸம்ஹிதைகளுடன் கூடியவை.

Verse 45

इत्यादिलक्षणं श्रौतं धर्म सप्तर्षयो ऽब्रुवन् / परंपरागतं धर्म स्मार्त्तं चाचारलक्षणम्

இவ்வாறான இலக்கணமுடைய ஶ்ரௌத தர்மத்தை சப்தரிஷிகள் உரைத்தனர்; மேலும் பரம்பரையாக வந்த, ஆசார இலக்கணமுடைய ஸ்மார்த்த தர்மத்தையும் (விளக்கினர்).

Verse 46

वर्णाश्रमाचारयुतं मनुः स्वायंभुवो ऽब्रवीत् / सत्येन ब्रह्मचर्येण श्रुतेन तपसा च वै

ஸ்வாயம்புவ மனு, வர்ணாஷ்ரம ஆசாரத்துடன் கூடிய தர்மத்தை உரைத்தார்—சத்தியம், பிரம்மச்சரியம், ஶ்ருதி (வேதம்), மற்றும் தவம் ஆகியவற்றால்.

Verse 47

तेषां तु तप्ततपसा आर्षेणोपक्रमेण तु / सप्तर्षीणां मनोश्चैव ह्याद्ये त्रेतायुगे तथा

அவர்களின் தீவிரத் தவமும், ஆर्ष மரபின் தொடக்க முறையும் ஏற்ப, த்ரேதாயுகத்தின் ஆதியில் சப்தரிஷிகளுக்கும் மனுவுக்கும் கூட (அவ்வாறே நிகழ்ந்தது).

Verse 48

अबुद्धिपूर्वकं तेषामक्रियापूर्वमेव च / अभिव्यक्तास्तु ते मन्त्रास्तारकाद्यैर्निदर्शनैः

அவர்களின் மந்திரங்கள் அறிவால் முன்கூட்டியே அமைந்ததுமல்ல, செயல் முன்பே தோன்றியதுமல்ல; நட்சத்திர முதலான குறிகளால் அவை வெளிப்பட்டன.

Verse 49

आदिकल्पे तु देवानां प्रादुर्भूतास्तु याः स्वयम् / प्राणाशेष्वथ सिद्धीनामन्यासां च प्रवर्त्तनम्

ஆதி கல்பத்தில் தேவர்களுக்கு தாமே வெளிப்பட்ட சித்திகள், உயிர்சக்தி சோர்வுறும் வேளையில் பிற சித்திகளின் இயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தின.

Verse 50

आसन्मन्त्रा व्यतीतेषु ये कल्पेषु सहस्रशः / ते मन्त्रा वै पुनस्तेषां प्रतिभायामुपस्थिताः

கடந்த ஆயிரக் கணக்கான கல்பங்களில் இருந்த மந்திரங்கள், மீண்டும் அவர்களின் உள்ளுணர்வில் தோன்றின.

Verse 51

ऋचो यजूंषि सामानि मन्त्रश्चाथर्वणानि तु / सप्तर्षिभिस्तु ते प्रोक्ताः स्मार्त्तं धर्मं मनुर्जगौ

ரிக், யஜுஸ், சாமம், அதர்வ மந்திரங்கள்—இவற்றை சப்தரிஷிகள் உரைத்தனர்; ஸ்மார்த்த தர்மத்தை மனு பாடினார்.

Verse 52

त्रेतादौ संहिता वेदाः केवला धर्मसेतवः / संरोधादायुषश्चैव वर्त्स्यन्ते द्वापरेषु वै

திரேதையின் தொடக்கத்தில் வேதங்கள் சங்கிதை வடிவிலேயே, தர்மத்தின் பாலங்களாக இருந்தன; ஆயுள் குறைவதால் அவை துவாபரத்தில் (பிரிந்து) நிலவும்.

Verse 53

ऋषयस्तपसा वेदान्द्वापरादिष्वधीयते / अनादिनिधिना दिव्याः पूर्वं सृष्टाः स्वयंभुवा

ரிஷிகள் தவத்தினால் துவாபர முதலிய யுகங்களில் வேதங்களைப் பயில்கிறார்கள். அனாதி நிதி-சொரூபனான ஸ்வயம்பூ முன்பே தெய்வீக ரிஷிகளைப் படைத்தான்.

Verse 54

सधर्माः सव्रताः सांगा यथाधर्मं युगेयुगे / विक्रियन्ते समानार्था वेदवादा यथायुगम्

தர்மம், விரதம், வேதாங்கங்கள் உடனான வேதவாக்குகள் யுகம் யுகமாக தர்மத்திற்கேற்ப நடை பெறுகின்றன. பொருள் ஒன்றே இருந்தாலும் யுகத்திற்கேற்ப அவை மாறுபடுகின்றன.

Verse 55

आरंभयज्ञाः क्षत्राश्च हविर्यज्ञा विशस्तथा / परिचारयज्ञाः शूद्रास्तु जपयज्ञा द्विजोत्तमाः

க்ஷத்திரியர்கள் ஆரம்ப-யாகங்களைச் செய்கின்றனர்; வைசியர்கள் ஹவிர்-யாகங்களை நடத்துகின்றனர். சூத்ரர்கள் பரிசார-யாகத்தில் ஈடுபடுகின்றனர்; சிறந்த த்விஜர்கள் ஜப-யாகத்தைச் செய்கின்றனர்.

Verse 56

तदा प्रमुदिता वर्णास्त्रेतायां धर्मपालिताः / क्रियावन्तः प्रजावन्तः समृद्धाः सुखिनस्तथा

அப்போது திரேதா யுகத்தில் தர்மத்தால் காக்கப்பட்ட வர்ணங்கள் மகிழ்ந்தன—கிரியையுடையோர், சந்ததியுடையோர், செழிப்புடையோர், இன்பமுடையோரும் ஆனார்கள்.

Verse 57

ब्राह्मणाननुर्त्तन्ते क्षत्रियाः क्षत्रियान्विशः / वैश्यानुवर्त्तिनः शुद्राः परस्परमनुव्रताः

க்ஷத்திரியர்கள் பிராமணர்களைத் தொடர்கிறார்கள்; வைசியர்கள் க்ஷத்திரியர்களைத் தொடர்கிறார்கள். சூத்ரர்கள் வைசியர்களைத் தொடர்வோர்; அனைவரும் பரஸ்பரம் ஒருவரின் நியமத்தை மற்றொருவர் பின்பற்றுவோர்.

Verse 58

शुभाः प्रवृत्तयस्तेषां धर्मा वर्णाश्रमास्तथा / संकल्पितेन मनसा वाचोक्तेन स्वकर्मणा

அவர்களின் செயல்நோக்கங்கள் நல்வழியாயின; வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களும் அப்படியே—மனத்தின் சங்கல்பத்தாலும், வாக்கின் உரைப்பாலும், தம் தம் கர்மத்தாலும்।

Verse 59

त्रेतायुगे च विफलः कर्मारंभः प्रसिद्ध्यति / आयुर्मेधा बलं रूपमारोग्यं धर्मशीलता

திரேதாயுகத்தில் பயனற்ற கர்மாரம்பமும் புகழ்பெற்றது; ஆயுள், மேதைமை, வலிமை, அழகு, ஆரோக்கியம், தர்மநட்பு ஆகியவை வளர்ந்தன।

Verse 60

सर्वसाधारणा ह्येते त्रेतायां वै भवं त्युत / वर्णाश्रमव्यवस्थानं तेषां ब्रह्मा तदाकरोत्

ஓ பவா! திரேதாயுகத்தில் இவை அனைத்தும் அனைவருக்கும் பொதுவாயிருந்தன; அப்போது பிரம்மா அவர்களுக்காக வர்ணாஶ்ரம அமைப்பை நிறுவினார்।

Verse 61

पुनः प्रजास्तु ता मोहाद्धर्मा स्तानप्यपालयन् / परस्परविरोधेन मनुं ताः पुनरभ्ययुः

மீண்டும் அந்தப் பிரஜைகள் மோகத்தால் அந்தத் தர்மங்களைப் பேணவில்லை; பரஸ்பர விரோதத்தால் அவர்கள் மீண்டும் மனுவை அணைந்தனர்।

Verse 62

पुनः स्वायंभुवो दृष्ट्वा याथातथ्यं प्रजापतिः / ध्यात्वा तु शतरूपायां पुत्रौ स उदपादयत्

மீண்டும் ஸ்வாயம்புவ பிரஜாபதி நிலைமையின் யதார்த்தத்தை கண்டு, சதரூபையில் தியானித்து இரண்டு புதல்வர்களை உண்டாக்கினார்।

Verse 63

प्रियव्रतो त्तानपादौ प्रथमौ तौ मोहीक्षितौ / ततः प्रभृति राजान उत्पन्ना दण्डधारिणः

பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்—இவ்விருவரும் முதற் அரசர்களாகக் கருதப்பட்டனர்; அன்றிலிருந்து தண்டம் ஏந்தும் அரசர்கள் தோன்றினர்।

Verse 64

प्रजानां रञ्जनाच्चैव राजानस्ते ऽभवन्नृपाः / प्रच्छन्न पापास्तैर्ये च न शक्यास्तु नराधिपैः

மக்களை மகிழ்வித்ததாலே அவர்கள் ‘நிருபர்’ எனப் பெயர் பெற்றனர்; மேலும் பிற அரசர்களால் அடக்க இயலாத மறைந்த பாவங்களையும் அவர்கள் ஒடுக்கினர்।

Verse 65

धर्मराजः स्मृतस्तेषां शास्ता वैवस्वतो यमः / वर्णानां प्रविभागाश्च त्रेतायां संप्रकीर्त्तिताः

அவர்களுக்குப் வைவர்ஸ்வத யமன் ‘தர்மராஜன்’ என்றும் ‘சாஸ்தா’ என்றும் நினைக்கப்படுகிறான்; மேலும் திரேதா யுகத்தில் வர்ணப் பிரிவுகளும் கூறப்பட்டன।

Verse 66

संभृताच्च तदा मन्त्रा ऋषिभिर्ब्रह्मणः सुतैः / यज्ञाः प्रवर्त्तिताश्चैव तदा ह्येव तु दैवतैः

அப்போது பிரம்மாவின் புதல்வரான ரிஷிகள் மந்திரங்களைச் சேகரித்தனர்; அதே வேளையில் தேவர்களால் யாகங்கள் தொடங்கப்பட்டன।

Verse 67

यामशुक्रार्जितैश्चैव सर्वसाधन संभृतैः / सार्द्धं विश्वभुजा चैव देवेन्द्रेण महौजसा

யாமன், சுக்ரன் ஆகியோரால் ஈட்டப்பட்டு எல்லாச் சாதனங்களாலும் நிறைந்தவையாக, விஸ்வபுஜனுடன் மகா ஒளியுடைய தேவேந்திரனோடும் (அவை நிகழ்ந்தன)।

Verse 68

स्वायंभुवेंऽतरे देवैर्यज्ञस्तैः प्राक्प्रवर्त्तितः / सत्यं जपस्तपो दानं त्रेताया धर्म उच्यते

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் முன்பே யாகத்தை நடத்தினர்; திரேதாயுகத்தில் சத்தியம், ஜபம், தவம், தானம் என்பதே தர்மம் எனப்படுகிறது.

Verse 69

तदा धर्म्मसहस्रान्ते ऽहिंसाधर्मः प्रवर्त्तते / जायन्ते च तदा शूरा आयुष्मन्तो महाबलाः

அப்போது தர்மத்தின் ஆயிரம் நிறைவில் அஹிம்சைத் தர்மம் நிலைபெறும்; அப்போது வீரரும் நீண்ட ஆயுளும் மாபெரும் வலிமையும் உடையோர் பிறக்கின்றனர்.

Verse 70

व्यस्तदण्डा महाभागा धर्मिष्ठा ब्रह्मवादिनः / पद्मपत्रायताक्षाश्च पृथूरस्काः सुसंहताः

அவர்கள் தண்டத்தை விலக்கி வைத்த மகாபாக்யர்கள், தர்மநிஷ்டர்கள், பிரம்மவாதிகள்; தாமரை இலைபோல் நீண்ட கண்கள், அகன்ற மார்பு, உறுதியான உடல் உடையோர்.

Verse 71

सिंहातङ्का महासत्त्वा मत्तमातङ्गगमिनः / महाधनुर्द्धराश्चैव त्रेतायां चक्रवर्त्तिनः

அவர்கள் சிங்கம் போல் அஞ்சாத வீரத்துடன், மாபெரும் சத்துவம் உடையோர்; மதயானை போல் நடையுடையோர்; பெரிய வில் தாங்கி, திரேதாயுகத்தில் சக்கரவர்த்திகளாக விளங்குவர்.

Verse 72

सर्वलक्षणसम्पूर्मा न्यग्रोधपरिमण्डलाः / न्यग्रोधौ तु स्मृतौ बाहू व्यामो न्यग्रोध उच्यते

அவர்கள் எல்லா லட்சணங்களாலும் நிறைந்தவர்கள், ‘ந்யக்ரோத-பரிமண்டலம்’ (ஆலமர அளவுச் சுற்றளவு) உடையவர்கள்; இரு புயங்களும் ‘ந்யக்ரோதம்’ எனக் கருதப்படுகின்றன; ஒரு வ்யாமமும் ‘ந்யக்ரோதம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 73

व्यामे नैवोछ्रयो यस्य सम ऊर्द्धं तु देहिनः / समोछ्रयपरीणाहो ज्ञेयो न्यग्रोधमण्डलः

உடலுடையவனின் மேல்பகுதியில் அகலமும் உயரமும் சமமாகவும், உயரமும் சுற்றளவும் சமமாகவும் இருப்பதை ‘ந்யக்ரோத மண்டலம்’ என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 74

चक्रं रथो मणिर्भार्या निधिरश्वो गजस्तथा / सप्तैतानि च रत्नानि सर्वेषां चक्रवर्तिनाम

சக்கரம், ரதம், மணி, மனைவி, நிதி, குதிரை, யானை—இவை ஏழும் எல்லா சக்கரவர்த்திகளுக்கும் உரிய ரத்தினங்கள்.

Verse 75

चक्रं रथो मणिः खड्गश्चर्मरत्नं च पञ्चमम् / केतुर्निधिश्च सप्तैव प्राणहीनानि चक्षते

சக்கரம், ரதம், மணி, வாள், ஐந்தாவது கவச-ரத்தினம், கேது மற்றும் நிதி—இவ்வேழும் உயிரற்றவை என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 76

भार्या पुरोहितश्चैव सेनानी रथकृच्च यः / मन्त्र्यश्वः कलभश्चैव प्राणिनः सप्त कीर्त्तिताः

மனைவி, புரோகிதர், சேனாதிபதி, ரதக்காரன், அமைச்சர், குதிரை, கலபம் (இளைய யானை)—இவை ஏழும் உயிருள்ளவை என்று புகழப்படுகின்றன.

Verse 77

रत्नान्येतानि दिव्यानि संसिद्धानि महात्मनाम् / चतुर्दश विधेयानि सर्वेषां चक्रवर्त्तिनाम्

இந்த தெய்வீக ரத்தினங்கள் மகாத்மர்களுக்கு सिद्धமாகின்றன; எல்லா சக்கரவர்த்திகளுக்கும் இவை பதினான்கு வகையாக விதேயமானவை என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 78

विष्णोरंशेन जायन्ते पृथिव्यां चक्रवर्त्तिनः / मन्वन्तरेषु सर्वेषु अतीतानागतेष्विह

விஷ்ணுவின் அம்சத்தினாலே பூமியில் சக்கரவர்த்திகள் பிறக்கின்றனர்; இங்கு எல்லா மன்வந்தரங்களிலும்—கடந்ததும் வரவிருப்பதும்—அவ்வாறே நிகழ்கிறது.

Verse 79

भूतभव्यानि यानीह वर्त्तमानानि यानि च / त्रेतायुगे च तान्यत्र जायन्ते चक्रवर्त्तिनः

இங்கு கடந்ததும் வருங்காலமும், மேலும் நிகழ்காலமும் ஆகிய அனைத்தும்—திரேதா யுகத்தில் அங்கே சக்கரவர்த்திகளாகப் பிறக்கின்றன.

Verse 80

भद्राणीमानि तेषां वै भवन्तीह महीक्षिताम् / अत्यद्भुतानि चत्वारि बलं धर्मः सुखं धनम्

அந்த மண்ணைக் காக்கும் அரசர்களுக்கு இங்கு இவை நன்மைகளாக அமைகின்றன; மிக அதிசயமான நான்கு—வலிமை, தர்மம், இன்பம், செல்வம்.

Verse 81

अन्योन्यस्याविरोधेन प्राप्यन्ते तु नृपैः समम् / अर्थो धर्मश्च कामश्च यशो विजय एव च

ஒருவருக்கொருவர் முரண்பாடின்றி அரசர்கள் இவையனைத்தையும் ஒருங்கே பெறுகின்றனர்—அர்த்தம், தர்மம், காமம், புகழ், வெற்றியும்.

Verse 82

ऐश्वर्येणाणिमाद्येन प्रभुशक्त्या तथैव च / श्रुतेन तपसा चैव मुनीनभिभवन्ति वै

ஐஸ்வர்யத்தால்—அணிமை முதலிய சித்திகளால்—மேலும் प्रभு-சக்தியால், அதுபோலவே ஸ்ருதி-ஞானமும் தவமும் கொண்டு, அவர்கள் நிச்சயமாக முனிவர்களையும் மிஞ்சுகின்றனர்.

Verse 83

बलेन तपसा चैव देवदानवमानवान् / लक्षणैश्चैव जायन्ते शरीरस्थैरमानुषैः

வலமும் தவமும் காரணமாக தேவர்கள், தானவர்கள், மனிதர்கள்—உடலில் நிலையும் அதிமானுட இலக்கணங்களுடன்—பிறக்கின்றனர்।

Verse 84

केशाःस्निग्धा ललाटोच्चा जिह्वा चास्य प्रमार्जिनी / ताम्रप्रभोष्टनेत्राश्च श्रीवत्साश्चैद्ध्वरोमशाः

அவரின் கூந்தல் மென்மையாக மின்னும்; நெற்றி உயர்ந்தது; நாவு தூய்மையாக்கும்; உதடுகளும் கண்களும் செம்பொன் ஒளியுடன்; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் உடலில் அடர்ந்த ரோமமும் உண்டு।

Verse 85

आजानुबाहवस्छैव तदाम्रहस्ताः कटौ कृशाः / न्यग्रोधपरिणाहाश्च सिंहस्कन्धास्तु मेहनाः

அவரின் கரங்கள் முழங்கால் வரை நீளமானவை; கைகள் செம்பு நிறம்; இடுப்பு மெலிந்தது; மார்பு ஆலமரம் போல் பரந்தது; தோள்கள் சிங்கத் தோள்கள் போல்; அவர் மாபெரும் வலிமையாளர்.

Verse 86

गजेद्रगतयश्चैव महाहनव एव च / पादयोश्चक्रमत्स्योन्तु शङ्खपद्मौ तुहस्तयोः

அவரின் நடை யானை அரசன் போல்; தாடை பெரிது; பாதங்களில் சக்கரமும் மீன் சின்னமும், கைகளில் சங்கமும் தாமரையும் சின்னங்களாக உள்ளன।

Verse 87

पञ्चाशीतिसहस्राणि ते राजन्त्यजरा नृपाः / असंगगतयस्तेषां चतस्रश्चक्रवर्त्तिनाम्

அந்த அஜர அரசர்கள் எண்பத்தைந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்கின்றனர்; சக்கரவர்த்திகளுக்குரிய நான்கு ‘அசங்க’ (தடையற்ற) இயக்கங்களும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 88

अन्तरिक्षे समुद्रि च पाताले पर्वतेषु च / इज्या दानं तपः सत्यं त्रेतायां धर्म उच्यते

அந்தரிக்ஷம், சமுத்திரம், பாதாளம், மலைகள் ஆகிய இடங்களிலும் திரேதாயுகத் தர்மம் எனப்படுவது—யாகம், தானம், தவம், சத்தியம்.

Verse 89

तदा प्रवर्त्तते धर्मो वर्णाश्रमविभागशः / मर्यादास्थापनार्थं च दण्डनीतिः प्रवर्त्तते

அப்போது தர்மம் வர்ண-ஆசிரமப் பிரிவின்படி நடை பெறுகிறது; ஒழுங்கை நிறுவுவதற்காக தண்டநீதி (அரசுத் தண்டம்)வும் செயல்படுகிறது.

Verse 90

त्दृष्टपुष्टाः प्रजाः सर्वा अरोगाः पूर्णमानसाः / एको वेदश्चतुष्पादस्त्रेतायुगविधौस्मृतः

அப்போது எல்லாப் பிரஜைகளும் பார்வையால் புஷ்டியடைந்து, நோயற்றவர்களாய், நிறைந்த மனத்துடன் இருப்பர்; திரேதாயுக விதியில் வேதம் ஒன்று என்றாலும் நான்கு பாதங்களுடையதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 91

त्रीणि वर्षसहस्राणि तदा जीवन्ति मानवाः / पुत्रपौत्रसमाकीर्णा म्रियन्ते च क्रमेण तु

அப்போது மனிதர்கள் மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வர்; மகன்-பேரன் சூழ, ஒழுங்காகவே காலம் வந்தபோது மரணமடைவார்.

Verse 92

एष त्रेतायुगे धर्मस्त्रेतासंध्यां निबोधत / त्रेतायुगस्वभावानां संध्या पादेन वर्त्तते / संध्यापादः स्वभावस्तु सोंऽशपदेन तिष्ठति

இதுவே திரேதாயுகத் தர்மம்; திரேதா-சந்தியைக் கேளுங்கள். திரேதாயுக இயல்புகளின் சந்தி ஒரு பாதத்தால் நடைபெறும்; அந்த சந்தியின்பாத இயல்பு அಂசப் பதத்தில் நிலைத்திருக்கும்.