Adhyaya 12

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे समिद्वर्णन नामैकादशो ऽध्यायः // ११// सूत उवाच देवाश्चपितरश्चैव अन्योन्यं नियताः स्मृताः / आथर्वणस्त्वेष विधिरित्युवाच बृहस्पतिः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘சமித்வர்ணன’ எனும் பதினொன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—தேவர்களும் பித்ருக்களும் பரஸ்பரம் ஒன்றுக்கொன்று நியமிக்கப்பட்டவர்கள் என ஸ்மிருதிகள் சொல்கின்றன; ப்ருஹஸ்பதி—இது ஆத்தர்வண விதி என்று உரைத்தார்.

Verse 2

पूजयेत पितॄन्पूर्वं देवांश्च तदनन्तरम् / देवा अपि पितॄन्पूर्वमर्च्चयन्ति हि यत्नतः

முதலில் பித்ருக்களைப் பூஜித்து, அதன் பின் தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். தேவர்களும் முயற்சியுடன் முதலில் பித்ருக்களையே அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 3

दक्षस्य दुहिता नाम्ना विश्वा नामेति विश्रुता / विश्वाख्यास्तु सुतास्तस्यां धर्मतो जज्ञिरे दश

தக்ஷனுடைய மகள் ‘விஷ்வா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்; அவளிடத்தில் தர்மனால் ‘விஷ்வா’ என அழைக்கப்படும் பத்து மகள்கள் பிறந்தனர்।

Verse 4

प्रख्याता स्त्रिषु लोकेषु सर्वलोकनमस्कृताः / समस्तास्ते महात्मानश्चेरुरुग्रं महत्तपः

அவர்கள் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர்களும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்பட்டவர்களும்; அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும் கடுமையான மாபெரும் தவம் செய்தனர்।

Verse 5

हिमवच्छिखरे रम्ये देवर्षिगणसेविते / शुद्धेन मन्सा प्रीता ऊचुस्तान्पितरस्तदा

தேவரிஷிகளின் கூட்டம் சேவிக்கும், இமவானின் இனிய சிகரத்தில், தூய மனத்துடன் மகிழ்ந்த பித்ருக்கள் அப்போது அவர்களிடம் கூறினர்।

Verse 6

वरं वृणीध्वं प्रीताः स्म कं कामं कखामहे / एवमुक्ते तु पितृभिस्तदा त्रैलोक्यभावनः

பித்ருக்கள் கூறினர்—“நாம் மகிழ்ந்தோம்; வரம் கேளுங்கள், எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்?” என்று சொன்னபோது, அப்போது மூவுலகப் போஷகர் (பதில் கூறினார்)।

Verse 7

ब्रह्मोवाच महातेजास्तपसा तैस्तु तोषितः / प्रीतो ऽस्मि तपसानेन कं कामं करवाणि वः

பிரம்மா கூறினார்—“உங்கள் தவத்தால் நான், மாபெரும் தேஜஸுடையவன், திருப்தியடைந்தேன்; இந்தத் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்—உங்கள் எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்?”

Verse 8

एवमुक्तास्तदा विश्वे ब्रह्मणा विश्वकर्मणा / ऊचुस्ते सहिताः सर्वे ब्रह्माणां लोकभावनम्

அப்போது விஸ்வகர்மனாகிய பிரம்மா இவ்வாறு கூறியதும், எல்லா விஸ்வேதேவர்கள் ஒன்றுகூடி உலகை வளர்ப்பவனான பிரம்மாவிடம் கூறினர்.

Verse 9

श्राद्धे ऽस्माकं भवेदंशो ह्येष नः काङ्क्षितो वरः / प्रत्युवाच ततो ब्रह्मा तान्वै त्रिदशपूजितः

அவர்கள் கூறினர்—“ஸ்ராத்தத்தில் எங்களுக்கும் பங்கு இருக்க வேண்டும்; இதுவே எங்கள் விரும்பிய வரம்.” அப்போது தேவர்களால் போற்றப்படும் பிரம்மா அவர்களுக்கு பதிலளித்தார்.

Verse 10

भविष्यत्येवमेवं तु काङ्क्षितो वो वरस्तु यः / पितृभिश्च तथेत्युक्तमेवमेतन्न संशयः

பிரம்மா கூறினார்—“நீங்கள் விரும்பிய வரம் இவ்வாறே நிறைவேறும்.” பித்ருக்களும் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்றனர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 11

सहस्माभिस्तु भोक्तव्यं यत्किं चिद्दृश्यते त्विह / अस्माकं कल्पिते श्राद्धे युष्मानप्राशनं हि वै

இங்கே காணப்படுவது எதுவாயினும் எங்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கப்பட வேண்டும்; எங்களால் ஏற்படுத்தப்படும் ஸ்ராத்தத்தில் உங்கள் அன்னப்ராசனம் நிச்சயமாக இருக்கும்.

Verse 13

भविष्यति मनुष्येषु सत्यमे तद्ब्रुवामहे / माल्यैर्गन्धैस्तथान्नेन युष्मानग्रे ऽर्च्चयिष्यति /१ १२।१२// अग्रे दत्त्वा तु युष्माकमस्माकं दास्यते ततः / विसर्जनमथास्माकं पूर्वं पश्चात्तु दैवतम्

மனிதர்களிடையே இவ்வாறே நிகழும்—இது உண்மை என்று நாங்கள் கூறுகிறோம். அவர்கள் மாலைகள், நறுமணம், அன்னம் கொண்டு முதலில் உங்களை அர்ச்சிப்பார்கள். முதலில் உங்களுக்கு அளித்து பின்னர் எங்களுக்கு தருவார்கள்; முதலில் எங்கள் விசர்ஜனம், பின்னர் தேவர்களின் விசர்ஜனம்.

Verse 14

रक्षणं चैव श्राद्धस्य आतिथ्यस्य विधिद्वयम् / भूतानां देवतानां च पितॄणां चैव कर्मणि

ஸ்ராத்தத்தின் பாதுகாப்பும், அதிதி உபசாரத்தின் இருவகை விதியும்—பூதர், தேவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்குரிய கர்மங்களில் விதிக்கப்பட்டவை।

Verse 15

एवं कृते सम्यगेतत्सर्वमेव भविष्यति / एवं दत्त्वा वरं तेषां ब्रह्मा पितृगणैः सह

இவ்வாறு முறையாகச் செய்தால் அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; இவ்விதம் அவர்களுக்கு வரம் அளித்து பிரம்மா பித்ருகணங்களுடன் இருந்தார்।

Verse 16

क्षमानुग्रहकृद्देवः संचकार यथोदितम् / वेदे पञ्च महायज्ञा नराणां समुदाहृताः

மன்னிப்பும் அருளும் செய்பவன் ஆகிய தேவன் கூறியபடியே செய்தான்; வேதத்தில் மனிதருக்குப் பஞ்ச மகாயஜ்ஞங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 17

एतान्पञ्च महायज्ञान्निर्वपेत्सततं नरः / यत्र स्थास्यन्ति दातारस्तत्स्थानं वै निबोधत

மனிதன் இந்த ஐந்து மகாயஜ்ஞங்களையும் எப்போதும் நடத்த வேண்டும்; தானம் செய்பவர்கள் நிற்கும் இடத்தை நன்கு அறிந்துகொள்।

Verse 18

निर्भयं विरजस्कं च निःशोकं निर्व्यथक्लमम् / ब्राह्मं स्थानमवाप्नोति सर्वलोकपुरस्कृतम्

அவன் அச்சமற்ற, மாசற்ற, துயரற்ற, வேதனை-சோர்வற்ற பிராஹ்ம நிலையைக் அடைகிறான்; அது எல்லா உலகங்களாலும் போற்றப்படுகிறது।

Verse 19

शूद्रेणापि च कर्त्तव्याः पञ्चैते मन्त्रवर्जिताः / अतो ऽन्यथा तु यो भुङ्क्ते स ऋणं नित्यमश्नुते

சூத்ரனும் இவ்வைந்து மகாயஜ்ஞங்களை மந்திரமின்றி செய்ய வேண்டும். இதற்கு மாறாக வெறும் போகத்தில் இருப்பவன் எப்போதும் கடன்சுமையை அடைகிறான்.

Verse 20

ऋणं भुङ्क्ते स पापात्मा यः पचेदात्मकारणात् / तस्मान्निर्वर्तयेत्पञ्च महायज्ञान्सदा बुधः

தனக்காக மட்டுமே சமைப்பவன் பாவமனத்தவன்; அவன் கடனை அனுபவிக்கிறான். ஆகவே அறிவாளர் எப்போதும் ஐந்து மகாயஜ்ஞங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 21

उदक्पूर्वे बलिं कुर्यादुदकान्ते तथैव च / बलिं सुविहितं कुर्या दुच्चैरुच्चतरं क्षिपेत्

நீரின் தொடக்கத்தில் பலி செய்ய வேண்டும்; நீரின் முடிவிலும் அதேபோல் செய்ய வேண்டும். பலியை முறையாக அமைத்து, உயரத்திலிருந்து இன்னும் உயரமாகச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 22

परशृङ्गं गवां मूत्रं बलिं सूत्रं समुत्क्षिपेत् / तन्निवेद्यो भवेत्पिण्डः पितॄणां यस्तु जीवति

மற்ற கொம்பின் திசையில், கோமூத்திரத்தின் அருகில், பலியும் நூலும் மேலே எறியப்பட வேண்டும். உயிருடன் இருப்பவன் பித்ருக்களுக்கு நிவேத்யமான பிண்டமாகிறான்.

Verse 23

इष्टेनान्नेन भक्ष्यैश्च भोजयेच्च यथाविधि / निवेद्यं केचिदिच्छन्ति जीवन्त्यपि हि यत्नतः

விருப்பமான அன்னமும் உணவுப்பண்டங்களும் கொண்டு விதிப்படி போஜனம் செய்ய வேண்டும். சிலர் நிவேத்யத்தை விரும்புகின்றனர்; முயற்சியுடன் வாழ்வையும் காக்கின்றனர்.

Verse 24

देवदेवा महात्मानो ह्येते पितर इत्युत / इच्छन्ति केचिदाचार्यः पश्चात्पिण्डनिवेदनम्

இந்த மகாத்ம பித்ருக்கள் தேவர்களுக்கும் தேவனெனப் போற்றப்படுகின்றனர். சில ஆசாரியர்கள் பிண்டநிவேதனத்தை பின்னர் செய்ய விரும்புகின்றனர்.

Verse 25

पूजनं चैव विप्रणां पूर्वमेवेह नित्यशः / तद्धिधर्मार्थकुशलो नेत्युवाच बृहस्मतिः

இங்கே எப்போதும் முதலில் விப்ரர்களின் பூஜை செய்யவேண்டும். தர்மார்த்தத்தில் நிபுணன் பிருஹஸ்பதி ‘அப்படியல்ல’ என்று கூறினார்.

Verse 26

पूर्वं निवेदयेत्पिण्डान्पश्चाद्विप्रांश्च भोजयेत् / योगात्मानो महात्मानः पितरो योग संभवाः

முதலில் பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, பின்னர் விப்ரர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும். பித்ருக்கள் யோகாத்மா, மகாத்மா, யோகசம்பவம் உடையோர்.

Verse 27

सोममाप्याययन्त्येते पितरो योगसंस्थिताः / तस्माद्दद्याच्छुचिः पिण्डान्योगेभ्यस्तत्परायणः

யோகத்தில் நிலைத்துள்ள இப் பித்ருக்கள் சோமத்தை வளர்க்கின்றனர். ஆகவே தூய்மையுடன், யோகநிஷ்டையுடன் பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 28

पितॄणां हि भवेदेतत्साक्षादिव हुतं हविः / ब्रह्मणानां सहस्रस्य योगस्थं ग्रासयेद्यदि

இது பித்ருக்களுக்கு நேரடியாக ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்த ஹவிஸைப் போலவே ஆகும்—யோகத்தில் நிலைத்த ஒரே பிராமணனுக்கு ஆயிரம் பிராமணருக்குச் சமமான அன்னம் அளித்தால்.

Verse 29

यजमानं च भोक्तॄंश् च नौरिवाम्भसि तारयेत् / असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैव विमानता

யஜமானனையும் உண்பவர்களையும் நீரில் படகு போலக் கடத்த வேண்டும். எங்கு தீயோர்க்கு ஆதரவும் நல்லோர்க்கு அவமதிப்பும் உண்டோ.

Verse 30

दण्डो दैवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः / इत्वा मम सधर्माणं बालिशं यस्तु भोजयेत्

அங்கே தெய்வத்தால் ஏற்படும் கொடிய தண்டனை உடனே விழும். என் தர்மத்தினரான எளியவனை ஏமாற்றி உணவளிப்பவன் மீது.

Verse 31

आदिकर्म समुत्सृज्य दाता तत्र विनश्यति / पिण्डमग्नौ सदा दद्यद्भोगार्थी प्रथमं नरः

ஆதி கர்மத்தை விட்டுவிட்டால் தானம் செய்பவன் அங்கே அழிவான். போகத்தை நாடும் மனிதன் முதலில் எப்போதும் அக்னியில் பிண்டம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 32

दद्यात्प्रजार्थी यत्नेन मध्यमं मन्त्रपूर्वकम् / उत्तमां कान्तिमन्विच्छन्गोषु नित्यं प्रयच्छति

சந்ததி வேண்டுபவன் முயற்சியுடன் மந்திரங்களோடு நடுத்தர தானம் செய்ய வேண்டும். உயர்ந்த ஒளி வேண்டுபவன் தினமும் பசுக்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 33

प्रज्ञां चैव यशः कीर्त्तिमप्सु वै संप्रयच्छति / प्रार्थयन्दीर्घामायुश्च वायसेभ्यः प्रयच्छति

ஞானம், புகழ், கீர்த்தி வேண்டி நீரில் தானம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நீண்ட ஆயுள் வேண்டி காகங்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 34

सोकुमार्यमथान्विच्छन्कुक्कुटेभ्यः प्रयच्छति / एवमेतत्समुद्दिष्टं पिण्डनिर्वपणे फलम्

சௌகுமார்யம் (மென்மை/சௌமியம்) விரும்புவோர் அதை கோழிகளுக்குப் படைக்க வேண்டும். பிண்ட-நிர்வபணத்தில் இதுவே பலன் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

आकाशे गमयेद्वापि अप्सु वा दक्षिणामुखः / पितॄणां स्थानमाकाशं दक्षिणा चैव दिग्भेवेत्

தெற்குமுகமாக இருந்து பிண்டத்தை ஆகாயத்தில் விடலாம் அல்லது நீரில் அர்ப்பணிக்கலாம். பித்ருக்களின் இடம் ஆகாயம்; தென் திசையே அவர்களின் திசை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 36

एके विप्राः पुनः प्राहुः पिण्डोद्धरणमग्रतः / अनुज्ञातस्तु तैर्विप्रैः कामसुद्ध्रियतामित्

சில விப்ரர்கள் மீண்டும் கூறுவர்: முதலில் பிண்டோத்தரணம் (முன்பகுதியை எடுத்தல்) செய்ய வேண்டும். அந்த விப்ரர்களின் அனுமதியுடன் இதை விருப்பப்படி மேற்கொள்ளலாம்.

Verse 37

पुष्पाणां च फलानां च भक्ष्याणामन्नतस्तथा / अग्रमुद्धृत्य सर्वेषां जुहुयाद्धव्यवाहने

மலர்கள், பழங்கள், உணவுப்பண்டங்கள், அன்னம்—இவற்றின் முன்பகுதியை எடுத்துத் ஹவ்யவாஹன அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

भङ्यमन्नं तथा पेयं मूलानि च फलानि च / हुत्वाग्नौ च ततः पिण्डान्निर्वपेद्दक्षिणा मुखः

பொறித்த/நசுக்கிய அன்னம், பானம், கிழங்குகள், பழங்கள்—இவற்றை அக்னியில் ஹோமம் செய்து, பின்னர் தெற்குமுகமாகப் பிண்டங்களை நிர்வபணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

वैवस्वताय सोमाय हुत्वा पिण्डान्निवेद्य च / उदकान्नयनं कृत्वा पश्चाद्विप्रांश्च भोजयेत्

வைவஸ்வதன் (யமன்) மற்றும் சோமனுக்காக ஹோமம் செய்து, பிண்டங்களை நிவேதித்து; நீர்தர்ப்பணம் செய்து பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 40

अनुपूर्वं ततो विप्रान्भक्ष्यैरन्नैश्च शक्तितः / स्निग्धैरुष्णैः सुगन्धैश्च तर्पयेत्तान्रसैरपि

பின்னர் வரிசையாக, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களை பலகாரமும் அன்னமும், நெய்யுடன் சூடாகவும் நறுமணமுடனும், மேலும் ரசங்களாலும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 41

एकाग्रः पर्युपासीनः प्रयतः प्राञ्जलिः स्थितः / तत्परः श्रद्दधानश्च कामानाप्नोति मानवः

ஒருமுகமாக அருகில் அமர்ந்து, தூய ஒழுக்கத்துடன், கைகூப்பி நின்று, அதிலேயே மனம் பதித்து, श्रद्धையுடன் இருப்பவன் விரும்பிய பலன்களை அடைகிறான்.

Verse 42

अक्षुद्रत्वं कृतज्ञत्वं दाक्षिण्यं संस्कृतं वचः / तपो यज्ञांश्च दानं च प्रयच्छन्ति पितामहाः

பிதாமஹர்கள் (பித்ருக்கள்) சிறுமையற்ற பெருந்தன்மை, நன்றியறிதல், கருணைமிகு பண்பு, செம்மையான வாக்கு, தவம், யாகங்கள், தானம் ஆகியவற்றை அருளுகின்றனர்.

Verse 43

अतः परं विधिं सौम्यं भुक्तवत्सु द्विजातिषु / आनुपूर्व्येण विहितं तन्मे निगदतः शृणु

அன்பரே! இருபிறப்பினர் போஜனம் முடித்த பின், அடுத்ததாக வரிசையாக விதிக்கப்பட்டுள்ள முறையை நான் சொல்லுவதை கேள்.

Verse 44

प्रोक्ष्य भूमिमथोद्धृत्य पूर्वं पितृपरायणः / ततो ऽन्निविकिरं कुर्याद्विधिदृष्टेन कर्मणा

நிலத்தை நீர் தெளித்து தூய்மைப்படுத்தி உயர்த்தி, முதலில் பித்ருக்களிடம் பராயணனாய் இருந்து, பின்னர் விதிப்படி அன்னத்தைச் சிதறவிட வேண்டும்।

Verse 45

स्वधा वाच्य ततो विप्रान् विधिवद्भूरितक्षिणान् / अन्नशेषमनुज्ञाप्य सत्कृत्य द्विजसत्तमान्

பின்னர் ‘ஸ்வதா’ என்று உச்சரித்து, விதிப்படி மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் பிராமணர்களை வழிபட வேண்டும்; அன்னமீதம் குறித்து அனுமதி பெற்று, சிறந்த த்விஜர்களை மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 46

प्राञ्जलिः प्रयतश्चैव अनुगम्य विसर्जयेत्

பின்னர் கைகூப்பி, கட்டுப்பாட்டுடன், உடன் சென்று அவர்களை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்।