Adhyaya 59

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्त मध्यमभागे तृतीय उपाद्धातपादे ऽष्टपञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५८// बृहस्पतिरुवाच ऋषयस्त्वेव मुक्तास्तु परं हर्षमुपागताः / परं शुश्रूषया भूयः पप्रच्छुस्तदनन्तरम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபாத்தாதபாதத்தில் ஐம்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ரிஷிகள் விடுதலை பெற்று பேரானந்தம் அடைந்தனர்; மேலும் கேட்கும் ஆவலால் அதன் பின் மீண்டும் வினவினர்.

Verse 2

ऋषय ऊचुः वंशानामानुपूर्व्येण राज्ञां चामिततेजसाम् / स्थितिं चैषां प्रभावं च ब्रूहि नः परिपृच्छताम्

ரிஷிகள் கூறினர்—வம்சங்களின் வரிசைப்படி, அளவற்ற தேஜஸுடைய அரசர்களின் நிலையும் அவர்களின் மகிமையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் கேட்கிறோம்.

Verse 3

एवमुक्तस्ततस्तैस्तु तदासौ लोमहर्षणः / शृण्वतामुत्तराख्याने ऋषीणां वाक्य कोविदः

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, ரிஷிவாக்கியங்களில் தேர்ந்த லோமஹர்ஷணர், கேட்கும் ரிஷிகளுக்கு அடுத்த கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

Verse 4

अख्यानकुशलो भूयः परं वाक्यमुवाच ह / ब्रुवतो मे निबोधंश्च ऋषिराह यथा मम

கதையுரையில் தேர்ந்த அவர் மீண்டும் உயர்ந்த சொல் உரைத்தார்—“நான் சொல்வதைக் கவனமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்; ரிஷி எனக்குச் சொன்னபடியே.”

Verse 5

वंशानामानुपूर्व्येण राज्ञां चामिततेजसाम् / स्थितिं चैषां प्रभावं च क्रमतो मे निबोधत

வம்சங்களின் வரிசைப்படியும் அளவற்ற தேஜஸுடைய அரசர்களின் நிலை, மகிமை ஆகியவற்றையும் வரிசையாக என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 6

वरुणस्य सपत्नीकान् स्तुता देवी उदाहृता / तस्याः पुत्रौ कलिर्वैद्यः स्तुता च सुरसुंदरी

வருணனின் துணைவியாக ‘ஸ்துதா’ எனும் தேவி கூறப்படுகிறாள். அவளுக்கு இரு பிள்ளைகள்—கலி (வைத்யன்) மற்றும் ‘ஸ்துதா’ எனும் தேவசுந்தரி.

Verse 7

कलिपुत्रौ महावीर्यौं जयश्च विजयश्च ह / वैद्यपुत्रौ घृणिश्चैव मुनिश्चैव महाबलौ

கலியின் இரு மகாவீரப் புதல்வர்கள்—ஜயன், விஜயன்; மேலும் வைத்தியரின் புதல்வர்கள்—க்ருணி, முனி—மகாபலவான்கள்.

Verse 8

प्रत्तानामनु कामानामन्योन्यस्य प्रभक्षिणौ / भक्ष्यित्वा तावन्योन्यं विनाशं समवाप्नुतः

அளிக்கப்பட்ட ஆசைகளின் வழியே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் விழுங்கத் தொடங்கினர்; பரஸ்பரம் உண்டு இறுதியில் அழிவை அடைந்தனர்.

Verse 9

कलिः सुरायाः संज्ञेयस्तस्य पुत्रो मदः स्मृतः / स्मृता हिंसा कलेर्भार्या श्रेष्ठा या निकृतस्मृतिः

கலியை ‘சுரா’ (மதுபானம்) என அறிக; அவன் புதல்வன் ‘மதம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. கலியின் மனைவி ‘ஹிம்சை’; அவள் ‘நிக்ருதி’ (வஞ்சகம்) என உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 10

प्रसूतान्ये कलेः पुत्राश्चत्वारः पुरुषादकाः / नाके विघ्नश्च विख्यातो भद्रमोविधमस्तथा

கலிக்கு மேலும் நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் மனிதரை உண்ணுவோர்—நாகே, புகழ்பெற்ற விக்னன், பத்ரமன், விதமன்.

Verse 11

अशिरस्कतया विघ्नो नाकश्चैवाशरीरवान् / भद्रमश्चैकहस्तो ऽभूद्विधमश्चैकपात्स्मृतः

விக்னன் தலைஇல்லாதவன்; நாகே உடலற்றவன்; பத்ரமன் ஒருகை உடையவன்; விதமன் ஒருகால் உடையவன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 12

भद्रमस्य तथापत्नी तामसी पूतना तथा / रेवती विधमस्यापि तयोः पुत्राः सहस्रशः

பத்ரனுக்கு தாமஸீ, பூதனா என்ற மனைவிகள்; விதமனுக்கு ரேவதீ மனைவி—அவர்களுக்குப் புதல்வர்கள் ஆயிரமாயிருந்தனர்.

Verse 13

नाकस्य शकुनिः पत्नी विघ्नस्य च अयो मुखी / राक्षसास्तु महावीर्याः संध्याद्वयविचारिमः

நாகனின் மனைவி சகுனி; விக்னனின் மனைவி அயோமுகி; அந்த ராட்சசர்கள் மிகுந்த வீரமுடையோர், இரு சந்தியைகளிலும் உலாவுவோர்.

Verse 14

रेवतीपूतनापुत्रा नैऋता नामतः स्मृताः / ग्रहस्ते राक्षसाः सर्वे बालानां तु विशेषतः

ரேவதி–பூதனா புதல்வர்கள் ‘நைருதர்’ எனப் பெயர்பெற்றோர்; அவர்கள் எல்லாரும் ராட்சச-கிரகங்கள், குறிப்பாகக் குழந்தைகளைப் பிடிப்போர்.

Verse 15

स्कन्दस्तेषामधिपतिर्ब्रह्मणो ऽनुमतः प्रभुः / बृहस्पतेर्या भगिनी वरस्त्री ब्रह्मचारिणी

அவர்களின் அதிபதி ஸ்கந்தன்; பிரம்மாவின் அனுமதியால் ஆளும் பிரபு. ப்ருஹஸ்பதியின் சகோதரி அவள்—உத்தமப் பெண், பிரம்மச்சாரிணி.

Verse 16

योगसिद्धा जगत्कृत्स्नमसक्ता चरते सदा / प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च

அவள் யோகசித்தி பெற்றவள்; உலகமெங்கும் பற்றற்றவளாய் எப்போதும் உலாவுகிறாள். அவள் வசுக்களில் எட்டாவது பிரபாசனின் மனைவி.

Verse 17

विश्वकर्मा सुरस्तस्या जातः शिल्पिप्रजापतिः / त्वष्टा विराजो रूपाणि धर्मपौत्र उदारधीः

அந்த சுரனிடமிருந்து விஸ்வகர்மா பிறந்தார்—சிற்பிகளின் பிரஜாபதி. மேலும் த்வஷ்டா, விராஜனின் ரூபங்களை உருவாக்குபவர்; தர்மனின் பேரன்; பெருந்திறன் உடையவர்.

Verse 18

कर्त्ता शिल्पिसहस्राणां त्रिदशानां तु योगतः / यःसर्वेषां विमानानि देवतानां चकार ह

யோகசக்தியால் முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் ஆயிரம் சிற்பிகளுக்கும் அவர் தலைமை கర్తா; எல்லாத் தேவதைகளுக்கும் விமானங்களைச் செய்தவர்.

Verse 19

मानुषाश्चोपजीवन्ति यस्य शिल्पं महात्मनः / प्रह्रादी विश्रुता तस्य पत्नी त्वष्टुर्विरोचना

அந்த மகாத்மாவின் சிற்பத்தால் மனிதரும் வாழ்வாதாரம் பெறுகின்றனர். அவருடைய துணைவி ‘ப்ரஹ்ராதீ’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; த்வஷ்டாவின் விரோசனா ஆவார்.

Verse 20

विरोचनस्य भगिनी माता त्रिशिरसस्तथा / देवाचार्यस्य महतो विश्वरूपस्य धीमतः

அவள் விரோசனனின் சகோதரி; மேலும் திரிசிரஸின் தாய். அதுபோலவே மகத்தான, ஞானமிக்க தேவாசார்யன் விஸ்வரூபனின் தாயும் அவளே.

Verse 21

विश्वकर्मात्मजश्वैव विश्वकर्मा मयः स्मृतः / सुरेणुरिति विख्याता स्वसा तस्य यवीयसी

விஸ்வகர்மாவின் மகனும் ‘மய’ என அழைக்கப்படும் விஸ்வகர்மா என்று நினைவுகூரப்படுகிறார். அவனுடைய இளைய சகோதரி ‘சுரேணு’ எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 22

त्वाष्ट्री या सवितुर्भार्या पुनः संज्ञेति विश्रुता / प्रासूत सा महाभागं मनुं ज्येष्ठं विवस्वतः

த்வஷ்டாவின் மகளும் சவிதாவின் மனைவியுமான, மீண்டும் ‘ஸஞ்ஞா’ எனப் புகழ்பெற்ற அவள், விவஸ்வானின் மூத்த மகனாகிய மகாபாக மனுவை பெற்றாள்.

Verse 23

यमौ प्रासूत च पुनर्यमं च यमुनां च ह / सा तु गत्वा कुरून्देवी वडवा रूपधारिणी

மீண்டும் அவள் யமனையும் யமுனையையும்—இரட்டையராகப் பெற்றாள். பின்னர் அந்த தேவி குருநாட்டிற்குச் சென்று குதிரைமாதின் (வடவா) வடிவம் தாங்கினாள்.

Verse 24

सवितुश्चास्य रूपस्य नासिकाभ्यां तु तौ स्मृतौ / प्रासूत सा महाभाग त्वन्तरिक्षे ऽश्विनौ किल

அந்த (குதிரை-வடிவ) சவிதாவின் அந்த உருவத்தின் இரு நாசிகளிலிருந்தே அவர்கள் (அஷ்வினி குமாரர்கள்) தோன்றினர் என்று சொல்லப்படுகிறது. அந்த மகாபாகை அந்தரிக்ஷத்தில் அஷ்வினௌவை பெற்றாள்.

Verse 25

नासत्यं चैव दस्रं च मार्त्तण्डस्यात्मजावुभौ / ऋषय ऊचुः कस्मान्मार्त्तण्ड इत्येष विवस्वानुदितो बुधैः

அவர்கள் இருவரும்—நாசத்யனும் தஸ்ரனும்—மார்த்தாண்டனின் புதல்வர்கள். ऋஷிகள் கூறினர்: ‘அறிஞர்கள் இந்த விவஸ்வானை “மார்த்தாண்டன்” என்று ஏன் அழைத்தனர்?’

Verse 26

किमर्थं सासुरूपा वै नासिकाभ्यामसूयत / एतद्वेदितुमिच्छामो सर्वं नो ब्रूहि पृच्छताम्

அந்த குதிரை-வடிவினி (தேவி) ஏன் நாசிகளிலிருந்து தோன்றினாள்? இதை அறிய விரும்புகிறோம்; கேட்கிறோம்—எங்களுக்கு அனைத்தையும் கூறுங்கள்.

Verse 27

सूत उवाच चिरोत्पन्नमतिर्भिन्नमण्डं त्वष्ट्रा विदारितम् / गर्भवधं भ्रान्तः कश्यपो विद्रुतो भवेत्

சூதர் கூறினார்—நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உருவான அந்த அண்டம் பிளந்தது; த்வஷ்டா அதைச் சிதறச் செய்தார். கர்ப்பவதம் என மயங்கி கஷ்யபர் அஞ்சி ஓடினார்.

Verse 28

अण्डे द्विधाकृते त्वण्डं दृष्ट्वा त्वष्टेदमब्रवीत् / नैतन्न्यूनं भवादण्डं मार्त्तण्डस्त्वं भवानघ

அண்டம் இரண்டாகப் பிளந்ததைப் பார்த்துத் த்வஷ்டா கூறினார்—“இந்த அண்டம் குறையுடையதாக ஆகாதிருப்பதாக; குற்றமற்றவனே, நீ ‘மார்த்தாண்டன்’ ஆகுக.”

Verse 29

न खल्वयं मृतोंऽडस्थ इति स्नेहात्पिताब्रवीत् / तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नामान्वर्थमुदाहरन्

“அண்டத்துள் இருப்பவன் இறந்தவன் அல்ல”—என்று பாசத்தால் தந்தை கூறினார். அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அவர்கள் பொருளுக்கு ஏற்ற பெயரை உரைத்தனர்.

Verse 30

यन्मार्त्तण्डो भवेत्युक्तस्त्वण्डात्सोंडे द्विधाकृते / तस्माद्विवस्वान्मार्त्तण्डः पुराणज्ञैर्विभाव्यते

அண்டம் இரண்டாகப் பிளந்தபோது “நீ மார்த்தாண்டன் ஆகுக” என்று கூறப்பட்டதால், புராண அறிஞர்கள் விவஸ்வானை ‘மார்த்தாண்டன்’ எனக் கருதுகின்றனர்.

Verse 31

ततः प्रजाः प्रवक्ष्यामि मार्त्तण्डस्य विवस्वतः / विजज्ञे सवितुर्भार्या संज्ञा पुत्रांस्तु त्रीन्पुनः

இப்போது மார்த்தாண்டன் விவஸ்வானின் சந்ததியை நான் கூறுகிறேன். சவிதாவின் மனைவி சஞ்ஞா மீண்டும் மூன்று புதல்வர்களைப் பெற்றாள்.

Verse 32

मनुं यमीं यमं चैव छाया सा तपती तथा / शनैश्चरं तथैवैते मार्त्तण्डस्यात्मजाः स्मृताः

மனு, யமீ, யமன், சாயை, தபதீ மற்றும் சனைச்சரன்—இவர்கள் அனைவரும் மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 33

विवस्वान्कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायिण्यां महायशाः / तस्य संज्ञाभवद्भार्या त्वाष्ट्री देवी विवस्वतः

மகா புகழுடைய விவஸ்வான், கஷ்யபரிடமிருந்து தாக்ஷாயிணியின் கருவில் பிறந்தார். விவஸ்வானின் துணைவி த்வஷ்டாவின் மகள் தேவியான ஸஞ்ஞை ஆவாள்.

Verse 34

सुरेणुरिति विख्याता पुनः संज्ञेति विश्रुता / सा तु भार्या भगवतो मार्त्तण्डस्यातितेजसः

அவள் ‘சுரேணு’ எனப் புகழ்பெற்று, பின்னர் ‘ஸஞ்ஞை’ எனவும் பிரசித்தி பெற்றாள். அவளே மிகுந்த தேஜஸுடைய பகவான் மார்த்தாண்டனின் துணைவி.

Verse 35

न खल्वये मृतो ह्यण्डे इति स्नेहात्तमब्रवीत् / अजानन्कश्यपः स्नेहात् मार्त्तण्ड इति चोच्यते

அன்பினால் அவள் அவனிடம், “இது முட்டையில் இறந்ததல்ல” என்று கூறினாள். கஷ்யபரும் அன்பினால் அறியாமலே அவனை ‘மார்த்தாண்டன்’ என்று அழைத்தார்.

Verse 36

तेजस्त्वभ्यधिकं तस्य नित्यमेव विवस्वतः / येनापि तापयामास त्रील्लोङ्कान्कश्यपात्मजः

விவஸ்வானின் தேஜஸ் எப்போதும் மிக அதிகமானது; அந்தத் தேஜஸாலேயே கஷ்யபபுதல்வன் மூன்று உலகங்களையும் வெப்பத்தால் தபிக்கச் செய்தான்.

Verse 37

त्रीण्यपत्यानि संज्ञायां जनयामास वै रविः / द्वौ सुतौ तु महावीर्यौं कन्यैका विदितैव च

சஞ்ஞையின் கர்ப்பத்தில் ரவி மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றான்; இரு மகாவீரிய புதல்வர்கள், மேலும் ஒரு புகழ்பெற்ற மகள்.

Verse 38

मनुर्वैवस्वतो ज्येष्ठः श्राद्धदेवः प्रजापतिः / ततो यमो यमी चैव यमजौ संबभूवतुः

முதல்வனாக வைவர்ஸ்வத மனு, ஸ்ராத்ததேவ பிரஜாபதி; அதன் பின் யமனும் யமியும்—இவ்விரு யமஜ இரட்டையர் பிறந்தனர்.

Verse 39

असह्यतेजस्तद्रूपं दृष्ट्वा संज्ञा विवस्वतः / असहन्ती स्वकां छायां सवर्णां निर्ममे पुनः

விவஸ்வானின் தாங்கமுடியாத ஒளிமிகு ரூபத்தைப் பார்த்த சஞ்ஞை சகிக்கவில்லை; ஆகவே தன்னுடன் ஒரே நிறமுடைய தன் நிழலை மீண்டும் உருவாக்கினாள்.

Verse 40

महाभागा तु सा नारी तस्याश्छायासमुद्गता / प्राञ्जलिः प्रयता भूत्वा पुनः संज्ञामभाषत

அவளுடைய நிழலிலிருந்து தோன்றிய அந்த மகாபாக்யவதி பெண், கைகளைக் கூப்பி ஒழுக்கத்துடன் இருந்து மீண்டும் சஞ்ஞையிடம் பேசினாள்.

Verse 41

वदस्व किं मया कार्यं सा संज्ञा तामथाब्रवीत् / अहं यास्यापि भद्रं ते स्वमेव भवनं पितुः

அவள், ‘என்னால் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்றாள். அப்போது சஞ்ஞை, ‘உனக்கு மங்கலம்; நான் என் தந்தையின் இல்லத்திற்கே செல்வேன்’ என்று கூறினாள்.

Verse 42

त्वयेह भवने मह्यं वस्तव्यं निर्विशङ्कया / इमौ च बालकौ मह्यं कन्या च वरवर्णिनी

நீ இங்கே என் இல்லத்தில் அஞ்சாது தங்க வேண்டும்; இவ்விரு சிறுவர்களும் எனக்கே, இச்சிறந்த நிறமுடைய கன்னியும் எனக்கே.

Verse 43

भर्त्तव्या नैवमाख्येयमिदं भगवते त्वया / इमौ च बालकौ मह्यं तथेत्युक्ता तथा च सा

இது காக்கப்பட வேண்டியது; இவ்விதமாக நீ பகவானிடம் இதைச் சொல்லாதே. ‘இவ்விரு சிறுவர்களும் எனக்கே’ என்று கூற, அவள் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அதற்கே ஒப்பினாள்.

Verse 44

त्वष्टुः समीपमगमद्व्रीडितेव तपस्विनी / पिता तामागतां दृष्ट्वा क्रुद्धः संज्ञामथाब्रवीत्

அவள் தவஸ்வினி வெட்கமுற்றவள்போல் த்வஷ்டாவின் அருகே சென்றாள்; தந்தை அவள் வந்ததைப் பார்த்து கோபத்துடன் சஞ்ஞையை நோக்கி கூறினான்.

Verse 45

भर्त्तुः समीपं गच्छेति नियुक्ता च पुनः पुनः / अगमद्वडवा भूत्वाच्छाद्य रूपमनिन्दिता

‘கணவனின் அருகே செல்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கட்டளையிடப்பட்ட அவள், குற்றமற்றவள், தன் உருவை மறைத்து குதிரைப்பெண் வடிவம் கொண்டு சென்றாள்.

Verse 46

उत्तरान्सा कुरून्गत्वा तृणान्यथ चचार सा / द्वितीयायां तु संज्ञायां संज्ञेयमिति चिन्त्य ताम्

அவள் வடக்குக் குருநாட்டிற்குச் சென்று புல் மேயத் தொடங்கினாள்; இரண்டாம் சஞ்ஞையைப் பற்றி ‘இவளை அறிய வேண்டும்’ என்று எண்ணி அவளை மனத்தில் சிந்தித்தாள்.

Verse 47

आदित्यो जनयामास पुत्रावादित्यवर्चसौ / पूर्वजस्य मनोस्तुल्यौ सादृश्येन तु तौ प्रभू

ஆதித்யன் ஆதித்யவச்சஸால் ஒளிரும் இரு புதல்வர்களை உண்டாக்கினான். அவர்கள் உருவச் சாயலில் முன்னோர் மனுவுக்கு ஒப்பானவர்கள்; இருவரும் பிரபுக்கள்.

Verse 48

श्रुतश्रवा मनुस्ताभ्यां सावर्णिर्वै भविष्यति

அவர்களிருவரிடமிருந்து ‘ஸ்ருதஸ்ரவா’ எனும் மனு நிச்சயமாக ‘சாவர்ணி’ ஆக வருவான்.

Verse 49

श्रुतकर्मा तु विज्ञेयो ग्रहो वै यः शनैश्चरः / मनुरेवाभवत्सो ऽपि सावर्णिरिति चोच्यते

‘ஸ்ருதகர்மா’ என்பது ‘சனைச்சரன்’ என அழைக்கப்படும் கிரகமே. அவனே மனுவாகவும் ஆனான்; ‘சாவர்ணி’ என்றும் கூறப்படுகிறான்.

Verse 50

संज्ञा तु पार्थिवी सा वै स्वस्य पुत्रस्य वै तदा / चकाराभ्यधिकं स्नेहं त तथा पूर्वजेषु वै

அப்போது பார்திவி சஞ்ஞா தன் புதல்வன் மீது மிகுதியான அன்பைச் செய்தாள்; அதுபோல முன்னோர்களிடமும் அன்பு காட்டினாள்.

Verse 51

मनुस्तच्छाक्षमत्सर्वं यमस्तद्वै न चाक्षमत् / बहुशो जल्पमानस्तु सापत्न्यादतिदुःखितः

மனு அவையனைத்தையும் பொறுத்தான்; யமன் அதை பொறுக்கவில்லை. சபத்னியால் உண்டான துயரத்தில் மிகுந்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் பேசினான்.

Verse 52

तां वै रोषाच्च बालाच्च भाविनोर्ऽथस्य वै बलात् / यदा संतर्जयामास च्छायां वैवस्वतो यमः

கோபமும் இளமைப் பாவமும் ஆட்கொண்டதால், வரவிருக்கும் விதியின் வலிமையால், வைவர்ஸ்வத யமன் சாயையை கடுமையாகத் தடுத்தான்.

Verse 53

सा शशाप ततः क्रोधात्सार्णिजननी यमम् / यदा तर्जयसे ऽकस्मात्पितृभार्यां यशस्विनीम्

அப்போது கோபத்தால் சார்ணியின் தாய் யமனைச் சபித்தாள்—“நீ ஏன் திடீரென புகழ்மிக்க தந்தையின் மனைவியைத் தடுத்துக் கடிந்தாய்?”

Verse 54

तस्मात्तवैष चरमः पतिष्यति न संशयः / यमस्तु तेन शापेन भृशं पीडितमानसः

“ஆகையால் உன் இந்த இறுதி அங்கம் நிச்சயமாக விழும்; ஐயமில்லை.” அந்தச் சாபத்தால் யமனின் மனம் மிகுந்த வேதனையுற்றது.

Verse 55

मनुना सह धर्मात्मा पितुः सर्वं न्यवेदयत् / भृशं शापभयोद्विग्नः संज्ञावाक्यैर्विनिर्जितः

தர்மாத்மா யமன் மனுவுடன் சென்று தந்தையிடம் அனைத்தையும் அறிவித்தான்; சாபப் பயத்தால் மிகுந்த கலக்கமுற்ற அவன், ஸஞ்ஞையின் வார்த்தைகளால் சமாதானமடைந்தான்.

Verse 56

तस्यां मयोद्यतः पादो न तु देहे निपातितः / बाल्याद्वा यदि वा मोहात्तद्भवान्क्षन्तुमर्हति

“அவள்மேல் என் பாதம் உயர்ந்தது; ஆனால் அவள் உடல்மேல் விழவில்லை. இளமை அல்லது மயக்கம் காரணமெனில், தயை செய்து மன்னிக்க வேண்டும்.”

Verse 57

शप्तो ऽहमस्मि लोकेश जनन्या तपतां वर / तव प्रसादो नस्त्रातुमेतस्मान्महतो भयात्

ஹே லோகேசா! தவமுடையோரில் சிறந்த தாயார் என்னை சபித்தாள்; இந்த மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை காக்க உன் அருளே வல்லது।

Verse 58

विवस्वानेवमुक्तस्तु यमं प्रोवाच वै प्रभुः / असंशयं पुत्र महद्भविष्यत्यत्र कारणम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது ஆண்டவன் விவஸ்வான் யமனை நோக்கி—மகனே, ஐயமின்றி இங்கே ஒரு மாபெரும் காரணம் நிகழும் என்றான்.

Verse 59

येन त्वामाविशत्क्रोधो धर्मज्ञं सत्यवादिनम् / न शक्यमेतन्मिथ्य तु कर्त्तुं मातुर्वचस्तव

தர்மத்தை அறிந்தும் சத்தியம் பேசும் உன்னை எந்தக் காரணத்தால் கோபம் ஆட்கொண்டதோ, அதனால் உன் தாயின் சொல்லை பொய்யாக்க இயலாது.

Verse 60

कृमयो मांसमादाय यास्यन्ति च महीं तव / ततः पादं महाप्राज्ञ पुनः सांप्राप्स्यसे सुखम्

புழுக்கள் உன் மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு மண்ணுக்குள் சென்று விடும்; அதன் பின், ஹே மாபெரும் ஞானியே, நீ மீண்டும் இன்பத்துடன் உன் பாதத்தை அடைவாய்.

Verse 61

कृतमेवं वचः सत्यं मातुस्तव भविष्यति / शापस्य परिहारेण त्वं च त्रातो भविष्यसि

இவ்வாறு உன் தாயின் வாக்கு உண்மையாய் நிறைவேறும்; சாபத்தின் நீக்கத்தால் நீயும் காக்கப்படுவாய்.

Verse 62

आदित्यस्त्वब्रवीत्संज्ञां किमर्थं तनयेषु तु / तुल्येष्वभ्यधिकस्नेह एकस्मिन्क्रियते त्वया

ஆதித்யன் சஞ்ஞையை நோக்கி—மகன்கள் சமமானவர்களாக இருக்க, நீ ஒருவனிடம் ஏன் அதிக அன்பு காட்டுகிறாய்?

Verse 63

सा तत्परिहरन्ती वै नाचचक्षे विवस्वतः / आत्मना स समाधाय योगात्तत्त्वमपश्यत

அவள் அதைத் தவிர்த்து விவஸ்வானை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை; அவர் தம்மை சமாதியில் நிலைநிறுத்தி யோகத்தால் தத்துவத்தை கண்டார்.

Verse 64

तां शप्तुकामो भगवान्नाशाय कुपितः प्रभुः / सा तत्सर्वं यथा तत्त्वमाचचक्षे विवस्वतः

பகவான் பிரபு கோபித்து அவளைச் சபித்து அழிக்க விரும்பினார்; அப்போது அவள் அனைத்தையும் உண்மையாய் விவஸ்வானுக்கு உரைத்தாள்.

Verse 65

विवस्वांस्तु यथा श्रुत्वा क्रुद्धस्त्वष्टारमभ्ययात् / त्वष्टा तु तं यथान्यायमर्चयित्वा विभावसुम्

இதைக் கேட்ட விவஸ்வான் கோபித்து த்வஷ்டாவிடம் சென்றார்; த்வஷ்டா விதிப்படி விபாவஸுவை பூஜித்து மரியாதை செய்தார்.

Verse 66

निर्दग्धुकामं रोषेण सांत्वयामास वै शनैः / तवातितेजसा युक्तमिदं रूपं न शोभते

கோபத்தால் எரிக்க விரும்பிய அவனை அவர் மெதுவாக சமாதானப்படுத்தினார்—உன் மிகுந்த தேஜஸால் கூடிய இந்த ரூபம் அழகுறாது.

Verse 67

असहन्ती तु तत्संज्ञा वने चरति शाद्वले / द्रक्ष्यते तां भवनद्य स्वां भार्यां शुभचारिणीम्

அந்த நிலையைக் சகிக்க முடியாமல் அவள் பசுமைத் தழை நிறைந்த காட்டில் உலாவினாள். இன்று நீர் உங்கள் நல்வழி நடக்கும் மனைவியை காண்பீர்.

Verse 68

श्लाघ्ययौवनसंपन्नां योगमास्थाय गोपते / अनुकूलं भवेदेवं यदि स्यात्समयो मतः

ஓ கோபதே! புகழத்தக்க யௌவனச் செழிப்புடன் யோகத்தைத் தழுவு; காலம் ஏற்றதாகக் கருதப்பட்டால் இவ்வாறு அனைத்தும் உகந்ததாகும்.

Verse 69

रूपं निवर्त्तयेयं ते ह्याद्यं श्रेष्ठमरिन्दम / रूपं विवस्वतस्त्वासीत्तिर्यगूर्द्ध्वमधस्तथा

ஓ அரிந்தமா! உன் இன்றைய சிறந்த ரூபத்தை நான் மீண்டும் நிலைநிறுத்துவேன்; ஏனெனில் உன் ரூபம் விவஸ்வானுடையதாக இருந்து, அகலம், மேலே, கீழே என எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியிருந்தது.

Verse 70

तेनासौ पीडिता देवी रूपेण तु दिवस्पतेः / तस्मात्ते समचक्रं तु वर्तते रूपमद्भुतम्

திவஸ்பதியின் அந்த ரூபத்தால் அந்த தேவி துன்புற்றாள்; ஆகவே உனக்காக அந்த அதிசயமான சமச்சக்கர ரூபம் ஏற்பட்டது.

Verse 71

अनुज्ञातस्ततस्त्वष्ट्रा रूपनिर्वर्त्तनाय वै / ततो ऽभ्युपागमत्त्वष्टा मार्त्तण्डस्य विवस्वतः

அப்போது த்வஷ்டா ரூபமாற்றத்திற்காக அனுமதி அளித்தார்; பின்னர் த்வஷ்டா மார்த்தாண்டனான விவஸ்வானிடம் சென்றடைந்தார்.

Verse 72

भ्रमिमारोप्य तत्तेजः शातयामास तस्य वै / तं निर्मूलित तेजस्कं तेजसापहृतेन तु

ப்ரமியை ஏற்றிவைத்து அவனுடைய தேஜஸ்ஸை நிச்சயமாகக் குன்றச் செய்தான்; தன் தேஜஸ்ஸே அபகரிக்கப்பட்டதால் அவன் தேஜஸ்ஸற்றவனாய் வேரோடு அழிந்தான்.

Verse 73

कान्तां प्रभाकरो द्रष्टुमियेष शुभदर्शनः / ददर्श योगमास्थाय स्वां भार्यां वडवां तथा

சுபதர்சனனான பிரபாகரன் தன் காதலியைப் பார்க்க விரும்பினான்; யோகத்தை மேற்கொண்டு, தன் மனைவியை வடவா (குதிரை) ரூபமாகக் கண்டான்.

Verse 74

अदृश्यां सर्वभूतानां तेजसा नियमेन च / अश्वरूपेण मार्त्तण्डस्तां मुखे समभावयत्

எல்லா உயிர்களுக்கும் மறைந்தவளாக, தேஜஸும் நியமமும் கொண்டு மறைக்கப்பட்ட அவளை மார்த்தாண்டன் குதிரை ரூபம் கொண்டு அவள் வாயில் சமமாகச் சேர்த்தான்.

Verse 75

मैथुनान्तनिविष्टा च परपुंसो ऽभिशङ्कया / सा तं निःसारयामास नोभ्यां शुक्रं विवस्वतः

மைதுனத்தின் முடிவில் ஈடுபட்டவளாய், பிற ஆணென்று சந்தேகித்து, அவள் விவஸ்வானின் சுக்ரத்தை மூக்குத் துளைகளால் வெளியேற்றினாள்.

Verse 76

देवौ तस्मादजायेतामश्विनौ भिषजां वरौ / नासत्यश्चैव दस्रश्च स्मृतौ द्वादशमूर्तितः

அதிலிருந்து இரண்டு தேவர்கள் பிறந்தனர்—மருத்துவர்களில் சிறந்த அஸ்வினிகள்; நாசத்யன் மற்றும் தஸ்ரன் என, பன்னிரு மூர்த்திகளில் (ஆதித்யர்களில்) நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 77

मार्त्तण्डस्य सुतावेतावष्टमस्य प्रजापतेः / तां तु रूपेण कान्तेन दर्शयामास भास्करः

மார்த்தாண்டனுடைய எட்டாம் பிரஜாபதியின் இவ்விரு புதல்வர்கள்; பாஸ்கரன் அவளைத் தன் காந்தமான ரூபத்தால் வெளிப்படுத்திக் காட்டினான்।

Verse 78

स तां दृष्ट्वा तदा भार्यां तुतो षैतामुवाच ह / यमस्तु तेन शापेन भृशं पीडितमानसः

அவன் அப்போது தன் மனைவியைப் பார்த்து மகிழ்ந்து அவளிடம் கூறினான்; ஆனால் யமன் அந்த சாபத்தால் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தான்।

Verse 79

धर्मेण रञ्जयामास धर्मराजस्ततस्तु सः / सो ऽलभत्कर्मणां तेन शुभेन परमां द्युतिम्

பின்னர் தர்மராஜன் தர்மத்தால் அவனை மகிழ்வித்தான்; அந்த நற்கர்மத்தால் அவன் உன்னதமான ஒளியைப் பெற்றான்।

Verse 80

पितॄणामाधिपत्यं च लोकपालत्वमेव च / मनुः प्रजापतिस्त्वेष सावर्णिः स महायशाः

பித்ருக்களின் ஆட்சி உரிமையும், லோகபாலப் பதவியும்; இந்த மகாயசஸ்வி சாவர்ணி மனுவே பிரஜாபதி ஆவான்।

Verse 81

भाव्यः सो ऽनागते तस्मिन्मनुः सावर्णिकेन्तरे / मेरुपृष्ठे तपो घोरमद्यापि चरते प्रभुः

வருங்கால அந்த சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில் அவனே மனுவாக இருப்பான்; ஆண்டவன் மேருவின் முதுகில் இன்றும் கடும் தவம் செய்கிறான்।

Verse 82

भ्राता शनैश्चरस्तत्रग्रहत्वं स तु लब्धवान् / त्वष्टा तु तेन रूपेण विष्णोश्चक्रमकल्पयत्

அங்கே சகோதரன் சனைச்சரன் கிரகத்துவத்தைப் பெற்றான். த்வஷ்டா அதே ரூபத்தால் விஷ்ணுவின் சக்கரத்தை அமைத்தான்.

Verse 83

महामहो ऽप्रतिहतं दानवान्प्रतिवारणम् / यवीयसी तयोर्या तु यमुनाच यशस्विनी

மஹாமஹோ அஜேயன்; தானவர்களைத் தடுத்தவன். அவர்களுடைய இளையவள் புகழ்மிகு யமுனை ஆவாள்.

Verse 84

अभवत्सा सरिच्छ्रेष्ठा यमुना लोकपावनी / यस्तु ज्येष्ठो महातेजाः सर्गो यस्येति सांप्रतम्

லோகத்தைப் புனிதப்படுத்தும் யமுனை நதிகளில் சிறந்தவளானாள். மேலும் மூத்தவன் மகாதேஜஸ்வி; அவனுடைய ஸர்கம் இப்போது கூறப்படுகிறது.

Verse 85

विस्तरं तस्य वक्ष्यामि मनोर्वैवस्वतस्य ह / इदं तु जन्म देवानां शृणुयाद्वा पठेच्च वा

வைவஸ்வத மனுவின் விரிவை நான் கூறுவேன். தேவர்களின் இப்பிறப்பை யார் கேட்பாரோ அல்லது வாசிப்பாரோ.

Verse 86

वैवस्वतस्य पुत्राणां सप्तानां तु महौजसाम् / आपदं प्राप्य मुच्येत प्राप्नुयाच्च महद्यशः

வைவஸ்வதனின் மகாபலமிகு ஏழு புதல்வர்களின் இக்கதை—விபத்தில் அகப்பட்டவன் விடுபட்டு, மாபெரும் புகழ் பெறுவான்.