Adhyaya 49

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने सगरप्रतिज्ञापालनं नामाष्टाचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४८// जैमिनिरुवाच अथानुज्ञाय सगरो वसिष्ठमृषिसत्तमम् / बलेन महता युक्तो विदर्भानभ्यवर्त्तत

இவ்வாறு ஸ்ரீ பிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில் சகரனின் கதை என்ற நாற்பத்தெட்டாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஜைமினி கூறினார்: பின்னர் முனிவர்களில் சிறந்தவரான வசிஷ்டரிடம் அனுமதி பெற்று, சகரன் பெரும் படையுடன் விதர்பா நாட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 2

ततो विदर्भराट् तस्मै स्वसुतां प्रीतिपूर्वकम् / केशिन्याख्यामनुपमामनुरूपां न्यवेदयत्

அப்போது விதர்ப அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்கு தன் மகள்—கேசினி எனப் பெயருடைய, ஒப்பற்றதும் பொருத்தமானதுமானவளை—அர்ப்பணித்தான்।

Verse 3

स तस्या राजशार्दूलो विधिवद्वह्निसाक्षिकम् / शुभे मुहूर्ते केशिन्याः पार्णिं जग्राह भूमिपः

அந்த அரசசிங்கம் விதிப்படி, அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து, நல்ல முகூர்த்தத்தில் கேசினியின் கரத்தைப் பற்றினான்।

Verse 4

स्थित्वा दिनानि कतिचिद्गृहे तस्यातिसत्कृतः / विदर्भराज्ञा संमन्त्र्य ततो गन्तुं प्रजक्रमे

அவன் இல்லத்தில் சில நாட்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் தங்கி, விதர்ப அரசனுடன் ஆலோசித்து, பின்னர் புறப்படத் தொடங்கினான்।

Verse 5

अनुज्ञातस्ततस्तेन पारिबर्हैश्च सत्कृतः / निष्क्रम्य तत्पुराद्राजा शूरसेनानुपेयिवान्

பின்னர் அவனிடமிருந்து அனுமதி பெற்று, பரிசுப் பொருட்களால் கௌரவிக்கப்பட்டு, அரசன் அந்த நகரை விட்டு ஷூரசேன நாட்டை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 6

संभावितस्ततश्चैव यादवैर्मातृसोदरैः / धनौघैस्तर्पितस्तैश्च मधुराया विनिर्ययौ

அங்கே யாதவர்களான தாய்வழி சகோதரர்கள் அவனை மதித்து, பெரும் செல்வத்தால் திருப்திப்படுத்தி, அவன் மதுராவிலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றான்।

Verse 7

एवं स सगरो राजा विजित्य वसुधामिमाम् / करैश्च स नृपान्सर्वांश्चक्रे संकेतगानपि

இவ்வாறு அரசன் சகரன் இப்பூமியையெல்லாம் வென்று, எல்லா அரசர்களையும் வரி செலுத்துவோராக்கி, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிதலின் குறியீடுகளையும் விதித்தான்।

Verse 8

ततो ऽनुमान्य नृपतीन्निजराज्याय सानुगान् / अनुजज्ञे नरपतिः समस्ताननुयायिनः

பின்னர், அரசன் அந்த அரசர்களை அவர்களுடைய பரிவாரத்துடன் தத்தம் நாடுகளுக்குச் செல்ல மரியாதையுடன் அனுமதித்து, தன் பின்தொடர்வோரையெல்லாம் விடைபெறச் செய்தான்।

Verse 9

ततो बलेन महाता स्कन्धावारसमन्वितः / शनैरपीडयन्देशान्स्वराज्यमुपजग्मिवान्

பின்னர், பெரும் படை மற்றும் முகாம்களுடன், வழியிலுள்ள நாடுகளை மெதுவாக அடக்கிக்கொண்டு, தன் சொந்த அரசியலுக்குத் திரும்பிச் சென்றான்।

Verse 10

संभाव्यमानश्च मुहुरुपदाभिरनेकशः / नानाजनपदैस्तूर्ममयोध्यां समुपागमत्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் பலவகை காணிக்கைகளால் போற்றப்பட்டவனாய், பல ஜனபதங்களின் கூட்டத்துடன் விரைவில் அயோத்தியை அடைந்தான்।

Verse 11

तदागमनमाज्ञाय नागरः सकलो जनः / नगरीं तामलञ्चक्रे महोत्सवसमुत्सुकः

அவன் வருகையை அறிந்த நகரமக்கள் அனைவரும், பெருவிழாவின் ஆவலால் அந்த நகரை அலங்கரிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 12

ततः सा नगरी सर्वा कृतकौतुकमङ्गला / सिक्तसंमृष्टभूभागा पूर्णकुम्भशतावृता

அப்போது அந்த நகரமெங்கும் மங்களக் கொண்டாட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நிலம் நீர் தெளித்து துடைத்து சுத்தமாக்கப்பட்டு, நூற்றுக் கணக்கான பூர்ணகும்பங்களால் சூழப்பட்டது।

Verse 13

समुच्छ्रितध्वजशता पताकाभिरंलकृता / सर्वत्रागरुधूपाञढ्या विचित्रकुसुमोज्ज्वला

உயர்ந்து பறந்த நூற்றுக் கணக்கான கொடிகளாலும் பதாகைகளாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; எங்கும் அகுரு தூபத்தின் மணம் நிறைந்து, பலவகை மலர்களால் ஒளிர்ந்தது।

Verse 14

सद्रत्नतोरणोत्तुङ्गगोपुराट्टलभूषिता / प्रसूनलाजवर्षैश्च स्वलङ्कृतमहापथा

மிகச் சிறந்த ரத்தினத் தோரணங்களாலும் உயர்ந்த கோபுர மாளிகைகளாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; மலர்களும் லாஜம் (வறுத்த நெல்) பொழிவாலும் அதன் பெருவீதிகள் சிறப்பாகச் சோபித்தன।

Verse 15

महोत्सवसमायुक्ता प्रतिगेहमभूत्पुरी / संबूजिताशेषवास्तुदेवतागृहमालिनी

மகோৎসவங்களால் நிறைந்த அந்தப் புரி, ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் விழாக்கோலம் கொண்டது; மேலும் எல்லா வாஸ்து தேவதைகளின் இல்லங்களும் பூஜிக்கப்பட்டதால், இல்லமாலையாகச் சோபித்தது।

Verse 16

दिक्चक्रजयिनो राज्ञः संदर्शनमुदान्वितैः / पौरजानपदैर्त्दृष्टैः सर्वतः समलङ्कृता

திசைமண்டலங்களை வென்ற அரசனைத் தரிசிக்க உற்சாகம் கொண்ட நகரரும் நாட்டாரும் எங்கும் காணப்பட்டனர்; நகரம் எல்லாத் திசைகளிலும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 17

ततः प्रकृतयः सर्वे तथान्तः पुरवासिनः / वारकाताकदबैश्च नगरीभिश्च सवृताः

அப்போது எல்லாப் பிரஜைகளும் அந்தப்புர வாசிகளும், வாரகாதாகதப முதலிய நகரங்களின் மக்களுடன் சேர்ந்து, நாலாபுறமும் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 18

अभ्याययुस्ततः सर्वे समत्य पुरवासिनः / स तैः समेत्य नृपतिर्लब्धाशीर्वाद सक्त्क्रियः

அப்போது நகரவாசிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி முன்னே வந்தனர். அரசன் அவர்களைச் சந்தித்து ஆசீர்வாதம் பெற்று, முறையான மரியாதையால் போற்றப்பட்டான்.

Verse 19

बधिरीकृतदिक्चक्रो जयशब्देन भूरिणा / नानावादित्रसंघोषमिश्रेण मधुरेण च

எண்ணற்ற ‘ஜய’ முழக்கத்தால் திசைகள் செவிடுபட்டதுபோல் ஆனது; பலவகை வாத்தியங்களின் இனிய கலந்த ஒலி எங்கும் முழங்கியது.

Verse 20

सत्कृत्य तान्यथा योगं सहितस्तैर्मुदान्वितैः / आनन्दयन्प्रजाः सर्वाः प्रविवेश पुरोत्तमम्

அவர்களைத் தக்க முறையில் மரியாதை செய்து, மகிழ்ந்தவர்களுடன் கூடி, எல்லாப் பிரஜைகளையும் ஆனந்தப்படுத்தியவாறே அவன் சிறந்த நகரில் நுழைந்தான்.

Verse 21

वेदघोषैः सुमधुरैर्ब्राह्मणैरभिनन्दितः / संस्तूयमानः सुभृशं सूतमागधवन्दिभिः

இனிய வேதமுழக்கங்களால் பிராமணர்கள் அவனை வரவேற்றனர்; சூதர், மாகதர், வந்திகள் மிகுந்த புகழ்ச்சியால் அவனைப் பாடினர்.

Verse 22

जयशब्दैश्च परितो नानाजनपदेरितैः / कलतालरवोन्मिश्रवीणावेणुतलस्वनैः

சுற்றிலும் பல ஜனபதங்களின் மக்கள் எழுப்பிய ‘ஜய’ முழக்கங்கள் ஒலிக்க, கரதாள ஓசையுடன் கலந்த வீணை, வேணு இனிய நாதங்கள் எழுந்தன।

Verse 23

गायद्भिर्गायकजनैर्नृत्यद्भिर्गणिकाजनैः / अन्वीयमानो विलसच्छ्वेतच्छत्रविराजितः

பாடகர்கள் பாடலும், கணிகையர் நடனமும் சூழ அவர் முன்னே சென்றார்; ஒளிரும் வெண்குடையின் கீழ் அவர் மேலும் பிரகாசித்தார்।

Verse 24

विकीर्यमाणः परितः सल्लाजकुसुमोत्करैः / पुरीमयोध्यामविशत्स्वपुरीमिव वासवः

சுற்றிலும் சல்லாஜ மலர்க் குவியல்கள் சிதறப் பொழிய, அவர் அயோத்தி நகரில் நுழைந்தார்; வாசவன் (இந்திரன்) தன் அமராவதியில் நுழைவதுபோல்।

Verse 25

दृष्टिपूतेन गन्धेन ब्राह्मणानां च वर्त्मना / जगाम मध्येनगरं गृहं श्रीमदलङ्कृतम्

கண்ணோட்டத்தால் புனிதமடைந்த நறுமணமும், பிராமணர்களின் பாதையும் நடுவாக, அவர் நகரின் மையத்தில் உள்ள செல்வச் சிறப்பால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இல்லத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 26

अवरुह्य ततो यानाद्भार्याभ्यां सहितो मुदा / प्रविवेश गृहं मातुर्हृष्टपुष्टजनायुतम्

பின்னர் அவர் வாகனத்திலிருந்து இறங்கி, இரு மனைவியருடன் மகிழ்ச்சியோடு, மகிழ்ந்து வளமுற்ற மக்களால் நிறைந்த தாயின் இல்லத்தில் நுழைந்தார்।

Verse 27

पर्यङ्कस्थामुपागम्य मातरं विनयान्वितः / तत्पादौ संस्पृशन्मूर्ध्ना प्रणाममकरोत्तदा

வினயத்துடன் படுக்கையில் இருந்த தாயை அணுகி, தலையால் அவளது பாதங்களைத் தொட்டு அப்பொழுதே வணங்கினான்।

Verse 28

साभिनन्द्य तमाशीर्भिर्हर्षगद्गदया गिरा / ससंभ्रमं समुत्थाय पर्यष्वजत चात्मजम्

அவள் ஆசீர்வாதங்களால் அவனை வரவேற்று, மகிழ்ச்சியால் குரல் தளதளக்க, அவசரமாக எழுந்து தன் மகனை அணைத்தாள்।

Verse 29

सहर्षं बहुधाशीर्भिरभ्यनन्ददुभे स्नुषे / स तां संभाव्य कथया तत्र स्थित्वा चिरादिव

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் பல ஆசீர்வாதங்களால் இரு மருமகள்களையும் வரவேற்றான்; பின்னர் அன்பான உரையாடலால் அவர்களை மதித்து அங்கே நீண்ட நேரம் இருந்தான் போலத் தங்கினான்।

Verse 30

अनुज्ञातस्तया राजा निश्चक्राम तदालयात् / ततः सानुचरो राजा श्वेतव्यजनवीजितः

அவளின் அனுமதி பெற்ற அரசன் அந்த இல்லத்திலிருந்து வெளியேறினான்; பின்னர் பணியாளர்களுடன் அரசன் வெண்சாமரங்களால் வீசப்பட்டவனாய் சென்றான்।

Verse 31

सुरराज इव श्रीमान्सभां समगमच्छनैः / संप्रविश्य सभां दिव्यामनेकनृपसेविताम्

செல்வமிகு அவன் இந்திரனைப் போல மெதுவாக சபையை அணைந்து, பல அரசர்கள் பணிந்த அந்த தெய்வீகச் சபையில் நுழைந்தான்।

Verse 32

नत्वा गुरुजनं सर्वमाशीर्भिश्चाभिनन्दितः / सिंहासने शुभे दिव्ये निषसाद नरेश्वरः

அனைத்து குருமக்களை வணங்கி, அவர்களின் ஆசீர்வாதங்களால் பாராட்டப்பட்ட நரேசுவரன், நல்வழங்கும் தெய்வீக சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 33

संसेव्यमानश्च नृपैर्नानाजनपदेश्वरैः / नानाविधाः कथाः कुर्वन्स तत्र नृपसत्तमः

பல நாடுகளின் அரசர்களால் சேவிக்கப்படுகின்ற அந்தச் சிறந்த மன்னன், அங்கே பலவகை உரையாடல்களையும் கதைகளையும் நிகழ்த்தினான்।

Verse 34

संप्रीयमामः सुतरामुवास सह बन्धुभिः / प्रतिज्ञां पालयित्वैवं जितदिङ्मण्डलो नृपः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் உறவினர்களுடன் தங்கினான்; இவ்வாறு வாக்குறுதியை காத்து, அந்த மன்னன் திசைமண்டலமெங்கும் வெற்றி பெற்றான்।

Verse 35

अन्वतिष्ठद्यन्थान्याय मर्थत्रयमुदारधीः / स्वप्रभावजिताशेषवैरिर्दिङ्मण्डलाधिपः

உதாரமான அறிவுடைய அந்தத் திசைமண்டலாதிபதி, தன் பெருமையால் எல்லா பகைவரையும் வென்று, அநியாயத்தை விலக்கி, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் மும்முக நெறியைக் கடைப்பிடித்தான்।

Verse 36

एकातपत्रां पृथिवीमन्वशासद्वृषो यथा / स्वर्यातस्य पितुः पूर्वं परिभावममर्षितः

தர்மரூபமான காளைபோல் அவன் ஒரே குடையின் கீழ் பூமியை ஆட்சி செய்தான்; விண்ணுலகம் சென்ற தந்தைக்கு முன்பு ஏற்பட்ட அவமதிப்பை அவன் பொறுக்கவில்லை।

Verse 37

स यां प्रतिज्ञामारूढस्तां सम्यक्परिपूर्य च / सप्तद्वीपाब्धिनगरग्रामायतनमालिनीम्

அவன் ஏற்றுக் கொண்ட பிரதிஞ்ஞையை முறையாக நிறைவேற்றி, ஏழு தீவுகள், கடல்கள், நகரங்கள், கிராமங்கள், புண்ணிய ஆலயங்கள் மலர்மாலையென விளங்கும் பூமியை ஆட்சி செய்தான்।

Verse 38

जित्वा शत्रूनशेषेण पालयामास मेदिनीम / एवं गच्छति काले च वसिष्ठो भगवानृषिः

அவன் எல்லா பகைவர்களையும் முற்றிலும் வென்று பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்தான். இவ்வாறு காலம் சென்றபோது பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர் அங்கு வந்தார்।

Verse 39

अभ्यजगाम तं भूयो द्रष्टुकामो जरेश्वरम् / तमायान्तमतिप्रेक्ष्य मुनिवर्यं ससंभ्रमः

மீண்டும் ஜரேஸ்வரனை தரிசிக்க விரும்பி அவனிடம் சென்றார். அந்த முந்திய முனிவர் வருவதைக் கண்ட அரசன் மரியாதையுடன் பரபரப்புற்றான்।

Verse 40

प्रत्युज्जगामार्घहस्तः सहितस्तैर्नपैर्नृपः / अर्ध्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयित्वा महामतिः

அரசன் மற்ற அரசர்களுடன் அர்க்யம் கையில் கொண்டு எதிர்வரவேற்பிற்கு சென்றான். அந்த மகாமதி அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய உபசாரங்களால் முறையாகப் பூஜை செய்தான்।

Verse 41

प्रणाममकरोत्तस्मै गुरुभक्तिसमन्वितः / आशीर्भिर्वर्द्धयित्वा तं वसिष्ठः सगरं तदा

குருபக்தியுடன் அவன் அவருக்கு प्रणாமம் செய்தான். அப்போது வசிஷ்டர் ஆசீர்வாத வார்த்தைகளால் சகரனை உயர்த்தினார்.

Verse 42

आस्यतामिति होवाच सह सर्वैर्नरेश्वरैः / उपाविशत्ततो राजा काञ्चने परमासने

அப்போது எல்லா நரேசர்களுடனும் அவர் “அமருங்கள்” என்று கூறினார். பின்னர் அரசன் பொன்னாலான உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.

Verse 43

मुनिना समनुज्ञातः सभार्यः सह राजभिः / आपवस्तुनृपश्रेष्ठमुपासीनमुपह्वरे

முனியின் அனுமதி பெற்ற அவர், மனைவியுடன் மற்றும் பிற அரசர்களுடன், உபஹ்வரத்தில் அமர்ந்திருந்த சிறந்த அரசனை அணுகினார்.

Verse 44

उवाच शृण्वतां राज्ञां शनैर्मृद्वक्षरं वचः / वसिष्ठ उवाच कुशलं ननु ते राजन्वाह्येष्वाभ्यन्तरेषु च

கேட்டு கொண்டிருந்த அரசர்களின் நடுவில் வசிஷ்டர் மெதுவாக இனிய சொற்களால் கூறினார்—“அரசே, வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் நலம் தானே?”

Verse 45

मन्त्रिष्वमात्यवर्गेषु राज्ये वा सकले ऽधुना / दिष्ट्या च विजिताः सर्वे समग्रबलवाहनाः

இப்போது அமைச்சர்களிலும் அதிகாரிவர்க்கத்திலும், அல்லது முழு அரசிலும் எல்லாம் நலமா? மேலும் தெய்வ அருளால் உன் முழு படை மற்றும் வாகனங்களுடன் எல்லா பகைவரும் வெல்லப்பட்டார்களா?

Verse 46

अयत्नेनैव युद्धेषु भवता रिपवो हि यत् / दिष्ट्यारूढप्रतिज्ञेन मम मानयता वचः

இது கூட நல்விதியே; போர்களில் நீ அதிக முயற்சியின்றியே பகைவரை வென்றாய், ஏனெனில் உறுதிப் பிரமாணத்தில் நிலைத்து என் சொல்லை மதித்தாய்.

Verse 47

अरयस्त्यक्तधर्माणस्त्वया जीवविसर्जिताः / तान्विजित्येतराञ्जेतुं पुनर्दिग्विजयेच्छया

தர்மத்தைத் துறந்த பகைவர்கள் உன்னால் உயிர் நீத்தனர். அவர்களை வென்று, மற்றவர்களையும் வெல்ல மீண்டும் திக்விஜய விருப்பம் கொண்டாய்।

Verse 48

गतस्सवाहनबलस्त्वमित्यशृणवं वचः / जितदिङ्मण्डलं भूयः श्रुत्वा त्वां नगरस्थितम्

நீ வாகனப் படையுடன் புறப்பட்டாய் என்று நான் கேட்டேன். பின்னர் திசைமண்டலத்தை வென்று மீண்டும் நகரில் தங்கியுள்ளாய் என்றும் கேட்டேன்।

Verse 49

प्रीत्याहमागतो द्रष्टुमिदानीं राजसत्तम / जैमिनिरुवाच वसिष्ठेनैवमुक्तस्तु सगरस्तालजङ्घजित्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அன்புடன் இப்போது உன்னைப் பார்க்க நான் வந்தேன். ஜைமினி கூறினார்—வசிஷ்டர் இவ்வாறு சொன்னபோது, தாலஜங்காவை வென்ற சகரன்…

Verse 50

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रत्युवाच महामुनिम् / सगर उवाच कुशलं ननु सर्वत्र महर्षे नात्र संशयः

கைகூப்பி அவன் மகாமுனிக்கு பதிலளித்தான். சகரன் கூறினான்—மகரிஷியே, எங்கும் நலம் தான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 51

कल्याणाभिमुखाः सर्वे देवताश्च मुने ऽनिशम् / भवान्ध्यायति कल्याणं मनसा यस्य संततम्

முனிவரே, எல்லாத் தேவர்களும் எப்போதும் நலத்தையே நோக்கி நிற்கின்றனர்; ஏனெனில் நீர் மனத்தால் இடையறாது நலத்தையே தியானிக்கிறீர்।

Verse 52

तस्य मे चोपसर्गाश्च संभवन्ति कथं मुने / भवतानुगृहीतो ऽस्मि कृतार्थश्चाधुना कृतः

முனிவரே! எனக்கு அந்தத் துன்பத் தடைகள் எவ்வாறு ஏற்படும்? நீங்கள் என்மேல் அருள் செய்தீர்; இப்போது நான் கृतார்த்தன் ஆனேன்।

Verse 53

यन्मां द्रष्टुमिहायातः स्वयमेव भवान्गुरो / यन्मह्यमाह भगवान्विपक्षविजयादिकम्

குருவே! நீங்கள் தாமே என்னைக் காண இங்கு வந்தீர்; மேலும் பகவான் எனக்கு எதிரிப்படை வெற்றி முதலியவற்றை உரைத்தார்।

Verse 54

तत्तथानुष्ठितं किं तु सर्वं भवदनुग्रहात् / भवत्प्रसादतः सर्वं मन्ये प्राप्तं महीक्षिताम्

அவை அனைத்தும் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டன; ஆனால் எல்லாம் உங்கள் அருளாலே. அரசே, அனைத்தும் உங்கள் பிரசாதத்தால் கிடைத்தது என நான் எண்ணுகிறேன்।

Verse 55

अन्यथा मम का शक्तिः शत्रून्हन्तुं तथाविधान् / अनल्पी कुरुते फल्यं यन्मे व्यवसितं भवान्

இல்லையெனில் அத்தகைய பகைவர்களை அழிக்க எனக்கு என்ன வல்லமை? நீங்கள் எனக்காக எடுத்த உறுதி சிறியது அல்ல; அது பெரும் பலன் தரும்।

Verse 56

फलमल्पमपि प्रीत्यै स्यादगस्याधिरोपितुः / जैमिनिरुवाच एवं संभावितः सम्यक्सगेरण महामुनिः

அகஸ்தியரை உயர்த்தியவர்க்கு சிறிதளவு பலனும் மகிழ்ச்சியளிக்கும். ஜைமினி கூறினார்—இவ்வாறு சகரன் மகாமுனியை முறையாகப் போற்றினான்।

Verse 57

अभ्यनुज्ञाय तं भूयः प्रजागाम निजाश्रमम् / वसिष्टे तु गते राजा सगरःप्रीतमानसः

அவருக்கு மீண்டும் அனுமதி அளித்து அவர் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார். வசிஷ்டர் சென்றபின் சகர மன்னன் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தது.

Verse 58

अयोध्यायामभिवसन्प्रशशासाखिलां भुवम् / भार्याभ्यां समुपेताभ्यां रूपशीलगुणादिभिः

அயோத்தியில் வாழ்ந்து அவர் முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்தார். அழகு, நற்குணம், ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் நிறைந்த இரு மனைவியருடன் அவர் விளங்கினார்.

Verse 59

बुभुजे विषयान्रम्यान्यथाकामं यथासुखम् / सुमतिः केशिनी चोभे विकसद्वदनांबुजे

அவர் விருப்பத்திற்கும் இன்பத்திற்கும் ஏற்ப மனமகிழ் பொருள்களை அனுபவித்தார். சுமதி, கேசினி இருவரும் மலர்ந்த முகத்தாமரையுடன் விளங்கினர்.

Verse 60

रूपौदार्यगुणोपेते पीनवृत्तपयोधरे / नीलकुञ्चितकेशाढ्ये सर्वाभरणभूषिते

அவர்கள் அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்கள்; நிறைந்த வட்டமான மார்பகங்களுடன்; நீல நிறச் சுருள் கூந்தல் செழுமையுடன்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 61

सर्वलक्षणसंपन्ने नवयौवनगोचरे / प्रिये सन्निहिते तस्य नित्यं प्रियहिते रते

அவர்கள் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவர்கள்; இளமைப் புதுமையின் ஒளியில் விளங்கினர். அன்புத் துணையராய் அவன் அருகில் எப்போதும் இருந்து, அவனுக்குப் பிரியமான நலனில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 62

स्वाचारभावचेष्टाभिर्जह्रतुस्तन्मनो ऽनिशम् / स चापि भरणोत्कर्षप्रतीतात्मा महीपतिः

அவர்களின் நன்னடத்தை, இயல்பு, செயற்பாடுகள் அவன் மனத்தை இடையறாது கவர்ந்தன. அந்த மன்னன் பராமரிப்பின் மேன்மையை உணர்ந்து உறுதியான உள்ளம் கொண்டான்.

Verse 63

रममाणो यथाकामं सह ताभ्यां पुरे ऽवसत् / अन्येषां भुवि राज्ञां तु राजशब्दो न चाप्यभूत्

அவன் அவர்களிருவருடனும் விருப்பம்போல் மகிழ்ந்து நகரில் வாழ்ந்தான். பூமியிலுள்ள பிற அரசர்களுக்கோ ‘அரசன்’ என்ற பெயரே இல்லாததுபோல் ஆனது.

Verse 64

गुणेन चाभवत्तस्य सगरस्य महात्मनः / अल्पो ऽपि धर्मः सततं यथा भवति मानसे

மகாத்மா சகரனுக்கு இத்தகைய நற்குணம் இருந்தது; சிறிதளவு தர்மம்கூட அவன் மனத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருந்தது.

Verse 65

रा५स्तस्यार्थकामौ तु न तथा विपुलावपि / अलुब्धमानसोर्ऽथं च भेजे धर्ममपीडयन्

அவனுக்கு பொருளும் காமமும் எவ்வளவு பெரிதாயினும் அவ்வளவு முதன்மையல்ல; பேராசையற்ற உள்ளத்துடன் தர்மத்தைத் துன்புறுத்தாமல் பொருளை நாடினான்.

Verse 66

तदर्थमेव राजेन्द्र कामं चापीडयंस्तयोः

ஓ ராஜேந்திரா, அதற்காகவே அவன் அவர்களிடையே காமத்தையும் அடக்காமல் (ஒழுங்கில் வைத்து) நடந்தான்.