Adhyaya 2

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे ऋषिसर्गवर्णनं नाम प्रथमो ऽध्यायः सूत उवाच विनिवृत्ते प्रजासर्गे षष्ठे वै चाक्षुषस्य ह / प्रजाः सृजेति व्यदिष्टः स्वयं दक्षः स्वयंभुवा

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘ரிஷிஸர்க வர்ணனம்’ எனப்படும் முதல் அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்— சாக்ஷுஷ மனுவின் ஆறாம் பிரஜாஸர்கம் நிறைவுற்றபின், ஸ்வயம்பூ தாமே தக்ஷனை ‘பிரஜைகளை ஸ்ருஷ்டி செய்’ என்று ஆணையிட்டார்.

Verse 2

ससर्ज सर्वभूतानि गतिमन्ति ध्रुवाणि च / मानसानि च भूतानि स पूर्वमसृजत्प्रभुः

அந்த प्रभு எல்லா உயிர்களையும் படைத்தான்— இயக்கமுள்ளவையும் நிலையானவையும்; மேலும் முதலில் மனத்திலிருந்து தோன்றிய உயிர்களை அவன் உருவாக்கினான்.

Verse 3

ऋषीन्देवांश्च गन्धर्वान्मनुष्योरगराक्षसान् / यक्षभूतपिशाचांश्च वयः पशुमृगांस्तथा

ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், நாகங்கள், ராட்சசர்கள்; மேலும் யக்ஷர், பூதர், பிசாசர், பறவைகள், மிருகங்கள், விலங்குகளும்।

Verse 4

यदास्य मनसा सृष्टा न व्यवर्द्धन्त ताः प्रजाः / अपध्याता भगवता महादेवेन धीमता

அவன் மனத்தால் படைக்கப்பட்ட அந்தப் பிரஜைகள் வளராதபோது, ஞானமிகு பகவான் மகாதேவன் அவர்களைப் பற்றிய தியானத்தை விலக்கினான்।

Verse 5

स मैथुनेन भावेन सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः / असिक्रीमावहद्भार्यां वीरणस्य प्रजापतेः

பின் இணைவு-பாவத்தால் பலவகைப் பிரஜைகளைப் படைக்க விரும்பி, பிரஜாபதி வீரணனின் மனைவி அசிக்ரீயை அவர் ஏற்றுக் கொண்டான்।

Verse 6

सुतां सुमहता युक्तां तपसा लोक धारिणीम् / यया धृतमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्

அவள் மாபெரும் தவத்தால் இணைந்த, உலகைத் தாங்கும் மகள்; அவளாலே இவ்வனைத்தும் நிலைபெறும்-இயங்கும் உலகம் தாங்கப்படுகிறது।

Verse 7

अत्राप्युदाहरन्तीमौ श्लोकौ प्राचेतसां प्रति / दक्षस्योद्वहतो भार्यांमसिक्रीं वैरणीं पुरा

இங்கேயும் பிராசேதஸர்களை நோக்கி இந்த இரு ச்லோகங்கள் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன—முன்னொரு காலத்தில் தக்ஷன் வைரணீ அசிக்ரீயை மனைவியாக ஏற்றபோது।

Verse 8

कृपानां नियुतं दक्षं सर्पिणां साभिमानिनाम् / नदीगिरिष्बसज्जन्तं पृष्ठतो ऽनुययौ प्रभुम्

கிருபாணர்களின் நியுதமும், அகந்தையுள்ள பாம்புகளும் சூழ, தக்ஷன் நதி-மலைகளில் பற்றுண்டவனாய் இருந்தும் ஆண்டவனைப் பின்தொடர்ந்தான்।

Verse 9

तं दृष्ट्वा ऋषिभिः प्रोक्तं प्रतिष्ठास्यति वै प्रजाः / प्रथमो ऽत्र द्वितीयस्तु दक्षः स हि प्रजापतिः

அவனைப் பார்த்து ரிஷிகள் கூறினர்—இவன் நிச்சயமாகப் பிரஜைகளை நிலைநிறுத்துவான்; இங்கே முதல்வன் அவன், இரண்டாவன் தக்ஷன், ஏனெனில் அவனே பிரஜாபதி।

Verse 10

अथागच्छद्यथाकालं प्रहीनां नियुतं तु यत् / असिक्रीं वैरणीं तत्र दक्षः प्राचेतसो ऽवहत्

பின்னர் காலத்திற்கேற்ப மீதமிருந்த நியுதம் வந்தது; அங்கே பிராசேதஸ தக்ஷன் அசிக்னீ எனும் வைரணியைத் துணைவியாக ஏற்றான்।

Verse 11

अथ पुत्रसहस्रं स वैरण्याममितौजसम् / असिक्न्यां जनयामास दक्षः प्राचे तसः प्रभुः

அப்போது பிராசேதஸனாகிய ஆண்டவன் தக்ஷன், அசிக்னியிடத்தில் வைரணியில் அளவற்ற ஒளியுடைய ஆயிரம் புதல்வர்களை உண்டாக்கினான்।

Verse 12

तांस्तु दृष्ट्वा महातेजाः स विवर्द्धयिषुः प्रजाः / देवर्षिप्रियसंवादो नारदो ब्रह्मणः सुतः

அவர்களைப் பார்த்து, பிரஜைகளைப் பெருக்க விரும்பிய மகாதேஜஸ்வி, தேவரிஷிகளுக்குப் பிரியமான உரையாடலாளர், பிரம்மனின் புதல்வன் நாரதன் (அங்கு வந்தான்)।

Verse 13

नाशाय वचनं तेषां शापयैवात्मनो ऽब्रवीत् / यः कश्यपसुतस्याथ परमेष्ठी व्यजायत

அவர்களின் அழிவிற்காக அவன் தன் சாபவடிவ வாக்கை உரைத்தான்; கश्यபபுத்திரனிடத்தில் பரமேஷ்டி பிறந்தான்.

Verse 14

मानसः कश्यपस्यासीद्दक्षशापवशात्पुनः / तस्मात्स काश्यपस्याथ द्वितीयो मानसो ऽभवत्

தக்ஷனின் சாபவசத்தால் அவன் மீண்டும் கश्यபனின் மனப்புத்திரனானான்; ஆகவே காஷ்யபனுக்கு இரண்டாம் மனப்புத்திரனாக ஆனான்.

Verse 15

स हि पूर्वं समुत्पन्नो नारदः परमेष्ठिनः / तेन वृक्षस्य पुत्रा वै हर्यश्वा इति विश्रुताः

அந்த நாரதன் முன்பு பரமேஷ்டியிடமிருந்து தோன்றினான்; அவனால் வ்ருக்ஷனின் புதல்வர்கள் ‘ஹர்யஷ்வர்’ எனப் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 16

धर्मार्थं नाशिताः सर्वे विधिना च न संशयः / तस्योद्यतस्तदा दक्षः क्रुद्धः शापाय वै प्रभुः

தர்மத்தின் பொருட்டு அவர்கள் அனைவரும் விதியால் அழிக்கப்பட்டனர்—சந்தேகம் இல்லை; அப்போது எழுந்த தக்ஷப் பிரபு கோபித்து சாபமிடத் தயாரானான்.

Verse 17

ब्रह्मर्षीन्वै पुरस्कृत्य याचितः परमेष्ठिना / ततो ऽभिसंधिं चक्रे वै दक्षश्च परमेष्ठिना

பிரம்மரிஷிகளை முன்னிறுத்தி பரமேஷ்டி வேண்டினான்; அப்போது தக்ஷனும் பரமேஷ்டியுடன் உடன்படிக்கை செய்தான்.

Verse 18

कन्यायां नारदो मह्यं तव पुत्रो भवेदिति / ततो दक्षः सुतां प्रदात् प्रियां वै परमेष्ठिने / तस्मात्स नारदो जज्ञे भूयः शापभयदृषिः

கன்னியைக் குறித்து—“நாரதன் எனக்கு மகனாகட்டும்” என்று வரம் அளித்தபின், தக்ஷன் பரமேஷ்டிக்கு தன் பிரிய மகளைக் கொடுத்தான். அதனால் நாரதன் மீண்டும் பிறந்தான்; சாபப் பயத்தை உணர்ந்த முனிவன்.

Verse 19

शांशपायन उवाच कथं वै नाशिताः पूर्वं नारदेन सुरर्षिणा / प्रजापतिसुतास्ते वै श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

சாஂசபாயனன் கூறினான்—தேவரிஷி நாரதன் முன்பு அவர்களை எவ்வாறு அழித்தான்? அந்தப் பிரஜாபதியின் புதல்வர்கள் எவ்வாறு நாசமடைந்தனர்—அதை உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 20

सूत उवाच दक्षपुत्राश्च हर्यश्वा विवर्धयिषवः प्रजाः / समागता महावीर्या नारदस्तानुवाच ह

சூதன் கூறினான்—தக்ஷனின் புதல்வர்களான ஹர்யஷ்வர்கள், பிரஜைகளைப் பெருக்க விரும்பி ஒன்று கூடியனர். அவர்கள் மகாவீரர்கள்; அப்போது நாரதன் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 21

बालिशा बत यूयं वै न प्रजानीथ भूतलम् / अन्तरूर्ध्वमधश्चैव कथं स्रक्ष्यथ वै प्रजाः

அய்யோ, நீங்கள் அறியாமையினர்; பூதலத்தை நீங்கள் அறியவில்லை. உள்ளே, மேலே, கீழே—இவற்றை அறியாமல் பிரஜைகளை எவ்வாறு படைப்பீர்கள்?

Verse 22

ते तु तद्वचन श्रुत्वा प्याताः सर्वतो दिशम् / अधापि म निवर्त्तन्ते समुद्रस्था इवापगाः

அந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் புறப்பட்டனர். இன்றுவரை அவர்கள் திரும்பவில்லை—கடலில் கலந்த நதிகள் மீளாததுபோல்.

Verse 23

अथ तेषु प्रणष्टेषु दक्षः प्राचे तसः पुनः / वैरण्यामेव पुत्राणां सहस्रमसृजत्प्रभुः

அவர்கள் அழிந்தபின், பிராசேதச தக்ஷன் மீண்டும் வைரண்யாவில் ஆயிரம் புதல்வர்களை படைத்தான்।

Verse 24

प्रजा विवर्द्धयिषवः शबलाश्वाः पुनस्तु ते / पूर्वमुक्तं वचस्तद्वै श्राविता नारदेन ह

சபலாஷ்வர் எனப்பட்ட அவர்கள் பிரஜைகளைப் பெருக்க விரும்பினர்; ஆனால் நாரதர் முன் கூறிய வாக்கை அவர்களுக்கு ஒலிக்கச் செய்தார்।

Verse 25

अन्योन्यमूचुस्ते सर्वे सम्यगाह ऋषिः स्वयम् / भ्रातॄणां पदवीं चैव गन्तव्या नात्र संशयः

அவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—முனிவர் தாமே சரியாகச் சொன்னார்; சகோதரர்களின் பாதையையே செல்ல வேண்டும், ஐயமில்லை।

Verse 26

ज्ञात्वा प्रमाणं पृथ्व्या वै सुखं स्रक्ष्यामहे प्रजाः / प्रकाशाः स्वस्थमनसा यथावदनुशासिताः

பூமியின் அளவை அறிந்து, நாங்கள் இன்பமாகப் பிரஜைகளைப் படைப்போம்; தெளிவுடன், அமைதியான மனத்துடன், முறையாக உபதேசிக்கப்பட்டோம்।

Verse 27

ते ऽपि तेनैव मार्गेण प्रयाताः सर्वतो दिशम् / अद्यापि न निवर्त्तन्ते विस्तारायमलिप्सवः

அவர்களும் அதே வழியில் எல்லாத் திசைகளுக்கும் சென்றனர்; விரிவடையவேண்டும் என்ற ஆசையால் அவர்கள் இன்றும் திரும்பவில்லை।

Verse 28

ततः प्रभृति वै भ्राता भ्रातुरन्वेषणे रतः / प्रयतो नश्यति क्षिप्रं तन्न कार्यं विजानता

அதன்பின் அந்த அண்ணன் தன் அண்ணனைத் தேடுவதிலேயே ஈடுபட்டான். முயன்றாலும் விரைவில் அழிவுறுவான்; அறிந்தவன் அத்தகைய செயலைச் செய்யலாகாது.

Verse 29

नष्टेषु शबलाश्वेषु दक्षः क्रुद्धो ऽशपद्विभुः / नारदं नाशमेहीति गर्भवासं वसेति च

சபலம் குதிரைகள் அழிந்தபோது, வல்லமைமிக்க தக்ஷன் கோபித்து சபித்தான்— ‘நாரதா, நீ அழிவை அடை; மேலும் கர்ப்பவாசத்தில் வாசம் செய்.’

Verse 30

तदा तेष्वपि नष्टेषु महात्मा स प्रभुः किल / षष्टिं दक्षो ऽसृजत्कन्या वैरण्यामेव विश्रुताः

அப்பொழுது அவையும் அழிந்தபோது, அந்த மகாத்மா பிரபு தக்ஷன் அறுபது கன்னியரைப் படைத்தான்; அவர்கள் ‘வைராண்யா’ எனப் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 31

तास्तदा प्रतिजग्राह पत्न्यर्थं कश्यपः सुताः / धर्मः सोमश्च भगवांस्तथा चान्ये महर्षयः

அப்போது கஷ்யபர் அவர்களை மனைவிகளாக ஏற்றார்; அதுபோல தர்மன், பகவான் சோமன் மற்றும் பிற மகரிஷிகளும் (அவர்களை) ஏற்றனர்.

Verse 32

इमां विसृष्टिं दक्षस्य कृत्स्नां यो वेद तत्त्वतः / आयुष्मान्कीर्त्तिमान्धन्यः प्रजावाश्च भवत्युत

தக்ஷனின் இந்த முழு படைப்பையும் தத்துவமாக அறிந்தவன் நீண்ட ஆயுள், புகழ், பாக்கியம், மேலும் சந்ததியுடனும் இருப்பான்.