Adhyaya 4

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे स्वयंभूत्रैगुण्यस्वरूपवर्णनं नाम तृतीयो ऽध्यायः सूत उवाच ब्रह्मणा वै मुखात्सृष्टा जया देवाः प्रजेप्सया / सर्वे मन्त्रशरीरास्ते स्मृता मन्वन्तरेष्विह

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில் ‘ஸ்வயம்பூவின் திரிகுண ஸ்வரூப வர்ணனை’ எனும் மூன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்— பிரஜைகளைப் பெற விரும்பி, பிரஹ்மாவின் முகத்திலிருந்து ‘ஜயா’ எனும் தேவர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் அனைவரும் மந்திர-சரீரம் உடையவர்கள் என மன்வந்தரங்களில் இங்கு ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 2

दर्शश्च पौर्णमासश्च बृहत्साम रथन्तरम् / चितिश्च सुचितिश्चैव ह्याकूतिः कूतिरेव च

தர்ஷமும் பௌர்ணமாசமும், ப்ருஹத்ஸாமமும் ரதந்தரமும்; சிதியும் சுசிதியும், மேலும் ஆகூதியும் கூதியும்.

Verse 3

विज्ञातश्चैव विज्ञाता मना यज्ञश्च द्वादशः / दाराग्निहोत्रसंबन्धं वितत्य यजतेति च

விஞ்ஞாதனும் விஞ்ஞாதாவும், மனாவும் பன்னிரண்டாம் ‘யஜ்ஞ’மும்; மேலும் மனைவி (தாரா) மற்றும் அக்னிஹோத்ரத்தின் தொடர்பை விரித்து அவன் யாகம் செய்கிறான் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 4

एवमुक्त्वा तु तान्ब्रह्मा तत्रैवान्तरधात्प्रभुः / ततस्ते नाभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं परमेष्ठिनः

இவ்வாறு கூறிய பின், ஆண்டவனான பிரஹ்மா அங்கேயே மறைந்தார். அப்போது அவர்கள் பரமேஷ்டியின் அந்த வாக்கை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

Verse 5

संन्यस्येह च कर्माणि वासनाः कर्मजाश्च वै / यमेष्वंवावन्तिष्ठन्ते दोषं दृष्ट्वा तु कर्मसु

இங்கே கர்மங்களைத் துறந்து, கர்மத்தால் உண்டான வாசனைகளையும் விட்டனர்; கர்மங்களில் குற்றம் கண்டு யம-நியமங்களில் நிலைத்தனர்.

Verse 6

क्षयाति शययुक्तं च ते दृष्ट्वा कर्मणां फलम् / जुगुप्संतः प्रसूतिं च निःसत्त्वा निर्ममाभवन्

கர்மங்களின் பலன் அழிவு-அதிகம் என இருவகையுமாய் இருப்பதை கண்டு, பிறப்பை வெறுத்து அவர்கள் பற்றற்றவர்களாகவும் ‘எனது’ என்ற மமதை அற்றவர்களாகவும் ஆனார்கள்.

Verse 7

अजन्म काङ्क्षमाणास्ते निर्मुक्ता दोषदर्शिनः / अर्थं धर्मं च कामं च हित्वा ते वै व्यवस्थिताः

பிறவியின்மையை நாடி, குற்றம் காண்பவர்களாய் விடுதலை பெற்ற அவர்கள்; அர்த்தம், தர்மம், காமம் ஆகியவற்றையும் விட்டு நிலைபெற்றனர்.

Verse 8

परमं ज्ञानमास्थाय तत्संक्षिप्य सुसंस्थिताः / तेषां तु तमभिप्रायं ज्ञात्वा ब्रह्मा तु कोपितः

உயர்ந்த ஞானத்தைத் தழுவி, அதைச் சுருக்கமாகக் கைக்கொண்டு அவர்கள் உறுதியாக நிலைத்தனர்; அவர்களின் அந்த நோக்கத்தை அறிந்து பிரம்மா கோபமுற்றார்.

Verse 9

तानब्रवीत्ततो ब्रह्मा निरुत्साहान्सुरानथ / प्रजार्थमिह यूयं वै मया सृष्टाः स्थ नान्यथा

அப்போது பிரம்மா அந்த உற்சாகமற்ற தேவர்களிடம் கூறினார்—‘பிரஜைகளின் வளர்ச்சிக்காகவே நீங்கள் என்னால் படைக்கப்பட்டீர்கள்; வேறல்ல.’

Verse 10

प्रसूयध्वं यजध्वं चेत्युक्तवानस्मि वः पुरा / यस्माद्वाक्यमनादृत्य मम वैराग्यमास्थिताः

முன்பு நான் உங்களிடம் ‘சந்ததி உண்டாக்குங்கள், யாகம் செய்யுங்கள்’ என்று கூறினேன். என் சொல்லை மதியாமல் நீங்கள் வைராக்யத்தை ஏற்றீர்கள்.

Verse 11

जुगुप्समानाः स्वं जन्म संततिं नाभ्यनन्दत / कर्मणां न कृतो ऽभ्यासो ह्यमृतत्वाभिकाङ्क्षया

தம் பிறப்பையும் சந்ததியையும் அருவருத்து அவர்கள் மகிழவில்லை. அமரத்துவம் வேண்டினாலும் கர்மங்களின் பயிற்சியை அவர்கள் செய்யவில்லை.

Verse 12

तस्माद्यूयमिहावृत्तिं सप्तकृत्वो ह्यवाप्स्यथ / ते शप्ता ब्रह्मणा देवा जयास्तं वै प्रसादयन्

ஆகையால் நீங்கள் இங்கே ஏழு முறை ஆவர்த்தி, அதாவது மறுபிறவி, அடைவீர்கள். பிரம்மாவின் சாபம் பெற்ற ‘ஜய’ தேவர்கள் அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றனர்.

Verse 13

क्षमास्माकं महादेव यदज्ञानात्मकं प्रभो / प्रणतान्वै सानुनयं ब्रह्मा तानब्रवीत्पुनः

மகாதேவா, பிரபுவே! எங்கள் அறியாமையால் நிகழ்ந்ததை மன்னியுங்கள். பணிந்து வேண்டிய அவர்களிடம் பிரம்மா மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 14

लोके ऽप्यथानुभुञ्जीत कः स्वातन्त्र्यमिहार्हति / मयागतं तु सर्वं हि कथमच्छन्दतो मम

உலகிலும் அனுபவம் அதுபோலவே நடைபெறும்; இங்கே சுதந்திரத்திற்குத் தகுதியானவர் யார்? அனைத்தும் என்னிடமிருந்தே வந்தது; எனது விருப்பமின்றி அது எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 15

प्रतिपत्स्यन्ति भूतानि शुभं वा यदि वोत्तरम् / लोके यदपि किञ्चिद्वैशं वा शं वा व्यवस्थितम्

உயிர்கள் நன்மையோ தீமையோ—எது பின்விளைவாக இருந்தாலும் அதையே அடையும்; உலகில் மங்கலமோ அமங்கலமோ எது நிலைபெற்றதோ அதுவே நிகழும்।

Verse 16

बुद्ध्यात्मना मया व्याप्तं को मां लोके ऽतिवर्त्तयेत् / भूताना मीहितं यच्च यच्चाप्येषां विचिन्तितम्

நான் புத்தியுரு ஆத்மாவாக எங்கும் நிறைந்துள்ளேன்; உலகில் என்னை யார் மீற முடியும்? உயிர்களின் விருப்பமும் அவர்கள் மனத்தில் சிந்திப்பதும் அனைத்தும் (எனக்குத் தெரியும்).

Verse 17

तथोपचरितं यच्च तत्सर्वं विदितं मम / मया बद्धमिदं सर्वं चजगत्स्थावरजङ्गमम्

அவ்வாறே நடைமுறையில் செய்யப்படுவதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்; நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் உடைய இந்த முழு உலகமும் என்னாலே கட்டுப்பட்டுள்ளது।

Verse 18

आशामयेन बन्धेन कस्तं छेत्तुमिहोत्सहेत् / यस्माद्वहति दृप्तो वै सर्वार्थमिह नान्यथा

ஆசைமயமான பந்தத்தை இங்கே யார் வெட்டத் துணிவார்? ஏனெனில் அதுவே அகந்தையுடன் இங்கே எல்லா நோக்கங்களையும் இழுத்துச் செல்கிறது—வேறல்ல।

Verse 19

इति कर्माण्यनारभ्य कामं छन्दाद्विमोक्षते / एवं संभाष्य तान्देवान् जयानध्यात्मचेतसः

‘இவ்வாறு செயல்களைத் தொடங்காமல், அவன் தன்னிச்சையாகக் காமத்தை விடுவிக்கிறான்.’ என்று கூறி, அத்யாத்மச் சிந்தனையில் நிலைத்த ஜயன் அந்த தேவர்களுடன் உரையாடினான்।

Verse 20

अथ वीक्ष्य पुनश्चाह ध्रुवं दड्यान्प्रजापतिः / यस्मान्मानभिसंधाय सन्यासादिः कृतः सुराः

அப்போது பார்த்துப் பிரஜாபதி துருவனிடம் மீண்டும் கூறினார்—மானம் (அகந்தை) நோக்கி தேவர்கள் சந்நியாசம் முதலியவற்றை மேற்கொண்டனர்।

Verse 21

तस्मात्स विपुलायत्तो व्यापारस्त्वथ मत्कृतः / भविता च सुखोदर्के दिव्यभावेन जायताम्

ஆகையால் அந்தப் பெரும் செயல் என்னால் ஏற்படுத்தப்பட்டது; அதன் முடிவு இன்பமாயிருக்கும்—தெய்வீகப் பாவத்துடன் பிறவியெடுங்கள்।

Verse 22

आत्मच्छन्देन वो जन्म भविष्यति सुरोत्तमाः / मन्वन्तरेषु संसिद्धाः सप्तस्वाविर्भविष्यथ

ஓ உயர்ந்த தேவர்களே, உங்கள் பிறப்பு உங்கள் சொந்த விருப்பத்தினாலேயே நிகழும்; மன்வந்தரங்களில் सिद्धராகி நீங்கள் ஏழு முறை வெளிப்படுவீர்கள்।

Verse 23

वैवस्वतान्तेषु सुरास्तथा स्वायंभुवादिषु / एवं च ब्रह्मणा तत्र श्लोको गीतः पुरातनः

வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தின் முடிவிலும், ஸ்வாயம்புவ முதலிய மன்வந்தரங்களிலும் தேவர்கள் அவ்வாறே இருப்பர்; அங்கே பிரம்மா இந்தப் பழமையான ச்லோகத்தைப் பாடினார்।

Verse 24

त्रयी विद्या ब्रह्ममयप्रसूतिः श्राद्धं तपो यज्ञमनुप्रदानम् / एतानि नित्यैः महसा रजोभिर्भूत्वा विभुर्वसते ऽन्यत्प्रशस्तम्

மூன்று வேதங்களின் வித்யை பிரம்மமயப் பிறப்பாகும்; சிராத்தம், தவம், யாகம், தானம்—இந்நித்திய ஒளிமிகு குணங்களாய் ஆகி, விபு (பரம்பொருள்) வாசம் செய்கிறான்; இதற்கு அப்பால் வேறொன்றே சிறந்தது எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 25

एवं श्लोकार्थमुक्त्वा तु जयान्देवानथाब्रवीत् / वैवस्वतेंऽतरेतीते मत्समीपमिहैष्यथ

இவ்வாறு ச்லோகத்தின் பொருளை உரைத்த பின், ‘ஜயா’ தேவர்களை நோக்கி அவன் கூறினான்— வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் கடந்தபின் நீங்கள் இங்கே என் அருகில் வருவீர்கள்।

Verse 26

ततो देवस्तिरोभूत ईश्वरो ङ्यकुतोभयः / प्रपन्नाधारणामाद्यां युक्त्वा योगबलान्विताम्

அப்போது அந்த தேவன்— ஈச்வரன், அச்சமற்றவன்— மறைந்தான்; மேலும் யோகபலத்துடன் கூடி, சரணடைந்தோர்க்கு ஆதாரமான ஆதித் தாரணை (சமாதி) நிலையை ஏற்றான்।

Verse 27

ततस्तेन रुषा शप्तास्ते ऽभवन्द्वादशाजिताः / जया इति समाख्याताः कृता एवं विसन्निभाः

பின்னர் அவனுடைய கோபச் சாபத்தால் அவர்கள் பன்னிரண்டு ‘அஜிதர்’ ஆனார்கள்; ‘ஜயா’ எனப் பெயர்பெற்று, இவ்வாறே அவர்களின் நிலை அமைந்தது।

Verse 28

ततः स्वायंभुवे तस्मिन्सर्गे ऽतीते तु वै सुराः / पुनस्ते तुषिता देवा जाताः स्वारोचिषेंऽतरे

பின்னர் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் அந்த ஸர்கம் கடந்தபின், அந்த சுரர்கள் மீண்டும் ‘துஷித’ தேவர்களாக ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் பிறந்தனர்।

Verse 29

उत्तमस्य मनोः पुत्राः सत्यायां जज्ञिरे तदा / ततः सत्याः स्मृता देवा औत्तमे चान्तरे मनोः

அப்போது உத்தம மனுவின் புதல்வர்கள் சத்யாயில் பிறந்தனர்; ஆகவே உத்தம மன்வந்தரத்தில் அந்த தேவர்கள் ‘சத்யர்’ என நினைக்கப்பட்டனர்।

Verse 30

हरिण्यां नाम तुषिता जज्ञिरे द्वादशेव तु / हरयोनाम ते देवा यज्ञभाजस्तदाभवन्

‘ஹரிண்யா’ எனும் (மன்வந்தரத்தில்) துஷித தேவர்கள் பன்னிருவராகப் பிறந்தனர். அப்போது அவர்கள் ‘ஹரய’ என அழைக்கப்பட்டு யாகப் பங்குக்குரியவர்களாயினர்.

Verse 31

ततस्ते हरयो देवाः प्राप्ते चारिष्ठवेन्तरे?// विकुण्ठायां पुनस्ते वै वरिष्ठा जज्ञिरे सुराः

பின்னர் ‘சாரிஷ்ட’ மன்வந்தரம் வந்தபோது, அந்த ‘ஹரய’ தேவர்கள் ‘விகுண்டா’வில் மீண்டும் உயர்ந்த சுரர்களாகப் பிறந்தனர்.

Verse 32

वैकुण्ठा नाम ते देवाः पञ्चमस्यान्तरे मानोः / ततस्ते वै पुनर्देवा वैकुण्ठाः प्राप्य चाक्षुषम्

ஐந்தாம் மனுவின் மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் ‘வைகுண்ட’ எனப் பெயர்பெற்றனர். பின்னர் அந்த வைகுண்ட தேவர்கள் ‘சாக்ஷுஷ’ மன்வந்தரத்தை அடைந்தனர்.

Verse 33

ततस्ते वै पुनः साध्याः संक्षीणे चाक्षुषेन्तरे / उपस्थिते पुनः सर्गे मनोर्वैवस्वतस्य ह

பின்னர் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் முடிவுற்றபோது அவர்கள் மீண்டும் ‘சாத்ய’ர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்; வைவர்ஸ்வத மனுவின் மறுபடைப்பு எழும்பிய வேளையில் அவர்கள் தோன்றினர்.

Verse 34

अंशेन साध्यास्ते ऽदित्यां मारीचात्कश्यपात्पुनः / जज्ञिरे द्वादशादित्या वर्त्तमानेन्तरं सुराः

அந்த சாத்ய தேவர்கள் அंशமாக, மரீசி வம்சத்துக் கச்யபரால் அதிதியின் கருவில் மீண்டும் பிறந்தனர். நடப்பு மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் பன்னிரு ஆதித்ய தேவர்களாக ஆனார்கள்.

Verse 35

यदा चैते समुत्पन्नाश्चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / शप्ताः स्वयंभुवा साध्या जज्ञिरे द्वादशामराः

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் மனுவின் காலத்தில் இவர்கள் தோன்றியபோது, ஸ்வயம்பூவின் சாபத்தால் சாத்யர்கள் பன்னிரண்டு அமர தேவர்களாகப் பிறந்தனர்.

Verse 36

एवं शृणोति यो मर्त्योजयस्तस्य भवेत्सदा / जयानां श्रद्धया युक्तः प्रत्यध्यायं तु गच्छति

இவ்வாறு கேட்கும் மனிதனுக்கு எப்போதும் வெற்றி உண்டாகும்; ஜயப் பாடல்களில் பக்தியுடன் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் அவர் அடைகிறார்.

Verse 37

इत्येता वृत्तयः सप्त देवानां जन्मलक्षणाः / परिक्रान्ता मया वो ऽद्या किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

இவ்வாறு தேவர்களின் பிறப்பின் இலக்கணங்களாகிய ஏழு நிகழ்வுகளை இன்று உங்களுக்கு நான் கூறினேன்; இனி நீங்கள் மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?