Adhyaya 67

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उवोद्धात पादे भार्गवचरिते अमावसुवंशानुकीर्त्तनं नाम षट्षष्टितमो ऽध्यायः // ६६// आयोः पुत्रा महात्मानः पञ्चैवासन्महाबलाः / स्वर्भानुत नयायां ते प्रभायां जज्ञिरे नृपाः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில் மூன்றாம் உவோத்தாதபாதம், பார்கவ சரிதத்தில் ‘அமாவசு வம்சானுகீர்த்தனம்’ எனும் அறுபத்தாறு ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. மகாத்மா ஆயுவுக்கு ஐந்து மகாபலமிக்க புதல்வர்கள் இருந்தனர்; ஸ்வர்பானுவின் மகள் பிரபாவிடத்தில் அந்த அரசர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 2

नहुषः प्रथमस्तेषां क्षत्रवृद्धस्ततः स्मृतः / रंभो रजिरनेनाश्च त्रिषु लोकेषु विश्रुताः

அவர்களில் முதல்வன் நஹுஷன்; அடுத்ததாக க்ஷத்ரவிருத்தன் என நினைக்கப்படுகிறான். ரம்பன், ரஜி, அநேனன்—இவர்கள் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 3

क्षत्रवृद्धात्मजश्चैव सुनहोत्रो महायशाः / सुनहोत्रस्य दायादास्त्रयः परमधार्मिकाः

க்ஷத்ரவ்ருத்தனின் புதல்வன் மகாயசஸ்வியான சுனஹோத்ரன். சுனஹோத்ரனுக்கு பரம தர்மநிஷ்டையுடைய மூன்று வாரிசுகள் இருந்தனர்.

Verse 4

काशः शलश्च द्वावेतौ तथा गृत्समदः प्रभुः / पुत्रो गृत्समदस्यापि शुनको यस्य शौनकः

காசன், சலன்—இவ்விருவரும்; மேலும் பிரபுவான கிருத்ஸமதன். கிருத்ஸமதனின் மகன் சுனகன்; அவனே சௌனகன் எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 5

ब्राह्मणाः क्षत्रियाश्चैव वैश्याः शूद्रास्तथैव च / एतस्य वंशेसंभूता विचित्रैः कर्मभिर्द्विजाः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்கள் அனைவரும் இவ்வம்சத்தில் தோன்றினர்; இருபிறப்பினர் பலவகைச் செயல்களால் விளங்கினர்.

Verse 6

शलात्मजो ह्यार्ष्टिषेणः शिशिरस्तस्य जात्मजः / शौनकाश्चार्ष्टिषेणाश्च क्षत्रोपेता द्विजातयः

சலனின் மகன் ஆர்ஷ்டிஷேணன்; அவனுடைய மகன் சிசிரன். சௌனகர் மற்றும் ஆர்ஷ்டிஷேணர்—க்ஷத்திரியத் தேஜஸுடன் கூடிய இருபிறப்பினர்.

Verse 7

काश्यस्य काशिपो राजा पुत्रो दीर्घतपास्तथा / धन्वश्च दीर्घतपसो विद्वान्धन्वन्तरीस्ततः

காச்யனின் மகன் அரசன் காசிபன்; அவனுடைய மகன் தீர்கதபா. தீர்கதபாவின் மகன் தன்வா; தன்வாவிலிருந்து ஞானமிக்க தன்வந்தரி தோன்றினார்.

Verse 8

तपसोंऽते महातेजा जातो वृद्धस्य धीमतः / अथैनमृषयः प्रोचुः सूतं वाक्यमिद पुनः

தவத்தின் முடிவில் அந்த முதிர்ந்த ஞானியிடத்தில் மகாதேஜஸுடையவன் பிறந்தான். பின்னர் முனிவர்கள் மீண்டும் சூதரிடம் இவ்வசனம் கூறினர்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः कश्च धन्वन्तरिर्देवो मानुषेष्विह जज्ञिवान् / एतद्वेदितुमिच्छामस्तन्नोब्रूहि परन्तप

முனிவர்கள் கூறினர்—இங்கு மனிதர்களிடையே பிறந்த அந்த தேவன் தன்வந்திரி யார்? இதை அறிய விரும்புகிறோம்; பரந்தபா, எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்.

Verse 10

सूत उवाच धन्वन्तरेः संभवो ऽयं श्रूयतामिह वै द्विजाः / स संभूतः समुद्रान्ते मथ्यमाने ऽमृते पुरा

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே, தன்வந்திரியின் தோற்றத்தை கேளுங்கள். முற்காலத்தில் அமிர்தத்திற்காக கடல் கடையப்பட்டபோது அவர் கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டார்.

Verse 11

उत्पन्नः कलशात्पूर्वं सर्वतश्च श्रिया वृतः / सद्यःसंसिद्धकार्यं तं दृष्ट्वा विष्णुखस्थितः

அவர் முதலில் கலசத்திலிருந்து தோன்றி, எங்கும் திருமகளின் ஒளியால் சூழப்பட்டிருந்தார். அவன் காரியம் உடனே நிறைவேறியதைப் பார்த்த விஷ்ணு ஆகாயத்தில் நிலைத்தார்.

Verse 12

अब्जस्त्वमिति होवाच तस्मादब्जस्तु स स्मृतः / अब्जः प्रोवाच विष्णुं तं तनयो ऽस्मि तव प्रभो

அவன் “நீ அப்ஜன்” என்று கூறினான்; ஆகவே அவன் ‘அப்ஜன்’ என நினைக்கப்பட்டான். பின்னர் அப்ஜன் விஷ்ணுவிடம்—“பிரபோ, நான் உமது மகன்” என்றான்.

Verse 13

विधत्स्व भागं स्थानं च मम लोके सुरोत्तम / एवमुक्तः स दृष्ट्वा तु तथ्यं प्रोवाच स प्रभुः

ஓ சுரோத்தமா! என் உலகில் எனக்குரிய பங்கையும் இடத்தையும் நிர்ணயி. இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்தப் பிரபு உண்மையை நோக்கி யதார்த்தமாக உரைத்தார்.

Verse 14

कृतो यज्ञविभागस्तु दैतेयैर्हि सुरैस्तथा / वेदेषु विधियुक्तं च विधिहोत्रं महर्षिभिः

தைத்யரும் தேவரும் யாகத்தின் பங்கீட்டை அமைத்தனர்; மகரிஷிகள் வேதங்களில் விதியோடு கூடிய விதி-ஹோமத்தை நிறுவினர்.

Verse 15

न सक्यमिह होमं वै तुभ्यं कर्तुं कदायन / अर्वाक्सूतो ऽसि हे देव तव मन्त्रो न वै प्रभो

ஓ தேவா! இங்கே உனக்காக எந்நாளும் ஹோமம் செய்ய இயலாது; நீ ‘அர்வாக்சூதன்’—ஓ பிரபோ, உனக்கு மந்திர அதிகாரம் இல்லை.

Verse 16

द्वितीयायां तु संभूत्यां लोके ख्यातिं गमिष्यसि / अणिमादियुतां सिद्धिं गतस्तत्र भविष्यसि

இரண்டாம் பிறவியில் நீ உலகில் புகழ் அடைவாய்; அணிமா முதலிய சித்திகளைப் பெற்று அங்கேயே நிலைபெறுவாய்.

Verse 17

एतेनैव शरीरेण देवत्वं प्राप्स्यसि प्रभो / चा (च) तुर्मन्त्रैर्घृतैर्गव्यैर्यक्ष्यन्ते त्वां द्विजातयः

ஓ பிரபோ! இதே உடலோடு நீ தேவத்துவம் அடைவாய்; இருபிறப்பினர் நான்கு மந்திரங்களால், நெய் மற்றும் கோவின்பொருட்களுடன் உன்னை யஜிப்பர்.

Verse 18

अथ वा त्वं पुनश्चैव ह्यायुर्वेदं विधास्यसि / अवश्यभावीह्यर्थो ऽयं प्राग्दृष्टस्त्वब्जयोनिना

அல்லது நீ மீண்டும் ஆயுர்வேதத்தை அமைப்பாய். இது தவிர்க்கமுடியாத நிகழ்வு; இதை முன்பே தாமரை-யோனி பிரம்மா கண்டார்.

Verse 19

द्वितीयं द्वापर प्राप्य भविता त्वं न संशयः / तस्मात्तस्मै वरं दत्त्वा विष्णुरन्तर्दधे ततः

இரண்டாம் துவாபர யுகம் வந்தபோது நீ நிச்சயமாக வெளிப்படுவாய்—சந்தேகம் இல்லை. அவனுக்கு வரம் அளித்து விஷ்ணு அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 20

द्वितीये द्वापरे प्राप्ते सौनहोत्रः स काशिराट् / पुत्रकामस्तपस्तेपे नृपो दीर्घतपास्तथा

இரண்டாம் துவாபரம் வந்தபோது காசியின் அரசன் சௌனஹோத்ரன் மகன் வேண்டி நீண்ட தவம் செய்தான்.

Verse 21

अब्जं देवं तु पुत्रार्थे ह्यारिराधयिषुर्नृपः / वरेण च्छन्दयामास ततो धन्वन्तरिर्नृपम्

மகன் வேண்டி அரசன் தாமரை-தேவனை ஆராதிக்க விரைந்தான். அப்போது தன்வந்தரி வரம் அளித்து அரசனை மகிழ்வித்தார்.

Verse 22

नृप उवाच भगवन्यदि तुष्टस्त्वं पुत्रो मे गतिमान्भवेः / तथेति समनुज्ञाय तत्रैवान्तरधात्प्रभुः

அரசன் கூறினான்—பகவனே, நீங்கள் திருப்தியடைந்தால் என் மகன் வீரமும் வேகமும் உடையவனாகட்டும். ‘அப்படியே’ என்று அனுமதித்து ஆண்டவன் அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 23

तस्य गेहे समुत्पन्नो देवो धन्वन्तरिस्तदा / काशिराजो महाराजः सर्व रोगप्रणाशनः

அவருடைய இல்லத்தில் அப்போது தேவன் தன்வந்தரி தோன்றினார். அவர் காசியின் மகாராஜா; எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவர்.

Verse 24

आयुर्वेदं भरद्वाजात्प्राप्येह सभिषक्क्रियम् / तमष्टधा पुनर्व्यस्य शिष्येभ्यः प्रत्यपादयत्

பரத்வாஜரிடமிருந்து மருத்துவச் செயல்களுடன் கூடிய ஆயுர்வேதத்தைப் பெற்று, அதை மீண்டும் எட்டு பிரிவுகளாகப் பகுத்து சீடர்களுக்கு அளித்தார்.

Verse 25

धन्वन्तरिसुतश्चापि केतुमानिति विश्रुतः / अथ केतुमतः पुत्रो जज्ञे भीमरथो नृपः

தன்வந்தரியின் மகனும் ‘கேதுமான்’ எனப் புகழ்பெற்றான். பின்னர் கேதுமானின் மகனாக அரசன் பீமரதன் பிறந்தான்.

Verse 26

पुत्रो भीमरथस्यापि जातो धीमान्प्रजेश्वरः / दिवोदास इति ख्यातो वाराणस्यधिपो ऽभवत्

பீமரதனின் மகனாக அறிவுடைய பிரஜேஸ்வரன் பிறந்தான்; ‘திவோதாசன்’ எனப் புகழ்பெற்று வாராணசியின் அதிபதியானான்.

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु पुरीं वारामसीं पुरा / शून्यां निवेशयामास क्षेमको नाम राक्षसः

அதே காலத்தில், பழைய வாராமசி நகரத்தை ‘க்ஷேமக’ என்னும் இராட்சசன் வெறிச்சோடச் செய்து விட்டான்.

Verse 28

शप्ता हि सा पुरी पूर्वं निकुंभेन महात्मना / शून्या वर्षसहस्रं वै भवित्रीति पुनः पुनः

அந்தப் புரி முன்பு மகாத்மா நிகும்பனால் சபிக்கப்பட்டது—“இது மீண்டும் மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வெறுமையாக இருக்கும்” என்று.

Verse 29

तस्यां तु शप्तमात्रायां दिवोदासः प्रजेश्वरः / विषयान्ते पुरीं रम्यां गोमत्यां संन्यवेशयत्

அந்தச் சாபநிலையிலே பிரஜேஸ்வரன் திவோதாசன் தன் நாட்டின் எல்லையில் கோமதி கரையில் ஒரு அழகிய நகரை நிறுவினான்.

Verse 30

ऋषय ऊचुः वाराणसीं किमर्थं तां निकुंभः शप्तवान्पुरा / निकुंभश्चापि धर्मात्मा सिद्धक्षेत्रं शशाप यः

ரிஷிகள் கூறினர்—தர்மாத்மா நிகும்பன் முன்பு அந்த வாராணசியை எதற்காகச் சபித்தான்? சித்தக்ஷேத்திரத்தையும் சபித்த அவன் காரணம் என்ன?

Verse 31

सूत उवाच दिवोदासस्तु राजर्षिर्नगरीं प्राप्य पार्थिवः / वसते स महातेजाः स्फीतायां वै नराधिपः

சூதன் கூறினான்—ராஜரிஷி திவோதாசன் அந்த நகரை அடைந்து, மகாதேஜஸுடன் செழித்த நகரில் அரசனாக வாழ்ந்தான்.

Verse 32

एतस्मिन्नेव काले तु कृतदारो महेश्वरः / देव्याः स प्रियकामस्तु वसन्वै श्वशुरान्तिके

அதே காலத்தில் மகேஸ்வரன் திருமணத்தை நிறைவேற்றி, தேவியின் விருப்பத்திற்கிணங்க, மாமனார் அருகில் வசித்தான்.

Verse 33

देवाज्ञया पारिषदा विश्वरुपास्तपोधनाः / पूर्वोक्तरूपसंवेषैस्तोषयन्ति महेश्वरीम्

தேவஆணையினால் தவவலிமை உடைய, பலரூபப் பரிஷதர்கள் முன் கூறிய வடிவ-அலங்காரங்களை அணிந்து மகேஸ்வரியை மகிழ்விக்கின்றனர்.

Verse 34

हृष्यते तैर्महादेवो मेना नैव तु तुष्यति / जुगुप्सते सा नित्यं वै देवं देवीं तथैव च

அவர்களால் மகாதேவன் மகிழ்கிறான்; ஆனால் மேனா திருப்தியடையவில்லை. அவள் எப்போதும் தேவனையும் தேவியையும் ஒருபோலவே அருவருக்கிறாள்.

Verse 35

मम पार्श्वे त्वनाचारस्तव भर्त्ता महेश्वरः / दरिद्रः सर्वथैवेह हा कष्टं लज्जते न वै

என் பார்வையில் உன் கணவன் மகேஸ்வரன் ஒழுக்கமற்றவன்; இங்கே அவன் முற்றிலும் ஏழை—அய்யோ, அவன் வெட்கப்படவும் இல்லை.

Verse 36

मात्रा तथोक्ता वचसा स्त्रीस्वभावान्न चक्षमे / स्मितं कृत्वा तु वरदा हरपार्श्वमथागमत्

தாயின் அத்தகைய சொற்களை பெண் இயல்பால் அவள் தாங்க இயலவில்லை; ஆனால் வரமளிக்கும் தேவி புன்னகைத்து ஹரனின் அருகே சென்றாள்.

Verse 37

विषण्णवदना देवी महादेवमभाषत / नेह वत्स्याम्यहं देव नय मां स्वं निवेशनम्

முகம் சோர்ந்த தேவி மகாதேவனிடம் கூறினாள்—‘தேவா, நான் இங்கே வாழமாட்டேன்; என்னை உன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்.’

Verse 38

तथोक्तस्तु महादेवः सर्वांल्लोकान्निरीक्ष्य ह / वासार्थं रोचयामास पृथिव्यां तु द्विजोत्तमाः

அவ்வாறு கூறப்பட்டபின் மகாதேவன் எல்லா உலகங்களையும் நோக்கி, ஓ சிறந்த த்விஜர்களே, பூமியில் வாசத்திற்காக ஒரு இடத்தை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 39

वाराणसीं महातेजाः सिद्धक्षेत्रं महेश्वरः / दिवोदासेन तां ज्ञात्वा निविष्टां नगरीं भवः

மிகுந்த தேஜஸுடைய மகேஸ்வரன், வாராணசியை சித்தக்ஷேத்திரம் என அறிந்து, அது திவோதாசனால் நிறுவப்பட்ட நகரம் என்று உணர்ந்தான்।

Verse 40

पार्श्वस्थं स समाहूय गणेशं क्षेममब्रवीत् / गणेश्वर पुरीं गत्वा शून्यां वाराणसीं कुरु

அருகில் இருந்த கணேசனை அழைத்து நலம் விசாரித்து, “ஓ கணேஸ்வரா, நகரத்திற்குச் சென்று வாராணசியை வெறுமையாக்கு” என்று கூறினான்।

Verse 41

मृदुना चाभ्युपायेन अतिवीर्यः स पार्थिवः / ततो गत्वा निकुंभस्तु पुरीं वाराणसीं पुरा

மிகுந்த வீரமுடைய அந்த அரசன் மென்மையான முறையால்; பின்னர் நிகும்பன் முன்பு வாராணசி நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 42

स्वप्ने संदर्शयामास मङ्कनं नामतो द्विजम् / श्रेयस्ते ऽहं करिष्यामि स्थानं मे रोचयानघ

அவன் கனவில் ‘மங்கனன்’ என்ற த்விஜனுக்கு தரிசனம் அளித்து—“நான் உனக்கு நன்மை செய்வேன்; ஓ குற்றமற்றவனே, எனக்கான இடத்தை விரும்பி தேர்ந்தெடு” என்றான்।

Verse 43

मद्रूपां प्रतिमां कृत्वा नगर्यन्ते निवेशय / तथा स्वप्ने यथा दृष्टं सर्वं कारितवान्द्विजः

என் ரூபத்திற்குரிய பிரதிமையைச் செய்து, அதை நகரின் உள்ளே நிறுவச் செய்தான். கனவில் கண்டதுபோலவே அந்தத் த்விஜன் அனைத்தையும் நடத்தினான்.

Verse 44

नगरीद्वार्यनुज्ञाप्य राजानं तु यथाविधि / पूजा तुमहती चैव नित्यमेव प्रयुज्यते

நகரின் வாயில்காவலரின் அனுமதியைப் பெற்று, விதிப்படி அரசனிடமும் ஒப்புதல் பெற்றான். அங்கே தினந்தோறும் மகத்தான பூஜை இடையறாது நடைபெறுகிறது.

Verse 45

गन्धैर्धूपैश्च वाल्यैश्च प्रेक्षणीयेस्तथैव च / अन्नप्रदानयुक्तैश्च ह्यत्यद्भुतमिवाभवत्

நறுமணப் பொருட்கள், தூபம், பலி, காணத்தக்க விழாக்கள் ஆகியவற்றோடு, அன்னதானமும் இணைந்து அது மிக அதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 46

एवं संपूज्यते तत्र नित्यमेव गणेश्वरः / ततो वरसहस्राणि नागराणां प्रयच्छति

இவ்வாறு அங்கே கணேச்வரன் தினந்தோறும் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார். அதனால் அவர் நகரவாசிகளுக்கு ஆயிரம் வரங்களை அருள்கிறார்.

Verse 47

पुत्रान्हिरण्यमायूंषि सर्वकामांस्तथैव च / राज्ञस्तु महिषी श्रेष्टा सुयशा नाम विश्रुता

அவர் புத்திரர்கள், பொன், நீண்ட ஆயுள், மேலும் எல்லாக் காமங்களையும் அருள்கிறார். அரசனின் சிறந்த மகிஷி ‘சுயசா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 48

पुत्रार्थमागता साध्वी राज्ञा देवी प्रचोदिता / पूजां तु विपुलां कृत्वा देवी पुत्रानयाचत

மகப்பேறு வேண்டி வந்த அந்த சாத்வி தேவியை அரசன் தூண்டினான். அவள் பெரும் பூஜை செய்து தேவனிடம் புதல்வரை வேண்டினாள்.

Verse 49

पुनः पुनरथागत्य बहुशः पुत्रकारणात् / न प्रयच्छति पुत्रांस्तु निकुंभः कारणेन तु

மகப்பேறு காரணமாக அவள் மீண்டும் மீண்டும் பலமுறை வந்து வேண்டினாள்; ஆனால் நிகும்பன் ஏதோ காரணத்தால் புதல்வரை அளிக்கவில்லை.

Verse 50

क्रुध्यते यदि राजा तु तत किञ्चित्प्रवर्त्तते / अथ दीर्घेण कालेन क्रोधो राजानमाविशत्

அரசன் கோபித்தால் ஏதோ ஒன்று நிகழும்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் கோபம் அரசனை ஆட்கொண்டது.

Verse 51

भूतं त्विदं मंहद्द्वारि नागराणां प्रयच्छति / प्रीत्या वरांश्च शतशो न किञ्चिन्नः प्रयच्छति

இந்த பூதம் நகர மக்களுக்கு பெரிய வாயிலில் அருள்களை அளிக்கிறது; மகிழ்ந்து நூற்றுக்கணக்கான வரங்களைத் தருகிறது, ஆனால் எங்களுக்கு ஒன்றும் தரவில்லை.

Verse 52

मामकैः पूज्यते नित्यं नगर्यां मम चैव तु / स याचितश्च बहुशो देव्या मे पुत्रकारणात्

என் நகரில் என் மக்கள் அவனை நாள்தோறும் வழிபடுகின்றனர்; மேலும் என் அரசி தேவி மகப்பேறு காரணமாக அவனை பலமுறை வேண்டியுள்ளார்.

Verse 53

न ददाति च पुत्रं मे कृतघ्नो बहुभोजनः / अतो नार्हति पूजा तु मत्सकाशात्कथञ्चन

அந்த நன்றிகெட்டவன், மிகுந்த போகத்தில் ஈடுபடுபவன், எனக்கு என் மகனையும் தருவதில்லை; ஆகவே என் அருகில் அவன் எவ்விதத்திலும் பூஜைக்குரியவன் அல்ல.

Verse 54

तस्मात्तु नाशयिष्यामितस्य स्थानं दुरात्मनः / एवं तु स विनिश्चित्य दुरात्मा राजकिल्बिषी

ஆகவே அந்த துராத்மாவின் இடத்தை நான் அழித்துவிடுவேன். இவ்வாறு தீர்மானித்து, அரசப் பாவம் கொண்ட அந்த துராத்மன் செயல்பட்டான்.

Verse 55

स्थानं गणपतेश्तस्य नाशयामास दुर्मतिः / भग्नमायतनं दृष्ट्वा राजानमशपत्प्रभुः

அந்த தீயமதி கணபதியின் அந்த இடத்தை அழித்தான். உடைந்த ஆலயத்தைப் பார்த்த प्रभு அரசனைச் சபித்தார்.

Verse 56

यस्माद्विनापराधं मे त्वया स्थानं विनाशितम् / अकस्मात्तु पुरी शून्या भवित्रीते नराधिप

எனக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லாதபோது நீ என் இடத்தை அழித்தாய்; ஆகவே, ஓ நராதிபா, உன் நகரம் திடீரென வெறிச்சோடாகிவிடும்.

Verse 57

ततस्तेन तु शापेन शून्या वाराणसी तदा / शप्त्वा पुरीं निकुंभस्तु महादेवमथानयत्

அந்த சாபத்தால் அப்போது வாராணசி வெறிச்சோடானது. நகரத்தைச் சபித்து, நிகும்பன் பின்னர் மகாதேவரை அங்கே அழைத்து வந்தான்.

Verse 58

शून्यां पुरीं महा देवो निर्ममे पदमात्मनः / तुल्यां देवविभूत्या तु देव्याश्चैव महामनाः

மகாதேவன் தன் ஆத்மபதமாக ஒரு வெறுமை நகரை உருவாக்கினான்; மகாமனத்துடன் அதை தேவர்களின் வைபவத்துக்கு ஒப்பாகவும் தேவிக்கும் ஏற்றதாகவும் செய்தான்।

Verse 59

रमते तत्र वै देवी ह्यैश्वर्यात्सा तु विस्मिता / देव्या क्रीडार्थमीशानो देवो वाक्यमथाब्रवीत्

அங்கே தேவி தன் ஐஸ்வர்யத்தில் மகிழ்ந்து வியந்தாள்; அப்போது தேவியின் விளையாட்டிற்காக ஈசானன் இவ்வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 60

नाहं वेश्म विमोक्ष्यामि ह्यविमुक्तं हि मे गृहम् / प्रहस्यैनामथोवाच ह्यविमुक्तं हि मे गृहम् / नाहं देवि गमिष्यामि त्वन्यत्रेदं विहाय वै

நான் இந்த இல்லத்தை விட்டு விடமாட்டேன்; இது என் ‘அவிமுக்த’ இல்லம். சிரித்தபடி அவளிடம் கூறினான்—இது என் ‘அவிமுக்த’ இல்லமே. தேவியே, இதை விட்டு நான் வேறெங்கும் செல்லமாட்டேன்।

Verse 61

मया सह रमस्वेह क्षेत्रे भामिन्यनुत्तमे / तस्मात्तदविमुक्तं हि प्रोक्तं देवेन वै स्वयम्

அனுத்தம அழகியே, இக்க்ஷேத்திரத்தில் என்னுடன் சேர்ந்து மகிழ்ந்து விளையாடு; ஆகையால் தேவன் தானே இதை ‘அவிமுக்த’ என்று கூறினான்।

Verse 62

एवं वाराणसी शप्ता ह्यविमुक्तं च कीर्त्तिता / यस्मिन्वसेद्भवो देवः सर्वदेवनमस्कृतः

இவ்வாறு வாராணசி ‘அவிமுக்த’ எனப் புகழப்பட்டது; ஏனெனில் அங்கே எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் பவதேவன் (சிவன்) வாசம் செய்கிறான்।

Verse 63

युगेषु त्रिषु धर्मात्मा सह देव्या महेश्वरः / अन्तर्द्धानं कलौ याति तत्पुरं तु महात्मनः

மூன்று யுகங்களிலும் தர்மாத்மா மகேஸ்வரன் தேவியுடன் உறைகின்றான்; கலியுகத்தில் அவர் மற்றும் அந்த மகாத்மாவின் புரம் மறைந்து போகின்றது।

Verse 64

अन्तर्हिते पुरे तस्मिन्पुरी सा वसते पुनः / एवं वाराणसी शप्ता निवेशं पुनरागता

அந்த புரம் மறைந்தபின், அந்த நகரி மீண்டும் குடியிருப்பாயிற்று; இவ்வாறு சபிக்கப்பட்ட வாராணசி தன் இருப்பிடத்திற்கே மீண்டும் வந்தது।

Verse 65

भद्रसेनस्य पुत्राणां शतमुत्तमधन्विनाम् / हत्वा निवेशयामास दिवोदासो नराधिपः

பத்ரசேனனின் சிறந்த வில்லாளர்களான நூறு புதல்வர்களை வென்று கொன்று, நராதிபதி திவோதாசன் அங்கே தன் குடியிருப்பை நிறுவினான்।

Verse 66

भद्रसेनस्य राज्यं तु हतं तेन बलीयसा / भद्रसेनस्य पुत्रस्तु दुर्मदो नाम नामतः

அதிக வலிமையுடைய அவனால் பத்ரசேனனின் அரசு அழிந்தது; பத்ரசேனனின் ஒரு மகன் ‘துர்மத’ என்ற பெயருடையவன்.

Verse 67

दिवोदासेन बालेति घृणया स विसर्जितः / दिवोदासाद्दृषद्वत्यां वीरो जज्ञे प्रतर्द्दनः

திவோதாசன் ‘இவன் சிறுவன்’ என்று இரக்கத்தால் அவனை விடுவித்தான்; திவோதாசனால் த்ருஷத்வதியில் பிரதர்தனன் எனும் வீரன் பிறந்தான்।

Verse 68

तेन पुत्रेण बालेन प्रहृतं तस्य वै पुनः / वैरस्यान्त महाराज तदा तेन विधित्सता

அந்த இளம்புத்திரன் மீண்டும் அவனைத் தாக்கினான். மகாராஜா, பகை முடிவுற அப்போது அவன் அதைச் செய்ய எண்ணினான்.

Verse 69

प्रतर्दनस्य पुत्रौ द्वौ वत्सो गर्गश्च विश्रुतौ / वत्सपुत्रो ह्यलर्कस्तु सन्नतिस्तस्य चात्मजः

பிரதர்தனனுக்கு புகழ்பெற்ற இரண்டு மகன்கள்—வத்ஸன், கர்கன். வத்ஸனின் மகன் அலர்க்கன்; அவனுடைய மகன் சன்னதி.

Verse 70

अलर्कं प्रति राजर्षिं श्रोकों गीतः पुरातनैः / षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च

ராஜரிஷி அலர்க்கனைப் பற்றி பழமையோர் இச்சுலோகத்தைப் பாடினர்—அவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் அறுபது நூறு ஆண்டுகளும் (அதாவது 60,600 ஆண்டுகள்) (ஆயுள்/ஆட்சி) பெற்றான்.

Verse 71

युवा रूपेण संपन्नो ह्यलर्कः काशिसत्तमः / लोपामुद्राप्रसादेन परमायुरवाप्तवान्

காசியின் சிறந்த அலர்க்கன் இளமை வடிவில் விளங்கினான்; லோபாமுத்ரையின் அருளால் அவன் உத்தம ஆயுளைப் பெற்றான்.

Verse 72

शापस्यान्ते महाबाहुर्हत्वा क्षेमकराक्षसम् / रम्यामावासयामास पुरीं वाराणसीं नृपः

சாபம் முடிவுற்றபோது, பெருந்தோளுடைய அரசன் க்ஷேமகர ராட்சசனை வதைத்து, அழகிய வாராணசி நகரை மீண்டும் குடியமர்த்தினான்.

Verse 73

सन्नतेरपि दायादः सुनीथो नाम धार्मिकः / सुनीथस्य तु दायादः क्षैमाख्यो नाम धार्मिकः

சன்னதியின் வம்சத்தில் சுனீதன் எனும் தர்மநிஷ்டன் வாரிசானான். சுனீதனின் வாரிசு க்ஷைமன் எனும் தர்மபரன் ஆனான்.

Verse 74

क्षेमस्य केतुमान्पुत्रः सुकेतुस्तस्य चात्मजः / सुकेतुतनयश्चापि धर्मकेतुरिति श्रुतः

க்ஷைமனுக்கு கேதுமான் என்ற மகன்; அவனுக்கு சுகேது என்ற மகன். சுகேதுவின் மகனும் ‘தர்மகேது’ எனப் புகழப்பட்டான் என்று கேள்விப்படப்படுகிறது.

Verse 75

धर्मकेतोस्तु दायादः सत्यकेतुर्महारथः / सत्यकेतुसुतश्चापि विभुर्नाम प्रजेश्वरः

தர்மகேதுவின் வாரிசு மகாரதன் சத்யகேது. சத்யகேதுவின் மகன் ‘விபு’ எனும் பிரஜேஸ்வரன் ஆனான்.

Verse 76

सुविभुस्तु विभोः पुत्रः सुकुमारस्ततः स्मृतः / सुकुमारस्य पुत्रस्तु धृष्टकेतुः सुधार्मिकः

விபுவின் மகன் சுவிபு; அதன் பின் சுகுமாரன் என்று கூறப்படுகிறது. சுகுமாரனின் மகன் த்ருஷ்டகேது, மிகுந்த தர்மநிஷ்டன்.

Verse 77

धृष्टकेतोस्तु दायादो वेणुहोत्रः प्रजेश्वरः / वेणुहोत्रसुतश्चापि गार्ग्यो वै नाम विश्रुतः

த்ருஷ்டகேதுவின் வாரிசு வேணுஹோத்ரன் எனும் பிரஜேஸ்வரன். வேணுஹோத்ரனின் மகன் ‘கார்க்யன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 78

गार्ग्यस्य गर्गभूमिस्तु वंशो वत्सस्य धीमतः / ब्राह्मणाः क्षत्रियाश्चैव तयोः पुत्राः सुधार्मिकाः

கார்க்யரின் வம்சம் ‘கர்கபூமி’ எனப் புகழப்பட்டது; அறிவுடைய வத்ஸரின் வம்சமும் பிரசித்தம். அவ்விரு வம்சங்களிலும் பிராமணரும் க்ஷத்திரியரும் தோன்றி, அவர்களின் புதல்வர்கள் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர்களாயிருந்தனர்.

Verse 79

विक्रान्ता बलवन्तश्च सिहतुल्यपराक्रमाः / इत्येते काश्यपाः प्रोक्ता रजेरपि निबोधत

அவர்கள் வீரமிக்கோர், வலிமையுடையோர், சிங்கத்திற்குச் சமமான பராக்கிரமம் கொண்டோர். இவர்களே ‘காஷ்யபர்’ எனக் கூறப்பட்டனர்; இனி ரஜே பற்றியும் அறிந்துகொள்க.

Verse 80

रजेः पुत्रशतान्यासन्पञ्च वीर्यवतो भुवि / राजेयमिति विख्यातं क्षत्र सिंद्रभयावहम्

ரஜேக்கு நூறு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் பூமியில் ஐவர் சிறப்பாக வீரியமிக்கோர். அவர்களின் க்ஷத்திரிய குலம் ‘ராஜேயம்’ எனப் புகழப்பட்டது; அது பகைவர்க்கு அச்சமூட்டியது.

Verse 81

तदा देवासुरे युद्धे समुत्पन्ने सुदारुणे / देवाश्चैवासुराश्चैव पितामहमथाब्रुवन्

அப்போது தேவர்கள்–அசுரர்கள் இடையே மிகக் கொடிய போர் எழுந்தது. தேவர்களும் அசுரர்களும் இருவரும் பிதாமஹன் பிரம்மாவிடம் அப்போது கூறினர்.

Verse 82

आवयोर्भगवन्युद्धे विजेता को भविष्यति / ब्रूहि नः सर्वलोकेश श्रोतुमिच्छामहे वयम्

பகவனே! எங்கள் இந்தப் போரில் வெற்றி பெறுபவர் யார்? எல்லா உலகங்களின் ஈசனே! எங்களுக்கு உரைத்தருள்க; நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 83

ब्रह्मोवाच / येषामर्थाय संग्रामे रजिरात्तायुधः प्रभुः / योत्स्यते ते विजष्यन्ते त्रींल्लोकान्नात्र संशयः

பிரம்மா கூறினார்—போரில் ஆயுதம் ஏந்திய ஆண்டவன் ரஜி யாரின் நலனுக்காகப் போரிடுவானோ, அவர்கள் ஐயமின்றி மூவுலகையும் வெல்வார்கள்।

Verse 84

रजिर्यतस्ततो लक्ष्मीर्यतो लक्ष्मीस्ततो धृतिः / यतो धृतिस्ततो धर्मो यतो धर्मस्ततो जयः

ரஜி எங்கு உள்ளாரோ அங்கே லக்ஷ்மி; லக்ஷ்மி எங்கு உள்ளாளோ அங்கே திடநிலை. திடநிலை எங்கு உள்ளதோ அங்கே தர்மம்; தர்மம் எங்கு உள்ளதோ அங்கே வெற்றி.

Verse 85

ते देवा दानवाः सर्वे ततः श्रुत्वा रजेर्जयम् / अभ्ययुर्जयमिच्छन्तः स्तुवन्तो राजसत्तमम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் தானவர்களும் ரஜியின் வெற்றியைச் செய்தியாகக் கேட்டு, வெற்றியை நாடி, அரசர்களில் சிறந்தவரைத் துதித்தபடி அவரிடம் வந்தனர்।

Verse 86

ते हृष्टमनसः सर्वे राजानं देवदानवाः / ऊचुरस्मज्जयाय त्वं गृहाम वरकार्मुकम्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் எல்லா தேவர்களும் தானவர்களும் அரசனை நோக்கி—எங்கள் வெற்றிக்காக நீங்கள் இந்தச் சிறந்த வில்லை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்—என்று கூறினர்।

Verse 87

रजिरुवाच अहं जेष्यामि भो दैत्या देवाञ्च्छ क्रपुरोगमान् / इन्द्रो भवामि धर्मात्मा ततो योत्स्ये रणाजिरे

ரஜி கூறினார்—ஓ தைத்தியர்களே! நான் தேவர்களையும், அவர்களின் முன்னணியான இந்திரனையும் சேர்த்து வெல்வேன். தர்மமுள்ளவனாக நான் இந்திரனாகி, பின்னர் போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்வேன்।

Verse 88

दानवा ऊचुः अस्माकमिन्द्रः प्रह्लादस्तस्यार्थे विजयामहे / अस्मिन्तु समये राजंस्तिष्ठेथा देवनोदिते

தானவர்கள் கூறினர்—பிரஹ்லாதனே எங்கள் இந்திரன்; அவனுக்காகவே நாங்கள் வெற்றியை நாடுகிறோம். அரசே, இக்காலத்தில் தேவர்களின் தூண்டுதலால் இங்கேயே நிலைத்திரு.

Verse 89

स तथेति ब्रुवन्नेव देवैरप्यभिनोदितः / भविष्यसींद्रो जित्वेति देवैरपि निमन्त्रितः

அவன் ‘அப்படியே’ என்று கூறியவுடன் தேவர்களாலும் பாராட்டப்பட்டான். ‘வென்று நீ இந்திரனாவாய்’ என்று தேவர்களே அவனை அழைத்தனர்.

Verse 90

जघान दानवान्सर्वान्ये ऽवध्या वज्रपाणयः / स विप्रनष्टां देवानां परमश्रीः श्रियं वशी

வஜ்ரபாணி, கொல்ல இயலாதவர்களெனக் கருதப்பட்ட எல்லா தானவர்களையும் அழித்தான். தேவர்களின் அழிந்த பரம-ஸ்ரீயை அவன் அடக்கி மீண்டும் நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 91

निहत्य दानवान्सर्वा नाजहार रजिः प्रभुः / तं तथाह रजिं तत्र देवैः सह शतक्रतुः

எல்லா தானவர்களையும் கொன்றபோதும், ஆண்டவன் ரஜி (பதவியை/ஆட்சியை) ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே தேவர்களுடன் சதக்ரது ரஜியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 92

रजिपुत्रो ऽहमित्युक्त्वा पुनरेवाब्रहवीद्वचः / इन्द्रो ऽसि राजन्देवानां सर्वेषां नात्र संशयः

‘நான் ரஜியின் மகன்’ என்று சொல்லி, அவன் மீண்டும் கூறினான்—‘அரசே, நீயே எல்லா தேவர்களுக்கும் இந்திரன்; இதில் ஐயமில்லை.’

Verse 93

यस्याहमिन्द्रः पुत्रस्ते ख्यातिं यास्यामि शत्रुहन् / स तु शक्रवचः श्रुत्वा वञ्चितस्तेन मायया

நான், சத்ருஹன், இந்திரனின் மகன்; உன் புகழை உயர்த்துவேன் என்று கூறினான். சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட அவன், அந்த மாயையால் ஏமாற்றப்பட்டான்.

Verse 94

तथेत्येवाह वै राजा प्रीयमाणः शतक्रतुम् / तस्मिंस्तु देवसदृशे दिवं प्राप्ते महीपतौ

அரசன் சதக்ரதுவில் மகிழ்ந்து “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான். அந்த தேவரொத்த மன்னன் விண்ணுலகம் அடைந்தபோது.

Verse 95

दायाद्यमिन्द्रादा जह्नुराचार्यतनया रजेः / तानि पुत्रशतान्यस्य तच्च स्थानं शचीपतेः

ரஜேயின் ஆசாரியப் புதல்வர்கள் இந்திரனிடமிருந்து உரிமையைப் பறித்தனர். அவனுடைய நூற்றுக்கணக்கான மகன்களும் அந்தப் பதவியும்—சசீபதியின் இடமாக ஆனது.

Verse 96

समाक्रामन्त बहुधा स्वर्गलोकं त्रिविष्टपम् / ततः काले बहुतिथे समतीते महाबलः

அவர்கள் பலவிதமாக திரிவிஷ்டபம் எனும் சுவர்க்கலோகத்தை கைப்பற்ற முயன்றனர். பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின் அந்த மகாபலன்.

Verse 97

हतराज्यो ऽब्रवीच्छक्रो हतभागो बृहस्पतिम् / बदरी फलमात्रं वै पुरोडाशं विधत्स्व मे

அரசாட்சியை இழந்து, அதிர்ஷ்டம் குன்றிய சக்ரன் பிருஹஸ்பதியிடம் கூறினான்—“எனக்காக பதரி பழ அளவுக்கே புரோடாசம் அமைத்திடு.”

Verse 98

ब्रह्मर्षे येन तिष्ठेयं तेजसाप्यायितस्ततः / ब्रह्मन्कृशो ऽहं विमना त्दृतराज्यो हृतासनः

ஓ பிரம்மரிஷியே! எந்தத் தேஜஸால் நான் மீண்டும் வலிமை பெற்று நிலைபெற முடியும், அந்த வழியை அருள்க. ஓ பிராமணரே, நான் மெலிந்தவன், மனம் தளர்ந்தவன், அரசிழந்தவன், ஆசனத்தை இழந்தவன்.

Verse 99

हतौजा दुर्बलो युद्धे रजिपुत्रेः प्रसीद मे / बृहस्पतिरुवाच यद्येवं चोदितःशक्र त्वयास्यां पूर्वमेव हि

நான் தேஜஸை இழந்து போரில் பலவீனமானேன்; ஓ ரஜிபுத்திரா, என்மேல் அருள் புரிவாயாக. ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ சக்ரா, நீ இவ்வாறு தூண்டினால், முன்பே…

Verse 100

नाभविष्यत्त्वत्प्रियार्थमकर्त्तव्यं ममानघ / प्रयतिष्यामि देवेन्द्र त्वद्धितार्थं महाद्युते

ஓ குற்றமற்றவனே! உன் பிரியத்திற்காக எனக்கு செய்யக்கூடாதது எதுவும் இல்லை. ஓ தேவேந்திரா, மகத்தான ஒளியுடையவனே, உன் நலனுக்காக நான் முயல்வேன்.

Verse 101

यज्ञभागं च राज्यं च अचिरात्प्रतिपत्स्यसे / तथा शक्र गमिष्यामि मा भूत्ते विक्लवं मनः

நீ விரைவில் யாகப் பங்கையும் அரசாட்சியையும் மீண்டும் பெறுவாய். ஓ சக்ரா, நானும் அவ்வாறே செய்வேன்; உன் மனம் கலங்காதிருக்கட்டும்.

Verse 102

ततः कर्म चकारास्य तेजःसंवर्द्धनं महत् / तेषां च बुद्धिसंमोहमकरोद्बुद्धिसत्तमः

அப்போது புத்தியில் சிறந்தவர் அவனுடைய தேஜஸை வளர்க்கும் மகத்தான செயலைச் செய்தார்; மேலும் அவர்களுடைய புத்தியையும் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தினார்.

Verse 103

ते यदा तु सुसंमूडा रागान्मत्तो विधर्मिणः / ब्रह्मद्विषश्च संबृत्ता हतवीर्यपराक्रमाः

அவர்கள் ஆசையால் மயங்கி, முற்றிலும் மோகமடைந்து, அதர்மத்தில் நடந்து, பிரம்மனை வெறுப்பவர்களாக ஆனபோது, அவர்களின் வீரமும் பராக்கிரமமும் அழிந்தது.

Verse 104

ततो लेभे ऽसुरैश्वर्यमैन्द्रस्थानं तथोत्तमम् / हत्वा रजिसुतान्सर्वान्कामक्रोधपरायणान्

அப்போது அவன் அசுரர்களின் ஆட்சியையும், இந்திரனின் அந்த உயர்ந்த பதவியையும் பெற்றான்; ஏனெனில் காமமும் கோபமும் சார்ந்த ரஜியின் புதல்வர்கள் அனைவரையும் அவன் கொன்றான்.

Verse 105

य इदं च्यवनं स्थानात्प्रतिष्ठां च शतक्रतोः / शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि न स दौरात्म्यमाप्नुयात्

சதக்ரது இந்திரனின் பதவிச்சேதமும் மீளப் பெற்ற பெருமையும் பற்றிய இக்கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் தீய மனப்பான்மையை அடையார்.