Adhyaya 10

Verse 1

एति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे पितृकल्पो नाम नवमो ऽध्यायः // ९// बृहस्पतिरुवाच सप्तैते जयतां श्रेष्ठाः स्वर्गे पितृगणाः स्मृताः / चत्वारो मुर्त्तिमन्तश्च त्रयस्तेषाममूर्त्तयः

இவ்வாறு வாயு உரைத்த ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் மத்தியபாகம், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘பித்ருகல்பம்’ எனும் ஒன்பதாம் அதிகாரம். ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஸ்வர்கத்தில் இவ்வேழு பித்ருகணங்கள் வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவை என நினைக்கப்படுகின்றன; அவர்களில் நால்வர் மூர்த்திமான்கள், மூவர் அமூர்த்தர்கள்.

Verse 2

तेषां लोकान्विसर्गं च कीर्त्तयिष्ये निबोधत / यावै दुहितरस्तेषां दौहित्राश्चेव ये स्मृताः

அவர்களுடைய உலகங்களின் விஸர்கமும் படைப்பின் விரிவும் நான் பாடுவேன்; கேளுங்கள். அவர்களுடைய மகள்கள் எத்தனை, மேலும் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்ட பேரப்பிள்ளைகளும் யாவரோ.

Verse 3

लोकाः संतानका नाम यत्र तिष्ठन्ति भास्वराः / अमूर्त्तयः पितृगणास्ते वै पुत्राः प्रजापतेः

‘சந்தானக’ எனப்படும் உலகங்கள்; அங்கே ஒளிமிகு, உருவமற்ற பித்ருகணங்கள் தங்குகின்றனர். அவர்கள் பிரஜாபதியின் புதல்வர்கள்.

Verse 4

विराजस्य द्विजश्रेष्ठा वैराजा इति विश्रुताः / एते वै पितरस्तात योगानां योगवर्धनाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! விராஜனுடைய இவர்கள் ‘வைராஜர்’ என்று புகழ்பெற்றோர். மகனே, இவர்களே பித்ருக்கள்; யோகங்களின் வளர்ச்சியைப் பெருக்கும்ோர்.

Verse 5

अप्याययन्ति ये नित्यं योगायोगबलेन तु / श्राद्धैराप्यायितास्ते वै सोममाप्याययन्ति च

யோகமும் அயோகமும் எனும் வலிமையால் எப்போதும் போஷிப்போர்; அவர்கள் ஸ்ராத்தத்தால் திருப்தியடைந்து சோமனையும் திருப்திப்படுத்துவர்.

Verse 6

आप्यायितस्ततः सोमो लोकानाप्याययत्युत / एतेषां मानसी कन्या मेना नाम महागिरेः

அப்போது திருப்தியடைந்த சோமன் உலகங்களையும் திருப்திப்படுத்துகிறான். இவர்களுடைய மனத்திலிருந்து பிறந்த கன்னி ‘மேனா’ எனப்படும் மகாகிரியின் மகள் ஆவாள்.

Verse 7

पत्नी हिमवतः पुत्रो यस्या मैनाक उच्यते / पर्वतप्रवरः सो ऽथ क्रैञ्चश्चास्य गिरेः सुतः

இமவானின் மனைவிக்குப் பிறந்த மகன் ‘மைனாகன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவன் மலைகளில் சிறந்தவன். அந்தக் கிரியின் மகன் ‘க்ரைஞ்சன்’ என்பவனும் இருந்தான்.

Verse 8

तिस्रः कन्यास्तु मेनायां जनयामास शैलाराट् / अपर्णामेकपर्णां च तृतीयामेकपाटलाम्

மேனையின் கருவில் சைலராஜன் மூன்று மகள்களைப் பெற்றான்—அபர்ணை, ஏகபர்ணை, மூன்றாவதாக ஏகபாடலை.

Verse 9

न्यग्रोधमे कपर्णा तु पाठलं त्वेकपाटला / आशिते द्वे अपर्णा तु ह्यनिकेता तपो ऽचरत्

ஏகபர்ணை ந்யக்ரோதத்தை உணவாக்கினாள்; ஏகபாடலை பாடலப் பூவை உணவாக்கினாள். அபர்ணை அவை இரண்டையும் விட்டு, தங்குமிடமின்றி தவம் செய்தாள்.

Verse 10

शतं वर्षसहस्राणां दुश्चरं देवदानवैः / आहारमेकपर्णेन ह्येकपर्णा समाचरत्

ஏகபர்ணை தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் அரிதான, ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, ஒரே இலைக்கே உணவாக இருந்தாள்.

Verse 11

पाटलेनैव चैकेन व्यदधादेकपाटला / पूर्णे वर्षसहस्रे द्वे चाहारं वै प्रजक्रतुः

ஏகபாடலை ஒரே பாடலப் பூவால் மட்டும் உணவை நடத்தினாள்; இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், அவர்கள் இருவரும் உணவையும் விட்டு விட்டனர்.

Verse 12

एका तत्र निराहारा तां माता प्रत्यभाषत / निषेधयन्ती सोमेति मातृस्रेहेन दुःखिता

அங்கே ஒரு கன்னி உணவின்றி இருந்தாள்; அப்போது தாய் அவளை அழைத்து—தாய்ச் சினேகத்தால் துயருற்று, தடுத்து “சோமே!” என்றாள்.

Verse 13

सा तथोक्ता तदापर्णा देवी दुश्चरचारिणी / उमेति हि महाभागा त्रिषु लोकेषु विश्रुता

அவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்தத் தேவி, கடுந்தவம் இயற்றுபவள், அப்போது ‘அபர்ணா’ என அழைக்கப்பட்டாள்; அதே மகாபாக்யவதி மூன்று உலகங்களிலும் ‘உமா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 14

तथैव नाम्ना तेनासौ निरुक्तोक्तेन कर्मणा / एतत्तु त्रिकुमारीकं जगत्स्थावरजङ्ग मम्

நிருக்தத்தில் உரைக்கப்பட்ட அந்தச் செயல் காரணமாகவே அவளுக்கு அப்பெயர் ஏற்பட்டது. இந்த ‘திரிகுமாரி’ நிகழ்வு நிலை-இயங்கு அனைத்துலகிலும் பிரசித்தம்.

Verse 15

एतासां तपसा सृष्टं यावद्भूमिर्द्धरिष्यति / तपःशरीरास्ताः सर्वास्थिस्रो योगबलान्विताः

இவர்களின் தவத்தால் உருவானது, பூமி தாங்கும் காலம்வரை நிலைத்திருக்கும். அவர்கள் அனைவரும் தவமே உடலாக, எலும்பே எஞ்சியவர்களாய், யோகபலத்துடன் இருந்தனர்.

Verse 16

सर्वास्ताः सुमहाभागाः सर्वाश्च स्थिरयौवनाः / सर्वाश्च ब्रह्मवादिन्यः सर्वाश्चैवोर्ध्वरेतसः

அவர்கள் அனைவரும் மிகப் பெரும் பாக்கியவதிகள்; அனைவருக்கும் நிலையான யௌவனம். அனைவரும் பிரம்மவாதினிகள்; அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸ்கள் (கட்டுப்பாட்டினர்).

Verse 17

उमा तासां वरिष्ठा च श्रेष्ठा च वरवर्णिनी / महायोगबलोपेता महादेवमुपस्थिता

அவர்களில் உமா மிக உயர்ந்தவளும் சிறந்தவளும் அழகிய நிறமுடையவளும் ஆவாள்; மகாயோகபலத்துடன் மகாதேவரின் சேவையில் நின்றாள்.

Verse 18

दत्तकश्चोशान्स्तस्याः पुत्रो वै भृगुनन्दनः / असितस्यैकपर्णा तु पत्नी साध्वी पतिव्रता

அவளுடைய மகன் ப்ருகுநந்தனான உஷன் (சுக்ரர்) ‘தத்தகன்’ எனப் புகழப்பட்டான்; அசிதரின் மனைவி ஏகபர்ணா சாத்வியும் பதிவிரதையும் ஆவாள்.

Verse 19

दत्ता हिमवता तस्मै योगाचार्याय धीमते / देवलं सुषुवे सा तु ब्रह्मिष्ठं ज्ञानसंयुता

ஹிமவான் அவளை அந்த அறிவுமிக்க யோகாசாரியருக்கு அளித்தான்; ஞானம் நிறைந்த அவள் பிரம்மநிஷ்டனான தேவலனைப் பெற்றாள்.

Verse 20

या वै तासां कुमारीणां तृतीया चैकपाटला / पुत्रं शतशलाकस्य जैगीषव्यमुपस्थिता

அந்த கன்னியரில் மூன்றாவள் ஏகபாடலா; அவள் சதசலாகனின் மகன் ஜைகீஷவ்யனின் அருகில் சேவையில் இருந்தாள்.

Verse 21

तस्यापि शङ्खलिशितौ स्मृतौ पुत्रावयोनिजौ / इत्येता वै महाभागाः कन्या हिमवतः शुभाः

அவனுக்கும் சங்கலி, சித எனும் இரு அயோனிஜப் புதல்வர்கள் என்று கூறப்படுகின்றனர்; இவ்வாறே ஹிமவானின் இச் சுபமான மகாபாக்கிய கன்னியர் ஆவர்.

Verse 22

रुद्राणी सा तु प्रवरा स्वैर्गुणैरतिरिच्यते / अन्योन्यप्रीतमनसोरुमाशङ्करयोरथ

ருத்ராணி அவள் மிகச் சிறந்தவள்; தன் இயல்புக் குணங்களால் மேலும் உயர்ந்தவளாய் விளங்கினாள். அப்போது உமா–சங்கரரின் மனங்கள் பரஸ்பர அன்பால் நிறைந்திருந்தன.

Verse 23

श्लेषं संसक्तयोर्ज्ञात्वा शङ्कितः किल वृत्रहा / ताभ्यां मैथुनशक्ताभ्यामपत्योद्भवभीरुणा

அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாய் அணைந்திருப்பதை அறிந்து, வ்ருத்ரஹா (இந்திரன்) உண்மையிலேயே அஞ்சினான்; ஏனெனில் அவர்கள் இருவரும் சங்கம-சக்தியுடையோர், சந்ததி உண்டாகும் அச்சம் அவனுக்கு இருந்தது.

Verse 24

तयोः सकाशमिन्द्रेण प्रेषितो हव्यवाहनः / अनायो रतिविघ्नं च त्वमाचर हुताशन

இந்திரன் அனுப்பிய ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) அவர்களிடம் சென்றான். (இந்திரன் கூறினான்:) ஹுதாசனனே! தாமதமின்றி அவர்களின் ரதி-கிரியையில் தடையைக் செய்.

Verse 25

सर्वत्र गत एव त्वं न दोषो विद्यते तव / इत्येवमुक्ते तु तदा वह्निना च तथा कृतम्

நீ எல்லா இடங்களிலும் செல்லுபவன்; உனக்குக் குற்றம் இல்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அப்போது வஹ்னி (அக்னி) அதேபடி செய்தான்.

Verse 26

उमां देवः समुत्सृज्य शुक्रं भूमौ व्यसर्जयत् / ततो रुषितया सद्यः शप्तो ऽग्निरुमया तया

தேவன் (சங்கரன்) உமாவை விலக்கி, தன் சுக்ரத்தை பூமியில் வீழ்த்தினான். அப்போது கோபமுற்ற உமா உடனே அக்னியைச் சபித்தாள்.

Verse 27

इदं चोक्तवती वह्निं रोषगद्गदया गिरा / यस्मान्नाववितृप्ताभ्यां रतिविघ्नं हुताशन

அப்போது அவள் கோபத்தால் குரல் துடிக்க அக்னியை நோக்கி கூறினாள்— “ஹே ஹுதாசனனே! நாங்கள் திருப்தியடையுமுன் நீ ரதியில் இடையூறு செய்தாய்.”

Verse 28

कृतवानस्य कर्त्तव्यं तस्मात्त्वमसि दुर्मतिः / यदेवं विगतं गर्भं रौद्रं शुक्रं महाप्रभम्

நீ செய்ய வேண்டியதைச் செய்தாய்; ஆகவே நீ தீயமதி— இவ்வளவு ரௌத்ரமும் மகாப்ரபாவும் உடைய ஒளிமிகு சுக்ரம் கருவிலிருந்து வழிந்துபோனது.

Verse 29

गर्भे त्वं धारयस्वैवमेषा ते दण्डधारणा / स शापदोषाद्रुद्राण्या अन्तर्गर्भो हुताशनः

இவ்வாறே நீ இதை கருவில் தாங்கு— இதுவே உனக்கான தண்டதாரணை. ருத்ராணியின் சாபதோஷத்தால் ஹுதாசனன் உள்ளகருவானான்.

Verse 30

बहून्वर्षगणान्गर्भं धारयामास वै द्विज / स गङ्गामभिगम्याह श्रूयतां सरिदुत्तमे

ஓ த்விஜனே! அவன் பல ஆண்டுகள் அந்த கருவைத் தாங்கினான். பின்னர் கங்கையை அணுகி கூறினான்— “ஓ நதிகளில் சிறந்தவளே, கேள்.”

Verse 31

सुमहान्परिखेदो मे जायते गर्भधारणात् / मद्धितार्थ मथो गर्भमिमं धारय निम्नगे

கருவைத் தாங்குவதால் எனக்கு மிகுந்த துன்பம் உண்டாகிறது. என் நலனுக்காக, ஓ நிம்நகே, நீ இந்தக் கருவைத் தாங்கு.

Verse 32

मत्प्रसादाच्च तनयो वरदस्ते भविष्यति / तथेत्युक्त्वा तदा सा तु संप्रत्दृष्टा महानदी

என் அருளால் உனக்கு வரம் அளிக்கும் புதல்வன் பிறப்பான். ‘ததாஸ்து’ என்று அவள் கூறியதும், மகாநதி (கங்கை) அப்போது நேரில் தோன்றினாள்.

Verse 33

तं गर्भं धारयामास दह्यमानेन चेतसा / सापि कृच्छ्रेण महता खिद्यमाना महानदी

எரியும் மனத்துடன் அவள் அந்த கருவைத் தாங்கினாள்; மகாநதியும் பெரும் துன்பத்தால் வாடி வருந்தினாள்.

Verse 34

प्रकृष्टं व्यसृजद्गर्भं दीप्यमान मिवानलम् / रुद्राग्निगङ्गातनयस्तत्र जातो ऽरुणप्रभः

அவள் சிறந்த கருவை வெளியேற்றினாள்; அது தீப்போல் ஜ்வலித்தது. அங்கே ருத்ர-அக்னி-கங்கையின் புதல்வன் அருணப்ரபன் பிறந்தான்.

Verse 35

आदित्यशतसंकाशो महातेजाः प्रतापवान् / तस्मिञ्जाते महाभागे कुमारे जाह्नवीसुते

அவன் நூறு ஆதித்யர்களைப் போல் ஒளிர்ந்து, மாபெரும் தேஜஸும் வீரப்பெருமையும் உடையவன். ஜாஹ்னவி (கங்கை) புதல்வனான அந்த மகாபாக்கியக் குமாரன் பிறந்தபோது,

Verse 36

विमानयानैराकाशं पतत्र्रिभिरिवावृतम् / देवदुन्दुभयो नेदुराकाशे मधुरस्वनाः

விமானங்களால் ஆகாயம் பறவைகளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது. ஆகாயத்தில் தேவர்களின் துந்துபிகள் இனிய ஒலியுடன் முழங்கின.

Verse 37

मुमुचुः पुष्पवर्षं च खेचराः सिद्धचारणाः / जगुर्गन्धर्वमुख्याश्च सर्वशस्तत्र तत्र ह

வானில் உலாவும் சித்த-சாரணர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர். கந்தர்வத் தலைவர்கள் அங்கங்கே எங்கும் பாடினர்.

Verse 38

यक्षा विद्याधराः सिद्धाः किन्नराश्चैव सर्वशः / महानागसहस्राणि प्रवराश्च पतत्र्रिणः

யட்சர், வித்யாதரர், சித்தர், கின்னரர் எல்லாத் திசைகளிலும் கூடியனர். ஆயிரமாயிரம் மகாநாகரும் சிறந்த பறவைகளும் வந்தனர்.

Verse 39

उपतस्थुर्महाभागमाग्नेयं शङ्करात्मजम् / प्रभावेण हतास्तेन दैत्यवानरराक्षसाः

அவர்கள் மகாபாக்யவானான அக்னிஜன், சங்கரபுத்ரனைச் சேவிக்க வந்து நின்றனர். அவன் பிரபாவத்தால் தைத்யர், வானரர், ராட்சசர் அழிந்தனர்.

Verse 40

स हि सप्तर्षिभार्याभिरारादेवाग्निसंभवः / अभिषेकप्रयाताभिर्दृष्टो वर्ज्य त्वरुन्धतीम्

அக்னிசம்பவனான அந்த தேவனை, சப்தரிஷிகளின் மனைவியர் அபிஷேகத்திற்குச் செல்லும் போது தூரத்திலிருந்தே கண்டனர்—அருந்ததியைத் தவிர்த்து.

Verse 41

ताभिः स बालार्कनिभो रौद्रः परिवृतः प्रभुः / स्निह्यमानाभिरत्यर्थं स्वकभिरिव मातृभिः

அவர்கள் சூழ, அந்தப் பிரபு பாலசூரியன் போல் ஒளிரும் ரௌத்ர ரூபனாய் இருந்தான். அவர்கள் அவனை மிகுந்த அன்புடன் நேசித்தனர், தம் சொந்த தாய்மார் போலவே.

Verse 42

युगपत्सर्वदेवीभिर्दिधित्सुर्जाह्नवीं सुतः / षण्मुखान्यसृजच्छ्रीमांस्तेनायं षण्मुखः स्मृतः

ஜாஹ்னவியின் புதல்வன் எல்லா தேவியராலும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கப்பட வேண்டும் என விரும்பி, திருவுடையவன் ஆறு முகங்களைப் படைத்தான்; ஆகவே இவன் ‘ஷண்முகன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 43

तेन जातेन महाता देवानामसहिष्णवः / स्कन्दिता दानवगणास्तस्मात्स्कन्दः प्रतापवान्

அந்த மகானின் பிறப்பால் தேவர்களைத் தாங்க இயலாத தானவர் கூட்டம் சிதறி ஓடியது; ஆகவே அவர் வீரத் திகழ் ‘ஸ்கந்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 44

कृत्तिकाभिस्तु यस्मात्स वर्द्धितो हि पुरातनः / कार्त्तिकेय इति ख्यातस्तस्मादसुरसूदनः

அந்தப் பழம்பெரும் தேவன் க்ருத்திகைகளால் வளர்க்கப்பட்டதால், அவர் ‘கார்த்திகேயன்’ எனப் புகழப்பட்டார்—அசுரரை அழிப்பவன்.

Verse 45

जृंभतस्तस्य दैत्यारेर्ज्वाला मालाकुला तदा / मुखाद्विनिर्गता तस्य स्वशक्तिरपराजिता

அந்த தைத்யவிரோதன் வாய்விரித்தபோது, அக்கினி ஜ்வாலைகளின் மாலைகள் பொங்கின; அவன் வாயிலிருந்து அவனுடைய தோற்காத தனிச்சக்தி வெளிப்பட்டது.

Verse 46

क्रीडार्थं चैव स्कन्दस्य विष्णुना प्रभविष्णुना / गरुडादतिसृष्टौ हि पक्षिणौ द्वौ प्रभद्रकौ

ஸ்கந்தனின் விளையாட்டிற்காக, பரம விஷ்ணு கருடனைவிட மேலான ‘பிரபத்ரக’ எனும் இரண்டு பறவைகளைப் படைத்தார்.

Verse 47

मयूरः कुक्कुटश्चैव पताका चैव वायुना / यस्य दत्ता सरस्वत्या महावीणा महास्वना

மயூரமும், சேவலும், வாயுவால் அளிக்கப்பட்ட கொடியும்; சரஸ்வதியால் அருளப்பட்ட மகாநாதமுடைய மகாவீணையும்—யாருக்கோ உண்டு।

Verse 48

अजः स्वयंभुवा दत्तो मेषो दत्तश्च शंभुना / मायाविहरणे विप्र गिरौ क्रैञ्चे निपातिते

ஸ்வயம்பூ ஆட்டுக்குட்டியை அளித்தார்; சம்பு மேஷத்தையும் அளித்தார்; ஓ விப்ரரே, மாயாவிஹாரத்தில் கிரைஞ்ச மலைமேல் (அது) வீழ்த்தப்பட்டது।

Verse 49

तारके चासुरवरे समुदीर्णे निपातिते / सेंद्रोपेन्द्रैर्महाभागैर्देवैरग्निसुतः प्रभुः

அசுரவரன் தாரகன் எழுந்து கலங்கியபோது, அவன் வீழ்த்தப்பட்டான்; அப்போது இந்திரன்-உபேந்திரன் உடன் மகாபாக்ய தேவர்கள் அக்னிசுதப் பிரபுவை (புகழ்ந்து) நிறுத்தினர்।

Verse 50

सेनापत्येन दैत्यारिरभिषिक्तः प्रतापवान् / देवसेनापतिस्त्वेष पठ्यते सुरनायकः

தைத்யரியைப் போல் வீரமிகு (ஸ்கந்தன்) சேனாபதியாக அபிஷேகிக்கப்பட்டான்; இவனே தேவர்சேனாபதி, சுரர்களின் நாயகன் எனப் பாடப்படுகிறான்।

Verse 51

देवारिस्कन्दनः स्कन्दः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः / प्रमथैर्विधैर्देवस्तथा भूतगणैरपि

தேவர்களின் பகைவரைச் சிதைக்கும் ஸ்கந்தன், எல்லா உலகங்களின் ஈசுவரப் பிரபு; பலவகை பிரமதர்களாலும் பூதகணங்களாலும் சூழப்பட்டு சேவிக்கப்படுகிறார்।

Verse 52

मातृभिर्विविधाभिश्च विनायकगणैस्ततः / लोकाः सोमपदा नाम मरीचेर्यत्र वै सुताः

பின்னர் பலவகை மாத்ருகணங்களும் விநாயகக் கணங்களும் உடன் ‘சோமபதா’ எனப்படும் உலகங்கள் உள்ளன; அங்கே மரீசியின் புதல்வர்கள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 53

तत्र ते दिवि वर्त्तन्ते देवास्तान्पूजयन्त्युत / श्रुता बर्हिषदो नाम पितरः सोमपास्तु ते

அங்கே அவர்கள் விண்ணுலகில் வாழ்கின்றனர்; தேவர்களும் அவர்களைப் போற்றுகின்றனர். ‘பர்ஹிஷதர்’ எனப்படும் பித்ருக்கள் புகழ்பெற்றோர்; அவர்கள் சோமபானம் செய்பவர்கள்.

Verse 54

एतेषां मानसी कन्या अच्छोदा नाम निम्नगा / अच्छौदं नाम तद्दिव्यं सरो यस्मात्समुत्थिता

இவர்களின் மனத்திலிருந்து தோன்றிய கன்னி ‘அச்சோதா’ எனும் நதி; அவள் எழுந்த தெய்வீக ஏரி ‘அச்சௌதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 55

तथा न दृष्टपूर्वास्तु वितरस्ते कदाचन / संभूता मानसी तेषां पितॄन्स्वान्नाभिजानती

அவ்வாறே அந்த விதரப் பித்ருக்கள் அவளை முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை; மனத்தால் தோன்றிய அவள் தன் பித்ருக்களை அறியவில்லை.

Verse 56

सा त्वन्यं पितरं वव्रे तानतिक्रम्य वै पितॄन् / अमावसुमिति ख्यातमैलपुत्रं नभश्चरम्

அவள் அந்தப் பித்ருக்களை மீறி வேறொரு தந்தையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்—‘அமாவசு’ எனப் புகழ்பெற்ற, ஐலனின் புதல்வன், ஆகாயத்தில் உலாவுபவன்.

Verse 57

अद्रिकाप्सरसा युक्तं विमानाधिष्ठितं दिवि / सा तेन व्यभिचारेण गगने नाप्रजारिणी

அத்ரிகா அப்சரையுடன் அவள் விண்ணில் விமானத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; ஆனால் அந்த வ்யபிசாரத்தால் ஆகாயத்திலும் அவள் பிள்ளை பெறவில்லை.

Verse 58

पितरं प्रार्थयित्वान्यं योगभ्रष्टा पपात ह / त्रीण्यवश्यद्विमानानि पतन्ती सा दिवश्च्युता

வேறு பிதாவை வேண்டி, யோகத்திலிருந்து வழுவி அவள் விழுந்தாள்; விண்ணிலிருந்து வீழ்ந்த அவள் விழும் போது மூன்று விமானங்களையும் கட்டுப்படுத்தினாள்.

Verse 59

त्रसरेणुप्रमाणानि तेषु चावस्थितान्पितॄन् / सुसूक्ष्मानपरिव्यक्तानग्नीनग्निष्विवाहितान्

அவற்றில் த்ரஸரேணு அளவினரான பித்ருக்கள் இருந்தனர்—மிக நுண்ணியர், வெளிப்படாதவர்; அக்கினிகளில் தாங்கப்படும் அக்கினிபோல்.

Verse 60

त्रायध्वमित्युवाचार्ता पतती चाप्यवाक्शिराः / तैरुका सा तु मा भैषी रित्यतो ऽधिष्ठिताभवत्

வீழும் போது தலைகீழாக, துயருற்று அவள் “காப்பாற்றுங்கள்” என்றாள்; அவர்கள் “அஞ்சாதே” என்றனர்; அப்பொழுது அவள் தாங்கப்பட்டாள்.

Verse 61

ततः प्रसादयत्सा वै सीदन्ती त्वनया गिरा / ऊचुस्ते पितरः कन्यां भ्रष्टैश्वर्यां व्यतिक्रमात्

பின்னர் இவ்வார்த்தைகளால் அவள் தளர்ந்து அவர்களைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றாள்; அப்போது பித்ருக்கள் அந்த கன்னியிடம், “அதிக்ரமத்தால் உன் ஐஸ்வரியம் சிதைந்தது” என்றனர்.

Verse 62

भ्रष्टैश्वर्यां स्वदोषेण पतसि त्वं शुचिस्मिते / यैराचरन्ति कर्मणि शरीरैरिह देवताः

ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! உன் சொந்தக் குற்றத்தால் நீ செல்வமகிமை இழந்து வீழ்கிறாய்; இங்கே தேவர்கள் எந்த உடல்களால் கர்மங்களைச் செய்கிறார்களோ.

Verse 63

तैरेव तत्कर्मभलं प्राप्नुवन्ति सदा स्म ह / सद्यः फलन्ति कर्माणि देवत्वे प्रेत्य मानुषे

அதே உடல்களாலேயே அவர்கள் அந்தக் கர்மத்தின் பலனை எப்போதும் பெறுகின்றனர்; தேவர்நிலையிலும், மரணத்திற்குப் பின் மனிதப் பிறவியிலும் கர்மங்கள் உடனே பலிக்கின்றன.

Verse 64

तस्मात्स्वतपसः पुत्रि प्रेत्य संप्राप्स्यसे फलम् / इत्युक्तया तु पितरः पुनस्ते तु प्रसादिताः

ஆகையால், ஓ உன் தவத்தின் மகளே! மரணத்திற்குப் பின் நீ பலனை அடைவாய்; இவ்வாறு கூறியதனால் உன் பித்ருக்கள் மீண்டும் பிரசன்னமடைந்தனர்.

Verse 65

ध्यात्वा प्रसादं ते चक्रुस्तस्यास्तदनुकंपया / अवश्यं भाविनं दृष्ट्वा ह्यर्थमूचुस्तदा तु ताम्

அவள்மேல் இரக்கம் கொண்டு அவர்கள் அருளைச் செய்தனர்; தவிர்க்க முடியாத வருங்காலத்தை அறிந்து, அப்போது அவளிடம் அந்தப் பொருளை உரைத்தனர்.

Verse 66

सोमपाः पितरः कन्यां रज्ञो ऽस्यैव त्वमावसोः / उत्पन्नस्य पृथिव्यां तु मानुषेषु महात्मनः

சோமம் அருந்தும் பித்ருக்கள் கூறினர்—ஓ கன்னியே! பூமியில் மனிதர்களிடையே மகாத்மாவாகப் பிறக்கும் இந்த அரசன் ஆவசோவுக்கே நீ உரியவள் ஆவாய்.

Verse 67

कन्या भूत्वा त्विमांल्लोकान्पुनः प्राप्स्यसि भामिनि / अष्टाविंशे भवित्री त्वं द्वापरे मत्स्ययोनिजा

ஓ பாமினி, கன்னியாகி நீ மீண்டும் இவ்வுலகங்களை அடைவாய். இருபத்தெட்டாம் த்வாபரத்தில் நீ மீன்வம்சப் பிறப்பாக (மத்ஸ்யயோனிஜா) தோன்றுவாய்.

Verse 68

अस्यैव राज्ञो दुहिता ह्यद्रिकायाममावसोः / पराशरस्य दायादमृषिं त्वं जनयिष्यसि

நீ இவ்வரசனின் மகளாகி, அத்ரிகா நதிக்கரையில் அமாவாசை நாளில் பராசரரின் வாரிசான ஒரு ரிஷியைப் பெற்றெடுப்பாய்.

Verse 69

स वेदमेकं ब्रह्मर्षि श्चतुर्द्धा विभजिष्यति / महाभिषस्य पुत्रौ द्वौ शन्तनोः कीर्त्तिवर्द्धनौ

அந்த பிரம்மரிஷி ஒரே வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிப்பார். மகாபிஷனின் இரு புதல்வர்கள்—சந்தனு—புகழை வளர்ப்பவர்கள் ஆவர்.

Verse 70

विचित्रवीर्यं धर्मज्ञं त्वमेवोत्पादयिष्यसि / चित्राङ्गदं च राजानं सर्वसत्त्वबलान्वितम्

நீயே தர்மஞானியான விசித்ரவீர்யனையும், எல்லா உயிர்களின் வலத்தையும் உடைய அரசன் சித்ராங்கதனையும் பெற்றெடுப்பாய்.

Verse 71

एतानुत्पादयित्वाथ पुनर्लोकानवा प्स्यसि / व्यभिचारात्पितॄणां त्वं प्राप्स्यसे जन्म कुत्सितम्

இவர்களைப் பெற்றெடுத்த பின் நீ மீண்டும் உலகங்களை அடைவாய்; ஆனால் பித்ருக்களுக்கெதிரான தவறான நடத்தை காரணமாக நீ நிந்தைக்குரிய பிறப்பையும் அடைவாய்.

Verse 72

तस्यैव राज्ञस्त्वं कन्या अद्रिकायां भविष्यसि / कन्या भूत्वा ततश्च त्वमिमांल्लोकानवाप्स्यसि

நீ அந்த அரசனின் மகளாக அத்ரிகையில் பிறப்பாய். கன்னியாகி பின்னர் இவ்வுலகங்களை அடைவாய்.

Verse 73

एवमुकत्वा तु दाशेयी जाता सत्यवती तु सा / अद्रिकायाः सुता मत्स्या सुता जाता ह्यमावसोः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் தாசேயி சத்தியவதியாகப் பிறந்தாள். அவள் அத்ரிகையின் மகள் ‘மத்ஸ்யா’; அமாவாசையில் பிறந்தாள்.

Verse 74

अदिकामत्स्यसंभूता गङ्गायमुनसंगमे / तस्या राज्ञो हि सा कन्या राज्ञो वीर्येण चैव हि

அத்ரிகா-மத்ஸ்யத்திலிருந்து தோன்றிய அவள் கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் இருந்தாள். அவள் அந்த அரசனின் மகள்; அரசனின் வீரியத்தாலேயே.

Verse 77

विरजानाम ते लोका दिवि रोचन्ति ते गणाः / अग्निष्वात्ताः स्मृतास्तत्र पितरो भास्करप्रभाः पुलहस्य प्रजापतेः / एतेषां मानसी कन्या पीवरी नाम विश्रुता

‘விரஜா’ எனப்படும் அந்த உலகங்கள் விண்ணில் ஒளிர்கின்றன; அங்குள்ள கணங்களும் பிரகாசிக்கின்றன. அங்கே ‘அக்னிஷ்வாத்த’ பித்ருக்கள் நினைக்கப்படுகின்றனர்—சூரிய ஒளிபோன்ற பிரகாசமுடையவர்கள், பிரஜாபதி புலஹருடையோர். அவர்களுடைய மனக்குமாரி ‘பீவரி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 78

योगिनी योगपत्नी च योगमाता तथैव च / भविता द्वापरं प्राप्य अष्टाविंशतिमेव तु

அவள் யோகினி, யோகபத்னி, யோகமாதாவும் ஆவாள்; துவாபர யுகத்தை அடைந்து இருபத்தெட்டாவது நிலையில் இருப்பாள்.

Verse 79

श्रीमान्व्यासो महायोगी योगस्तस्मिन्द्विजोत्तमाः / व्यासादरण्यां संभूतो विधूम इव पावकः

திருமிகு மகாயோகி வியாசர்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே—அவரிடமே யோகம் நிலைத்திருந்தது. வியாசரிடமிருந்து வனத்தில் புகையற்ற தீபோல் அவர் தோன்றினார்.

Verse 80

पराशरकुलोद्भूतः शुको नाम महातपाः / स तस्यां पितृकन्यायां पीवर्यां जनयद्विभुः

பராசர குலத்தில் தோன்றிய மகாதபஸ்வி ‘சுகன்’ எனப் பெயர்பெற்றார். அந்தப் பரம்பொருள், பித்ருகன்யை பீவரி கருவில் அவரை உண்டாக்கினார்.

Verse 81

पुत्रान्पञ्च योगचर्यापरिबुर्णान्परिश्रुतान् / कृष्णा गौरं प्रभुं शंभुं तथा भूरिश्रुतं च वै

அவருக்கு யோகச் செயல்பாட்டில் நிறைவுற்று புகழ்பெற்ற ஐந்து புதல்வர்கள்—கிருஷ்ணன், கௌரன், பிரபு, சம்பு, மேலும் பூரிச்ருதன்.

Verse 82

कन्यां कीर्तिमतीं चैव योगिनीं योगमातरम् / ब्रह्मदत्तस्य चननी महिषी त्वणुहस्य सा

அவருக்கு கீர்த்திமதி என்ற ஒரு மகளும் இருந்தாள்—யோகினி, யோகத்தின் தாயெனப் போற்றப்பட்டவள். அவளே பிரஹ்மதத்தனின் தாய்; அணுஹனின் மனைவி.

Verse 83

आदित्यकिरणोपेतमपुनर्मार्गमास्थितः / सर्वव्यापी विनिर्मुक्तो भविष्यति महामुनिः

ஆதித்யன் கதிரொளியுடன் இணைந்து அவர் மறுபிறவியில்லா பாதையை அடைந்தார். அந்த மகாமுனி அனைத்திலும் வியாபித்து, முற்றிலும் விடுதலை பெறுவார்.

Verse 84

त्रय एते गाणाः प्रोक्ताश्चतुः शेषान्निबोधत / तान्वक्ष्यामि द्विजश्रेष्ठाः प्रभामूर्त्तिमतो गणान्

இந்த மூன்று கணங்கள் கூறப்பட்டன; இப்போது மீதமுள்ள நான்கையும் கேளுங்கள். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, பிரபாமூர்த்தியான கணங்களை நான் உரைப்பேன்.

Verse 85

उत्पन्नास्तु स्वधायां ते काव्या ह्यग्नेः कवेः सुताः / पितरो देवलोकेषु ज्योतिर्भासिषु भास्वराः

அவர்கள் ஸ்வதாவில் தோன்றிய காவ்யர்கள்; கவியான அக்னியின் புதல்வர்கள். பிதர்கள் தேவலோகங்களில் ஜ்யோதிர்மய ஒளிகளில் பிரகாசிக்கின்றனர்.

Verse 86

सर्वकामसमृद्धेषु द्विजास्तान्भावयन्त्युत / एतेषां मानसी कन्या योगोत्पत्तिरितिश्रुता

சர்வகாம-சமృద్ధி நிறைந்த உலகங்களில் த்விஜர்கள் அவர்களைத் தியானிக்கின்றனர். இவர்களின் மனசீ கன்னி ‘யோகோத்பத்தி’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 87

दत्ता सनत्कुमारेण शुक्रस्य महिषी तु या / एकशृङ्गेति विख्याता भृगूणां कीर्तिवर्द्धिनी

சனத்குமாரர் சுக்ரனுக்குப் பட்டமகளாக அளித்தவள் ‘ஏகச்ருங்கி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; ப்ருகுக்களின் கீர்த்தியை வளர்ப்பவள்.

Verse 88

मरीचि गर्भास्ते लोकाः समावृत्य दिवि स्थिताः / एते ह्यङ्गिरसः पुत्राः साध्यैः संवर्द्धिताः पुरा

அந்த உலகங்கள் மரீசியின் கர்ப்பத்தில் தோன்றி, விண்ணில் பரவி நிலைத்துள்ளன. இவர்கள் அங்கிரஸின் புதல்வர்கள்; முற்காலத்தில் சாத்யர்கள் இவர்களை வளர்த்தனர்.

Verse 89

उपहूताः स्मृतास्ते वै पितरो भास्वरा दिवि / तान्क्षत्रियगणाः सप्त भावयन्ति फलार्थिनः

வானுலகில் ஒளிவீசும் அந்த பித்ருக்கள் ‘உபஹூதர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர். பலன் வேண்டி ஏழு க்ஷத்திரியக் குழுக்கள் அவர்களை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்.

Verse 90

एतेषां मानसी कन्या यशोदा नाम विश्रुता / मता या जननी देवी खट्वाङ्गस्य महात्मनः

இவர்களுடைய மனப்புதல்வி ‘யசோதா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அவளே மகாத்மா காட்வாங்கனின் தாய்த் தேவியாகக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 91

यज्ञे यस्य पुरा गीता गाथागीतैर्महर्षिभिः / अग्नेर्जन्म तदा दृष्ट्वा शाण्डिल्यस्य महात्मनः

யாருடைய யாகத்தில் முன்பு மகரிஷிகள் காத்தா-கீதங்களால் பாடி ஸ்துதி செய்தார்களோ, அப்போது மகாத்மா சாண்டில்யர் அக்னியின் பிறப்பை நேரில் கண்டார்.

Verse 92

यजमानं दिलीपं ये पश्यन्त्यत्र समाहिताः / सत्यव्रतं महात्मानं ते ऽपि स्वर्गजितो नराः

இங்கு ஒருமனத்துடன் யஜமானன் திலீபன்—சத்தியவிரத மகாத்மா—என்பவரை தரிசிப்போர், அந்த மனிதர்களும் சொர்க்கத்தை வெல்வர்.

Verse 93

आज्यपा नाम पितरः कर्दमस्य प्रजा पतेः / समुत्पन्नस्य पुलहादुत्पन्नास्तस्य ते सुताः

‘ஆஜ்யபா’ எனப்படும் பித்ருக்கள் பிரஜாபதி கர்தமருக்குரியவர்கள்; அவர்கள் புலஹரிடமிருந்து தோன்றி, அவருடைய புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 94

लकिषु तेषु वैवर्ताः कामगोषु विहङ्गमाः / एतान्वैश्यगणाः श्राद्धे भाव यन्ति फलार्थिनः

அந்த லக்ஷிகளில் வைவர்த்தர்கள், காமகோஷுகளில் விஹங்கமர்கள் உள்ளனர்; பலன் நாடும் வைசியர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் இவர்களை பக்தியுடன் நினைக்கின்றனர்.

Verse 95

एतेषां मानसी कन्या विरजा नाम विश्रुता / ययातेर्जननी साध्वी पत्नी सा नहुषस्य च

இவர்களின் மனப்புதல்வி ‘விரஜா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அவள் சாத்வி, யயாதியின் தாய், மேலும் நஹுஷனின் மனைவியும் ஆவாள்.

Verse 96

सुकाला नाम पितरो वसिष्ठस्य महात्मनः / हैरण्यगर्भस्य सुताः शूद्रास्तां भावयन्त्युत

மகாத்மா வசிஷ்டரின் பித்ருக்கள் ‘சுகாலா’ என அழைக்கப்படுவர்; ஹிரண்யகர்பனின் புதல்வர்களான சூத்ரர்களும் அவளை பக்தியுடன் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 97

मानसा नाम ते लोका वर्तन्ते यत्र ते दिवि / एतेषां मानसी कन्या नर्मदा सरितां वरा

வானில் அவர்கள் வாழும் உலகங்கள் ‘மானஸ’ என அழைக்கப்படுகின்றன; இவர்களின் மனப்புதல்வி நர்மதா, நதிகளில் சிறந்தவள்.

Verse 98

सा भावयति भूतानि दक्षिणापथगामिनी / जननी सात्रसद्दस्योः पुरुकुत्सपरिग्रहः

தெற்குப் பாதையில் ஓடும் அவள் (நர்மதா) எல்லா உயிர்களையும் போஷிக்கிறாள்; அவள் சாத்திரசத்தஸ்யுவின் தாய், புருகுத்ஸனின் மனைவி.

Verse 99

एतेषामभ्युपगमान्मनुर्मन्वन्तरेश्वरः / मन्वन्तरादौ श्राद्धानि प्रवर्तयति सर्वशः

இவ்விதிகளை ஏற்றுக் கொண்டு, மன்வந்தரத்தின் ஈசனான மனு, மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் எங்கும் ஸ்ராத்தக் கர்மங்களை நடைமுறைக்கு கொண்டு வருகிறார்।

Verse 100

पितॄणामानुपूर्व्येण सर्वेषां द्विजसत्तमाः / तस्मादेतत्स्वधर्मेण देयं श्राद्धं च श्रद्धया

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே! பித்ருக்களின் வரிசைப்படி அனைவருக்கும்; ஆகையால் தன் தர்மத்தின்படி பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 101

सर्वेषां राजतैः पात्रैरपि वा रजतान्वितैः / दत्तं स्वधां पुरोधाय श्राद्धं प्रीणाति वै पितॄन्

அனைவருக்கும் வெள்ளிப் பாத்திரங்களாலோ, வெள்ளி கலந்த பாத்திரங்களாலோ, ‘ஸ்வதா’ என முன்வைத்து அளிக்கப்படும் ஸ்ராத்தம் நிச்சயமாக பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தும்।

Verse 102

सौम्यायने वाग्रयणे ह्यश्वमेधं तदप्नुयात् / सोमश्चाप्यायनं कृत्वा ह्यगनेर्वेवस्वतस्य च

சௌம்யாயனமோ வாக்ரயணமோ எனும் காலத்தில் அவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்; மேலும் சோமனையும் வைவர்ஸ்வத அக்னியையும் போஷித்து (ஆப்யாயனம் செய்து) நிறைவேற்றுகிறான்।

Verse 103

पितॄन्प्रीणाति यो वंश्यः पितरः प्रीणयन्ति तम् / पितरः पुष्टिकामस्य प्रजाकामस्य वा पुनः

எந்த வம்சஜன் பித்ருக்களை மகிழ்விப்பானோ, பித்ருக்களும் அவனை மகிழ்விப்பார்கள்; குறிப்பாக வளம் வேண்டுபவனுக்கும், சந்ததி வேண்டுபவனுக்கும்.

Verse 104

पुष्टिं प्रजास्तथा स्वर्गं प्रयच्छन्ति न संशयः / देवकार्यादपि सदा पितृकार्यं विशिष्यते

அவர்கள் ஐயமின்றி புஷ்டி, சந்ததி மற்றும் ஸ்வர்கத்தை அருள்வர். தேவர்க்குரிய காரியத்தினும் பித்ருகாரியம் எப்போதும் சிறந்தது.

Verse 105

देवताभ्यः पितॄणां हि पूर्वमाप्यायनं स्मृतम् / न हि योग गतिः सूक्ष्मा पितॄणां न पितृक्षयः

தேவர்களைவிட முன்பே பித்ருக்களுக்கு திருப்தியளித்தல் கூறப்பட்டுள்ளது. பித்ருக்களின் நடை மிக நுண்ணியது; அவர்களுக்கு அழிவு இல்லை.

Verse 106

तपसा विप्रसिद्धेन दृश्यते मासचक्षुषा / इत्येते पितरश्चैव लोका दुहितरश्च वै

விப்ரர்களால் புகழ்பெற்ற தவத்தால் ‘மாச-சக்ஷு’ எனும் பார்வையால் இது காணப்படுகிறது—இவர்களே பித்ருக்கள்; இவ்வுலகங்கள் அவர்களின் மகள்கள்.

Verse 107

दौहित्रा यजमानाश्च प्रोक्ता ये भावयन्ति यान् / चत्वारो मूर्तिमन्तस्तु त्रयस्तेषाममूर्तयः

தௌஹித்ரரும் யஜமானரும்—யாரை யார் பாவித்து போஷிக்கிறார்களோ அவ்வாறு கூறப்பட்டனர். அவர்களில் நால்வர் மூர்த்திமான்கள்; மூவர் அமூர்த்தர்கள்.

Verse 108

तेभ्यः श्राद्धानि सत्कृत्य देवाः कुर्वन्ति यत्नतः / भक्त्या प्राञ्जलयः सर्वेसेंद्रास्तद्गतमानसाः

அவர்களுக்காகச் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தங்களை மரியாதையுடன் தேவர்களும் முயன்று செய்கின்றனர். இந்திரன் உட்பட எல்லாத் தேவரும் பக்தியுடன் கைகூப்பி, மனத்தை அவர்களிடமே நிலைநிறுத்துவர்.

Verse 109

विश्वे च सिकताश्चैव पृश्निजाः शृङ्गिणस्तथा / कृष्णाः श्वेतांबुजाश्चैव विधिव त्पूजयन्त्युत

விஷ்வே, சிகதா, ப்ருஷ்நிஜர், ஶ்ருங்கிணர்; அதுபோல கிருஷ்ணர், ஶ்வேதாம்புஜரும் விதிப்படி அவர்களைப் பூஜிக்கின்றனர்.

Verse 110

प्रशस्ता वातरसना दिवाकृत्यास्तथैव च / मेघाश्च मरुतश्चैव ब्रह्माद्याश्च दिवौकसः

ப்ரஶஸ்தா, வாதரஸனா, திவாக்ருத்யா; மேலும் மேகங்கள், மருதர்கள், பிரம்மா முதலிய திவௌகசரும் (அங்கே உள்ளனர்).

Verse 111

अत्रिभृग्वङ्गिराद्याश्च ऋषयः सर्व एव ते / यक्षा नागाः सुपर्णाश्च किन्नरा राक्षसैः सह

அத்ரி, ப்ருகு, அங்கிரஸ் முதலிய எல்லா ரிஷிகளும்; யக்ஷர், நாகர், ஸுபர்ணர், கின்னரர் ராக்ஷசருடன் (அங்கே உள்ளனர்).

Verse 112

पितॄंस्ते ऽपूजयन्सर्वे नित्यमेव फलार्थिनः / एवमेते महात्मानः श्राद्धे सत्कृत्य पूजिताः

பலன் வேண்டி அவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் பித்ருக்களைப் பூஜித்தனர்; இவ்வாறு ஸ்ராத்தத்தில் அந்த மகாத்மாக்கள் மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 113

सर्वान्कामान्प्रयच्छन्ति शतशो ऽथ सहस्रशः / हित्वा त्रैलोक्यसंसारं जरामृत्युमयं तथा

அவர்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளுகின்றனர்; மேலும் முதுமை-மரணம் நிறைந்த முப்புலகச் சஞ்சாரத்தையும் விட்டு விடச் செய்கின்றனர்.

Verse 114

मोक्षं योगमथैश्वर्यं सूक्ष्मदेहमदेहिनाम् / कृत्स्नं वैराग्यमानन्त्यं प्रयच्छन्ति पितामहाः

பிதாமகர்கள் (பித்ருக்கள்) உடலுடையோர்க்கு மோட்சம், யோகம், ஐஸ்வரியம், சூக்ஷ்மதேகம், முழு வைராக்யம் மற்றும் ஆனந்தத்தன்மையை அருளுகின்றனர்।

Verse 115

एश्वर्यं विहितं योगमेश्वर्यं योग उच्यते / योगैश्वर्यमृते मोक्षः कथञ्चिन्नोपपद्यते

ஐஸ்வரியத்தால் விதிக்கப்பட்ட சாதனையே யோகம் எனப்படுகிறது; யோக-ஐஸ்வரியம் இன்றி மோட்சம் எவ்விதத்திலும் ஏற்படாது।

Verse 116

अपक्षस्येव गमनं गगने पक्षिणो यथा / वरिष्ठः सर्वधर्माणां मोक्षधर्मः सनातनः

இறகில்லா பறவை ஆகாயத்தில் செல்ல இயலாததுபோல், எல்லா தர்மங்களிலும் சனாதனமான மோட்சதர்மமே மிகச் சிறந்தது।

Verse 117

पितॄणां हि प्रसादेन प्राप्यते स महात्मनाम् / मुक्तावैडूर्यवासांसि वाजिनागायुतानि च

பித்ருக்களின் அருளால் மகாத்மாக்களுக்கு அந்தப் பலன் கிடைக்கிறது—முத்தும் வைடூரியமும் பதித்த ஆடைகள், மேலும் அயுதம் அளவான குதிரைகளும் யானைகளும்.

Verse 119

किङ्किणीजालनद्धानि सदा पुष्पफलानि च / विमानानां सहस्राणि युक्तान्यप्सरसां गणैः

கிங்கிணி மணி-வலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எப்போதும் மலரும் கனியும் நிறைந்ததாக, அப்சரஸ்களின் குழுக்களுடன் இணைந்ததாக—ஆயிரக்கணக்கான விமானங்கள் உள்ளன।

Verse 120

सर्वकामसमृद्धानि प्रयच्छन्ति पितामहाः / प्रजां पुष्टिं स्मृतिं मेधां राज्यमारोग्यमेव च / प्रीता नित्यं प्रयच्छन्ति मानुषाणां पितामहाः

மகிழ்ந்த பிதாமகர்கள் (பித்ருக்கள்) மனிதர்க்கு எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களின் செழிப்பு, சந்ததி, ஊட்டம், நினைவு, அறிவுத்திறன், அரசாட்சி மற்றும் ஆரோக்கியம் ஆகியவற்றை அருளுகின்றனர்।

Verse 1118

कोटिशश्चापि रत्नानिप्रयच्छन्ति पितामहाः / हंसबर्हिणयुक्तनि मुक्तावैढूर्यवन्ति च

பிதாமகர்கள் கோடிக்கணக்கான ரத்தினங்களை அருளுகின்றனர்—அன்னப் பற்களும் மயில் இறகுகளும் இணைந்தவை; முத்தும் வைடூரியமும் (லஹ்சுனியா) நிறைந்தவையும்।