Adhyaya 14

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे पुण्यदेशानुकीर्त्तनं नाम त्रयोदशो ऽध्यायः // १३// बृहस्पतिरुवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि सर्वदानफलानि च / श्राद्धकर्मणि मेध्यानि वर्जनीयानि यानि च

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘புண்யதேசானுகீர்த்தனம்’ எனும் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம். ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—இனி எல்லா தானங்களின் பலன்களையும், ஸ்ராத்தகர்மத்தில் தூய்மையானவை மற்றும் விலக்கவேண்டியவை யாவை என்பதையும் உரைப்பேன்.

Verse 2

हिमप्रपतने कुर्यादा हरेद्वा हिमं ततः / अग्निहोत्रमुपायुष्यं पवित्रं परमं हितम्

பனிப்பொழிவு நேரத்தில் (இயன்ற அளவு) செய்யலாம்; அல்லது பின்னர் அந்தப் பனியை அகற்றலாம். அக்னிஹோத்திரம் ஆயுளை வளர்க்கும், மிகப் புனிதமானதும் உத்தம நன்மை தருவதுமாகும்.

Verse 3

नक्तं तु वर्जयेच्छ्राद्धं राहोरन्यत्र दर्शनात् / सर्वस्वेनापि कर्त्तव्यङ्क्षिप्रं वै राहुदर्शने

ராகு தரிசனம் தவிர இரவில் ஸ்ராத்தத்தை விலக்க வேண்டும். ஆனால் ராகு தரிசனம் ஏற்பட்டால், அனைத்தையும் செலுத்தினாலும் உடனே ஸ்ராத்தம் செய்யவேண்டும்.

Verse 4

उपरागे न कुर्याद्यः पङ्के गौरिव सीदति / कुर्वाणस्तत्तरेत्पापं सती नौरिव सागरे

கிரகண நேரத்தில் (ஸ்ராத்தம்) செய்யாதவன் சேற்றில் சிக்கிய பசுவைப் போல மூழ்குவான். செய்பவன் அந்தப் பாவத்தை, கடலில் நல்ல படகு போலக் கடந்து விடுவான்.

Verse 5

वैश्वदेवं च सौम्यं च खड्गमांसं परं हविः / विषाणवर्जं खड्गस्य मात्सर्यान्नाशयामहे

வைஶ்வதேவமும் ஸௌம்யமும் எனும் யாகங்களில் கட்கத்தின் மாம்சமே உயர்ந்த ஹவியாகும்; கட்கத்தின் கொம்பற்ற பகுதியால் பொறாமையை நாங்கள் அழிக்கிறோம்.

Verse 6

त्वाष्ट्रा वै यजमानेन देवेशेन महात्मना / पिबञ्छचीपतिः सोमं पृथिव्यां मध्यगः पुरा

மகாத்மாவான தேவேச யஜமானன் த்வாஷ்ட்ரன் செய்த யாகத்தில், சசீபதி இந்திரன் முற்காலத்தில் பூமியின் நடுவில் நின்று சோமத்தை அருந்தினான்.

Verse 7

श्यामाकास्तत्र उत्पन्नाः पित्रर्थमपरजिताः / विप्रुषस्तस्य नासाभ्यामासक्ताभ्यां तथेक्षवः

அங்கே பித்ருக்களுக்காக வெல்லமுடியாத ச்யாமாகங்கள் தோன்றின; அவனுடைய இரு நாசிகளிலும் ஒட்டிய துளிகளிலிருந்து அதுபோல கரும்பும் உண்டாயிற்று.

Verse 8

श्रेष्मलाः शीतलाः स्निग्धा मधुराश्च तथेक्षवः / श्यामाकैरिक्षुभिश्चैव पितॄणां सर्वकामिकम्

கரும்பு கபத்தை வளர்க்கும், குளிர்ச்சி தரும், நெய்மையுடனும் இனிமையுடனும் உள்ளது; ச்யாமாகமும் கரும்பும் கொண்டு பித்ருக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் சிராத்தம் நிகழும்.

Verse 9

कुर्यादाग्रयणं यस्तु स शीघ्रं सिद्धिमाप्नुयात् / श्यामाकास्तु द्विनामानो विहिता यजनेस्मृते

அக்ரயணக் கர்மத்தை யார் செய்கிறாரோ அவர் விரைவில் சித்தியை அடைவார்; யஜ்ஞஸ்மிருதியில் ச்யாமாகம் ‘இரு பெயர் உடையது’ என விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 10

यस्मात्तेदेवसृष्टास्तु तस्मात्ते चाक्षयाः स्मृताः / प्रसातिकाः प्रियङ्गुश्च मुद्गाश्च हरितास्तथा

இவை தேவரால் படைக்கப்பட்டவை எனக் கூறப்படுவதால், இவை ‘அக்ஷய’ என நினைக்கப்படுகின்றன—ப்ரஸாதிகா, ப்ரியங்கு, முத்க (பயறு) மற்றும் ஹரித தானியங்களும்.

Verse 11

एतान्यपि समानानि श्यामाकानां गुणैस्तु तैः / कृष्णमाषास्तिलाश्चैव श्रेष्ठास्तु यवशालयः

இவையும் ஷ்யாமாகத்தின் அதே குணங்களுக்கு ஒப்பானவை; கருப்புமாஷம் மற்றும் எள்ளும் அப்படியே—ஆனால் யவம் (பார்லி) சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 12

महायवाश्च निष्पावास्तथैव च मधूलिकाः / कृष्णाश्चैवान्नलोहाश्च गर्ह्याः स्युः श्राद्धकर्मणि

மஹாயவம், நிஷ்பாவம், மதூலிகா; மேலும் கிருஷ்ணா மற்றும் அன்னலோஹம்—இவை ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் கண்டிக்கத்தக்கவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 13

राजमाषास्तथान्ये वै वर्जनीयाः प्रयत्नतः / मसूराश्चैव पुण्याश्च कुसुंभं श्रीनिकेतनम्

ராஜமாஷம் மற்றும் இன்னும் சில தானியங்கள் முயன்று தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை; ஆனால் மசூர் புண்ணியமானது, குசும்பம் ஸ்ரீயின் நிகேதனம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 14

वर्षास्वतियवा नित्यं तथा वृषकवासकौ / बिल्वामलकमृद्वीकापनसाम्रातदाडिमाः

மழைக்காலத்தில் அதியவம் எப்போதும் (உகந்தது); அதுபோல வ்ருஷகமும் வாஸகமும்; மேலும் பில்வம், ஆமலகம், ம்ருத்வீகா (உலர்திராட்சை), பலா, மாம்பழம், சீத்தாப்பழம் (ஆத) மற்றும் மாதுளை (தாடிமம்) ஆகியனவும்.

Verse 15

तवशोलंयताक्षौद्रखर्जूराम्रलानि च / खशेरुकोविदार्यश्च तालकन्दं तथा विसम्

தவசோலம் யதா, அக்ஷௌத்ரம், கர்ஜூரம், மாம்பழம்; மேலும் கஷேரு, கோவிதாரி, தாலகந்தம், விஷம்—இவை அனைத்தும் புனிதப் பொருள்களென உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 16

तमालं शतकन्दं च मद्वसूचान्तकान्दिकी / कालेयं कालशाकं च भूरिपूर्णा सुवर्चला

தமாலம், சதகந்தம்; மத்வசூசா-அந்தகாந்திகீ; காலேயம், காலசாகம்; மேலும் பூரிபூர்ணா, சுவர்சலா—இவை புண்ணியப் பொருள்களென நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 17

मांसाक्षं दुविशाकं च बुबुचेता कुरस्तथा / कफालकं कणा द्राक्षा लकुचं चोचमेव च

மாம்ஸாக்ஷம், துவிஷாகம், புபுசேதா, குர; மேலும் கபாலகம், கணா, திராட்சை, லகுசம், சோசம்—இப்பொருள்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன।

Verse 18

अलाबुं ग्रीवकं वीरं कर्कन्धूमधुसाह्वयम् / वैकङ्कतं नालिकेरशृङ्गज पकरूषकम्

அலாபு, க்ரீவகம், வீர, கர்கந்தூ (மதுசாஹ்வயம்); மேலும் வைகங்கதம், நாலிகேரம், ச்ருங்கஜம், பகரூஷகம்—இவையும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 19

पिप्पली मरिचं चैव पठोलं बृहतीफलम् / सुगन्धमांसपीवन्ति कषायाः सर्व एव च

பிப்பலி, மிளகு, பட்டோலம், பிருஹதீபலம்; சுகந்தமாம்ஸபீவந்தி—மற்றும் எல்லாக் கஷாயங்களும்—இவை அனைத்தும் கஷாயரசமுடையவை எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 20

एवमादीनि चान्यानि वराणि मधुराणि च / नागरं चात्र वै देयं दीर्घमूलकमव च

இவ்வாறே மற்ற சிறந்த இனிய பொருட்களையும் அளிக்க வேண்டும்; இங்கே சுக்கு (நாகரம்) மற்றும் நீண்ட மூலிகை/நீளமுள்ள முள்ளங்கி (தீர்கமூலகம்) ஆகியனவும் நிச்சயமாக அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 21

वंशः करीरः सुरसः सर्जकं भूस्तृणानि च / वर्जनीयानि वक्ष्यामि श्राद्धकर्मणि नित्यशः

மூங்கில், கரீரம், சுரசம், சர்ஜகம் மற்றும் நிலத்துப் புல்கள்—இவை சிராத்தக் கர்மத்தில் எப்போதும் விலக்கத்தக்கவை; அவற்றை விலக்க வேண்டுமென நான் கூறுகிறேன்।

Verse 22

लशुनं गृञ्जनं चैव तथा वै पल्वलोदकम् / करंभाद्यानि चान्यानि हीनानि रसगन्धतः

பூண்டு, க்ரிஞ்ஜனம் (வெங்காயம் முதலியவை) மற்றும் குளநீர்; கரம்பம் முதலிய பிற பொருட்களும்—சுவை, மணம் இழிந்தவை என்பதால் (சிராத்தத்தில்) ஏற்றதல்ல.

Verse 23

श्राद्धकर्मणि वर्ज्यानि कारणं चात्र वक्ष्यते / पुरा देवासुरे युद्धे निर्जितस्य बलेः सुरैः

சிராத்தக் கர்மத்தில் இவை விலக்கத்தக்கவை—அதற்கான காரணம் இங்கே சொல்லப்படுகிறது: முற்காலத்தில் தேவர்-அசுரப் போரில், தேவர்கள் பலியை வென்றபோது.

Verse 24

शरैस्तु विक्षतादङ्गात्पतिता रक्तबिन्दवः / तत एतानि जातानि लशुनादीनि सर्वशः

அம்புகளால் காயமுற்ற அவன் உடலிலிருந்து இரத்தத் துளிகள் விழுந்தன; அவற்றிலிருந்தே எங்கும் பூண்டு முதலியவை தோன்றின.

Verse 25

तथैव रक्तनिर्यासा लवणान्यौषरणि च / श्रद्धकर्मणि वर्ज्यानि याश्च नार्यो रजस्वलाः

அதேபோல் இரத்தச் சாறு, உப்பு, க்ஷாரப் பொருட்கள், மேலும் மாதவிடாய் உள்ள பெண்கள்—ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் விலக்கத்தக்கவை.

Verse 26

दुर्गन्धं फेनिलं चैव तथा वै पल्वलोदकम् / लभेद्यत्र न गौस्तृप्तिं नक्तं यच्चैव गुह्यते

துர்நாற்றமுள்ளதும் நுரைமிக்கதும், மேலும் குளம்/சேற்றுக்குள நீரும்; எங்கு பசு திருப்தியடையாதோ; இரவில் மறைத்து வைக்கப்படுவதும்—இவற்றை ஏற்கக் கூடாது.

Verse 27

आविकं मार्गमौष्ट्रं च सर्वमेकशफं च यत् / माहिषं चामरं चैव पयो वर्ज्यं विजानता

ஆடு, மான், ஒட்டகம், மேலும் ஒற்றைக் குளம்புடைய எல்லா விலங்குகளின்; அதுபோல் எருமை மற்றும் சாமர (யாக்) பால்—அறிந்தவர் விலக்க வேண்டும்.

Verse 28

अतः परं प्रवक्ष्यामि वर्ज्यान्देशान्प्रयत्नतः / न द्रष्टव्यं च यैः श्राद्धं शौचाशौचं च कृत्स्नशः

இதன் பின் முயற்சியுடன் விலக்கத்தக்க தேசங்களைச் சொல்கிறேன்; அங்கு ஸ்ராத்தமும், சௌச-அசௌசத்தின் முழு நடைமுறையும் காணப்படாது.

Verse 29

वन्यमूलफलैर्भक्ष्यैः श्राद्धं कुर्यात्तु श्रद्धया / राजनिष्ठामवाप्नोति स्वर्गमक्षयमेव च

காட்டின் கிழங்கு-பழம் முதலிய உண்ணத்தக்கவற்றால் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்தால், அவன் அரசரின் அருளும் மதிப்பும் பெறுவான்; அழியாத ஸ்வர்கமும் அடைவான்.

Verse 30

अनिष्टशब्दां संकीर्णां जन्तुप्याप्तामथाविलाम् / पूतिगन्धां तथा भूमिं वर्जयेच्छ्राद्धकर्मणि

சிராத்தக் கர்மத்தில், அசுபச் சொற்கள் நிறைந்ததும், உயிரினங்கள் நிரம்பியதும், அழுக்கானதும், துர்நாற்றமுடையதும் ஆகிய நிலத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 31

नद्यः सागरपर्यन्ता द्वारं दक्षिणपूर्वतः / त्रिशङ्कोर्वर्जयेद्देशं सर्वं द्वादश योजनम्

நதிகள் கடல்வரை சென்று சேரும் இடமும், வாயில் தென்-கிழக்காக இருப்பதும் ஆகிய நிலையில், திரிசங்கு எனப்படும் அந்த நாடு பன்னிரண்டு யோஜனை அளவு வரை தவிர்க்கப்பட வேண்டும்।

Verse 32

उत्तरेण महानद्या दक्षिणेन च वैकटम् / देशास्त्रिशङ्कवो नाम वर्ज्या वै श्राद्धकर्मणि

மகாநதியின் வடக்கிலும், வைகடத்தின் தெற்கிலும் உள்ள ‘திரிசங்கவ’ எனப்படும் நாடுகள் சிராத்தக் கர்மத்தில் நிச்சயமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை।

Verse 33

कारस्कराः कलिङ्गश्च सिधोरुत्तरमेव च / प्रनष्टाश्रमधर्माश्च वर्ज्या देशाः प्रयत्नतः

காரஸ்கரர், கலிங்கம், சிந்து நாட்டின் வடப்பகுதி ஆகிய நாடுகளும், ஆச்ரமதர்மம் அழிந்த நாடுகளும் முயன்று தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை।

Verse 34

नग्नादयो न पश्येयुः श्राद्धकर्म व्यवस्थितम् / गच्छन्त्येतैस्तु दृष्टानि न पितॄंश्च पितामहांन

நிர்வாணர் முதலிய அசோபனர்கள் ஒழுங்காக நடைபெறும் சிராத்தக் கர்மத்தைப் பார்க்கக் கூடாது; அவர்கள் பார்த்தால் அது பித்ருகளுக்கும் பிதாமகர்களுக்கும் சென்று சேராது।

Verse 35

शंयुरुवाच नग्नादीन्भगवन्सम्यगाचक्ष्व परिपृच्छतः / बृहस्पतिरुवाच सर्वेषामेव भूतानां त्रयीसंवरणं स्मृतम्

சம்யு கூறினார்—பகவானே, நிர்வாணர் முதலியோரைக் குறித்து முறையாக விளக்குங்கள்; நான் கேட்கிறேன். பிரஹஸ்பதி கூறினார்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் வேதத் திரயம் தான் ஆவரணம் (பாதுகாப்பு) என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 36

तां ये त्यजन्ति संमोहात्ते वै नग्नादयो जनाः / प्रलीयते वृषो यस्मिन्निरालंबश्च यो बृषे

மயக்கத்தால் அந்த (வேதத் திரயத்தை) கைவிடுவோர் நிர்வாணர் முதலியோர் ஆவர். எதில் தர்மம் (வ்ருஷ) கரைந்து போகிறதோ, மேலும் தர்மத்திற்கு ஆதாரமற்றவனாக யார் ஆகிறானோ.

Verse 37

वृषं यस्तु परित्यज्य मोक्षमन्यत्र मार्गति / वृषो वेदाश्रमस्तस्मिन्यो वै सम्यङ्न पश्यति

தர்மம் (வ்ருஷ) என்பதை விட்டுவிட்டு வேறெங்கோ மோக்ஷத்தை நாடுபவன்—தர்மமே வேதமும் ஆச்ரம தர்மமும்; அதில் முறையாகப் பார்க்காதவன் வழிதவறுகிறான்.

Verse 38

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो वृषलः स न संशयः / पुरा देवासुरे युद्धे निर्जितैरसुरैस्तथा

அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும், க்ஷத்திரியனாக இருந்தாலும், வைசியனாக இருந்தாலும்—அவன் வ்ருஷலன்; இதில் ஐயமில்லை. முற்காலத்தில் தேவர்-அசுரர் போரில் தோற்ற அசுரர்களாலும் அப்படியே நடந்தது.

Verse 39

पाशण्डा वै कृतास्तात तेषां सृष्टिः प्रजायते / वृद्धश्रावकिनिर्ग्रन्थाः शाक्या जीवककार्पटाः

அன்புத் தாதா, பாஷண்டங்கள் (வேத விரோத மதங்கள்) உருவாக்கப்பட்டன; அவற்றிலிருந்து அவற்றின் பரம்பரைச் சிருஷ்டி தோன்றியது—விருத்த-ஸ்ராவகர், நிர்க்ரந்தர், ஷாக்யர், ஜீவகர், கார்படர் முதலியோர்.

Verse 40

ये धर्मं नानुवर्त्तन्ते ते वै नग्नादयो जनाः / वृथा जटी वृथा मुण्डी वृथा नग्नश्च यो द्विजः

தர்மத்தைப் பின்பற்றாதவர்கள் நிர்வாணமானவர்கள் (நெறி தவறியவர்கள்) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். தர்மம் இல்லாத அந்தணர் சடை வளர்ப்பதும், மொட்டையடிப்பதும், நிர்வாணமாக இருப்பதும் வீணான செயல்களே.

Verse 41

वृथा व्रती वृथा जापी ते वै नग्नादयो जनाः / कुलधर्मातिगाः शश्वद्वृथा वृत्तिकलत्रकाः

வீணாக விரதம் இருப்பவர்களும், வீணாக ஜபம் செய்பவர்களுமே அந்த நிர்வாணமானவர்கள். குல தர்மத்தை மீறுபவர்களின் வாழ்வாதாரமும், மனைவியும் (இல்லறமும்) என்றென்றும் வீணானவையே.

Verse 42

कृतकर्मदिशस्त्वेते कुपथाः परिकीर्त्तिताः / एतैर्हि दत्तं दृष्टं वै श्राद्धं गच्छति दानवान्

தங்கள் செயல்களைப் பறைசாற்றும் இவர்கள் தீய வழியில் செல்பவர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்கள். இவர்களால் கொடுக்கப்பட்ட அல்லது பார்க்கப்பட்ட பித்ரு தர்ப்பணம் (ஸ்ராத்தம்) அசுரர்களையே சென்றடைகிறது.

Verse 43

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च नास्तिको गुरुतल्पगः / दस्युश्चैव नृशंसश्च दर्णने तान्विसर्जयेत्

பிரம்மஹத்தி செய்தவன், செய்நன்றி மறந்தவன், நாத்திகன், குருவின் மனைவியை அடைந்தவன், கொள்ளையன் மற்றும் கொடூரமானவன் - இவர்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 44

पतिताः क्रूरकर्माणः सर्वांस्तान्परिवर्जयेत् / देवतानामृषीणां च विवादे प्रवदन्ति ये

ஒழுக்கம் தவறியவர்கள், கொடூரமான செயல்களைச் செய்பவர்கள் - இவர்கள் அனைவரையும் தவிர்க்க வேண்டும். தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் பற்றி விவாதம் (பழிப்பு) செய்பவர்களையும் ஒதுக்க வேண்டும்.

Verse 45

देवांश्च ब्राह्मणांश्चैव आम्नायं यस्तु निन्दति / असुरान्यातुधानांश्च दृष्टमेभिर्व्रजत्युत

தேவர்களையும், பிராமணர்களையும், வேத ஆம்நாயத்தையும் நிந்திப்பவன் அசுரர் மற்றும் யாதுதானர் உலகத்திற்கே செல்வான்।

Verse 46

ब्राह्मं कृतयुगं प्रोक्तं त्रेता तु क्षत्र्रियं युगम् / वैश्यं द्वापरमित्याहुः शूद्रं कलियुगं स्मृतम्

கிருதயுகம் பிராமண யுகம் எனக் கூறப்பட்டது; திரேதா க்ஷத்திரிய யுகம். துவாபரம் வைசிய யுகம் எனவும், கலியுகம் சூத்ர யுகம் எனவும் நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 47

कृते ऽपूज्यन्त पितरस्त्रेतायां तु सुरास्तथा / युद्धानि द्वापरे नित्यं पाखण्डाश्च कलौ युगे

கிருதயுகத்தில் பித்ருக்கள் பூஜிக்கப்படுவர்; திரேதாவில் தேவர்களும் அவ்வாறே. துவாபரத்தில் எப்போதும் போர்கள்; கலியுகத்தில் பாகண்டம் பெருகும்।

Verse 48

अपमानापविद्धश्च कुक्कुटो ग्रामसूकरः / श्वा चैव हन्ति श्राद्धानि दर्शनादेव सर्वशः

அவமதித்து விரட்டப்பட்ட சேவல், ஊர்ச் பன்றி, நாய்—இவை காணப்படுவதாலேயே எல்லாவிதமாகவும் ஸ்ராத்தத்தை கெடுக்கும்।

Verse 49

श्वसूकरोप संसृष्टं दीर्घरोगिभिरेव च / पतितैर्मलिनैश्चैव न द्रष्टव्यं कथञ्चन

நாய்-பன்றி தொடர்பில் இருப்போர், நீண்டநாள் நோயாளிகள், பதிதர் மற்றும் மாசுடையோர்—இவர்களை எவ்விதத்திலும் காணக் கூடாது।

Verse 50

अन्नं पश्येयुरेते यत्तन्नार्हं हव्यकव्ययोः / उत्स्रष्टव्याः प्रधा नार्थैः संस्कारस्त्वापदो भवेत्

இவர்கள் பார்த்த அன்னம் ஹவ்ய‑கவ்ய (தேவ‑பித்ரு) கர்மங்களுக்கு உரியதல்ல. அத்தகையவற்றைத் துறக்க வேண்டும்; ஆபத்தில் மட்டும் சுத்தி‑ஸம்ஸ்காரம் செய்யலாம்.

Verse 51

हविषां संहतानां च पूर्वमेव विवर्जयेत् / सृष्टं युक्ताभिरद्भिश्च प्रोक्षणं च विधीयते

கூடி குவிந்த ஹவிஷ் பொருட்களை முன்பே விலக்க வேண்டும். உரிய நீரால் தயாரானதற்கு விதிப்படி ப்ரோக்ஷணம் (நீர் தெளித்தல்) செய்யப்படுகிறது.

Verse 52

सिद्धार्थकैः कृष्णतिलैः कार्यं वाप्यपवारणम् / गुरुसूर्याग्निवास्राणां दर्शनं वापि यत्नतः

சித்தார்த்த (கடுகு) மற்றும் கருந்திலம் கொண்டு அபவாரணம் (தோஷநிவாரணம்) செய்ய வேண்டும்; அல்லது முயன்று குரு, சூரியன், அக்னி, புனித ஆடைகள் ஆகியவற்றை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 53

आसनारूढमन्नाद्यं पादोपहतमेव च / अमेध्यैर्जङ्गमैर्दृष्टं शुष्कं पर्युषितं च यत्

ஆசனத்தின் மீது ஏறிய அன்னம் முதலியவை, காலால் மிதிக்கப்பட்டவை; அசுத்தமாகச் சுற்றும் உயிர்கள் பார்த்த/தொட்டவை; உலர்ந்தவை அல்லது பழையவை—இவை துறக்கத்தக்கவை.

Verse 54

अस्विन्नं परिदग्धं च तथैवाग्नावलेहितम् / शर्कराकीटपाषाणैः केशैर्यच्चाप्यु पाहृतम्

வேகவிடாதது, எரிந்தது, அல்லது தீயால் நக்கப்பட்டதுபோல் கருகியது; மேலும் மணற்கல், பூச்சி, கல், முடி ஆகியவை கலந்தது—இதுவும் துறக்கத்தக்கது.

Verse 55

पिण्याकं मथितं चैव तथा तिलयवादिषु / सिद्धीकृताश्च ये भक्ष्याः प्रत्यक्षलवणीकृताः

பிண்யாகம், மத்தித்த பொருள், மேலும் எள்‑யவம் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்டவை, கண்முன்னே உப்பு சேர்த்து சமைத்த பண்டங்கள்—இவை ஸ்ராத்தத்தில் விலக்கத்தக்கவை.

Verse 56

दृष्ट्वा चैव तथा दोषोपात्तश्वोपहतं तथा / वाससा चावधूतानि वर्ज्यानि श्राद्धकर्मणि

குறைபாடு உடையதோ அல்லது நாய் தொட்டு/சேதப்படுத்தியதோ எனக் காணப்பட்டதும், துணியால் துடைத்து கீழே விழுந்ததும்—ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் விலக்கத்தக்கவை.

Verse 57

संति वेदविरोधेन केचिद्विज्ञाभिमानिनः / अयज्ञय तयो नाम ते ध्वंसंति यथा रजः

வேதத்திற்கு விரோதமாக சிலர் தம்மை அறிவாளிகள் என அகந்தை கொள்கின்றனர்; அவர்கள் ‘அயஜ்ஞய’ என அழைக்கப்படுவர்—தூசியைப் போல அழிந்து போவர்.

Verse 58

दधिशाकं तथा भक्ष्यं तथा चौषधिवर्जितम् / वार्त्ताकं वर्जयेच्छ्राद्धे सर्वानभिषवानपि / सैन्धवं लवणं चैव तथा मानससंभवम्

தயிர்‑கீரை, பல வகை பண்டங்கள், மேலும் மூலிகைச் சேர்க்கையற்றவை; ஸ்ராத்தத்தில் வார்த்தாகம் (கத்தரிக்காய்) மற்றும் எல்லா அபிஷவங்களும் (மதம்/புளிப்பூட்டியவை) விலக்கத்தக்கவை. சைந்தவ உப்பும் மானஸ‑சம்பவ உப்பும் (விலக்கத்தக்கவை).

Verse 59

पवित्रे परमे ह्येते प्रत्यक्षमपि वर्तिते / अग्नौ प्रक्षिप्य गृङ्णीयाद्धस्तौ प्रक्षिप्य यत्नतः

இவை இரண்டும் மிகப் புனிதமானவை; கண்முன்னே கூட தூயவை எனக் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றை அக்னியில் இட்டு பின்னர் ஏற்றுக்கொண்டு, முயற்சியுடன் கைகளில் எடுத்து (பயன்படுத்த) வேண்டும்.

Verse 60

गमयेन्मस्तकं चैव ब्रह्मतीर्थं हि तत्स्मृतम् / द्रव्याणां प्रोक्षणं कार्यं तथैवावपनं पुनः

தலையை அங்கேத் தொடச் செய்ய வேண்டும்; அதுவே ‘பிரம்மதீர்த்தம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. பொருட்களுக்கு நீர் தெளித்து (ப்ரோக்ஷணம்) சுத்தி செய்து, அதேபோல் மீண்டும் அவபனம்/லேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

निधाय चाद्भिः सिंचेत्त त्तथा चासु निवेशनम् / अश्ममूलफलेक्षूणां रज्जूनां चर्मणामपि

அவற்றை வைத்து நீரால் நனைத்து, பின்னர் உரிய இடத்தில் அமைக்க வேண்டும்—கல், வேர், பழம், கரும்பு, கயிறு, தோல் பொருட்களுக்கும் இதே விதி.

Verse 62

वैदलानां च सर्वेषां पूर्ववच्छौचमिष्यते / तथा दन्तास्थि दारुणां शृङ्गाणां चावलेखनम्

அனைத்து வைதல (மூங்கில்/பிரம்பு முதலிய) பொருட்களின் சுத்தி முன் கூறிய விதம்போலவே. அதுபோல் பல், எலும்பு, மரம், கொம்பு ஆகியவற்றையும் உரித்து/சுரண்டி சுத்தி (அவலேகனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

सर्वेषां मृन्मयानां च पुनर्दाहो विधीयते / मणिमुक्ताप्रवालानां जलजानां च सर्वशः

மண்ணால் செய்யப்பட்ட அனைத்திற்கும் மறுபடியும் தீயில் சுடுதல்/தாபம் (புனர்தாஹம்) விதிக்கப்படுகிறது. மேலும் மணி, முத்து, பவளம் மற்றும் நீரில் பிறக்கும் அனைத்திற்கும் (சுத்தி விதி) உண்டு.

Verse 64

सिद्धार्थकानां कल्केन तिलकल्केन वा पुनः / स्याच्छौचं सर्वबालानामाविकानां च सर्वशः

கடுகு (சித்தார்த்த) கல்கம் அல்லது எள்ளுக் கல்கம் கொண்டு சுத்தி பெறும். இதனால் முடி/ரோமப் பொருட்களும், கம்பளி (ஆவிக) பொருட்களும் அனைத்தும் முழுமையாகத் தூய்மையடையும்.

Verse 65

द्विपदां चैव सर्वेषां मृद्भिरद्भिर्विधीयते / आद्यन्तयोस्तु शौचानामद्भिः प्रक्षालनं विधिः

எல்லா இருபாத உயிர்களுக்கும் சுத்திகரிப்பு மண்ணாலும் நீராலும் செய்யப்பட வேண்டும்; சுத்தத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் நீரால் கழுவுதலே விதி.

Verse 66

तथा कार्पासिकानां च भस्मना समुदाहृतम् / फलपुष्पपलाशानां प्लावनं चाद्भिरिष्यते

அதேபோல் பருத்தி ஆடைகளின் சுத்தி சாம்பலால் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; பழம், மலர், இலைகளின் சுத்தி நீரால் கழுவுதல் (ப்லாவனம்) என ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 67

प्रोक्षणं ह्युपलेपश्च भूमेश्चैवावलेखनम् / निषेको गोक्रमो दाहः खननं शुद्धिरिष्यते

நீர்த் தெளிப்பு (ப்ரோக்ஷணம்), பூச்சு, நிலத்தைச் சுரண்டுதல், நீர் ஊற்றுதல், பசு நடையால் (கோக்ரமம்) கடத்துதல், எரித்தல், தோண்டுதல்—இவையே சுத்திகரிப்பாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 68

निष्क्रमो ऽध्वगतो ग्रामाद्वायुपूता वसुंधरा / पुंसां चतुष्पदां चव मृद्भिः शौचं विधीयते

கிராமத்திலிருந்து வெளியே சென்று வழியில் காற்றால் தூய்மையடைந்த நிலம் (மண்) கிடைக்கும்; மனிதரும் நால்காலிகளும் மண்ணால் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

एवमेव समुद्दिष्टः शौचानां विधिरुत्तमः / अनिर्दिष्टमतो यद्यत्तन्मे निगदतः शृणु

இவ்வாறு சுத்தத்தின் சிறந்த விதி கூறப்பட்டது; இனி குறிப்பிடப்படாதது எதுவோ, அதை நான் சொல்லுகின்றேன்—கேளுங்கள்.

Verse 70

प्रातर्गृहाद्दक्षिणपश्चिमेन गत्वा चेषुक्षेपमात्रं पदं वै / कुर्यात्पुरीषं हि शिरो ऽवगुण्ठ्य न वै स्पृशेज्जातु शिरः करेण

காலையில் வீட்டிலிருந்து தென்‑மேற்கு திசையில் சென்று, அம்பு எறியும் அளவு தூரம் நடக்க வேண்டும். தலையை மூடி மலவிட வேண்டும்; கையால் தலையை ஒருபோதும் தொடக்கூடாது.

Verse 71

शुक्लैस्तृणैर्वा कार्ष्ठैर्वा पर्णैर्वेणुदलैन च / सुसंवृत्ते प्रदेशे च णन्तर्धाय वसुंधराम्

வெள்ளை புல், மரத்துண்டு, இலைகள் அல்லது மூங்கில் துண்டுகள் கொண்டு, நன்றாக மூடப்பட்ட இடத்தில், மண்ணை மூடி (அதை) மறைக்க வேண்டும்.

Verse 72

उद्धृत्योदकमादाय मृत्तिकां चैव वाग्यतः / दिवा उदङ्मुखः कुर्याद्रात्रौ वै दक्षिणामुखः

நீரை எடுத்துக் கொண்டு மண்ணையும் எடுத்துக் கொண்டு, வாக்கை அடக்கி இருக்க வேண்டும். பகலில் வடக்கு நோக்கி செய்ய வேண்டும்; இரவில் தெற்கு நோக்கி செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

दक्षिणेन तु हस्तेन गृहीत्वाथ कमण्डलुम् / शौचं वामेन हस्तेन गुदे तिस्रस्तु मृत्तिकाः

வலது கையால் கமண்டலுவை பிடித்து, இடது கையால் சுத்திகரிப்பு செய்ய வேண்டும்; குதத்தில் மூன்று முறை மண்ணை பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 74

दश चापि शनैर्दद्याद्वामहस्ते क्रमेण तु / उभाभ्यां वा पुनर्दद्याद्द्वाभ्यां सप्त तु मृत्तिकाः

இடது கையில் வரிசையாக மெதுவாக பத்து முறை மண்ணை பயன்படுத்த வேண்டும். அல்லது இரு கைகளாலும் மீண்டும் செய்யலாம்—இரு கைகளாலும் ஏழு முறை மண்ணை பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 75

मृदा प्रक्षाल्य पादौ तु आचम्य च यथाविधि / आपस्त्वाद्यास्त्रयश्चैव सुर्याग्न्यनिलदेवताः

மண்ணால் பாதங்களைத் துவைத்து, விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, ‘ஆபஸ்த்வா’ முதலிய மூன்று மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்—சூரியன், அக்னி, வாயு தேவதைகளை நினைந்து.

Verse 76

कुर्यात्संनिहितो नित्यमच्छिद्रे द्वे कमण्डलू / ःंसवार्यवनैरेव यथावत्पादधावनम्

நாள்தோறும் அருகில் இருந்து, துளையில்லாத இரண்டு கமண்டலுக்களை வைத்துக் கொண்டு; ‘ஹம்ஸவார்யவன’ முதலிய நீரால் முறையாக பாததோய்வைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

आचमनं द्वितीयं च देवकार्ये ततो ऽपरम् / उपवासस्त्रिरात्रं तु दुष्टमुक्ते ह्युदात्दृतः

தேவகாரியத்தில் இரண்டாம் ஆச்சமனமும், அதன் பின்பும் (ஆச்சமனமும்) செய்ய வேண்டும்; தீய சொல் கூறினால் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் உயர்ந்த பிராயச்சித்தம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 78

विप्रकृष्टेषु कृच्छ्रं च प्राय श्चित्तमुदाहृतम् / स्पृष्ट्वा श्वानं श्वपाकं च तप्तकृच्छ्रं समाचरेत्

தூரத்தில் (அசௌசம் முதலிய) நிலை ஏற்பட்டால் ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தம் கூறப்பட்டுள்ளது; நாயையும் ஷ்வபாகனையும் (சண்டாளனையும்) தொடினால் ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 79

मानुषास्थीनि संस्पृश्य उपोष्यं शुचिकारणात् / त्रिरात्रमुक्तं सस्नेहान्येकरात्रमतो ऽन्यथा

மனித எலும்புகளைத் தொடினால் தூய்மைக்காக உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; ச்நேகம் (எண்ணெய்/கொழுப்பு) இருந்தால் மூன்று இரவுகள், இல்லையெனில் ஒரு இரவு என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 80

कारस्कराः कलिङ्गाश्च तथान्ध्रशबरादयः / पीत्वा चापोभूतिलपा गत्वा चापि युगं धरम्

காரஸ்கரர், கலிங்கர், அன்றியும் ஆந்திர-சபரர் முதலியோர் நீருருப் பானத்தை அருந்தி யுகதர்மத்தைத் தாங்கி முன்னே சென்றனர்।

Verse 81

सिंधोरुत्तरपर्यन्तं तथोदीच्यन्तरं नरः / पापदेशाश्च ये केचित्पापैरध्युषिता जनैः

சிந்து நதியின் வட எல்லை வரை, மேலும் வடநாட்டின் உள்ளப்பகுதியில் பாவிகளால் குடியிருக்கும் எத்தகைய பாவநாடுகள் உள்ளனவோ அவை கூறப்படுகின்றன।

Verse 82

शिष्टैस्तु वर्जिता ये वै ब्राह्मणैल्वेदपारगैः / गच्छतां रागसंमोहात्तेषां पापं न गच्छति

வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணரும் சிஷ்டரும் விலக்கும் நாடுகளுக்கு ஆசை-மயக்கத்தால் செல்வோரின் பாவம் அவர்களை விட்டு அகலாது; அவர்கள் பாவத்தில் வீழ்வர்।

Verse 83

गत्वा देशानपुण्यांस्तु कृत्स्नं पापं समश्नुते / आरुह्य भृगुतुङ्गं तु गत्वा पुण्यां सरस्वतीम्

அபுண்ய நாடுகளுக்குச் சென்றால் மனிதன் முழுப் பாவத்தையும் அடைவான்; ஆனால் ப்ருகுதுங்கம் ஏறி புண்ணியமான சரஸ்வதியை அடைந்தால் தூய்மை பெறுவான்।

Verse 84

आपगां च नदीं रम्यां गङ्गां देवीं महानदीम् / हिमवत्प्रभवा नद्यो याश्चान्या ऋषिपूचिताः

அழகிய ஆபகை நதி—தேவி கங்கை, மகாநதி—மேலும் இமவத் மலையிலிருந்து தோன்றிய நதிகள், மற்றும் ரிஷிகள் போற்றிய பிற நதிகள்.

Verse 85

सरस्तीर्थानि सर्वाणि नदीः प्रस्रवणानि च / गत्वैतान्मुच्यते पापैः स्वर्गे चात्यन्तमश्नुते

எல்லா ஏரி-தீர்த்தங்களுக்கும், நதிகளுக்கும், ஊற்றுகளுக்கும் சென்று நீராடி வழிபடுவோர் பாவங்களில் இருந்து விடுபட்டு, சொர்க்கத்தில் பேரின்பம் அடைவர்।

Verse 86

दशरात्रमशौचं तु प्रोक्तं मृतकमूतके / ब्रह्मणस्य द्वादशाहं क्षत्रियस्य विधीयते

மரணம் அல்லது பிறப்பு காரணமான (ம்ருதக-மூதக) அசௌசம் பத்து இரவுகள் என கூறப்படுகிறது; பிராமணனுக்கு பன்னிரண்டு நாட்களும், க்ஷத்திரியனுக்கும் விதியாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 87

अर्द्धमासं तु वैश्यस्य मासं शूद्रस्य चैव ह / उदक्या सर्ववर्णानां चतूरात्रेण शुध्यति

வைசியனுக்கு அரைமாதமும், சூத்ரனுக்கு ஒரு மாதமும் அசௌசம்; ரஜஸ்வலா (உதக்யா) காரணமாக எல்லா வர்ணங்களும் நான்கு இரவுகளில் சுத்தமடைகின்றனர்।

Verse 88

उदक्यां सूतिकां चैव श्वानमन्तावसायिनम् / नग्नादीन्मृतहारांश्च स्पृष्ट्वा शौचं विधीयते

ரஜஸ்வலா, சூதிகை, நாய், சாண்டாளன் முதலியோர், நிர்வாணர் மற்றும் சவம் சுமப்போர் ஆகியோரைக் தொடினால் சௌசம் (சுத்தி) செய்ய வேண்டும் என்று விதி கூறுகிறது।

Verse 89

स्नात्वा सचैलो मृद्भिस्तु शुद्धो द्वादशभिर्द्विजः / एतदेव भवेच्छौचं मैथुने वमने तथा

உடை அணிந்தபடியே நீராடி, பன்னிரண்டு முறை மண்ணால் (ம்ருத்) சுத்தி செய்தால் த்விஜன் சுத்தமடைவான்; மைதுனம் மற்றும் வாந்திக்குப் பிறகும் இதுவே சௌசம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 90

मृदा प्रक्षाल्यहस्तौ तु कुर्याच्छौचं च मानवः / प्रक्षाल्य चाद्भिः स्नात्वा तु हस्तौ चैव पुनर्मृदा

மனிதன் மண்ணால் கைகளைத் துவைத்து சௌசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நீரால் நீராடி கைகளைத் துவைத்து மீண்டும் மண்ணால் தூய்மை பெற வேண்டும்.

Verse 91

त्रिः कृत्वा द्वादशान्तानि यथा लेपस्तथा भवेत् / एवं शौचविधिर्दृष्टः सर्वकृत्येषु नित्यदा

மூன்று முறை செய்து பன்னிரண்டு இடங்கள்வரை பூச்சு போல ஆகுமாறு செய்ய வேண்டும். இவ்விதமான சௌச விதி எல்லா செயல்களிலும் எப்போதும் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 92

परिदद्यान्मृदस्तिस्रस्तिस्रः पादावसेचने / अरण्ये शौचमेतत्तु ग्राम्यं वक्ष्याम्यतः परम्

பாதங்களைத் துவைக்க மூன்று முறை மண்ணை அளிக்க வேண்டும். இது காட்டில் சௌச விதி; இனி கிராம விதியைச் சொல்கிறேன்.

Verse 93

मृदः पञ्चदशामेध्या हस्तादीनां विशेषतः / अतिरिक्तमृदं दद्यान्मृदन्ते त्वद्भिरेव च

கைகள் முதலியவற்றிற்கு குறிப்பாக பதினைந்து முறை மண் தூய்மையளிக்கும். கூடுதல் மண்ணை பயன்படுத்தி, இறுதியில் நீரால் மட்டும் கழுவ வேண்டும்.

Verse 94

अद्भिरव्यक्तके शौचमेतच्चैतेषु कृत्स्नशः / कण्ठं शिरो वा आवृत्य रथ्यापणगतो ऽपि वा

இவற்றில் அசுத்தம் வெளிப்படையாக இல்லையெனில் நீரால் மட்டும் முழு சௌசம் உண்டாகும். கழுத்தையோ தலையையோ மூடி வீதி அல்லது சந்தைக்கு சென்றாலும் அதுவே.

Verse 95

अकृत्वा पादयोः शौचमाचान्तो ऽप्यशुचिर्भवेत् / पक्षाल्य पात्रं निक्षिप्य आचम्याभ्युक्षणं ततः

பாதங்களைச் சுத்தம் செய்யாமல் ஆச்சமனம் செய்தாலும் அவன் அசுத்தனாகவே இருப்பான். பாத்திரத்தை கழுவி வைத்து, பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து அதன்மேல் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 96

द्रव्यस्यान्यस्य तु तथा कुर्यादभ्युक्षणं ततः / पुष्पादीनां तृणानां च प्रोक्षणं हविषां तथा

மற்ற பொருட்களுக்கும் அதேபோல் அப்யுக்ஷணம் செய்ய வேண்டும். மலர்கள் முதலியன, புல்கள் மற்றும் ஹவிஸ் ஆகியவற்றையும் அதேபோல் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 97

परात्दृतानां द्रव्याणां निधायाभ्युक्षणं तथा / नाप्रोक्षितं स्पृशेत्किञ्चिच्छ्रद्धे दैवे ऽथ वा पुनः

வெளியிலிருந்து கொண்டுவந்த பொருட்களை வைத்து அதேபோல் அப்யுக்ஷணம் செய்ய வேண்டும். ஸ்ராத்தம் அல்லது தேவகாரியத்தில் நீர் தெளிக்கப்படாத எதையும் தொடக்கூடாது.

Verse 98

उत्तरोणाहरेद्द्रव्यं दक्षिणेन विसर्जयेत् / संवृते यजमानस्तु सर्वश्राद्धे समाहरेत्

இடது (வட) கையால் பொருளை கொண்டு வர வேண்டும்; வலது (தென்) கையால் அதை அர்ப்பணித்து/விட வேண்டும். யஜமானன் கட்டுப்பாட்டுடன், ஆடை அணிந்து, எல்லா ஸ்ராத்தத்திலும் பொருட்களைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 99

उच्छिष्टे स्याद्विपर्यासोदैवे पित्र्येतथैव च / दक्षिणेन तु हस्तेन दक्षिणां वेदिमालभेत्

உச்சிஷ்ட நிலையில் (கைகளின் ஒழுங்கில்) மாற்றம் உண்டு; தேவகாரியத்திலும் பித்ருகாரியத்திலும் அதே விதி. வலது கையாலேயே தக்ஷிணையை வேதியில் வைத்து/தொட்டு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 100

कराभ्यामेव देवानां पितॄणां विकरं तथा / क्षरणं स्वप्नयोश्चैव तथा मूत्रपुरीषयो

தேவர்கள், பித்ருக்கள் தொடர்பாக கைகளால் உண்டாகும் குற்றம், கனவில் சிதைவு, மேலும் மூத்திரம்–மலம் ஆகியவற்றில் சுத்தி விதி கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 101

निष्ठीविते तथाभ्यङ्गे भुत्क्वा विपरिधाय च / उच्छिष्टानां च संस्पर्शे तथा पादावसेचने

துப்புதல், எண்ணெய் அப்யங்கம், உணவு உண்டு உடை மாற்றுதல், உச்சிஷ்டத்தைத் தொடுதல், மேலும் பாதம் கழுவுதல்—இவற்றிற்கும் சுத்தி விதி உண்டு।

Verse 102

उच्छिष्टस्य च संभाषादशित्वा प्रयतस्य वा / संदेहेषु च सर्वेषु शिखां मुक्त्वा तथैव च

உச்சிஷ்ட நிலையிலுள்ளவருடன் பேசுதல், அல்லது விரத-சுத்தியுள்ளவர் உணவு உண்ட பின், மேலும் எல்லா வகை சந்தேகங்களிலும்—சிகையை அவிழ்த்தாலும்—சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 103

विना यज्ञोपवीतेन मोघं तत्समुपस्पृशेत् / उष्ट्रस्यावेश्च संस्पर्शे दर्शने ऽवाच्यवाचिनाम्

யஜ்ஞோபவீதம் இன்றி செய்யும் ஆச்சமனம் பயனற்றது; ஒட்டகம், ஆடு தொடுதல், மேலும் அசுத்த வார்த்தை பேசுவோரைக் காணுதல் ஆகியவற்றிலும் சுத்தி விதி கூறப்படுகிறது।

Verse 104

जिह्वया चैव संस्वृश्य देतासक्तं तथैव च / सशब्दमेगुलीभिर्वा पतितं वा विलोकयन्

நாவால் தொடுதல், விந்தில் ஆசை கொள்ளுதல், விரல்களால் சத்தம் செய்து அநாகரிகமாக நடப்பது, அல்லது வீழ்ந்தவரை நோக்கிக் கொண்டிருத்தல்—இவற்றிலும் சுத்தி விதி கூறப்படுகிறது।

Verse 105

स्थितो यश्चाचमेन्मोहदाचान्तो ऽप्यशुचिर्भवेत् / उपविश्य शुचौ देशे प्रयतः प्रागुदङ्मुखः

நின்றபடியே மயக்கத்தால் ஆச்சமனம் செய்பவன், ஆச்சமனம் செய்தாலும் அசுத்தனாவான். தூய இடத்தில் அமர்ந்து, கட்டுப்பாட்டுடன் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி இருக்க வேண்டும்.

Verse 106

पादौ प्रक्षाल्य हस्तौ च अन्तर्जानु त्वपः स्पृशेत् / प्रसन्नस्त्रिः पिबेद्वारि प्रयतः सुसमाहितः

கால்களையும் கைகளையும் கழுவி, இரு முழங்கால்களுக்கிடையில் நீரைத் தொட வேண்டும். மகிழ்ந்த மனத்துடன், கட்டுப்பாட்டும் ஒருமுகத்தன்மையும் கொண்டு மூன்று முறை நீரை அருந்த வேண்டும்.

Verse 107

द्विरेव मार्जनं कुर्यात्सकृदभ्युक्षणं ततः / खानि मूर्द्धानमात्मानं हस्तौ पादौ तथैव च

இருமுறை மார்ஜனம் (தூய்மைச் சுத்திகரிப்பு) செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ஒருமுறை அப்யுக்ஷணம் செய்ய வேண்டும். இంద్రியத் துவாரங்கள், தலை, தன் உடல், கைகள் கால்கள் ஆகியவற்றையும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 108

अभ्युक्षयेत्ततस्तस्य यद्यन्मीमांसित भवेत् / एवमाचमतस्तस्य वेदा यज्ञास्तपांसि च

பின்னர் அவனுக்குச் சாஸ்திரவிசாரத்திற்குரியது எதுவாயினும், அதை அப்யுக்ஷணத்தால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு ஆச்சமனம் செய்பவனுக்கு வேதங்கள், யாகங்கள், தவங்கள் அனைத்தும் பலனளிக்கும்.

Verse 109

दानानि व्रतचर्याश्च भवन्ति सफलानि वै / क्रियां यः कुरुते मोहादनासम्येह नास्तिकः

தானங்களும் விரதச்சரியைகளும் நிச்சயமாக பலனளிக்கும். ஆனால் மயக்கத்தால் காலமல்லாத போது கிரியையைச் செய்பவன் இங்கு தர்மத்தில் நாஸ்திகனுக்கு ஒப்பானவன்.

Verse 110

भवन्ति हि वृथा तस्य क्रिया ह्येता न संशयः / वाक्कायबुद्धिपूतानि अस्पृष्टं वाप्यनिन्दितम्

ஐயமின்றி அவனுடைய இச் செயல்கள் வீணாகின்றன. வாக்கு, உடல், புத்தி ஆகியவற்றால் தூய்மையடைந்தது தீண்டப்படாததும் குற்றமற்றதும் ஆகும்.

Verse 111

ज्ञेयान्येतानि मेध्यानि दुष्टमेध्यो विपर्यये / मनोवाक्कायमग्निश्च कालश्चैवोपलेखनम्

இவை அனைத்தும் ‘மேத்ய’ (தூய்மையாக்குபவை) என அறியப்பட வேண்டும்; இதற்கு மாறாக ‘துஷ்ட-மேத்ய’ உண்டு. மனம், வாக்கு, உடல், அக்னி, காலம்—இவையே சுத்திகரிப்பின் கருவிகள்.

Verse 112

विख्यापनं च शौचानां नित्यमज्ञानमेव वा / अतो ऽन्यथा तु यः कुर्यान्मोहाच्छौचस्य संकरम्

சௌச விதிகளை வெளிப்படுத்துவதும், அல்லது எப்போதும் அறியாமையில் இருப்பதும் (பலனாக) நிகழும். ஆகவே மயக்கத்தால் சௌசத்தில் கலப்பும் குழப்பமும் செய்பவன் வழிதவறுகிறான்.

Verse 114

पिशाचान्यातुधानांश्च फलं गच्छत्यसंशयम् / शौचे चाश्रद्दधानो हि म्लेच्छजातिषु जायते १४।११३// अयज्वा चैव पापश्च तिर्यग्योनिगतो ऽपि च / शौचेन मोक्षं कुर्वाणः स्वर्गवासी भवेन्नरः

ஐயமின்றி அதன் பலன் பிசாசுகளுக்கும் யாதுதானர்களுக்கும் சேரும். சௌசத்தில் நம்பிக்கையில்லாதவன் ம்லேச்ச ஜாதிகளில் பிறக்கிறான். யாகம் செய்யாதவனாக இருந்தாலும், பாவியாக இருந்தாலும், விலங்கு-யோனியில் விழுந்திருந்தாலும்—சௌசத்தால் மோட்சம் சாதித்தால் அவன் ஸ்வர்கவாசி ஆவான்.

Verse 115

शुचिकामा हि देवा वै देवैश्चैतदुदाहृतम् / बीभत्सानशुचींश्चैव वर्जयन्ति सुराः सदा

தேவர்கள் நிச்சயமாகத் தூய்மையை விரும்புவோர்—தேவர்களே இதை உரைத்தனர். அருவருப்பானவர்களையும் அசுத்தரையும் சுரர்கள் எப்போதும் விலக்குவர்.

Verse 116

त्रीणि शौचानि कुर्वन्ति न्यायतः शुभकर्मिणः / ब्रह्मण्यायाति थेयाय शौचयुक्ताय धीमते

நியாயமாக நற்கருமம் செய்பவர்கள் மூன்று வகைத் தூய்மைகளைப் பேணுவர்; தூய்மை உடைய அறிவாளியிடம் பிராமண்யத் தேஜஸும் தர்மநிலைவும் வந்து சேரும்.

Verse 117

पितृभक्ताय दान्ताय सानुक्रोशाय च द्विजाः / तस्मै देवाः प्रयच्छन्ति पितरः श्रीविवर्द्धनाः / मनसाकाङ्क्षितान्कामांस्त्रैलोक्यप्रवरानपि

ஓ த்விஜர்களே! பித்ருபக்தியும், அடக்கமும், கருணையும் உடையவனுக்கு தேவர்கள் மற்றும் செல்வத்தை வளர்க்கும் பித்ருக்கள், மனம் விரும்பிய—மூன்று உலகங்களிலும் சிறந்த—விருப்பங்களையும் அளிப்பர்.