Adhyaya 22

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे आदित्यव्यूहकीर्त्तनं नामैकविंशतितमो ऽध्यायः सूत उवाच स्वायंभूवनिसर्गे तु व्याख्यातान्यन्तराणि च / भविष्याणि च सर्वाणि तेषां वक्ष्याम्यनुक्रमम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘ஆதித்யவ்யூஹகீர்த்தனம்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—ஸ்வாயம்புவ சிருஷ்டியில் விளக்கப்பட்ட மன்வந்தரங்களையும், இனி வரவிருப்பவைகளையும், அவற்றின் வரிசையுடன் நான் உரைப்பேன்.

Verse 2

एतच्छ्रुतवा तु मुनयः पप्रच्छू रोमहर्षणम् / सूर्याचन्द्रमसोश्चारं ग्रहाणां चैव सर्वशः

இதைக் கேட்ட முனிவர்கள் ரோமஹர்ஷணரை வினவினர்—சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் இயக்கமும், எல்லா கிரகங்களின் சஞ்சாரமும் எவ்வாறு?

Verse 3

ऋषय ऋचुः / भ्रमन्ति कथमेतानि ज्योतीषि दिवमण्डलम् / अव्यूहेन च सर्वाणि तथैवासंकरेण वा

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்த ஜ்யோதிர்கள் விண்மண்டலத்தில் எவ்வாறு சுழல்கின்றன? இவை அனைத்தும் எந்த அமைப்புமின்றி, அல்லது ஒன்றோடொன்று கலக்காமலே எவ்வாறு இயங்குகின்றன?

Verse 4

कश्चिद्भामयते तानि भ्रमन्ते यदि वा स्वयम् / एतद्वेदितुमिच्छामस्तन्नो निगद सत्तम

யாரோ இவற்றைச் சுழற்றுகிறார்களா, அல்லது இவை தாமே சுழலுகிறதா? இதை அறிய விரும்புகிறோம்; ஓ சிறந்தவரே, உண்மையை எமக்கு உரையுங்கள்।

Verse 5

सूत उवाच भूतसंमोहनं ह्येतद्वदतो मे निबोधत / प्रत्यक्षमपि दृश्यं च संमोहयति यत्प्रजाः

சூதர் கூறினார்—இது உயிர்களை மயக்கும் பொருள்; என் சொல்லைக் கேளுங்கள். கண்முன் தென்பட்டும் மக்களை மயக்கிவிடுவது இதுவே।

Verse 6

यो ऽयं चतुर्द्दिशं पुच्छे शैशुमारे व्यवस्थितः / उत्तानपादपुत्रो ऽसौ मेढीभूतो ध्रुवो दिवि

இந்த சைஷுமாரத்தின் வாலில் நான்கு திசைகளிலும் அமைந்துள்ளவன், உத்தானபாதனின் புதல்வன் துருவன்; விண்ணில் அச்சு (துரி) போல நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 7

स वै भ्रामयते नित्यं चन्द्रादित्यौ ग्रहैः सह / भ्रमन्तमनुगच्छन्ति नक्षत्राणि च चक्रवत्

அவனே எப்போதும் சந்திரன்-சூரியனை கிரகங்களுடன் சுழற்றுகிறான்; சக்கரம் போலச் சுழலும் நட்சத்திரங்கள் அவனைப் பின்தொடர்கின்றன।

Verse 8

ध्रुवस्य मनसा चासौ सर्वते ज्योतिषां गणः / सूर्याचन्द्रमसौ तारा नक्षत्राणि ग्रहैः सह

துருவனின் மனச் சங்கல்பத்தாலே எல்லா ஜ்யோதிர்கணமும்—சூரியன், சந்திரன், தாரைகள், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்களுடன்—சுழல்கிறது।

Verse 9

वातानीकमयैर्बन्धैर्ध्रुवे बद्धानि तानि वै / तेषां योगश्च भेदश्च कालश्चारस्तथैव च

அவை காற்றுக் கூட்டத்தால் ஆன பந்தங்களால் துருவத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் சேர்க்கை, பிரிவு, காலம் மற்றும் இயக்கமும் அதேபோல நிர்ணயிக்கப்பட்டவை.

Verse 10

अस्तोदयौ तथोत्पाता अयने दक्षणोत्तरे / विषुवद्ग्रहवर्णाश्च द्रुवात्सर्वं प्रवर्त्तते

அஸ்தமனம்-உதயம், மேலும் உற்பாதங்கள்; தென்-வட அயனங்கள்; விஷுவம் மற்றும் கிரகங்களின் நிறங்கள்—இவை அனைத்தும் துருவத்திலிருந்தே நிகழ்கின்றன.

Verse 11

वर्षा घर्मो हिमं रात्रिः संध्या चैव दिनं तथा / शुभाशुभं प्रजानां च ध्रुवात्सर्वं प्रवर्त्तते

மழை, வெப்பம், பனி, இரவு, சந்தியா, பகல்; மேலும் உயிர்களின் நன்மை-தீமை—இவை அனைத்தும் துருவத்திலிருந்தே நிகழ்கின்றன.

Verse 12

ध्रुवेणाधिष्टितश्चैव सूर्यो ऽपो गृह्य वर्षति / तदेष दीप्त किरणः स कालग्निर्दिवाकरः

துருவத்தின் ஆதீனத்தில் சூரியன் நீரை எடுத்துக் கொண்டு மழையாக்குகிறான். அந்தத் தீப்த கதிர்களையுடைய திவாகரன் காலாக்னியைப் போன்றவன்.

Verse 13

परिवर्त्तक्रमाद्विप्रा भाभिरालोकयन् दिशः / सूर्यः किरमजालेन वायुयुक्तेन सर्वशः

ஓ விப்ரர்களே! சுழற்சி ஒழுங்கின்படி, சூரியன் காற்றுடன் இணைந்த கதிர்வலை மூலம் எல்லாத் திசைகளையும் தன் ஒளியால் பிரகாசப்படுத்துகிறான்.

Verse 14

जगतो जलमादत्ते कृत्स्नस्य द्विजसत्तमाः / आदित्यपीतं सकलं सोमः संक्रमते जलम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, ஆதித்யன் முழு உலகின் நீரை எடுத்துக் கொள்கிறான்; ஆதித்யன் அருந்திய அந்த முழு நீரையும் சோமன் (சந்திரன்) மீண்டும் நீராக மாற்றி செலுத்துகிறான்।

Verse 15

नाडीभिर्वायुयुक्ताभिर्लोकधारा प्रवर्त्तते / यत्सोमात्स्रवते ह्यंबु तदन्नेष्वेव तिष्ठति

வாயுவுடன் கூடிய நாடிகளால் உலகின் ஓட்டம் நடைபெறுகிறது; சோமனிடமிருந்து சுரக்கும் நீர் அன்னத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 16

मेघा वायुविघातेन विसृजन्ति जलं भूवि / एवमुत्क्षिप्यते चैव पतते चासकृज्जलम्

மேகங்கள் காற்றின் மோதலால் பூமியில் நீரைப் பொழிகின்றன; இவ்வாறு நீர் மேலே தூக்கப்பட்டும் மீண்டும் மீண்டும் விழுந்தும் இருக்கிறது।

Verse 17

न नाश उदकस्यास्ति तदेव परिवर्त्तते / संधारणार्थं लोकानां मायैषा विश्वनिर्मिता

நீருக்கு அழிவு இல்லை; அது மட்டும் மாற்றம் அடைகிறது. உலகங்களைத் தாங்குவதற்காக உலகம் படைத்த இந்த மாயை இதுவே।

Verse 18

अन्या मायया व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् / विश्वेशो लोककृद्देवः सहस्राक्षः प्रजापतिः

இந்த மாயையால் அசைவும் அசையாததும் உடைய மூவுலகமும் நிறைந்துள்ளது; உலகேசன், உலகை உருவாக்கும் தேவன், ஆயிரக்கண் பிரஜாபதி (இந்திரன்) ஆவான்।

Verse 19

धाता कृत्स्नस्य लोकस्य प्रभविष्णुर्दिवाकरः / सार्वलोकिकमंभो यत्तत्सोमान्नभसश्व्युतम्

முழு உலகிற்கும் விதாதாவான திவாகரன் (சூரியன்) ஆற்றல் மிகுந்தவன்; மேலும் எல்லா உலகிலும் பரவும் நீர், அது சோமனிடமிருந்து ஆகாயத்திலிருந்து விழுந்து தோன்றியது.

Verse 20

सोमाधारं जगत्सर्वमेतत्तथ्यं प्रकीर्तितम् / सूर्यादुष्णं निस्रवते सोमाच्छीतं प्रवर्त्तते

இது உண்மை எனப் புகழப்படுகிறது—முழு உலகமும் சோமனை ஆதாரமாகக் கொண்டது; சூரியனிடமிருந்து வெப்பம் வெளிப்படும், சோமனிடமிருந்து குளிர்ச்சி பரவுகிறது.

Verse 21

शीतोष्णवीर्यौं द्वावेतौ युक्त्या धारयतो जगत् / सोमाधारा नदी गङ्गा पवित्रा विमलोदका

குளிர்-வெப்பம் எனும் இரு ஆற்றல்களும் ஒழுங்குடன் உலகைத் தாங்குகின்றன; சோமத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட கங்கை நதி புனிதம், அதன் நீர் தூய்மையானது.

Verse 22

भद्रसोमपुरोगाश्च महानद्यो द्विजोत्तमाः / सर्वभूतशरीरेषु ह्यापो ह्यनुसृताश्च याः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! பத்ரசோம முதலிய மகாநதிகள் முன்னணியில் உள்ளன; மேலும் எல்லா உயிர்களின் உடல்களிலும் நீர் எங்கும் ஊடுருவி பரவி ஓடுகிறது.

Verse 23

तेषु संदह्यमानेषु जङ्गमस्थावरेषु च / धूमभूतास्तु ता ह्यापो निष्कामन्तीह सर्वशः

நடமாடும் மற்றும் நிலையான உயிர்கள் எரிக்கப்படும்போது, அந்த நீர் புகை வடிவமாய் இங்கு எங்கும் வெளியேறுகிறது.

Verse 24

तेन चाभ्राणि जायन्ते स्थानमभ्रमयं स्मृतम् / तेजोर्ऽकः सर्वभूतेभ्य आदत्ते रश्मिभिर्जलम्

அதனால் மேகங்கள் தோன்றுகின்றன; அந்த இடம் ‘அப்ரமயம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஒளிமிகு சூரியன் தன் கதிர்களால் எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் நீரை எடுத்துக் கொள்கிறான்.

Verse 25

समुद्राद्वायुसंयोगाद्वहन्त्यापो गभस्तयः / संजीवनं च सस्यानामंभस्तदमृतोपमम्

கடலுடன் காற்றின் சேர்க்கையால் சூரியக் கதிர்கள் நீரை எடுத்துச் செல்கின்றன. அந்த நீரே பயிர்களுக்கு உயிரூட்டுவது; அது அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 26

ततस्त्वृतुवशात्काले परिवत्य दिवाकरः / यच्छत्यापो हि मेघेभ्यः घुक्लाशुक्लैर्गभस्तिभिः

பின்னர் பருவத்தின் விதிப்படி காலம் வந்தபோது, திவாகரன் மாறுபட்டு, வெண்மையும் கருமையும் கலந்த கதிர்களால் மேகங்களுக்கு நீரை அளிக்கிறான்.

Verse 27

अभ्रस्थाः प्रपतन्त्यापो वायुना समुदीरिताः / सर्वभूतहितार्थाय वायुमिश्राः समन्ततः

மேகங்களில் உள்ள நீர் காற்றால் தூண்டப்பட்டு கீழே விழுகிறது; காற்றுடன் கலந்ததாக எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காகப் பொழிகிறது.

Verse 28

ततो वर्षति षण्मासान्सर्वभूतविवृद्धये / वायव्यं स्तनितं चैव वैद्युतं चाग्निसंभवम्

அப்போது எல்லா உயிர்களின் வளர்ச்சிக்காக ஆறு மாதங்கள் மழை பெய்கிறது; காற்றால் எழும் இடிமுழக்கம், மின்னல் ஒளி, அக்கினியிலிருந்து தோன்றும் தீவிரமும் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 29

मेहनाच्च मिहेधातोमघत्वं व्यजयन्ति हि / न भ्रश्यन्ति यतश्चापस्तदभं कवयो विदुः

மேஹனா மற்றும் மிஹேதாது ஆகியவற்றால் அவர்கள் மேகத்தன்மையை அடைகின்றனர்; எதனால் நீர் அழியாதோ, அதனை கவிஞர்கள் ‘அப’ என அறிவர்.

Verse 30

मेघानां पुनरुत्पत्तिश्त्रिविधा योनिरुच्यते / आग्नेया ब्रह्मजाश्चैव पक्षजाश्च पृथग्विधाः

மேகங்களின் மீள்உற்பத்திக்கு மூன்று வகை மூலங்கள் கூறப்படுகின்றன—ஆக்நேய, பிரம்மஜ, மற்றும் பக்ஷஜ; இவை தனித்தனியானவை.

Verse 31

त्रिधा मेघाः समाख्यातास्तेषां वक्ष्यामि संभवम् / आग्नेया स्तूष्णजाः प्रोक्तास्तेषां धूमप्रवर्त्तनम्

மேகங்கள் மூன்று வகையென கூறப்பட்டன; அவற்றின் தோற்றத்தை நான் சொல்கிறேன். ஆக்நேய மேகங்கள் ‘ஸ்தூஷ்ணஜ’ எனப்படும்; அவற்றின் இயக்கம் புகையால் நிகழும்.

Verse 32

शीतदुर्दिनवाता ये स्वगुणास्ते व्यवस्थिताः / महिषाश्च वाराहाश्च मत्तमातङ्गरूपिणः

குளிர், இருண்ட நாள், காற்று—இவை அவர்களின் இயல்புக் குணங்கள் உறுதியாக உள்ளன; அவர்கள் எருமை, வராகம், மதமத்த யானை போன்ற வடிவம் கொள்கின்றனர்.

Verse 33

भूत्वा धरणिमभ्येत्य रमन्ते विचरन्ति च / जीमूता नाम ते मेघा ह्येतेभ्यो जीवसंभवः

அவர்கள் உருவெடுத்து பூமியை அணுகி, மகிழ்ந்து உலாவுகின்றனர். அந்த மேகங்கள் ‘ஜீமூத’ எனப்படுகின்றன; இவற்றிலிருந்தே உயிர்களின் தோற்றம் உண்டாகிறது.

Verse 34

विद्युद्गुणविहीनाश्च जलधारा विलंबिनः / मूकमेघा महाकाया आवहस्य वशानुगाः

மின்னின் குணமற்ற, நீர்த் தாரைகள் மெதுவாய் வழியும்; மௌனமான, பெருங்காய மேகங்கள் ‘ஆவஹ’ன் ஆட்சிக்கீழ் நடக்கின்றன.

Verse 35

क्रोशमात्राच्च वर्षन्ति क्रोशार्द्धादपि वा पुनः / पर्वताग्र नितंबेषु वर्षति च रसंति च

அவை ஒரு குரோச அளவிலிருந்தும், மீண்டும் அரை குரோசிலிருந்தும் மழை பொழிகின்றன; மலைச் சிகரங்களிலும் சரிவுகளிலும் பொழிந்து முழங்குகின்றன.

Verse 36

बलाकागर्भदाश्चैव बलाकागर्भधारिणः / ब्रह्मजा नाम ते मेघा ब्रह्मनिश्वाससंभवाः

அவை பலாகா (நாரை) கருவை அளிப்பவையும், பலாகா-கருவைத் தாங்குபவையும்; ‘பிரம்மஜா’ எனப்படும் அந்த மேகங்கள் பிரம்மாவின் நிச்வாசத்திலிருந்து தோன்றினவை.

Verse 37

ते हि विद्युद्गुणोपेतास्तनयित्नुप्रियस्वनाः / तेषां शश्र्वत्प्रणादेन भूमिः स्वाङ्गरूहोद्भवा

அவை மின்னின் குணம் உடையவை, இடியின் இனிய ஒலியுடையவை; அவற்றின் இடையறா முழக்கத்தால் பூமி தன் அங்கங்களில் இருந்து முளைகளை எழுப்புகிறது.

Verse 38

राज्ञी राज्याभिषिक्तेव पुनर्यौंवनमश्नुते / तेष्वियं प्रावृडासक्ता भूतानां जीवितोद्भवा

அரசாபிஷேகம் பெற்ற ராணி மீண்டும் யௌவனம் அடைவதுபோல், இந்த மேகங்களில் பற்றுள்ள இப் பிராவிருட் எல்லா உயிர்களின் வாழ்வின் தோற்றமாகிறது.

Verse 39

द्वितीयं प्रवहं वायुं मेघास्ते तु समाश्रिताः / एतं योजनमात्राच्च साध्यर्द्धा निष्कृतादपि

இரண்டாவது ‘ப்ரவஹ’ எனும் வாயு; மேகங்கள் அதையே சார்ந்திருக்கின்றன. ஒரு யோஜனை அளவைத் தாண்டி அது சாத்யலோகத்தின் அரை எல்லை வரை, நிஷ்க்ருதி எல்லைக்கும் அப்பால் பாய்கிறது.

Verse 40

वृष्टिर्गर्भस्त्रिधा तेषां धारासारः प्रकीर्त्तितः / पुष्करावर्त्तका नाम ते मेघाः पक्षसंभवाः

அம்மேகங்களின் மழை-கர்ப்பம் மூன்று வகை; அது ‘தாராசார’ எனப் புகழப்படுகிறது. அவை இறக்கைகளிலிருந்து தோன்றிய ‘புஷ்கராவர்த்தக’ எனும் மேகங்கள்.

Verse 41

शक्रेण पक्षच्छिन्ना ये पर्वतानां महौजसाम् / कामागानां प्रवृद्धानां भूतानां शिवमिच्छता

மிகுந்த வலிமையுடைய, இறக்கையுள்ள பர்வதங்களின் இறக்கைகளை சக்ரன் (இந்திரன்) வெட்டினான்—அவை விருப்பம்போல் செல்லும், வளர்ந்த பூதஸ்வரூபங்கள்—இது சிவனின் நன்மை விருப்பத்தால் நிகழ்ந்தது.

Verse 42

पुष्करा नाम ते मेघा बृंहन्तस्तोयमत्सराः / पुष्करावर्त्तकास्तेन कारणेनेह शब्दिताः

அவை ‘புஷ்கர’ எனும் மேகங்கள்; நீரால் நிரம்பி முழங்குகின்றன. அதனால் இங்கே அவை ‘புஷ்கராவர்த்தக’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 43

नानारूपधराश्चैव महाघोरस्वनाश्च ते / कल्पान्तवृष्टेः स्रष्टारः संवर्ताग्ने र्नियामकाः

அவை பல வடிவங்களை ஏற்று, மிகக் கொடிய முழக்கத்துடன் கர்ஜிக்கின்றன. அவை கல்பாந்த மழையின் படைப்பாளிகள்; சம்வர்த்த அக்கினியின் கட்டுப்படுத்துவோர்.

Verse 44

वर्षन्त्येते युगान्तेषु तृतीयास्ते प्रकीर्त्तिताः / अनेकरूपसंस्थानाः पूरयन्तो महीतलम्

யுகாந்தங்களில் இத்தகைய மூன்றாம் மேகங்கள் மழை பொழிகின்றன; பல வடிவங்களுடன் பூமித்தளத்தை நிரப்புகின்றன।

Verse 45

वायुं पुरा वहन्तः स्युराश्रिताः कल्पसाधकाः / यान्यण्डस्य तु भिन्नस्य प्राकृतस्याभवंस्तदा

முன்னர் அவர்கள் வாயுவைத் தாங்கி, கல்பத்தை நிறைவேற்றும் ஆதாரங்களாய் இருந்தனர்; அப்போது பிளந்த இயற்கை அண்டத்தின் கூறுகளாக ஆனார்கள்।

Verse 46

यस्मिन्ब्रह्मा समुत्पन्नश्चतुर्वक्त्रः स्वयंप्रभुः / तान्येवाण्डकपालानि सर्वे मेघाः प्रकीर्त्तिताः

எந்த அண்டத்தில் தன்னொளியாய் நான்முகப் பிரம்மா தோன்றினாரோ, அந்த அண்டத்தின் ஓடுகளே அனைத்தும் ‘மேகங்கள்’ எனப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 47

तेषामाप्यायनं धूमः सर्वेषामविशेषतः / तेषां श्रेष्ठस्तु पर्जन्यश्चत्वारश्चैव दिग्गजाः

அவர்களெல்லாருக்கும் ஒரேபோல ‘தூமம்’ (ஆவி) ஊட்டமளிக்கிறது; அவர்களில் சிறந்தவன் பர்ஜன்யன், மேலும் நான்கு திக்குயானைகளும் உள்ளன।

Verse 48

गजानां पर्वतानां च मेघानां भोगिभिः सह / कुलमेकं पृथग्भूतं योनिरेका जलं स्मृतम्

யானைகள், மலைகள், மேகங்கள், மேலும் போகிகள் (நாகர்கள்) — இவர்களின் குலம் ஒன்றே, தனித்தனியாகத் தோன்றினாலும்; இவர்களின் ஒரே யோனி ‘நீர்’ என ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 49

पर्जन्यो दिग्गजा श्चैव हेमन्ते शीतसंभवाः / तुषारवृष्टिं वर्षन्ति शिष्टः सस्यप्रवृद्धये

ஹேமந்தத்தில் குளிரால் தோன்றும் பர்ஜன்யனும் திக்கானைகளும் பனிவீழ்ச்சியைப் பொழிந்து, பயிர்கள் செழிக்கச் செய்கின்றனர்।

Verse 50

षष्ठः परिवहो नाम तेषां वायुरपाश्रयः / यो ऽसौ बिबर्त्ति भगवान्गङ्गामाकाशगोचराम्

ஆறாவது ‘பரிவஹ’ எனப்படும் வாயு நீரின் ஆதாரம்; அந்தப் பகவானே ஆகாயத்தில் செல்லும் கங்கையைத் தாங்குகின்றான்।

Verse 51

दिव्यामृतजला पुण्यां त्रिधास्वातिपथे स्थिताम् / तस्या निष्यन्दतोयानि दिग्गजाः पृथुभिः करैः

தெய்வ அமுதநீரால் நிறைந்த புனித கங்கை, ஸ்வாதி பாதையில் மூன்று வடிவில் நிலைகொண்டாள்; அவளின் வழியும் நீரைத் திக்கானைகள் தங்கள் அகன்ற துதிக்கைகளால் ஓடச் செய்கின்றன।

Verse 52

शीकरं संप्रमुञ्चन्ति नीहार इति स स्मृतः / दक्षिणेन गिरिर्यो ऽसौ हेमकूट इति स्मृतः

அவர்கள் நுண்ணிய நீர்த்துளிகளைச் சிதற விடுகின்றனர்—அது ‘நீஹார’ என அழைக்கப்படுகிறது; தெற்கில் உள்ள அந்த மலை ‘ஹேமகூடம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 53

उदग्घिमवतः शैल उत्तरप्रायदक्षिणे / पुण्ड्रं नाम समाख्यातं नगरं तत्र विस्तृतम्

ஹிமவத் மலையின் வடக்கில், தெற்கை நோக்கிய அந்த மலைப்பகுதியில் ‘புண்ட்ர’ எனப் புகழ்பெற்ற நகரம் விரிந்துள்ளது।

Verse 54

तस्मिन्निपतितं वर्षं तत्तुषारसमुद्भवम् / ततस्तदा वहो वायुर्हेमवन्तं समुद्वहन्

அங்கே பனியிலிருந்து தோன்றிய மழை விழுந்தது; அப்போது வீசும் காற்று அதைச் சுமந்து ஹிமவான் மலையை நோக்கி எடுத்துச் சென்றது.

Verse 55

आनयत्यात्मयोगेन सिंचमानो महागिरिम् / हिमवन्तमतिक्रम्य वृष्टिशेषं ततः परम्

அவன் தன் யோக வல்லமையால் அதை கொண்டு வந்து மகாமலையை நனைக்கிறான்; ஹிமவானைத் தாண்டி, மீதமுள்ள மழையையும் அப்பால் எடுத்துச் செல்கிறான்.

Verse 56

इहाभ्येति ततः पश्चादपरान्तविवृद्धये / वर्षद्वयं समाख्यातं सस्यद्वयविवृद्धये

பின்னர் அது இங்கே வந்து மேற்குத் திசையின் வளர்ச்சிக்காக அமைகிறது; இருவகை மழை என்று கூறப்பட்டது, இருவகை பயிர்களின் வளர்ச்சிக்காக.

Verse 57

मेघाश्चाप्यायनं चैव सर्वमेतत्प्रकीर्त्तितम् / सूर्य एव तु वृष्टीनां स्रष्टा समुपदिश्यते

மேகங்களின் வளர்ச்சியும்—இவை அனைத்தும் கூறப்பட்டன; ஆனால் மழைகளின் படைப்பாளி சூரியனே என்று போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 58

सूर्यमूला च वै वृष्टिर्जलं सूर्यात्प्रवर्तते / ध्रुवेणाधिष्ठितः सूर्यस्तस्यां वृष्टौ प्रवर्त्तते

மழையின் மூலமே சூரியன்; நீரும் சூரியனிலிருந்தே இயக்கம் பெறுகிறது. துருவனால் ஆதரிக்கப்படும் சூரியன் அந்த மழையிலேயே செயல்படுகிறான்.

Verse 59

ध्रुवेणाधिष्टितो वायुर्वृष्टिं संहरते पुनः / ग्रहो निःसृत्य सूर्यात्तु कृत्स्ने नक्षत्रमण्डले

துருவனின் ஆதிஷ்டானத்தால் வாயு மீண்டும் மழையைச் சங்கரிக்கிறது. சூரியனிலிருந்து வெளிப்பட்ட கிரகம் முழு நட்சத்திரமண்டலத்திலும் சஞ்சரிக்கிறது.

Verse 60

चरित्वान्ते विशत्यर्कं ध्रुवेण समाधिष्ठितम् / ततः सूर्यरथस्याथ सन्निवेशं निबोधत

சஞ்சாரம் முடிவில் அது துருவனால் ஆதிஷ்டிக்கப்பட்ட அர்க்கனுள் (சூரியனுள்) புகுகிறது. அதன் பின் சூரியரதத்தின் அமைப்பை அறிந்துகொள்க.

Verse 61

संस्थितेनैकचक्रेण पञ्चारेण त्रिनाभिना / हिरण्मयेन भगवांस्तथैव हरिदर्वणा

பகவான் சூரியன் ஒரே சக்கரம், ஐந்து ஆரங்கள், மூன்று நாபிகள் கொண்ட, பொன்ன்மயமானதும் பசுமை நிற ஒளியுடனும் (ரதத்தில்) நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 62

अष्टापदनिबद्धेन षट्प्रकारैकनेमिना / चक्रेण भास्वता सूर्यः स्यन्दनेन प्रसर्पति

எட்டு பாதங்களால் கட்டப்பட்ட, ஆறு வகையுடைய ஒரே நெமி கொண்ட, ஒளிமிகு சக்கரத்துடன் சூரியன் தன் ரதத்தில் செல்கிறான்.

Verse 63

दशयोजनसाहस्रो विस्तारायामतः स्मृतः / द्विगुणो ऽस्य रथोपस्थादीषादण्डः प्रमाणतः

அதன் அகலமும் நீளமும் பத்தாயிரம் யோஜனைகள் எனக் கூறப்படுகிறது. ரதத்தின் உபஸ்தத்திலிருந்து அதன் ஈஷாதண்டு அளவில் இருமடங்கு ஆகும்.

Verse 64

स तस्य ब्रह्मणा सृष्टो रथो ह्यर्थवशेन तु / असंगः काञ्चनो दिव्यो युक्तः पवनगैर्हयैः

அவருக்காக பிரம்மா தேவைக்கேற்ப ஒரு தேரை படைத்தார். அது தெய்வீகமான பொன்னிறம் கொண்டது; பற்றற்றது; காற்றின் வேகமுடைய குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்டது.

Verse 65

छन्दोभिर्वाजिरूपैस्तु यतश्चक्रं ततः स्थितैः / वारुणस्यन्दनस्येह लक्षणैः सदृशस्तु सः

சந்தங்கள் குதிரை வடிவமாய் அமைந்து, சக்கரம் தக்க இடத்தில் நிலைத்திருந்ததால், இத்தேரு இங்கே வருணனின் ச்யந்தனத்தின் இலக்கணங்களை ஒத்ததாக இருந்தது.

Verse 66

तेनासौ सर्वते व्योम्नि भास्वता तु दिवाकरः / अथैतानि तु सूर्यस्य प्रत्यङ्गानि रथस्य ह

அத்தேரின் மூலம் ஒளிமிகு திவாகரன் ஆகாயமெங்கும் செல்கிறான். இனி சூரியனின் தேரின் அங்கங்களும் உபஅங்கங்களும் இவை எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 67

संवत्सरस्यावयवैः कल्पि तस्य यथाक्रमम् / अहस्तु नाभिः सौरस्य एकचक्रस्य वै स्मृतः

வருடத்தின் கூறுகளால் அதன் அமைப்பு முறையே வகுக்கப்பட்டது. சூரியனின் ஒருசக்கரத் தேரின் நாபியாக ‘அஹः’—நாள்—என்று கருதப்படுகிறது.

Verse 68

अराः पञ्चार्त्तवांस्तस्य नेमिः षडृतवः स्मृतः / रथनीडः स्मृतो ह्येष चायने कूबरावुभौ

அதன் அரைகள் ஐந்து ஆற்றவ காலங்களாகவும், நெமி ஆறு ऋதுக்களாகவும் நினைக்கப்படுகின்றன. இதுவே தேரின் நீடம் (இருப்பிடம்); இரு அயனங்களும் கूबरங்கள் (அச்சுத் தாங்கிகள்) எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 69

मुहूर्त्ता बन्धुरास्तस्य रम्याश्चास्य कलाः स्मृताः / तस्य काष्ठा स्मृता घोणा अक्षदण्डः क्षणस्तु वै

அவனுடைய முஹூர்த்தங்கள் அழகியவை என்றும், அவனுடைய கலைகள் இனிமையானவை என்றும் கூறப்படுகின்றன. அவனுடைய காஷ்டா ‘கோணா’ எனவும், ‘அக்ஷதண்டம்’ என்பதே க்ஷணம் எனவும் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 70

निमेषश्चानुकर्षो ऽस्य हीषा चास्य लवाःस्मृताः / रात्रिर्वरूथो धर्मो ऽस्य ध्वज ऊर्द्ध्व समुच्छ्रितः

அவனுடைய நிமேஷம் ‘அனுகர்ஷம்’ எனவும், ‘ஹீஷா’ அவனுடைய லவங்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது. இரவு அவனுடைய கவசம்; தர்மம் அவனுடைய உயர்ந்து நிற்கும் கொடி.

Verse 71

युगाक्षकोडी ते तस्य अर्थकामावुभौ स्मृतौ / सप्ताश्वरूपाश्छन्दासि वहन्तो वामतो धुरम्

அவனுடைய ‘யுகாக்ஷ’ மற்றும் ‘கோடி’—இவை இரண்டும் அர்த்தமும் காமமும் என நினைக்கப்படுகின்றன. ஏழு குதிரை-ரூபச் சந்தங்கள் இடப்புறத் துரத்தைச் சுமக்கின்றன.

Verse 72

गायत्री चैव त्रिष्टुप्य ह्यनुष्टुब्जगती तथा / पङ्क्तिश्च बृहती चैव ह्युष्णिक्चैव तु सप्तमी

காயத்ரீ, திரிஷ்டுப், அனுஷ்டுப், ஜகதீ; மேலும் பங்க்தி, ப்ருஹதீ, உஷ்ணிக்—இவை ஏழு சந்தங்களாக நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 73

चक्रमक्षे निबद्धं तु ध्रुवे चाक्षः समर्पितः / सहचक्रो भ्रमत्यक्षः सहक्षो भ्रमते ध्रुवः

சக்கரம் அச்சில் கட்டப்பட்டுள்ளது; துருவத்தில் அச்சு நிறுவப்பட்டுள்ளது. சக்கரத்துடன் அச்சு சுழல்கிறது; அச்சுடன் துருவமும் சுழல்கிறது.

Verse 74

अक्षेण सह चक्रेशो भ्रमते ऽसौ ध्रुवेरितः / एवमर्थवशात्तस्य सन्निवेशो रथस्य तु

துருவன் தூண்டுதலால் அச்சுடன் கூடிய சக்கராதிபதி சுழல்கிறான். அவ்விதமான காரணத்தினாலே அவன் ரதத்தின் அமைப்பும் அப்படியே அமைகிறது.

Verse 75

तथा संयोगभावेन संसिद्धो भासुरो रथः / तेनासौ तरणिर्देवो भास्वता सर्पते दिवि

அவ்வாறே இணைவு-நிலையால் அந்த ஒளிமிகு ரதம் நிறைவு பெறுகிறது. அதனால் தேவ-தரணி சூரியன் பிரகாசத்துடன் விண்ணில் நகர்ந்து செல்கிறான்.

Verse 76

युगाक्षकोटिसन्नद्धौ द्वौ रश्मी स्यन्दनस्य तु / ध्रुवे तौ भ्राम्यते रश्मी च चक्रयुगयोस्तु वै

அந்த ச்யந்தனத்தின் இரண்டு ரஷ்மிகள் யுக-அச்சின் முனைகளில் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவை துருவத்தைச் சுற்றி சுழல்கின்றன; சக்கர இரட்டையுடன் ரஷ்மிகளும் பரிவர்த்திக்கின்றன.

Verse 77

भ्रमतो मण्डलान्यस्य खेचरस्य रथस्य तु / युगाक्षकोटी ते तस्य दक्षिणे स्यन्दनस्य हि

வானில் செல்லும் அந்த ரதத்தின் சுழலும் வட்டங்களில், அதன் யுக-அச்சின் முனைகள் ரதத்தின் தெற்கு பக்கத்தில் அமைந்துள்ளன.

Verse 78

ध्रुवेण प्रगृहीते वै विचक्रम तुरक्षवत् / भ्रमन्तमनुगच्छेतां ध्रुवं रश्मी तु तावुभौ

துருவன் பற்றிக் கொண்டதால், அது சக்கரமற்றதாயினும் குதிரையுடன் இருப்பதுபோல் ஆகிறது. சுழலும் துருவனை அந்த இரு ரஷ்மிகளும் தொடர்ந்து செல்கின்றன.

Verse 79

युगाक्षकोटिस्तत्तस्य रश्मिभिः स्यन्दनस्य तु / कीलासक्ता यथा रज्जुर्भ्रंमते सर्वतो दिशम्

அந்த ரதத்தின் யுகதுரையின் முனையில் கட்டப்பட்ட கதிர்களால், ஆணியில் சிக்கிய கயிறு போல அது எல்லாத் திசைகளிலும் சுழல்கிறது।

Verse 80

ह्रसतस्तस्य रश्मी तु मण्डलेषूत्तरायणे / वर्द्धते दक्षिणे चैव भ्रमतो मण्डलानि तु

உத்தராயண மண்டலங்களில் அவன் கதிர் குறைகிறது; தக்ஷிணாயணத்தில் அது பெருகுகிறது; மண்டலங்களும் சுழல்கின்றன।

Verse 81

युगाक्षकोटिसंबद्धौ रश्मी द्वौ स्यन्दनस्य तु / ध्रुवेण प्रगृहीतौ वै तौ रश्मी नयतो रविम्

அந்த ரதத்தின் யுகதுரையின் முனையில் இணைந்த இரண்டு கதிர்கள் உள்ளன; துருவன் அவற்றைத் தாங்கி, அந்தக் கதிர்களே ரவியை நடத்துகின்றன।

Verse 82

आकृष्येते यदा तौ वै ध्रुवेण सम धिष्ठितौ / तदा सो ऽभ्यन्तरे सूर्यो भ्रमते मण्डलानि तु

துருவன் சமமாக நிலைநிறுத்திய அந்த இரு கதிர்கள் இழுக்கப்படும்போது, சூரியன் உள்ள்புற மண்டலங்களில் சுழல்கிறான்।

Verse 83

अशीतिर्मण्डलशतं काष्ठयोरन्तरं स्मृतम् / ध्रुवेण मुच्यमानाभ्यां रश्मिभ्यां पुनरेव तु

காஷ்டைகளுக்கிடையிலான இடைவெளி ‘அசீதி மண்டலசதம்’ (எட்டாயிரம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது; துருவன் விடுவிக்கும் அந்தக் கதிர்களால் மீண்டும் (இயக்கம்) நிகழ்கிறது।

Verse 84

तथैव बाह्यतः सूर्यो भ्रमते मण्डलानि तु / उद्वेषाटयन्स वेगेन मण्डलानि तु गच्छति

அதேபோல் வெளிப்புறத்தில் சூரியன் மண்டலங்களைச் சுற்றிச் சுழன்று, வேகமாகச் சென்று, வெறுப்பால் அலைக்கழிப்பதுபோல் அவற்றை அசைக்கின்றான்।