Adhyaya 41

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते कार्त्तवीर्यवधो नाम चत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४०// वसिष्ठ उवाच दृष्ट्वा पितुर्वधं घोरं तत्पुत्रास्ते शतं त्वरा / वारयामासुरत्युग्रं भार्गवं स्वबलेः पृथक्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், பார்கவச் சரிதத்தில் ‘கார்த்தவீர்யவதம்’ எனும் நாற்பதாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—தந்தையின் கொடிய வதத்தைப் பார்த்த அவனுடைய நூறு புதல்வர்கள் உடனே, தத்தம் படைகளுடன் தனித்தனியாக, மிக உக்கிரமான பார்கவனைத் தடுக்க முயன்றனர்.

Verse 2

एकैकाक्षैहिणीयुक्ताः सर्वे ते युद्धदुर्मदाः / संग्रामं तुमुलं चक्रुः संरब्धास्तु पितुर्वधात्

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு அக்ஷௌஹிணி படையுடன் கூடியவர்கள்; போர்மதத்தில் மயங்கியவர்கள். தந்தை வதத்தால் சினம் கொண்டு கொடியப் போரைத் தொடங்கினர்.

Verse 3

रामस्तु दृष्ट्वा तत्पुत्राञ्छूरान्रणविशारदान् / परश्वधं समादाय युयुधे तैश्च संगरे

ராமன் அந்தப் புதல்வர்களை—வீரரும் போரில் தேர்ந்தவர்களுமாக—கண்டு, பரசுவை எடுத்துக் கொண்டு, போர்க்களத்தில் அவர்களுடன் யுத்தம் செய்தான்.

Verse 4

तां सेनां भगवान्रामः शताक्षौहिणिसंमिताम् / निजघान त्वरायुक्तो मुहुर्त्तद्वयमात्रतः

பகவான் ராமர் நூறு அக்ஷௌஹிணிக்கு ஒப்பான அந்தப் படையை விரைவுடன், இரண்டு முஹூர்த்தங்களுக்குள் அழித்தார்.

Verse 5

निःशेषितं स्वसैन्यं तु कुठारेणैव लीलया / दृष्ट्वा रामेण तेसर्वे युयुधुर्वीर्यसंमताः

கோடாரியால் விளையாட்டுபோல் தங்கள் படை முழுதும் அழிந்ததைப் பார்த்து, வீரத்தால் புகழ்பெற்ற அவர்கள் அனைவரும் ராமருடன் போரிட்டனர்.

Verse 6

नानाविधानि दिव्यानि प्रहरन्तो महोजसः / परितो मण्डलं चक्रुर्भार्गवस्य महात्मनः

மிகுந்த ஒளிவலிமையுடையோர் பலவகை தெய்வீக ஆயுதங்களை எறிந்து, மகாத்மா பார்கவரைச் சுற்றி வட்டமாய் வளையம் அமைத்தனர்.

Verse 7

अथ रामो ऽपि बलवांस्तेषां मण्डलमध्यगः / विरेजे भगवान्साक्षाद्यथा नाभिस्तु चक्रगा

அப்போது வலிமைமிக்க ராமரும் அவர்களின் வளையத்தின் நடுவில் நின்று, சாட்சாத் பகவானைப் போல ஒளிர்ந்தார்; சக்கரத்தில் நாபி ஒளிர்வதுபோல்.

Verse 8

नृत्यन्निवाचौ विरराज रामः शतं पुनस्ते परितो भ्रमन्तः / रेजुश्च गोपी गणमध्यसंस्थः कृष्णो यथा ताः परितो भ्रमन्त्यः

நடனம் ஆடுவது போல ராமர் போர்க்களத்தில் ஒளிர்ந்தார்; அவர்கள் மீண்டும் நூறுநூறாக அவரைச் சுற்றி சுழன்றனர். கோபியர் குழுவின் நடுவில் கிருஷ்ணன் ஒளிர, கோபியர் அவரைச் சுற்றி சுழல்வதுபோல்.

Verse 9

तदा तु सर्वे द्रुहिणप्रधानाः समागताः स्वस्वविमानसंस्थाः / समाकिरन्नन्दनमाल्यवर्षैः समन्ततो राममहीनवीर्यम्

அப்போது த்ருஹிணன் (பிரம்மா) தலைமையிலான தேவர்கள் தத்தம் விமானங்களில் வந்து கூடி, நந்தனவன மாலைவீழ்ச்சியால் எல்லாத் திசைகளிலும் ராமனின் அளவற்ற வீரத்தைப் பொழிந்தனர்।

Verse 10

यः शस्त्रपादादुदतिष्ठत ध्वनिर् हुंकारगर्भो दिवमस्पृशन्स वै / तौर्यत्रिकस्येव शरक्षतानि भान्तीव यद्वन्नखदन्तपाताः

ஆயுதப் பாய்ச்சலிலிருந்து எழுந்த ஹுங்காரமயமான ஒலி வானைத் தொட்டது போல இருந்தது; நகம்-பல் தாக்கங்கள், தூர்யத் திரயத்தின் இசையில் அம்புக் காயங்கள் மின்னுவது போல் பிரகாசித்தன।

Verse 11

क्रन्दन्ति शस्त्रैः क्षतविक्षताङ्गा गायन्ति यद्वत्किल गीतविज्ञाः / एवं प्रवृत्तं नृपयुद्धमण्डलं पश्यन्ति देवा भृशविस्मिताक्षः

ஆயுதங்களால் காயமுற்று சிதைந்த உடலுடையோர் அலறுகின்றனர்; ஆயினும் பாடல் அறிந்தோர் போலப் பாடுகின்றனர். இவ்வாறு நிகழும் அரசப் போர்மண்டலத்தை தேவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் நோக்குகின்றனர்।

Verse 12

ततस्तु रामो ऽवनिपालपुत्राञ्जिघांसुराजौ विविधास्त्रपूगैः / पृथक्चकारातिब लांस्तु मण्डलद्विच्छिद्य पङ्क्तिं प्रभुरात्तचापः

பின்னர் அரசர்களின் புதல்வர்களை அழிக்க விரும்பிய பிரபு ராமன், வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பலவகை அஸ்திரக் கூட்டங்களால் போர்மண்டலத்தை இரண்டாகப் பிளந்து, மிகுந்த பலமுடையோரின் வரிசையைத் தனித்தனியாகச் செய்தான்।

Verse 13

एकैकशस्तान्निजघान वीराञ्छतं तदा पञ्च ततः पलायिताः / शूरो वृषास्यो वृषशूरसेनौ जयध्वजश्चापि विभिन्नधैर्याः

அப்போது அவர் ஒவ்வொரு தாக்கத்திலும் நூறு வீரர்களை வீழ்த்தினார்; அதன் பின் தைரியம் சிதைந்து ஐவர்—சூரன், வ்ருஷாஸ்யன், வ்ருஷன், சூரசேனன், ஜயத்வஜன்—ஓடினர்।

Verse 14

महाभयेनाथ परीतचिता हिमाद्रिपादान्तरकाननं च / पृथग्गतास्ते सुपरीप्सवो नृपा न को ऽपि कांस्विद्ददृशे भृशार्त्तः

மகாபயத்தால் மனம் கலங்கிய அந்த அரசர்கள் இமயத்தின் அடிவாரக் காடுகளில் தனித்தனியாகச் சென்றனர்; மிகுந்த துயரத்தில் யாரும் யாரையும் எங்கும் காணவில்லை।

Verse 15

रामो ऽपि हत्वा नृपचक्रमाजौ राज्ञः सहायर्थमुपागतं च / समन्वितो ऽसावकृतव्रणेन सस्नौ मुदागत्य च नर्मदायाम्

ராமனும் போர்க்களத்தில் அரசர்களின் படைவட்டத்தை அழித்து, அரசனுக்கு உதவ வந்த துணையருடன், காயமின்றி மகிழ்ந்து நர்மதையில் வந்து நீராடினான்।

Verse 16

स्रात्वा नित्यक्रियां कृत्वा संपूज्य वृषभध्वजम् / प्रतस्थे द्रष्टुमुर्वीश शिवं कैलासवासिनम्

நீராடி நித்தியக் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, வृषபத்வஜனாகிய இறைவனை முறையாகப் பூஜித்து, அந்த மன்னன் கைலாசவாசி சிவனைத் தரிசிக்கப் புறப்பட்டான்।

Verse 17

गुरुपत्नीमुमां चापि सुतौ स्कन्दविनायकौ / मनोयायी महात्मासावकृतव्रणसंयुतः

அந்த மகாத்மா குருபத்னியான உமையையும், புதல்வர்கள் ஸ்கந்தன் மற்றும் விநாயகனையும் மனத்தில் நினைத்து, காயமின்றி மனவேகத்துடன் சென்றான்।

Verse 18

कृतकार्यो मुदा युक्तः कैलासं प्राप्य तत्क्षणम् / ददर्श तत्र नगरीं महतीमलकाभिधम्

காரியம் நிறைவேறி மகிழ்ச்சியுடன், அவன் உடனே கைலாசத்தை அடைந்து, அங்கே ‘அல்கா’ எனப்படும் மாபெரும் நகரத்தை கண்டான்।

Verse 19

नानामणिगणाकीर्णभवनैरुपशोभिताम् / नानारुपधरैर्यक्षैः शोभितां चित्रभूषणैः

அந்நகரம் பலவகை மணிக்கூட்டங்கள் பதித்த மாளிகைகளால் ஒளிர்ந்தது; பல ரூபம் தரித்த யக்ஷர்களாலும் வண்ணமயமான ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 20

नानावृक्षसमाकीणैर्वनैश्चोपवनैर्युताम् / दीर्घिकाभिः सुदीर्घाभिस्तडागैश्चोपशोभिताम्

அந்நகரம் பலவகை மரங்கள் நிறைந்த காடுகளும் பூங்காக்களும் உடையது; மிக நீளமான குளங்களாலும் தடாகங்களாலும் அழகுபெற்றது।

Verse 21

सर्वतो ऽप्यावृतां बाह्ये सीतयालकनन्दया / तत्र देवाङ्गनास्नानमुक्तकुङ्कुमपिञ्जरम्

அந்நகரம் வெளிப்புறமெல்லாம் வெண்மையான அலகநந்தையால் சூழப்பட்டது; அங்கே தேவாங்கனைகள் நீராடியபோது கரைந்த குங்குமம் நீரை செம்மஞ்சள் நிறமாக மாற்றியது।

Verse 22

तृषाविर हिताश्चांभः पिबन्ति करिणो मुदा / यत्र संगीतसंनादा श्रूयन्ते तत्रतत्र ह

தாகம் தீர்ந்து யானைகள் மகிழ்ச்சியுடன் நீர் அருந்தின; எங்கெங்கும் இசையின் முழக்கம் கேட்கப்பட்ட இடமெல்லாம் இனிய ஒலி பரவியது।

Verse 23

गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सततं सहकारिभिः / तां दृष्ट्वा भार्गवो राजन्मुदा परमया युतः

கந்தர்வரும் அப்ஸரஸ்களும் இடையறாது துணைபுரிந்த அந்த நகரை கண்டதும், அரசே, பார்கவன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்।

Verse 24

ययौ तदूर्ध्वं शिखरं यत्र शेवपरं गृहम् / ततो ददर्श राजेन्द्र स्निग्धच्छायं महावटम्

அவன் மேலே அந்தச் சிகரத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே சிவபரமான இல்லம் இருந்தது. அப்போது, அரசே, அவன் நிழல் செறிந்த மாபெரும் ஆலமரத்தை கண்டான்.

Verse 25

तस्याधस्ताद्वरावासं सुसेव्यं सिद्धसंयुतम् / ददर्ंश तत्र प्राकारं शतयोजनमण्डलम्

அதன் கீழே சிறந்த வாசஸ்தலம் இருந்தது; அது சேவிக்கத் தக்கது, சித்தர்களால் சூழப்பட்டது. அங்கே அவன் நூறு யோஜனை அளவுள்ள மதில் வளையத்தை கண்டான்.

Verse 26

नानारत्नाचितं रम्यं चतुर्द्वारं गणावृतम् / नन्दीश्वरं महाकालं रक्ताक्षं विकटोदरम्

அது பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகியதாகவும், நான்கு வாயில்களுடனும், கணங்களால் சூழப்பட்டதாகவும் இருந்தது—நந்தீஸ்வரன், மகாகாலன், ரக்தாக்ஷன், விகடோதரன்.

Verse 27

पिङ्गलाक्षं विशालाक्षं विरूपाक्षं घटोदरम् / मन्दारं भैरवं बाणं रुरुं भैरवमेव च

பிங்கலாக்ஷன், விசாலாக்ஷன், விரூபாக்ஷன், கடோதரன்; மந்தாரன், பைரவன், பாணன், ருரு மற்றும் பைரவனும்.

Verse 28

वीरकं वीरभद्रं च चण्डं भृङ्गिं रिटिं मुखम् / सिद्धेन्द्रनाथरुद्रांश्च विद्याधरमहोरगान्

வீரகன், வீரபத்ரன், சண்டன், ப்ருங்கி, ரிடி, முகன்; மேலும் சித்தேந்திரர், நாதருத்ரர், வித்யாதரர் மற்றும் மகோரகர்கள்.

Verse 29

भूतप्रेतपिशाचांश्च कूष्माण्डान्ब्रह्मराक्षसान् / वेतालान्दानवेन्द्रांश्च योगीन्द्रांश्च जटाधरान्

அவன் பூதம், பிரேதம், பிசாசு, கூஷ்மாண்டம், பிரஹ்மராக்ஷசர், வேதாளம், தானவேந்திரர், ஜடாதர யோகீந்திரர் ஆகியோரை கண்டான்।

Verse 30

यक्षकिंपुरुषांश्चैव डाकिनीयो गिनीस्तथा / दृष्ट्वा नन्द्या५या तत्र प्रविष्टो ऽन्तर्मुदान्वितः

அவன் யக்ஷர், கிம்புருஷர், டாகினிகள், கினிகள் ஆகியோரைவும் கண்டான்; நந்தியின் ஆணையால் உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் அங்கே உள்ளே நுழைந்தான்।

Verse 31

ददर्श तत्र भुवनैरावृतं शिवमन्दिरम् / चतुर्योजनविस्तीर्णं तत्र प्राग्द्वारसंस्थितौ

அவன் அங்கே உலகங்களால் சூழப்பட்ட சிவமந்திரத்தை கண்டான்; அது நான்கு யோஜனை விரிவுடையது; அங்கே கிழக்கு வாயிலில் அவர்கள் நின்றிருந்தனர்।

Verse 32

दृष्ट्वा वामे कार्त्तिकेय दक्ष चैव विनायकम् / ननाम भार्गवस्तौ द्वौ शिवतुल्यपराक्रमौ

இடப்புறம் கார்த்திகேயனையும் வலப்புறம் விநாயகனையும் கண்டு, சிவனுக்கு ஒப்பான வீரமுடைய அந்த இருவருக்கும் பார்கவன் வணங்கினான்।

Verse 33

पार्षदप्रवरास्तत्र क्षेत्रपालाश्च संस्थिताः / रत्नसिंहासनस्थाश्च रत्नभूषमभूषिताः

அங்கே சிறந்த பார்ஷதரும் க்ஷேத்ரபாலரும் இருந்தனர்; அவர்கள் ரத்தின சிங்காசனங்களில் அமர்ந்து, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 34

भार्गवं प्रविशन्तं तु ह्यपृच्छञ्शिवमन्दिरम् / विनायको महाराज क्षणं तिष्ठेत्युवाच ह

அப்போது சிவமந்திரத்தில் நுழைய வந்த பார்கவனைப் பார்த்த விநாயகர் வினவி, “மகாராஜா, ஒரு கணம் நில்லுங்கள்” என்று கூறினார்.

Verse 35

निद्रितो ह्युमया युक्तो महादेवो ऽधुनेति च / ईश्वराज्ञां गृहीत्वाहमत्रागत्यक्षणान्तरे

இப்போது மகாதேவர் உமையுடன் உறங்குகிறார்; ஈசுவரரின் ஆணையை ஏற்று நான் ஒரு கணத்தில் இங்கு வந்தேன்.

Verse 36

त्वया सार्द्धं प्रवेक्ष्यामि भ्रातस्तिष्ठात्र सांप्रतम् / विनायकचश्चैवं श्रुत्वा भार्गवनन्दनः

சகோதரா, உன்னுடன் சேர்ந்து நான் உள்ளே நுழைவேன்; இப்போது இங்கேயே நில்லு. விநாயகன் சொன்னதை கேட்ட பார்கவநந்தனன்…

Verse 37

प्रवक्तुमुपचक्राम गणेशं त्वरयान्वितः / राम उवाच गत्वा ह्यन्तःपुरं भ्रातः प्रणम्य जगदीश्वरौ

அவன் அவசரத்துடன் கணேசனை நோக்கி பேசத் தொடங்கினான். ராமன் கூறினான்— “சகோதரா, அந்தப்புரத்திற்குச் சென்று உலகீசுவர தம்பதியருக்கு வணங்கி…”

Verse 38

पार्वतीशङ्करौ सद्यो यास्यामि निजमन्दिरम् / कार्त्तवीर्यः सुचन्द्रश्च सपुत्रबलबान्धवः

பார்வதி-சங்கரரை உடனே வணங்கி நான் என் ஆலயத்திற்குச் செல்வேன். கார்த்தவீர்யனும் சுசந்திரனும் மகன், படை, உறவினர் உடன்…

Verse 39

अन्ये सहस्रशो भूपाः कांबोजाः पङ्लवाः शाकाः / कान्यकुब्जाः कोशलेशा मायावन्तो महाबलाः

ஆயிரக்கணக்கான பிற மன்னர்கள் - காம்போஜர்கள், பஹ்லவர்கள், ஷகர்கள், கன்யாகுப்ஜம் மற்றும் கோசலத்தின் ஆட்சியாளர்கள் - மாயை தெரிந்தவர்கள் மற்றும் மிகுந்த பலம் வாய்ந்தவர்கள்.

Verse 40

निहताः समरे सर्वे मया शंभुप्रसादतः / तमिमं प्रणिपत्यैव यास्यामि स्वगृहं प्रति

சம்புவின் (சிவனின்) அருளால் அவர்கள் அனைவரும் போரில் என்னால் கொல்லப்பட்டனர். அவரை வணங்கிய பின்னரே நான் என் இல்லத்திற்குத் திரும்புவேன்.

Verse 41

इत्युक्त्वा भार्गवस्तत्र तस्थौ गणपतेः पुरः / प्रोवाच मधुरं वाक्यं भार्गवे स गणाधिपः

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, பார்கவர் (பரசுராமர்) கணபதியின் முன் நின்றார். அப்போது கணங்களின் தலைவன் பார்கவரிடம் இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசினான்.

Verse 42

विनायक उवाच ज्ञणं तिष्ट महाभाग दर्शनं ते भविष्यति / अद्य विश्वेश्वरो भ्रातर्भवान्या सह वर्त्तते

விநாயகர் கூறினார்: "ஓ பெருमகனே! ஒரு கணம் காத்திரு, உனக்கு தரிசனம் கிடைக்கும். சகோதரனே! இன்று விஸ்வேஸ்வரர் பவானியுடன் இருக்கிறார்."

Verse 43

स्त्रीपुंसोर्युक्त योस्तात सहैकासनसंस्थयोः / करोति सुखभङ्गं यो नरकं स व्रजेद्ध्रुवम्

"அன்பே! ஒரு ஆணும் பெண்ணும் ஒரே ஆசனத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கும்போது, அவர்களின் இன்பத்திற்கு இடையூறு செய்பவன் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்வான்."

Verse 44

विशेषतस्तु पितरं गुरुं वा भूपतिं द्विजः / र७स्यं समुपासिनं न पश्येदिति निश्चयः

சிறப்பாக இரண்டாம் பிறப்புடையவன் தந்தையையோ, குருவையோ, அரசனையோ—ரகசிய விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவனை—பார்க்கக் கூடாது; இதுவே உறுதி.

Verse 45

कामतो ऽकामतो वापि पश्येद्यः सुरतोन्मुखम् / स्त्रीविच्छेदो भवेत्तस्य ध्रुवं सप्रसु जन्मसु

ஆசையாலோ ஆசையின்றியோ காமக் களியாட்டில் ஈடுபடத் தயாரானவனை யார் பார்த்தாலும், அவனுக்கு பல பிறவிகளிலும் மனைவி/பெண் பிரிவு நிச்சயம் உண்டாகும்.

Verse 46

श्रोणिं वक्षः स्थलं वक्त्रं यः पश्यति परस्त्रियः / मातुर्वापि भगिन्या वा दुहितुः स नराधमः

பரஸ்திரியின் இடுப்பு, மார்பிடம் அல்லது முகத்தை யார் நோக்குகிறாரோ—அவள் தாயாகவோ, சகோதரியாகவோ, மகளாகவோ இருந்தாலும்—அவன் மனிதரில் தாழ்ந்தவன்.

Verse 47

भार्गव उवाच अहो श्रुतमपूर्वं किं वचनं तव वक्त्रतः / ब्रान्त्या विनिर्गतं वापि हास्यार्थमथवोदितम्

பார்கவா கூறினார்—அஹோ! உன் வாயிலிருந்து இத்தகைய அபூர்வமான சொல் என்ன? இது மயக்கத்தால் வெளிப்பட்டதா, அல்லது நகைச்சுவைக்காகச் சொன்னதா?

Verse 48

कामिनां सविकाराणामेतच्छास्त्रनिदर्शनम् / निर्विकारास्य च शिशोर्न दोषः कश्चिदेव हि

இது விகாரமுள்ள காமிகளுக்கான சாஸ்திரக் குறிப்பு; விகாரமற்ற குழந்தைக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை.

Verse 49

यास्याम्यन्तः पुरं भ्रातस्तव किं तिष्ठ बालक / यथादृष्टं करिष्यामि तत्र यत्समयोचितम्

அண்ணா, நான் அந்தப்புரத்திற்குள் செல்வேன்; நீ ஏன் நின்றிருக்கிறாய், சிறுவனே? நான் கண்டதுபோலவே செய்வேன்; அங்கே காலத்திற்கேற்றதைச் செய்வேன்।

Verse 50

तत्रैव माता तातश्च त्वया नाम निरूपितौ / जगतां पितरौ तौ च पार्वतीपरमेश्वरौ

அங்கேயே நீ தாயும் தந்தையும் என்று பெயரிட்டு கூறினாய்; அவர்கள் உலகங்களின் பெற்றோர்—பார்வதியும் பரமேஸ்வரனும்।

Verse 51

इत्युक्त्वा भार्गवो राजन्नन्तर्गन्तुं समुद्यतः / विनायकस्तदोत्थाय वारयामास सत्वरम्

இவ்வாறு கூறி, அரசனே, பார்கவன் உள்ளே செல்லத் தயாரானான்; அப்போது விநாயகன் எழுந்து விரைவாக அவனைத் தடுத்தான்।

Verse 52

वाग्युद्धं च तयोरासीन्मिथो हस्तविकर्षणम् / दृष्ट्वा सकन्दस्तु संभ्रान्तो बोधयामास तौ तदा

அவர்களுக்குள் சொல்-போர் எழுந்தது; ஒருவரின் கையை ஒருவர் இழுத்தனர்; அதை கண்ட ஸ்கந்தன் கலங்கி, அப்போது இருவரையும் அறிவுறுத்தினான்।

Verse 53

बाहुभ्यां द्वौ समुद्गृह्य पृथगुत्सारितौ तथा / अथ क्रुद्धो गणेशाय भार्गवः परवीरहा / परश्वधं समादाय सप्रक्षेप्तुं समुद्यतः

அவன் இருவரையும் தன் புயங்களால் தூக்கி தனித்தனியாக விலக்கினான்; பின்னர் பரவீரஹா பார்கவன் கணேசனை நோக்கி கோபித்து பரசுவை எடுத்தெறியத் தயாரானான்।

Verse 54

तं दृष्ट्वा गजाननो भृगुवरं क्रोधात्क्षिपन्तं त्वरा स्वात्मार्थं परशुं तदा निजकरेणोद्धृत्य वेगेन तु / भूर्लोकं भुवः स्वरपि तस्योर्ध्वं महर्वैजनं लोकं चापि तपो ऽथ सत्यमपरं वैकुण्ठमप्यानयत्

அவரைக் கண்ட கஜானனன், கோபத்தால் பரசுவை எறியும் ப்ருகுவரனை நோக்கி, தன் பாதுகாப்பிற்காகத் தன் கையால் பரசுவை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக பூலோகம், புவஹ், ஸ்வர்லோகம், அதன் மேலே மகர்லோகம், வைஜனலோகம், தபோலோகம், சத்யலோகம், மேலும் பரம வைகுண்டலோகத்திற்கும் அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 55

तस्योर्ध्वं च विदर्शयन्भृगुवरं गोलोकमीशात्मजो निष्पात्याधरलोकसप्तक मपीत्थं दर्शयामास च / उद्धृत्याथ ततो हि गर्भसलिले प्रक्षप्तमात्रं त्वरा भीतं प्राणपरिप्सुमानयदथो तत्रैव यत्रास्थितः

அவனுக்கு மேலாகப் ப்ருகுவரனுக்குக் காட்டிக்கொண்டே ஈசன் புதல்வன் கோலோகத்தையும் காட்டினான்; மேலும் கீழுலகங்களின் ஏழு உலகங்களையும் இழுத்து வெளியே கொண்டு வந்து அதுபோலவே வெளிப்படுத்தினான். பின்னர் கர்ப்பநீரில் எறியப்பட்ட உடனே அவனை அங்கிருந்து தூக்கி, பயந்து உயிர் காக்க விரும்பியவனை, தானிருந்த அதே இடத்திற்கே விரைவாகக் கொண்டு வந்தான்।