Adhyaya 10

Verse 1

इति श्री ब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे रुद्रप्रसववर्णनं नाम नवमो ऽध्यायः ऋषिरुवाच अस्मिन्कल्पे त्वया नोक्तः प्रादुर्भावो महात्मनः / महादेवस्य रुद्रस्य साधकैरृषिभिः सह

இவ்வாறு ஸ்ரீ பிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘ருத்ரப் பிரசவ வர்ணனம்’ எனும் ஒன்பதாம் அதிகாரம். ரிஷி கூறினார்— மகாத்மனே! இக்கல்பத்தில் சாதக ரிஷிகளுடன் மகாதேவர் ருத்ரரின் அவதாரம் நீங்கள் சொல்லவில்லை।

Verse 2

सूत उवाच उत्पत्तिरादिसर्गस्य मया प्रोक्ता समासतः / विस्तरेण प्रवक्ष्यामि नामानि तनुभिः सह

சூதர் கூறினார்— ஆதிசர்க்கத்தின் தோற்றத்தை நான் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்; இப்போது உடல்-வடிவங்களுடன் கூடிய பெயர்களை விரிவாக உரைப்பேன்।

Verse 3

पत्नीषु जनयामास महादेवः सुतान्बहून / कल्पेष्वन्येष्वतीतेषु ह्यस्मिन्कल्पे तु ताञ्शृणु

மகாதேவர் தம் மனைவியரிடத்தில் பல புதல்வர்களை உண்டாக்கினார். கடந்த பிற கல்பங்களிலும் அப்படியே; ஆனால் இக்கல்பத்தில் நிகழ்ந்தவர்களை கேள்।

Verse 4

कल्पादावात्मनस्तुल्यं सुतमध्यायत प्रभुः / प्रादुरा सीत्ततोङ्के ऽस्य कुमारो नीललोहितः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் ஆண்டவன் தன்னை ஒத்த ஒரு புதல்வனைத் தியானித்தான். அப்போது அவன் மடியில் ‘நீலலோஹித’ எனும் குமாரன் தோன்றினான்।

Verse 5

रुरोद सुस्वरं घोरं निर्दहन्निव तेजसा / दृष्ट्वा रुदन्तं सहसा कुमारं नीललोहितम्

அவன் இனிமையானதாயினும் அச்சமூட்டும் குரலில் அழுதான்; தன் தேஜஸால் எரித்துவிடுவான் போல. நীলலோஹித குமாரன் திடீரென அழுததைப் பார்த்து (அனைவரும் திகைத்தனர்)।

Verse 6

किं रोदिषि कुमारेति ब्रह्मा तं प्रत्यभाषत / सो ऽब्रवीद्देहि मे नाम प्रथमं त्वं पितामह

பிரம்மா அவனை நோக்கி—“குமாரா, ஏன் அழுகிறாய்?” என்றார். அவன்—“பிதாமஹா, முதலில் எனக்கு ஒரு நாமம் அருளுங்கள்” என்றான்.

Verse 7

रुद्रस्त्वं देव नामासि स इत्युक्तो ऽरुदत्पुनः / किं रोदिषि कुमारेति ब्रह्मा तं प्रत्यभाषत

பிரம்மா கூறினார்—“தேவா, உன் பெயர் ருத்ரன்.” என்று சொன்னதும் அவன் மீண்டும் அழுதான். பிரம்மா—“குமாரா, ஏன் அழுகிறாய்?” என்றார்.

Verse 8

नाम देहि द्वितीयं मे इत्युवाच स्वयंभुवम् / भवस्त्वं देवनाम्नासि इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः

அவன் ஸ்வயம்புவான பிரம்மாவிடம்—“எனக்கு இரண்டாம் நாமம் அருளுங்கள்” என்றான். பிரம்மா—“தேவநாமமாக நீ ‘பவ’” என்றார். அதைக் கேட்டதும் அவன் மீண்டும் அழுதான்.

Verse 9

किं रोदिषीति तं ब्रह्मा रुदन्तं प्रत्युवाच ह / तृतीयं देहि मे नाम इत्युक्तः सो ऽब्रवीत्पुनः

அழுதுகொண்டிருந்த அவனைப் பிரம்மா—“ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார். அவன் மீண்டும்—“எனக்கு மூன்றாம் நாமம் அருளுங்கள்” என்றான்.

Verse 10

शर्वस्त्वं देव नाम्नासि इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः / किं रोदिषीति तं ब्रह्मा रुदन्तं प्रत्युवाच ह

பிரம்மா கூறினார்—“தேவா, உன் பெயர் சர்வன்.” என்று சொன்னதும் அவன் மீண்டும் அழுதான். பிரம்மா அவனை நோக்கி—“ஏன் அழுகிறாய்?” என்றார்.

Verse 11

चतुर्थ देहि मे नाम इत्युक्तः सो ऽब्रवीत्पुनः / ईशानो देवनाम्नासि इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः

“எனக்கு நான்காம் பெயரைத் தாரும்” என்று கூற, அவன் மீண்டும் சொன்னான். “நீ தேவர்களில் ‘ஈசானன்’ என்ற நாமத்தால் அழைக்கப்படுவாய்” என்று கூறப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் அழுதான்.

Verse 12

किं रोदिषीति तं ब्रह्मा रुदन्तं पुनरब्रवीत् / पञ्चमं नाम देहीति प्रत्युवाच स्वयंभुवम्

அழுதுகொண்டிருந்த அவனைப் பிரம்மா மீண்டும், “ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் ஸ்வயம்புவனிடம், “ஐந்தாம் பெயரைத் தாரும்” என்று பதிலளித்தான்.

Verse 13

पशूनां त्वं पतिर्देव इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः / किं रोदिषीति तं ब्रह्मा रुदन्तं पुनरब्रवीत्

“தேவனே, நீ பசுக்களின் (பசுக்களாகிய உயிர்களின்) அதிபதி” என்று கூறப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் அழுதான். அழுதுகொண்டிருந்த அவனைப் பிரம்மா மீண்டும், “ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார்.

Verse 14

षष्ठं वै देहि मे नाम इत्युक्तः प्रत्युवाच तम् / भीमस्त्वं देव नाम्नासि इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः

“எனக்கு ஆறாம் பெயரைத் தாரும்” என்று கூற, அவன் பதிலளித்தான். “நீ தேவர்களில் ‘பீமன்’ என்ற நாமத்தால்” என்று சொல்லப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் அழுதான்.

Verse 15

किं रोदिषीति तं ब्रह्मा रुदन्तं पुनरब्रवीत् / सप्तमं देहि मे नाम इत्युक्तः प्रत्युवाच ह

அழுதுகொண்டிருந்த அவனைப் பிரம்மா மீண்டும், “ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன், “எனக்கு ஏழாம் பெயரைத் தாரும்” என்று கூறி பதிலளித்தான்.

Verse 16

उग्रस्त्वं देव नाम्नासि इत्युक्तः सो ऽरुदत्पुनः / तं रुदन्तं कुमारं तु मारोदीरिति सो ऽब्रवीत्

“உன் பெயர் உக்ர தேவன்” என்று கூறப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் அழுதான். அழுதுகொண்டிருந்த அந்தக் குமாரனை நோக்கி அவர்—“மா ரோதீḥ, அழாதே” என்றார்.

Verse 17

सो ऽब्रवीदष्टमं नाम देहि मे त्वं विभो पुनः / त्वं महादेवनामासि इत्युक्तो विरराम ह

அவன் கூறினான்—“விபோ, எனக்கு எட்டாவது நாமத்தையும் அருளுங்கள்.” “உன் பெயர் மகாதேவன்” என்று சொல்லப்பட்டதும் அவன் அமைந்தான்.

Verse 18

लब्ध्वा नामानि चैतानि ब्रह्माणं नीललोहितः / प्रोवाच नाम्नामेतेषां स्थानानि प्रदिशेति ह

இந்த நாமங்களைப் பெற்ற நீலலோஹிதன் பிரம்மாவிடம்—“இந்நாமங்களுக்குரிய நிலையங்களைச் சுட்டிக் கூறுங்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 19

ततो विसृष्टास्तनव एषां नाम्ना स्वयंभुवा / सूर्यो जलं मही वायुर्व ह्निराकाशमेव च

அப்போது ஸ்வயம்பூ பிரம்மா அந்த நாமங்களின்படி அவர்களின் தன்-வடிவங்களை வெளிப்படுத்தினார்—சூரியன், நீர், பூமி, காற்று, அக்னி, ஆகாயம் ஆகியவை.

Verse 20

दीक्षिता ब्राह्मणश्चन्द्र इत्येवं ते ऽष्टधा तनुः / तेषु पूज्यश्च वन्द्यश्च नमस्कार्यश्च यत्नतः

தீக்ஷிதன், பிராமணன், சந்திரன்—இவ்வாறு உன் தன் எட்டு வகை. அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் பூஜிக்கத்தக்கது, வணங்கத்தக்கது, முயற்சியுடன் நமஸ்கரிக்கத்தக்கது.

Verse 21

प्रोवाच तं पुनर्ब्रह्मा कुमारं नीललोहितम् / यदुक्तं ते मया पूर्वं नाम रुद्रेति वै विभो

மீண்டும் பிரம்மா நீலலோஹிதக் குமாரனை நோக்கி கூறினார்—ஓ விபோ, முன்பு நான் சொன்னதுபோலவே, உன் பெயர் ‘ருத்ரன்’ என்பதே.

Verse 22

तस्यादित्यतनुर्नाम्नः प्रथमा प्रथमस्य ते / इत्युक्ते तस्य यत्तेजश्चक्षुस्त्वासीत्प्रकाशकम्

உன் முதற் பெயர்களில் முதலாவது ‘ஆதித்யதனு’; இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அவனுடைய தேஜஸ் ஒளியளிக்கும் கண்போல் ஆனது.

Verse 23

विवेश तत्तदादित्यं तस्माद्रुद्रो ह्यसौ स्मृतः / उद्यतमस्तं यन्तं च वर्जयेद्दर्शनेरविम्

அத்தேஜஸ் அந்த ஆதித்யனுள் புகுந்தது; ஆகவே அவர் ‘ருத்ரன்’ என நினைக்கப்படுகிறார். உதயிக்கும், அஸ்தமிக்கும், நடுப்பகலில் நிற்கும் சூரியனை நேராகப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 24

शश्वच्च जायते यस्माच्छश्वत्संतिष्ठते तु यत् / तस्मात्मूर्यं न वीक्षेत आयुष्कामः शुचिः सदा

எதனால் எப்போதும் பிறப்பு உண்டாகிறதோ, எதில் எப்போதும் நிலை நிற்கிறதோ, அதனால் ஆயுளை விரும்பும் தூயவன் எப்போதும் தலைமேல் நிற்கும் சூரியனை நேராகப் பார்க்க வேண்டாம்.

Verse 25

अतीतानागतं रुद्रं विप्रा ह्याप्याययन्ति यत् / उभे संध्ये ह्युपासीना गृणन्तः सामऋग्यजुः

விப்ரர்கள் இரு சந்திகளிலும் உபாசனையில் அமர்ந்து சாம, ரிக், யஜுஸ் வேத ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடி, கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய ரூபமுடைய ருத்ரனைத் திருப்திப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 26

उद्यन्स तिष्ठते ऋक्षु मध्याह्ने च यजुःष्वथ / सामस्वथापराह्णे तु रुद्रः संविशति क्रमात्

உதய வேளையில் அவர் ரிக் வேதத்தில் நிலைகொள்கிறார்; மதியத்தில் யஜுர்வேதத்தில்; பிற்பகலில் சாமவேதத்தில் ருத்ரன் முறையே புகுகின்றான்.

Verse 27

तस्माद्भवेन्नाभ्युदितो बाह्यस्तमित एव च / न रुद्रम्प्रति मेहेत सर्वावस्थं कथं चन

ஆகையால் அவர் உதயமாவதும் இல்லை, வெளியில் செல்வதும் இல்லை, அஸ்தமிப்பதும் இல்லை; எந்த நிலையிலும் ருத்ரனை நோக்கி ஒருபோதும் அசுத்தமாக நடக்கக் கூடாது.

Verse 28

एवं युक्तान् द्विजान् देवो रुद्रस्तान्न हिनस्ति वै / ततो ऽप्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तं देवं नीललोहितम्

இவ்வாறு ஒழுங்குடன் இருப்பவரான இருபிறப்பாளர்களை தேவன் ருத்ரன் எவ்விதமும் துன்புறுத்தான்; பின்னர் பிரம்மா மீண்டும் அந்த நீலலோஹித தேவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 29

द्वितीयं नामधेयं ते मया प्रोक्तं भवेति यत् / एतस्यापो द्वितीया ते तनुर्नाम्ना भवत्विति

நான் உனக்கு இரண்டாம் நாமமாக ‘பவ’ என்று கூறினேன்; இதற்கான உன் இரண்டாம் தனு ‘ஆபः’ என்ற பெயரால் விளங்குக.

Verse 30

इत्युक्ते त्वथ तस्यासीच्छरीरस्थं रसात्मकम् / विवेश तत्तदा यस्तु तस्मादापो भवः स्मृतः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அவனுடைய உடலில் இருந்த ரசமயத் தத்துவம் அதில் புகுந்தது; அப்போது புகுந்த அந்த ரசத்தினால் ‘ஆபः’ ‘பவ’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 31

यस्माद्भवन्ति भूतानि ताभ्यस्ता भावयन्ति च / भवनाद्रावनाच्चैव भूतानामुच्यते भवः

எதனால் எல்லாப் பூதங்களும் தோன்றுகின்றனவோ, அதனால் அவை வளர்க்கப்படுகின்றன; உண்டாக்கலும் ஓடச்செய்தலும் காரணமாக அவர் ‘பவ’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 32

तस्मान्मूत्रं पुरीषं च नाप्सु कुर्वीत कर्हिचित् / न निष्ठीवेन्नावगाहेन्नैव गच्छेच्च मैथुनम्

ஆகையால் நீரில் ஒருபோதும் சிறுநீரும் மலமும் கழிக்கக் கூடாது; நீரில் துப்பக் கூடாது, அதில் மூழ்கிக் குளிக்கக் கூடாது, நீரருகே மைதுனமும் செய்யக் கூடாது.

Verse 33

न चैताः परिचक्षीत वहन्त्यो वा स्थिता अपि / मैध्यामेध्यास्त्वपामेतास्तनवो मुनिभिः स्मृताः

இந்த நீருருவங்களை—ஓடினாலும் நின்றாலும்—குற்றநோக்குடன் பார்க்கக் கூடாது; ஏனெனில் நீரின் இத்தனுக்கள் முனிவர்களால் தூயதும் அத்தூயதும் என இருவகையாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 34

विवर्णरसगन्धाश्च वर्ज्या अल्पाश्च सर्वशः / अपां योनिः समुद्रस्तु तस्मात्तं कामयन्ति ताः

நிறம், சுவை, மணம் மாறுபட்ட நீரும், மிகக் குறைந்த நீரும் முற்றிலும் விலக்கத்தக்கது; நீர்களின் யோனி சமுத்திரமே, ஆகவே அவை அதையே நாடுகின்றன.

Verse 35

मध्याश्चैवामृता ह्यापो भवन्ति प्राप्य सागरम् / तस्मादपो न रुन्धीत समुद्रं कामयन्ति ताः

சமுத்திரத்தை அடைந்தபின் நீர் இனிமையும் அமிர்தத்தன்மையும் பெறுகிறது; ஆகையால் நீரைத் தடுக்கக் கூடாது, ஏனெனில் அவை சமுத்திரத்தையே நாடுகின்றன.

Verse 36

न हिनस्ति भवो देवो य एवं ह्यप्सु वर्तते / ततो ऽब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा कुमारं नीललोहितम्

நீரில் நிலைபெற்று இருப்பவன் ஆகிய பவ தேவன் எவருக்கும் தீங்கு செய்யான். அப்போது பிரம்மா மீண்டும் நீலலோஹிதக் குமாரனிடம் கூறினார்.

Verse 37

शर्वेति यत्तृतीयं ते नाम प्रोक्तं मया विभो / तस्य भूमिस्तृतीयस्य तनुर्नाम्ना भवत्त्वियम्

விபோ! நான் உமக்கு கூறிய மூன்றாம் பெயர் ‘சர்வ’ என்பதாகும்; அந்த மூன்றாம் பெயருக்குரிய உடலாக இந்தப் பூமியே பெயருடன் அமையட்டும்.

Verse 38

इत्युक्ते यत्स्थिरं तस्य शरीरे ह्यस्थिसंज्ञितम् / विवेश तत्तदा भूमिं यस्मात्सा शर्व उच्यते

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அவன் உடலில் நிலைத்திருந்த ‘அஸ்தி’ எனப்படும் பகுதி அப்போது பூமியில் புகுந்தது; அதனால் அவள் ‘சர்வ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 39

तस्मात्कृष्टेन कुर्वीत पुरीषं मूत्रमेव च / न च्छायायां तथा मार्गे स्वच्छायायां न मेहयेत्

ஆகையால் உழுத/உகந்த இடத்தில் மலமும் மூத்திரமும் கழிக்க வேண்டும்; நிழலில், பாதையில், மேலும் தன் நிழலில்கூட மூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது.

Verse 40

शिरः प्रावृत्य कुर्वीत अन्तर्धाय तृणैर्महीम् / एवं यो वर्तते भूमौ शर्वस्तं न हिनस्ति वै

தலையை மூடி, புல்லால் மண்ணை மறைத்து அப்படிச் செய்ய வேண்டும். பூமியில் இவ்வாறு நடப்பவனை சர்வன் நிச்சயமாகத் தீங்கிழைக்கான்.

Verse 41

ततो ऽब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा कुमारं नीललोहितम् / ईशानेति चतुर्थ ते नाम प्रोक्तं मयेह यत्

அப்போது பிரம்மா நீலலோஹிதக் குமாரனை மீண்டும் கூறினார்— “ஈசானன்” என்பது உன் நான்காம் பெயர்; இதை நான் இங்கே உரைத்தேன்.

Verse 42

चतुर्थस्य चतुर्थी तु वायुर्नाम्ना तनुस्तव / इत्युक्ते यच्छरीरस्थं पञ्चधा प्राणसंज्ञितम्

நான்காமதின் நான்காம் தனு உனக்கு “வாயு” என்ற பெயரால் கூறப்பட்டது; இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன் அவன் உடலில் உள்ள “பிராணன்” எனப்படும் சக்தி ஐந்து வகையாகப் பிரிந்தது.

Verse 43

विवेश तस्य तद्वायुमीशानस्तन मारुतः / तस्मान्नैनं परिवदेत्प्रवान्तं वायुमीश्वरम्

அப்போது ஈசான ரூபமான அந்த மாருதன் அந்த வாயுவில் புகுந்தான்; ஆகையால் ஓடும் வாயு-ஈசுவரனை யாரும் பழிக்க வேண்டாம்.

Verse 44

यज्ञैर्व्यवहरन्त्येनं ये वै परिचरन्ति च / एवं युक्तं महेशानो नैव देवो हिनस्ति तम्

யாகங்களால் அவருடன் தொடர்பு கொண்டு அவரைச் சேவிப்போர்— இவ்வாறு இணைந்தவரை மகேசானன் அருளால் எந்த தேவனும் தீங்கு செய்ய முடியாது.

Verse 45

ततो ऽब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तं देवं ध५म्लमीश्वरम् / नाम यद्वै पशुपतिरित्युक्तं पञ्चमं मया

பின்னர் பிரம்மா அந்த புகைநிற ஈசுவர-ஸ்வரூப தேவனை மீண்டும் கூறினார்— “பசுபதி” என்ற பெயரை நான் உன் ஐந்தாம் பெயராகச் சொன்னேன்.

Verse 46

पञ्चमी पञ्चम स्यैषा तनुर्नाम्नाग्निरस्तु ते / इत्युक्ते यच्छरीरस्थं तेजस्तस्योष्णसंज्ञितम्

“பஞ்சமி, இது உன் ஐந்தாம் தனு ‘அக்னி’ என்ற நாமத்தால் இருக்கட்டும்” என்று கூறியபோது, அவன் உடலில் இருந்த தேஜஸ் ‘உஷ்ணம்’ என அழைக்கப்பட்டது.

Verse 47

विवेश तत्तदा ह्यग्निं तस्मात्पशुपतिस्तु सः / यस्मादग्निः पशुश्चासीद्यस्मात्पाति पशूंश्च सः

அப்போது அந்த தேஜஸ் அக்னியில் புகுந்தது; ஆகவே அவர் ‘பசுபதி’ எனப் புகழப்பட்டார். ஏனெனில் அவர் அக்னியும் ஆனார், பசுவும் ஆனார்; மேலும் பசுக்களைப் பாதுகாப்பதும் அவரே.

Verse 48

तस्मात्पशुपतेस्तस्य तनुरग्निर्निरुच्यते / तस्मादमेद्यं न दहेन्न च पादौ प्रतापयेत्

ஆகவே அந்த பசுபதியின் தனு ‘அக்னி’ எனக் கூறப்படுகிறது. அதனால் அவர் அசுத்தமானதை எரிக்கார்; பாதங்களையும் சுட்டெரிக்கார்.

Verse 49

अधस्तान्नोपदध्याच्च न चैनमतिलङ्घयेत् / नैनं पशुपतिर्देव एवं युक्तं हिनस्ति वै

இதன் கீழே எதையும் வைக்கக் கூடாது; இதைத் தாண்டவும் கூடாது. இவ்வாறு ஒழுங்குடன் இருப்பவனை தேவன் பசுபதி துன்புறுத்தார்.

Verse 50

ततो ऽब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तं देवं श्वेतपिङ्गलम् / षष्टं नाम मया प्रोक्तं तव भीमेति यत्प्रभो

பின்பு பிரம்மா அந்த வெண்மை-செம்மஞ்சள் நிறத் தேவனை மீண்டும் கூறினார்—“பிரபோ, உன் ஆறாம் நாமம் ‘பீம’ என்று நான் உரைத்தேன்.”

Verse 51

आकाशं तस्य नाम्नस्तु तनुः षष्ठी भवत्विति / इत्युक्ते सुषिरं तस्य शरीरस्थमभूच्च यत्

அவனுடைய நாமத்தின் ஆறாம் தனு ‘ஆகாசம்’ ஆகுக என்று கூறியவுடன், அவன் உடலினுள் இருந்த வெற்றிடம் ஆகாசமாகவே ஆனது.

Verse 52

विवेश तत्तदाकाशं तस्माद्भीमस्य सा तनुः / यदाकाशे स्मृतो देवस्तस्मान्ना संवृतः क्वचित्

அவன் அந்தந்த ஆகாசத்தில் புகுந்தான்; ஆகவே பீமனுடைய அந்தத் தனு ஆகாசமயமானது. ஆகாசத்தில் தேவனை நினைத்தால், அவர் எங்கும் மறைக்கப்படார்.

Verse 53

कुर्यान्मूत्रं पुरीषं वा न भुञ्जीत पिबेन्न वा / मैथुनं वापि न चरेदुच्छिष्टानि च नोत्क्षिपेत्

அவன் சிறுநீர் அல்லது மலத்தை விடக்கூடாது; உண்ணவும் குடிக்கவும் கூடாது; மைதுனம் செய்யக்கூடாது; உச்சிஷ்டங்களையும் எறியக்கூடாது.

Verse 54

न हिनस्ति च तं देवो यो भीमे ह्येवमाचरेत् / ततो ऽब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तं देवं सबलं प्रभुम्

பீமனிடம் இவ்வாறு நடப்பவனை தேவன் தீங்கு செய்யார். பின்னர் பிரம்மா மீண்டும் அந்த வலமிகு பிரபு தேவனிடம் கூறினார்.

Verse 55

सप्तमं यन्मया प्रोक्तं नामोग्रेति तव प्रभो / तस्य नाम्नस्तनुस्तुभ्यं द्विजो भवति दीक्षितः

பிரபுவே! நான் கூறிய ஏழாம் நாமம் ‘ஓக்ர’ என்பதாகும்; அந்த நாமத்தின் தனுவால் தீட்சை பெற்ற த்விஜன் உமக்கே அர்ப்பணமாகிறான்.

Verse 56

एवमुक्ते तु यत्तस्य चैतन्यं वै शरीरगम् / विवेश दीक्षितं तद्वै ब्राह्मणं सोमयाजिनम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, அவனுடைய உடலிலிருந்த சைதன்யம் உண்மையாகவே தீக்ஷித சோமயாஜி பிராமணனுள் புகுந்தது.

Verse 57

तावत्कालं स्मृतो विप्र उग्रो देवस्तु दीक्षितः / तस्मान्नेमं परिवदेन्नाश्लीलं चास्य कीर्त्तयेत्

அந்த நேரம் வரை அந்த விப்ரன் ‘உக்ர தேவன்’ எனத் தீக்ஷிதனாகக் கருதப்பட வேண்டும்; ஆகவே அவனை இகழவும் கூடாது, அவனைப் பற்றி அசிங்கமாகவும் கூறக்கூடாது.

Verse 58

ते हरन्त्यस्य पाप्मानं ये वै परिवदन्ति तम् / एवं युक्तान् द्विजानुग्रो देवस्तान्न हिनस्ति वै

அவனை இகழ்பவர்கள் அவனுடைய பாவத்தை அகற்றுகின்றனர்; இவ்வாறு ஒழுங்கில் நிலைத்த இருபிறப்பினரை உக்ர தேவன் தீங்கு செய்யமாட்டான்.

Verse 59

ततोब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा तं देवं भास्करद्युतिम् / अष्टमं नाम यत् प्रोक्तं महादेवेति ते मया

பின்னர் பிரம்மா, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அந்த தேவனை நோக்கி மீண்டும் கூறினார்— ‘நான் உனக்குச் சொன்ன எட்டாவது நாமம் “மஹாதேவ” என்பதே.’

Verse 60

तस्य नाम्नो ऽष्टमस्यास्तु तनुस्तुभ्यं तु चन्द्रमाः / इत्युक्ते यन्मन स्तस्य संकल्पकमभूत्प्रभोः

அந்த எட்டாவது நாமத்தின் உருவம் உனக்குச் சந்திரனாக இருக்கட்டும்; என்று சொல்லப்பட்டபோது, அந்த प्रभுவின் மனம் உறுதியான சங்கல்பமாகியது.

Verse 61

विवेश तच्चन्द्रमसं महादेवस्ततः शशी / तस्माद्विभाव्यते ह्येष महादेवस्तु चन्द्रमाः

மகாதேவன் அந்தச் சந்திரமண்டலத்தில் புகுந்தான்; அப்பொழுது அவன் சசி ஆனான். ஆகவே இந்தச் சந்திரன் மகாதேவனே எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 62

अमावास्यां न वै छिन्द्याद्वृक्षगुल्मौषधीर्द्विजः / महादेवः स्मृतः सोमस्तस्यात्मा ह्यौषधीगणः

அமாவாசையில் த்விஜன் மரம், புதர், மூலிகைகளை வெட்டக் கூடாது. சோமன் மகாதேவனாக நினைக்கப்படுகிறான்; மூலிகைக் கூட்டமே அவனது ஆத்மஸ்வரூபம்.

Verse 63

एवं यो वर्त्तते चैह सदा पर्वणि पर्वणि / न हन्ति तं महादेवो य एवं वेद तं प्रभुम्

இங்கே ஒவ்வொரு பர்வத்திலும் இவ்வாறு எப்போதும் நடந்து, அந்தப் பிரபுவை இவ்விதம் அறிந்தவனை மகாதேவன் அழிக்கமாட்டான்.

Verse 64

गोपायति दिवादित्यः प्रजा नक्तं तु चन्द्रमाः / एकरात्रौ समेयातां सूर्या चन्द्रमसावुभौ

பகலில் ஆதித்யன் உயிர்களைப் பாதுகாக்கிறான்; இரவில் சந்திரன். ஒரே இரவில்—அமாவாசையில்—சூரியனும் சந்திரனும் இருவரும் ஒன்றாகச் சேர்கின்றனர்.

Verse 65

अमावास्यानिशायां तु तस्यां युक्तः सादा भवेत् / रुद्राविष्टं सर्वमिदं तनुभिर्न्नामभिश्च ह

அமாவாசையின் அந்த இரவில் ஒருவர் எப்போதும் ஒழுக்க-சம்யமத்துடன் இருக்க வேண்டும். இவ்வுலகம் முழுதும் ருத்ரனால் ஆவிஷ்டம்—அவரது தநுக்கள் மற்றும் நாமங்களால்.

Verse 66

एकाकी चश्चरत्येष सूर्यो ऽसौ रुद्र उच्यते / सूर्यस्य यत्प्रकाशेन वीक्षन्ते चक्षुषा प्रजाः

இந்த சூரியன் தனியேச் சஞ்சரிக்கிறான்; அவனே ருத்ரன் என அழைக்கப்படுகிறான். அவன் ஒளியாலே மக்கள் கண்களால் காண்கிறார்கள்.

Verse 67

मुक्तात्मा संस्थितो रुद्रः पिबत्यंभो गभस्तिभिः / अद्यते पीयते चैव ह्यन्नपानादिकाम्यया

முக்தாத்மா ருத்ரன் தன் கதிர்களால் நீரைப் பருகுகிறான். அன்னம், பானம் முதலிய ஆசையால் தான் உண்ணலும் பருகலும் நிகழ்கின்றன.

Verse 68

तनुरंबूद्भवा सा वै देहेष्वेवोपचीयते / यया धत्ते प्रजाः सर्वाः स्थिरीभूतेन तेजसा

நீரிலிருந்து தோன்றிய அந்தத் தனு உடல்களிலேயே வளர்கிறது. நிலைபெற்ற தேஜஸால் அது எல்லாப் பிரஜைகளையும் தாங்குகிறது.

Verse 69

पार्थिवी सा तनुस्तस्य साध्वी धारयते प्रजाः / या च स्थिता शरीरेषु भूतानां प्राणवृत्तिभिः

அவனுடைய பார்திவமான, சாத்வியான தனு பிரஜைகளைத் தாங்குகிறது. அது உயிர்களின் உடல்களில் பிராணவிருத்திகளுடன் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 70

वातात्मिका तु चैशानी सा प्राणः प्राणिनामिह / पीताशितानि पचति भूतानां जठरेष्विह

அந்த ஈசானி வாயுவுருவமே இங்கு உயிர்களின் பிராணன். உயிர்களின் வயிற்றில் குடித்ததும் உண்டதும் அவளே செரிக்கச் செய்கிறாள்.

Verse 71

तनुः पाशुपती तस्य पाचकः सो ऽग्निरुच्यते / यानीह शुषिराणि स्युर्देहेष्वन्तर्गतानि वै

அவருடைய தனு பாசுபதீ எனக் கூறப்படுகிறது; அவரைச் சமைப்பவன் (பாசகன்) அக்னி என அழைக்கப்படுகிறான். இங்கு உடல்களுக்குள் உள்ள வெற்றிடங்கள்/துளைகள் அனைத்தும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

Verse 72

वायोः संचरणार्थानि भीमा सा प्रोच्यते तनुः / वैतान्यादीक्षितानां तु या स्थितिर्ब्रह्मवादिनाम्

வாயு சஞ்சரிக்க உதவும் தனு ‘பீமா’ எனப் புகழப்படுகிறது. வைதான்யாதி தீட்சைகளால் தீட்சிக்கப்பட்ட பிரம்மவாதிகளின் நிலைமையும் அதனோடு தொடர்புடையதாகும்.

Verse 73

तनुरुग्रात्मिका सा तु तेनोग्रो दीक्षितः स्मृतः / यत्तु संकल्पकं तस्य प्रजास्विह समास्थितम्

அந்த தனு உக்ர-சுவபாவமுடையது; அதனால் அவர் ‘உக்ர’ தீட்சிதன் என நினைக்கப்படுகிறார். அவருடைய சங்கல்ப-சக்தி இங்கு பிரஜைகளில் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 74

सा तनुर्मानसी तस्य चन्द्रमाः प्राणिषु स्थितः / नवोनवो यो भवति जायमानः पुनःपुनः

அது அவருடைய மானஸீ தனு; சந்திரன் உயிரினங்களில் நிலைபெற்றுள்ளான். அவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து, எப்போதும் புதுப்புதிதாக ஆகிறான்.

Verse 75

पीयते ऽसौ यथाकालं विबुधैः पितृभिः सह / महादेवो ऽमृतात्मा स चन्द्रमा अम्मयः स्मृतः

அந்த சந்திரன் காலத்திற்கேற்ப தேவர்களாலும் பித்ருக்களாலும் சேர்ந்து பருகப்படுகிறான். அமிர்தாத்மாவான மகாதேவனே அந்த சந்திரன்; அவன் அமிர்தமயன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 76

तस्य या प्रथमा नाम्ना तनू रौद्री प्रकीर्त्तिता / पत्नी सुवर्च्चला तस्याः पुत्रश्चास्य शनैश्चरः

அவருடைய முதல் தனு ‘ரௌத்ரீ’ எனப் புகழப்படுகிறது. அவளுடைய துணைவி சுவர்ச்சலா; அவருடைய புதல்வன் சனைச்சரன்.

Verse 77

भवस्य या द्वितीया तु आपो नाम्ना तनुः स्मृता / तस्या धात्री स्मृता पत्नी पुत्रश्च उशना स्मृतः

பவனுடைய இரண்டாம் தனு ‘ஆபः’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அவளுடைய துணைவி தாத்ரீ; புதல்வன் உஷனா எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 78

शर्वस्य या तृतीयस्य नाम्नो भूमिस्तनुः स्मृता / तस्याः पत्नी विकेशी तु पुत्रो ऽस्याङ्गारकः स्मृतः

சர்வனுடைய மூன்றாம் தனு ‘பூமி’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அவளுடைய துணைவி விகேசி; புதல்வன் அங்காரகன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 79

ईशानस्य चतुर्थस्य नाम्ना वातस्तनुस्तु या / तस्याः पत्नी शिवा नाम पुत्रश्चास्या मनोजवः

ஈசானனுடைய நான்காம் தனு ‘வாத’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அவளுடைய துணைவி ‘சிவா’; புதல்வன் மனோஜவன்.

Verse 80

अविज्ञातगतिश्चैव द्वौ पुत्रौ चानिलस्य तु / नाम्ना पशुपतेर्या तु तनुरग्निर्द्विजैः स्मृता

அனிலனுக்கு இயக்கம் அறியப்படாத இரு புதல்வர்களும் உள்ளனர். மேலும் பசுபதியின் ‘அக்னி’ எனும் தனுவைத் த்விஜர்கள் நினைவுகூருகின்றனர்.

Verse 81

तस्याः पत्नी स्मृता स्वाहा स्कन्दस्तस्याः सुतः स्मृतः / नाम्ना षष्ठस्य या भीमा तनुराकाशमुच्यते

அவளுடைய கணவனுக்குப் பட்டினியாக ஸ்வாஹா என்று கூறப்படுகிறது; அவளுடைய புதல்வன் ஸ்கந்தன் என்று நினைக்கப்படுகிறது. ‘ஷஷ்ட’ என்ற பெயருடைய பயங்கரத் தனு ‘ஆகாசம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 82

दिशः पत्न्यः स्मृतास्तस्य स्वर्गश्चापि सुतः स्मृतः / अग्रा तनुः सप्तमी या दीक्षितो ब्राह्मणः स्मृतः

அவனுடைய மனைவிகள் திசைகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; அவனுடைய புதல்வன் ஸ்வர்க்கம் என்றும் கூறப்படுகிறது. ஏழாவது ‘அக்ரா’ எனும் தனு, தீக்ஷை பெற்ற பிராமணன் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 83

दीक्षा पत्नी स्मृता तस्याः संतानः पुत्र उच्यते / नाम्नाष्टमस्य महस्तनुर्या चन्द्रमाः स्मृतः

அவளுடைய மனைவி தீக்ஷா எனச் சொல்லப்படுகிறது; ‘சந்தான’ என்பவன் புதல்வன் எனக் கூறப்படுகிறது. எட்டாவது ‘மஹः’ எனும் பெயருடையதின் தனு சந்திரன் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 84

तस्य वै रोहिणी पत्नी पुत्रस्तस्य बुधः स्मृतः / इत्येतास्तनवस्तस्य नामभिः सह कीर्तिताः

அவனுடைய மனைவி ரோஹிணி; அவனுடைய புதல்வன் புதன் (புத) என நினைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு அவனுடைய இத்தனுக்கள் பெயர்களுடன் சேர்த்து கூறப்பட்டன.

Verse 85

तासु वन्द्यो नमस्यश्च प्रतिनामतनूषु वै / सूर्येप्सूर्व्यां तथा वायावग्नौ व्योम्न्यथ दीक्षिते

அந்த ஒவ்வொரு பெயர்-தனுவிலும் அவர் வணங்கத்தக்கவர், நமஸ்கரிக்கத் தக்கவர்—சூரியனில், பூமியில், வாயுவில், அக்னியில், ஆகாசத்தில், மேலும் தீக்ஷை பெற்றவரிலும்.

Verse 86

भक्तैस्तथा चन्द्रमसि भत्तया वन्द्यस्तु नामभिः / एवं यो वेत्ति तं देवं तनुभिर्नामभिश्च ह

பக்தர்கள் சந்திரமண்டலத்திலும் பக்தியுடன் அவன் நாமங்களால் வணங்கட்டும். இவ்வாறு அந்த தேவனை அவன் வடிவங்களும் நாமங்களும் உடன் அறிந்தவன்.

Verse 87

प्रजावानेति सायुज्यमीश्वरस्य भवस्य सः / इत्येतद्वो मया प्रोक्तं गुह्यं भीमास्य यद्यशः

‘ப்ரஜாவான்’ என்ற நாமத்தால் அவன் பவ-ஈஸ்வரனின் சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான். பீமாஸ்யனின் புகழுடன் தொடர்புடைய இந்த மறைபொருளை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

Verse 88

शन्नो ऽस्तु द्विपदे विप्राः शन्नो ऽस्तु च चतुष्पदे / एतत्प्रोक्तमिदानीं च तनूनां नामभि सह / महादेवस्य देवस्य भृगोस्तु शृणुत प्रजाः

விப்ரர்களே, இருகாலிகளுக்கு நன்மை உண்டாக; நால்காலிகளுக்கும் நன்மை உண்டாக. இப்போது தநுக்களின் நாமங்களுடன் இது உரைக்கப்பட்டது; மக்களே, ப்ருகுவின் வாயிலாக தேவாதிதேவனான மகாதேவனின் மகிமையை கேளுங்கள்.