Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे मन्वन्तरवर्णनं नामाष्टात्रिंशत्तमो ऽध्यायः समाप्तो ऽयं ब्रह्माण्डमहापुराणपूर्वभागः श्रीगणेशाय नमः अथ ब्रह्माण्डमहापुराणमध्यभागप्रारम्भः / शांशपायन उवाच पादः शेक्तो द्वितीयस्तु अनुषङ्गेन नस्त्वया / तृतीयं विस्तरात्पादं सोपोद्धातं प्रवर्त्तय

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘மன்வந்தர வர்ணனம்’ எனும் முப்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இது பிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகம். ஸ்ரீகணேசாய நமः. இனி பிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் மத்தியபாகம் தொடங்குகிறது. ஷாம்ஷபாயனர் கூறினார்—ஓ சூதரே, நீர் அனுஷங்கத்துடன் இரண்டாம் பாதத்தை உரைத்தீர்; இப்போது உபோத்காதத்துடன் மூன்றாம் பாதத்தை விரிவாகத் தொடங்குவீராக।

Verse 2

सूत उवाच कीर्त्तयिष्ये तृतीयं वः सोपोद्धातं सविस्तरम् / पादं समुच्चयाद्विप्रा गदतो मे निबोधत

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, உபோத்காதத்துடன் மூன்றாம் பாதத்தை விரிவாகப் பாடுவேன்; தொகுத்துச் சொல்லும் என் உரையை கவனமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 3

मनोर्वैवस्वतस्येमं सांप्रतं तु महात्मनः / विस्तरेणानुपूर्व्या च निसर्गं शृणुत द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! இப்போது மகாத்மா வைவர்ஸ்வத மனுவின் இந்த ஸ்ருஷ்டி வரலாற்றை விரிவாகவும் வரிசையாகவும் கேளுங்கள்.

Verse 4

चतुर्युगैकस प्तत्या संख्यातं पूर्वमेव तु / मह देवगणैश्चैव ऋषिभिर्दानवैस्सह

இது முன்பே எழுபத்தொன்று சதுர்யுகங்களின் கணக்காக, தேவர்கணங்களும் ரிஷிகளும் தானவர்களும் உடன் எண்ணப்பட்டதாகும்.

Verse 5

पितृगन्धर्वयक्षैश्च रक्षोभूतमहोरगैः / मानुषैः पशुभिश्चैव पक्षिभिः स्थावरैः सह

பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பூதங்கள், மகோரகங்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் நிலைபெற்ற ஸ்தாவரங்கள் உடனாக.

Verse 6

मन्वादिकं भविष्यान्तमाख्यानैर्बहुभिर्युतम् / वक्ष्ये वैवस्वतं सर्गं नमस्कृत्य विवस्वते

மன்வாதி முதல் எதிர்காலத்தின் முடிவுவரை பல ஆக்யானங்களுடன் கூடிய வைவர்ஸ்வத ஸர்கத்தை, விவஸ்வானுக்கு வணங்கி நான் உரைப்பேன்.

Verse 7

आद्ये मन्वन्तरे ऽतीताः सर्गप्रावर्त्तकास्तु ये / स्वायंभुवेंऽतरे पूर्वं सप्तासन्ये महर्षयः

ஆதி மன்வந்தரத்தில் ஸர்கத்தைத் தொடங்கியவர்களாக கடந்துபோனோர், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்திற்கு முன்பு இருந்த மற்ற ஏழு மகரிஷிகளே.

Verse 8

चाक्षुषस्यान्तरे ऽतीते प्राप्ते वैवस्वते पुनः / दक्षस्य च ऋषीणां च भृग्वादीनां महौजसाम्

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின், மீண்டும் வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, தக்ஷனும் ப்ருகு முதலான மகாதேஜஸ்வி ரிஷிகளும் தோன்றினர்।

Verse 9

शापान्महेश्वरस्यासीत्प्रादुर्भावो महात्मनाम् / भूयः सप्तर्षयस्त्वेवमुत्पन्नाः सप्त मानसाः

மகேஸ்வரரின் சாபத்தால் அந்த மகாத்மாக்களின் தோற்றம் ஏற்பட்டது; இவ்வாறே மீண்டும் மனத்திலிருந்து பிறந்த ஏழு சப்தரிஷிகள் உண்டாயினர்।

Verse 10

पुत्रत्वे कल्पिताश्चैव स्वयमेव स्वयंभुवा / प्रजासंतानकृद्भिस्तैरुत्पदद्भिर्महात्मभिः

ஸ்வயம்பூ பிரம்மா அவர்களைத் தானே புதல்வர்களாகக் கருதினார்; அந்த மகாத்மாக்கள் பிரஜைகளின் சந்ததியை வளர்ப்பவர்களாகப் பிறந்தனர்।

Verse 11

पुनः प्रवर्त्तितः सर्गो यथापूर्वं यथाक्रमम् / तेषां प्रसूतिं वक्ष्यामि विशुद्धज्ञानकर्मणाम्

மீண்டும் படைப்பு முன்புபோலவும் வரிசைப்படியும் நிகழ்ந்தது; தூய ஞானமும் கர்மமும் உடைய அவர்களின் பிறப்பை நான் கூறுவேன்।

Verse 12

समासव्यासयोगाभ्यां यथावदनुपूर्वशः / येषामन्वयसंभूतैलर् एको ऽयं सचराचरः / पुनरापूरितः सर्वो ग्रहनक्षत्रमण्डितः

சுருக்கமும் விரிவும் ஆகிய இரு முறைகளிலும், முறையாக வரிசைப்படி நான் கூறுவேன்; அவர்களின் வம்சத்தில் பிறந்தவர்களால் இந்தச் சராசர உலகம் மீண்டும் நிரம்பி, கிரக-நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முழு பிரபஞ்சமும் மறுபடியும் நிறைந்தது।

Verse 13

ऋषय ऊचुः कथं सप्तर्षयः पूर्वमुत्पन्नाः सप्त मनसाः / पुत्रत्वे कल्पिताश्चैव तन्नो निगद सत्तम

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சிறந்தவரே! முன்னர் சப்தரிஷிகள் எவ்வாறு தோன்றினர்? மேலும் அந்த ஏழு ‘மனஸ்கள்’ எவ்வாறு புதல்வரெனக் கருதப்பட்டனர்? எமக்கு உரையுங்கள்.

Verse 14

सूत उवाच पूर्वं सप्तर्षयः प्रोक्ता ये वै स्वायंभुवेंऽतरे / मनोरन्तरमासाद्य पुनर्वैवस्वतं किल

சூதர் கூறினார்—முன்னர் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் கூறப்பட்ட சப்தரிஷிகள், மன்வந்தரம் மாறியபின் மீண்டும் வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்திலும் தோன்றினர்.

Verse 15

भवाभिशाप संविद्धा अप्राप्तास्ते तदा तपः / उपपन्ना जने लोके सकृदागमनास्तु त

பவனாகிய சிவனின் சாபத்தால் தடுக்கப்பட்டதால், அப்போது அவர்களுக்கு தவம் கிட்டவில்லை; அவர்கள் ஜனலோகத்தில் தோன்றி, ஒருமுறை மட்டுமே வந்தனர்.

Verse 16

ऊचुः सर्वे सदान्योन्यं जनलोके महार्षयः / एत एव महाभागा वरुणे वितते ऽध्वरे

ஜனலோகத்தில் அந்த மகரிஷிகள் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—இவர்களே மகாபாக்யசாலிகள்; வருணனின் விரிந்த யாகத்தில் (இருப்போர்).

Verse 17

सर्वे वयं प्रसूयामश्चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / पितामहात्मजाः सर्वे तन्नः श्रेयो भविष्यति

நாம் அனைவரும் சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தில் பிறப்போம்; நாம் அனைவரும் பிதாமஹன் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்—அது நமக்கு நன்மை தரும்.

Verse 18

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / स्वायंभुवेन्तरे प्राप्ताः सृष्ट्यर्थं ते भवेन तु

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் மனுவின் காலத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் இடையில் படைப்பிற்காக அங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 19

जज्ञिरे ह पुनस्ते वै जनलोकादिहागताः / देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस्तनुम्

ஜனலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்த அவர்கள் மீண்டும் பிறந்தனர்; தேவனின் மகா யாகத்தில் வாருணீ வடிவ உடலை அவர்கள் தாங்கினர்.

Verse 20

ब्रह्मणो जुह्वतः शुक्रमग्रौ पूर्वं प्रजेप्सया / ऋषयो जज्ञिरे दीर्घे द्वितीयमिति नः श्रुतम्

பிரஜைகளை உருவாக்க விரும்பி பிரம்மா ஆஹுதி செலுத்தியபோது, முதலில் அக்னியில் அவரது ஒளி வெளிப்பட்டது; அதிலிருந்து நீண்ட ஆயுளுடைய ரிஷிகள் பிறந்தனர்—இது இரண்டாவது என நாம் கேட்டோம்.

Verse 21

भृग्वङ्गिरा मरीचिश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः / अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च ह्यष्टौ ते ब्रह्मणः सुताः

பிருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, அத்ரி, வசிஷ்டன்—இவ்வெட்டரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்.

Verse 22

तथास्य वितते यज्ञे देवाः सर्वे समागताः / यज्ञाङ्गानि च सर्वाणि वषठ्कारश्च मूर्त्तिमान्

அவருடைய விரிந்த யாகத்தில் எல்லா தேவர்களும் கூடினர்; யாகத்தின் எல்லா அங்கங்களும், மேலும் உருவமுற்ற ‘வஷட்கார’மும் அங்கு இருந்தது.

Verse 23

मूर्त्तिमन्ति च सामानि यजूंषि च सहस्रशः / ऋग्वेदश्चाभवत्तत्र यश्च क्रमविभूषितः

அங்கே ஆயிரமாயிரமாக உருவமுடைய சாமகானங்களும் யஜுஸ் மந்திரங்களும் தோன்றின; ஒழுங்கால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரிக் வேதமும் அங்கே உருவாயிற்று.

Verse 24

यजुर्वेदश्च वृत्ताढ्य ओङ्कारवदनोज्ज्वलः / स्थितो यज्ञार्थसंपृक्तः सूक्तब्राह्मणमन्त्रवान्

யஜுர்வேதம் சந்தங்களால் செழித்து, ஓங்காரமெனும் முகத்தால் ஒளிர்ந்து; யாகார்த்தத்துடன் இணைந்து நிலைத்தது—சூக்தம், பிராஹ்மணம், மந்திரம் ஆகியவற்றுடன் கூடியது.

Verse 25

सामवेदश्च वृत्ताढ्यः सर्वगेयपुरः सरः / विश्वावस्वादिभिः सार्द्धं गन्धर्वैः संभृतो ऽभवत्

சாமவேதம் சந்தங்களால் செழித்து, எல்லா பாடல்களுக்கும் முன்நின்ற இசைச் சரஸாக; விஸ்வாவசு முதலிய கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து நிறைவு பெற்றது.

Verse 26

ब्रह्मवेदस्तथा घोरैः कृत्वा विधिभिरन्वितः / प्रत्यङ्गिरसयोगैश्च द्विशरीरशिरो ऽभवत्

பிரம்மவேதமும் கடுமையான விதிகளுடன் இணைந்து, பிரத்யங்கிரஸ யோகங்களோடு கூடி, இரு உடலும் ஒருத் தலையும் உடைய வடிவமென ஆனது.

Verse 27

लक्षणा विस्तराः स्तोभा निरुक्तस्वर भक्तयः / आश्रयस्तु वषट्कारो निग्रहप्रग्रहावपि

லக்ஷணங்கள், விரிவுகள், ஸ்தோபங்கள், நிருக்தம், ஸ்வரங்கள், பக்திகள்; மேலும் ஆதாரமாக வஷட்காரம், நிக்ரஹ-ப்ரக்ரஹங்களும் கூட.

Verse 28

दीप्तिमूर्त्तिरिलादेवी दिशश्चसदिगीश्वराः / देवकन्याश्च पत्न्यश्च तथा मातर एव च

ஒளிமிகு உருவமுடைய இலா தேவி, திசைகளும் திசாபதிகளும், தேவகன்னியரும், மனைவியரும், தாய்மாரும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 29

आययुः सर्व एवैते देवस्य यजतो मखे / मूर्तिमन्तः सुरूपाख्या वरुणस्य वपुर्भृतः

தேவன் யாகம் நடத்தும் மண்டபத்திற்கே அவர்கள் அனைவரும் வந்தனர்—உருவமுடையோர், அழகிய வடிவினர், வருணனின் உடல்வடிவைத் தாங்கியோர்.

Verse 30

स्वयंभु वस्तु ता दृष्ट्वा रेतः समपतद्भुवि / ब्रह्मर्षिभाविनोर्ऽथस्य विधानाच्च न संशयः

ஸ்வயம்பூ அவர்களை கண்டவுடன் விதை பூமியில் விழுந்தது; பிரம்மரிஷி-நிலைக்குச் செல்லவிருந்த அந்த நிகழ்வு விதியினாலேயே—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 31

धृत्वा जुहाव हस्ताभ्यां स्रुवेण परिगृह्य च / आस्रवज्जुहुयां चक्रे मन्त्रवच्च पितामहः

பிதாமகர் அதை இரு கைகளாலும் தாங்கி, ஸ்ருவத்தால் எடுத்துக் கொண்டு, மந்திரங்களுடன் ஆஹுதி அளித்தார்; சிந்தியதையும் ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தார்.

Verse 32

ततः स जनयामास भूतग्रामं प्रजापतिः / तस्यार्वाक्तेजसश्चैव जज्ञे लोकेषु तैजसम्

அதன்பின் பிரஜாபதி எல்லா உயிரினக் கூட்டத்தையும் படைத்தார்; மேலும் அவரின் முன்னைய தேஜஸிலிருந்து உலகங்களில் தேஜோமயத் தத்துவமும் தோன்றியது.

Verse 33

तमसा भावि याप्यत्वं यथा सत्त्वं तथा रजः / आज्यस्थाल्यामुपादाय स्वशुक्रं हुतवांश्च ह

தமஸால் உண்டாகும் சிதைவு, சத்த்வத்தில் இருப்பதுபோல ரஜஸிலும் உள்ளது. அப்போது ஹுதவஹன் (அக்னி) நெய்ப்பாத்திரத்தை எடுத்துத் தன் சுவசுக்ரத்தை ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தான்.

Verse 34

शुक्रे हु ते ऽथ तस्मिंस्तु प्रादुर्भूता महर्षयः / ज्वलन्तो वपुषा युक्ताः सप्रभावैः स्वकैर्गुणैः

சுக்ரம் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பின், அதிலிருந்தே மகரிஷிகள் தோன்றினர்—ஒளிவீசும் உடலுடன், தத்தம் குணங்களின் பிரபாவத்தால் பிரகாசித்தனர்.

Verse 35

हुते चाग्नौ सकृच्छुक्रे ज्वालाया निसृतः कविः / हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा ज्वालां भित्त्वा विनिर्गतम्

அக்னியில் ஒருமுறை சுக்ரம் ஆஹுதியாக இடப்பட்டவுடன், ஜ்வாலையிலிருந்து ‘கவி’ என்ற ரிஷி வெளிப்பட்டான். ஹிரண்யகர்பன் அவன் தீச்சுடரைப் பிளந்து வெளியே வந்ததை கண்டான்.

Verse 36

भृगुस्त्वमिति चोवाच यस्मात्तस्मात्स वै भृगुः / महादेवस्तथोद्भूतो दृष्ट्वा ब्रह्माणमब्रवीत्

அவன் “நீ ப்ருகு” என்று கூறினான்; அதனால் அவன் ப்ருகு என அழைக்கப்பட்டான். அதுபோல மகாதேவனும் தோன்றி, பிரம்மாவைக் கண்டு உரைத்தான்.

Verse 37

ममैष पुत्रकामस्य दीक्षितस्य त्वया प्रभो / विजज्ञे प्रथमं देव मम पुत्रो भवत्वयम्

பிரபோ! புத்ரகாமனையுடன் தீட்சை பெற்ற எனக்காக, உம்மால் இதுவே முதலில் பிறந்தது. தேவரே! இது என் மகனாக ஆகுக.

Verse 38

तथेति समनुज्ञातो महादेवः स्वयंभुवा / पुत्रत्वे कल्पयामास महादेव स्तदा भृगुम्

‘அப்படியே’ எனச் சொல்லி ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் அனுமதி பெற்ற மகாதேவன், அப்போது ப்ருகுவைத் தன் புதல்வனாக ஏற்படுத்தினான்।

Verse 39

वारुणा भृगवस्तस्मात्तदपत्यं च स प्रभुः / द्वितीयं च ततः शुक्रमङ्गारेष्वजुहोत्प्रभुः

அதனால் வாருண சம்பந்தமான ப்ருகுக்கள் தோன்றினர்; அவரே அவர்களின் ஆண்டவனும் தந்தையும் ஆனார். பின்னர் ஆண்டவன் இரண்டாம் முறையாக சுக்ரத்தை அங்காரங்களில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 40

अङ्गारेष्वङ्गिरो ऽङ्गानि संहतानि ततोङ्गिराः / संभूतिं तस्य तां दृष्ट्वा वह्निर्ब्रह्माणमब्रवीत्

அங்காரங்களில் அங்கிரஸின் அங்கங்கள் ஒன்றிணைந்து, அங்கிருந்து அங்கிரஸ் தோன்றினார். அந்தப் பிறப்பைக் கண்ட அக்னி, பிரம்மாவிடம் கூறினான்।

Verse 41

रेतोधास्तुभ्यमेवाहं द्वितीयो ऽयं ममास्त्विति / एवमस्त्विति सो ऽप्युक्तो ब्रह्मणा सदसस्पतिः

அக்னி கூறினான்—‘பிரம்மா, ரேதோதா நானே; இது இரண்டாவதும் எனக்கே ஆகட்டும்.’ அதற்கு பிரம்மா, சபாபதியிடம் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்றான்।

Verse 42

जग्रा हाग्निस्त्वङ्गिरस आग्नेया इति नः श्रुतम् / षट् कृत्वा तु पुनः शुक्रे ब्रह्मणा लोककारिणा

அக்னி அங்கிரஸை ஏற்றுக் கொண்டான் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்; அதனால் அவர்கள் ‘ஆக்னேயர்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர். உலகை அமைத்த பிரம்மா பின்னர் சுக்ரத்தில் மீண்டும் ஆறு முறை அவ்வாறே செய்தான்।

Verse 43

हुते समभवंस्तस्मिन्यद् ब्रह्माण इति श्रुतिः / मरीचिः प्रथमं तत्र मरीचिभ्यः समुत्थितः

அந்த ஹோமத்தில் ‘பிரம்மா’ தோன்றினார் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது. அங்கே முதலில் மரீசி வெளிப்பட்டார்; மரீசிகளிலிருந்து எழுந்தவர் எனச் சொல்லப்படுகிறார்.

Verse 44

क्रतौ तस्मिन्क्रतुर्जज्ञे यतस्तस्मात्स वै क्रतुः / अहं तृतीय इत्यत्रिस्तस्मादत्रिः स कीर्त्यते

அந்த யாகத்தில் கிரது பிறந்தார்; ஆகவே அவர் ‘கிரது’ என அழைக்கப்படுகிறார். ‘நான் மூன்றாவது’ என்று கூறிய அத்ரி, அதனால் அத்ரி எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 45

केशैस्तु निचितैर्भूतः पुलस्त्यस्तेन स स्मृतः / केशैर्लंबैः समुद्भूतस्तस्मात्स पुलहः स्मृतः

அடர்ந்த குருட்டுக் கூந்தலால் உருவானவர் புலஸ்த்யர்; அதனால் அவர் புலஸ்த்யர் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறார். நீண்ட கூந்தலால் தோன்றியவர் புலஹர்; ஆகவே புலஹர் எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 46

वसुमध्यात्समुत्पन्नो वशी च वसुमान् स्वयम् / वसिष्ठ इति तत्त्वज्ञैः प्रोच्यते ब्रह्मवादिभिः

வசுக்களின் நடுவிலிருந்து தோன்றி, தானே அடக்கமுடையவனும் செல்வமுடையவனுமாக இருப்பவன்—தத்துவஞானிகளான பிரம்மவாதிகள் அவனை ‘வசிஷ்ட’ என உரைக்கின்றனர்.

Verse 47

इत्येते ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः षण्महर्षयः / लोकस्य सन्तानकरा यैरिमा वर्द्धिताः प्रजाः

இவ்வாறு இவர்கள் பிரம்மாவின் மனப்புத்திரர்கள்—ஆறு மகரிஷிகள். உலகின் சந்ததியை வளர்ப்பவர்கள் இவர்களே; இவர்களால் இப் பிரஜைகள் பெருகின.

Verse 48

प्रजापतय इत्येवं पठ्यन्ते ब्रह्मणःसुताः / अपरे पितरो नाम एतैरेव महर्षिभिः

பிரம்மனின் புதல்வர்கள் ‘பிரஜாபதிகள்’ என இவ்வாறு பாடப்படுகின்றனர்; இதே மகரிஷிகளையே சிலர் ‘பிதர்கள்’ என்ற பெயராலும் அழைக்கின்றனர்।

Verse 49

उत्पादिता देवगणाः सप्त लोकेषु विश्रुताः / अजेयाश्च गणाः सप्त सप्तलोकेषु विश्रुताः

உருவாக்கப்பட்ட தேவகணங்கள் ஏழு; அவை ஏழு உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவை. அதுபோல அஜேய கணங்களும் ஏழு; அவையும் சப்தலோகங்களில் பிரசித்தம்.

Verse 50

मारीया भार्गवाश्चैव तथैवाङ्गिरसो ऽपरे / पौलस्त्याः पौलहाश्चैव वासिष्ठाश्चैव विश्रुताः

மாரீயர், பார்கவர், மேலும் பிற ஆங்கிரசர்; பௌலஸ்த்யர், பௌலஹர், வாசிஷ்டரென இவர்கள் அனைவரும் பிரசித்தமானோர்.

Verse 51

आत्रेयाश्च गणाः प्रोक्ता पितॄणां लोकवर्द्धनाः / एते समासतः ख्याताः पुनरन्ये गणास्त्रयः

ஆத்ரேய கணங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன; அவை பித்ருலோகத்தை வளர்ப்பவை. இவை சுருக்கமாக அறியப்பட்டவை; மேலும் இன்னும் மூன்று கணங்கள் உள்ளன.

Verse 52

अमर्त्ताश्चाप्रकाशाश्च ज्योतिष्मन्तश्च विश्रुताः / तेषां राजायमो देवो यमैर्विहतकल्मषः

அமர்த்தர், அப்பிரகாசர், ஜ்யோதிஷ்மான்—இவர்கள் பிரசித்தம்; இவர்களின் அரசன் யமதேவன், யம நியமங்களால் களங்கமற்றவன்.

Verse 53

अपरं प्रजानां यतयस्ताञ्छृमुध्वमतन्द्रिताः / कश्यपः कर्दमः शेषो विक्रान्तः सुश्रवास्तथा

இப்போது பிரஜைகளின் மற்ற யதி-கணங்களையும் கேளுங்கள், சோர்வில்லாதவர்களே. கश्यபன், கர்தமன், சேஷன், விக்ராந்தன், சுஷ்ரவா ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 54

बहुपुत्रः कुमारश्च विवस्वान्स शुचिव्रतः / प्रचेतसोरिष्टनेमिर्बहुलश्च प्रजापतिः

பஹுபுத்ரன், குமாரன், விவஸ்வான்—அவர் தூய விரதம் கொண்டவர். மேலும் பிரசேதஸ், அரிஷ்டநேமி, பஹுலன்—இவர்களும் பிரஜாபதிகள்.

Verse 55

इत्येवमादयो ऽन्ये ऽपि बहवो वै प्रजेश्वराः / कुशोच्चया वालखिल्याः सभूताः परमर्षयः

இவ்வாறே இன்னும் பல பிரஜேஸ்வரர்கள் இருந்தனர். குசோச்சயர், வாலகில்யர்—இவர்கள் கூட்டமாகிய பரமரிஷிகள்.

Verse 56

मनोजवाः सर्वगताः सर्वभोगाश्च ते ऽभवन् / जाताश्च भस्मनो ह्यन्ये ब्रह्मर्षिगणसंमताः

அவர்கள் மனவேகமுடையோர், எங்கும் செல்லவல்லோர், எல்லாப் போகங்களும் உடையோர் ஆனார்கள். மேலும் சிலர் சாம்பலிலிருந்து பிறந்தனர்; அவர்களை பிரம்மரிஷிகள் ஏற்றனர்.

Verse 57

वैखानसा मुनिगणास्तपः श्रुतपरायणाः / नस्तो द्वावस्य चोत्पन्नावश्विनौ रूपसंमतौ

வைகானச முனிவர்கள் தவமும் வேதச்ருதியும் சார்ந்திருந்தனர். நஸ்தோவுக்கு இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ரூபத்தில் புகழப்பட்ட அஷ்வினிக் குமாரர்கள்.

Verse 58

विदुर्जन्मर्क्षरजसो तथा तन्नेत्रसंचरात् / अन्ये प्रजानां पतयः श्रोतोभ्यस्तस्य जज्ञिरे

பிறப்பு நட்சத்திரத் தூளிலிருந்தும், அவன் கண்களின் இயக்கத்திலிருந்தும் ஏற்பட்டது என்று அறிந்தனர்; மேலும் பிற பிரஜைகளின் தலைவர்கள் அவன் காதுகளிலிருந்து பிறந்தனர்.

Verse 59

ऋषयो रोमकूपेभ्यस्तथा स्वेदमलोद्भवाः / अयने ऋतवो मासर्द्धमासाः पक्षसंधयः

ரிஷிகள் அவன் ரோமகூபங்களிலிருந்து; மேலும் வியர்வை-மலத்திலிருந்து பிறர் தோன்றினர்; அயனங்கள், பருவங்கள், மாதங்கள், அரைமாதங்கள், பக்ஷங்கள், சந்திகள் வெளிப்பட்டன.

Verse 60

वत्सरा ये त्वहोरात्राः पित्तं ज्योतिश्च दारुणम् / रौद्रं लोहितमित्याहुर्लोहितं कनकं स्मृतम्

சம்வத்ஸரங்களும் பகல்-இரவும் அதே பித்தமும் கொடூர ஒளியும் ஆகும்; அதை ‘ரௌத்ரம்’, ‘லோஹிதம்’ எனக் கூறுவர்; லோஹிதமே ‘கனகம்’ என்றும் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 61

तत्तैजसमिति प्रोक्तं धूमाश्च पशवः स्मृताः / ये ऽर्चिषस्तस्य ते रुद्रास्तथादित्याः समृद्गताः

அது ‘தைஜஸம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; புகை ‘பசுக்கள்’ என நினைக்கப்படுகிறது; அவனுடைய ஜ்வாலைகள் ருத்ரர்கள்; அதித்யர்களும் செழிப்பை அடைந்தனர்.

Verse 62

अङ्गारेभ्यः समुत्पन्ना अर्चिषो दिव्यमानुषाः / आदिभूतो ऽस्य लोकस्य ब्रह्मा त्वं ब्रह्मसंभवः

அங்காரங்களிலிருந்து எழுந்த ஜ்வாலைகள் தெய்வீக மனிதர்களாக ஆனன; இவ்வுலகின் ஆதிமூலமான பிரம்மா, நீ பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றியவன்.

Verse 63

सर्वकामदमित्याहुस्तथा वाक्यमुदाहरन् / ब्रह्मा सुरगुरुस्तत्र त्रिदशैः संप्रसादितः

அவர்கள் இதை ‘சர்வகாமதம்’ எனக் கூறி அத்தகைய வாக்கை உரைக்கின்றனர். அங்கே தேவர்களால் பிரசன்னமான பிரம்மா தேவர்களின் குருவானார்.

Verse 64

इमेवै जनयिष्यन्ति प्रजाः सर्वाः प्रचेश्वराः / सर्वे प्रजानां पतयः सर्वे चापि तपस्विनः

இவர்களே பிரசேஸ்வரர்கள்; எல்லாப் பிரஜைகளையும் இவர்களே உண்டாக்குவர். அனைவரும் பிரஜைகளின் தலைவர்கள்; அனைவரும் தவசிகளும் ஆவர்.

Verse 65

त्वत्प्रसादादिमांल्लोकान्धारयेयुरिमाः क्रियाः / त्वद्वंशवर्द्धनाः शश्वत्तव तेजोविवर्द्धनाः

உமது அருளால் இக்கிரியைகள் இவ்வுலகங்களைத் தாங்கட்டும். இவை எப்போதும் உமது வம்சத்தை வளர்த்தும், உமது தேஜஸை விரிவாக்கட்டும்.

Verse 66

भवेयुर्वेदविद्वांसः सर्वे वाक्पतयस्तथा / वेदमन्त्रधराः सर्वे प्रजापतिसमुद्भवाः

அவர்கள் அனைவரும் வேதவித்தகர்களாகவும், வாக்கின் அதிபதிகளாகவும் இருப்பாராக. அனைவரும் வேதமந்திரங்களைத் தாங்கி, பிரஜாபதியிலிருந்து தோன்றியவர்களாக இருப்பாராக.

Verse 67

श्रयन्तु ब्रह्मसत्यं तु तपश्च परमं भुवि / सर्वे हि वयमेते च तवैव प्रसवः प्रभो

அவர்கள் பிரம்ம-சத்தியத்தைச் சார்ந்து, பூமியில் பரம தவத்தை மேற்கொள்ளட்டும். பிரபோ, நாங்களும் இவர்களும் அனைவரும் உம்மிடமிருந்து தோன்றியவர்களே.

Verse 68

ब्रह्म च ब्रह्माणाश्चैव लोकश्चैव चराचराः / मरीचिमादितः कृत्वा देवाश्च ऋषिभिः सह

பிரம்மமும் பிரம்மாக்களும், அசைவும் அசையாததும் ஆகிய உலகமெல்லாம்—தேவர்கள் ரிஷிகளுடன், மரீசி முதலியவர்களை முன்னிறுத்தி ஒன்றுகூடினர்.

Verse 69

अपत्यानीति संचिन्त्य ते ऽपत्ये कामयामहे / तस्मिन् यज्ञे महाभागा देवाश्च ऋषयश्च ये

‘சந்ததி உண்டாகட்டும்’ என்று எண்ணி அவர்கள், ‘நாங்கள் சந்ததியை விரும்புகிறோம்’ என்றனர். அந்த யாகத்தில் மகாபாக்யமுடைய தேவர்களும் ரிஷிகளும் இருந்தனர்.

Verse 70

एते त्वद्वंशसंभूताः स्थानकालाभिमानिनः / तव तेनैव रूपेण स्थापयेयुरिमाः प्रजाः

இவர்கள் உன் வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள்; இடமும் காலமும் எனும் அதிகார உணர்வுடையவர்கள்; உன் அதே ரூபத்தால் இப் பிரஜைகளை நிறுவுவாராக.

Verse 71

युगादिनिधनाश्चापि स्थापयन्तु इति द्विजाः / ततो ऽब्रवील्लोकगुरुः परमित्यभिधार यन्

த்விஜர்கள், ‘யுகங்களின் தொடக்கமும் முடிவும் அவர்களே நிறுவட்டும்’ என்றனர். அப்போது உலககுரு, ‘இதையே பரமத் தீர்மானமாகக் கொண்டு நிலைநிறுத்துங்கள்’ என்று உரைத்தார்.

Verse 72

एतदेव विनिश्चित्य मया सृष्टा न संशयः / भवतां वंशसंभूताः पुनरेते महर्षयः

இதையே உறுதியாகக் கொண்டு நான் படைத்தேன்—சந்தேகம் இல்லை. இம்மஹரிஷிகள் மீண்டும் உங்கள் வம்சத்திலிருந்தே தோன்றியவர்கள்.

Verse 73

तेषां भृगोः कीर्त्तयिष्ये वंशं पूर्वं महात्मनः / विस्तरेणानुपूर्व्या च प्रथमस्य प्रजापतेः

இப்போது அந்த மகாத்மா ப்ருகுவின் வம்சத்தை முதலில் புகழ்ந்து உரைப்பேன்; மேலும் முதல் பிரஜாபதியின் வரலாறையும் வரிசையாக விரிவாகச் சொல்வேன்।

Verse 74

भार्ये भृगोरप्रतिमे उत्तमाभिजने शुभे / हिरण्यकशिपो कन्या दिव्या नाम परिश्रुता

ப்ருகுவின் மனைவி ஒப்பற்றவள், மங்களமயமான உயர்குலப் பிறப்புடையவள்; அவள் ஹிரண்யகசிபுவின் மகள், ‘திவ்யா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 75

पुलोम्नश्चव पौलोमी दुहिता वरवर्णिनी / भृगोस्त्वजनयद्दिव्या पुत्रं ब्रह्मविदां वरम्

புலோமனின் மகள் பௌலோமி சிறந்த வர்ணமுடையவள்; அந்தத் திவ்யா ப்ருகுவுக்கு, பிரம்மவித்தையில் வல்லோரில் சிறந்த ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள்.

Verse 76

देवासुराणामाचार्यं शुक्रं कविवरं ग्रहम् / शुक्र एवोशना नित्यमतः काव्यो ऽपि नामतः

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் ஆசாரியனாகிய, கவிகளில் சிறந்த கிரகமான சுக்ரன்; அவனே என்றும் உசனா எனப்படுவான், ஆகவே ‘காவ்ய’ என்ற பெயராலும் அழைக்கப்படுவான்.

Verse 77

पितॄणां मानसी कन्या सोमपानां यशस्विनी / शुक्रस्य भार्या गौर्नाम विजज्ञे चतुरः सुतान्

பித்ருக்களின் மனக்கன்னியாகிய, சோமபானர்களில் புகழ்மிக்க ‘கௌ’ எனும் பெண் சுக்ரனின் மனைவியாகி நான்கு புதல்வர்களை பெற்றாள்.

Verse 78

त्वष्टा चैव वरत्री च शण्डामकारै च तावुभौ / तेजसादित्यसंकाशा ब्रह्मकल्पाः प्रभावतः

த்வஷ்டா மற்றும் வரத்ரீ, மேலும் ஷண்டாமகாரர்—அவ்விருவரும் ஒளியில் சூரியனைப் போலவும், மகிமையில் பிரம்மகல்பத்துக்கு ஒப்புமையாகவும் இருந்தனர்.

Verse 79

रजतः पृथुरश्मिश्च विद्वान्यश्च बृहङ्गिराः / वरत्रिणः सुता ह्येते ब्रह्मिष्ठा दैत्ययाजकाः

ரஜதன், ப்ருதுரஷ்மி, வித்வான்யன், ப்ருஹங்கிரன்—இவர்கள் வரத்ரீயின் புதல்வர்கள்; பிரம்மநிஷ்டர்கள், தைத்யர்களுக்குப் யாகம் நடத்தும் யாஜகர்கள்.

Verse 80

इज्याधर्मविनाशार्थं मनुमेत्याभ्ययाजयन् / निरस्यमानं वै धर्मं दृष्ट्वेन्द्रो मनुमाब्रवीत्

யாகதர்மத்தை அழிக்கவே அவர்கள் மனுவிடம் வந்து யாகம் நடத்தச் செய்தனர். தர்மம் ஒதுக்கப்படுவதைக் கண்டு இந்திரன் மனுவிடம் கூறினான்.

Verse 81

एतैरेव तु कामं त्वां प्रापयिष्यामि याजनम् / श्रुत्वेन्द्रस्य तु तद्वाक्यं तस्माद्देशादपाक्रमन्

‘இவர்களாலேயே உனக்கு யாகத்தின் பயனை நிச்சயமாக அளிப்பேன்.’ இந்திரனின் சொல் கேட்டதும் அவர்கள் அந்த நாட்டை விட்டு அகன்றனர்.

Verse 82

तिरोभूतेषु तेष्विन्द्रो मनुपत्नीमचेतनाम् / ग्रहेण मोचयित्वा च ततश्चानुससार ताम्

அவர்கள் மறைந்தபின், இந்திரன் மயங்கிய மனுபத்னியை கிரகம் (ராகு) பிடியிலிருந்து விடுவித்து, பின்னர் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 83

तत इन्द्रविनाशाय यतमानान्मुनींस्तु तान् / तानागतान्पुनर्दृष्ट्वा दुष्टानिन्द्रो विहस्य तु

அப்போது இந்திரனை அழிக்க முயன்ற அந்த முனிவர்கள் மீண்டும் வந்ததைப் பார்த்து, தீய இந்திரன் நகைத்தான்।

Verse 84

ततस्ता नदहत्क्रुद्धो वेद्यर्द्धे दक्षिणे ततः / तेषां तु धृष्यमाणानां तत्र शालावृकैः सह

பின்பு கோபமுற்றவன் வேதியின் தெற்கு பகுதியில் அவர்களை எரித்தான்; அங்கே அவர்கள் சாலாவ்ருகங்களுடன் துன்புறுத்தப்பட்டனர்।

Verse 85

शीर्षाणि न्यपतंस्तानि खर्जूरा ह्यभवंस्ततः / एवं वरत्रिणः पुत्रा इन्द्रेण निहताः पुरा

அவர்களின் தலைகள் கீழே விழுந்தன; பின்னர் அவை பேரீச்ச மரங்களாக ஆனது. இவ்வாறு வரத்ரியின் புதல்வர்கள் முன்பு இந்திரனால் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 86

जयन्त्यां देवयानी तु शुक्रस्य दुहिताभवत् / त्रिशिरा विश्वरूपस्तु त्वष्टुः पुत्रो ऽभवन्महान्

ஜயந்தியில் சுக்ரரின் மகளான தேவயானி பிறந்தாள்; மேலும் த்வஷ்டாவின் மகத்தான மகன் திரிசிரா விஸ்வரூபன் பிறந்தான்।

Verse 87

यशोधरायामुत्पन्नो वैरोचन्यां महायशाः / विश्वरूपानुजश्चैव विश्वकर्मा च यः स्मृतः

யசோதரையில், வைரோசனியில், பெரும் புகழுடையவன் பிறந்தான்; அவன் விஸ்வரூபனின் இளையவன், ‘விஸ்வகர்மா’ எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 88

भृगोस्तु भृगवो देवा जज्ञिरे द्वादशात्मजाः / दिव्यानुसुषुवे कन्या काव्यस्यैवानुजा प्रभोः

பிருகுவினின்று ‘பிருகவ’ எனப்படும் பன்னிரண்டு தேவபுத்ரர்கள் பிறந்தனர். ஆண்டவன் காவ்யனின் இளையவளாக ஒரு தெய்வீக கன்னியும் பிறந்தாள்.

Verse 89

भुवनोभावनश्चैव अन्त्यश्चान्त्यायनस्तथा / क्रतुः शुचिः स्वमूर्द्धा च व्याजश्च वसुदश्च यः

புவனோபாவனன், அந்த்யன், அந்த்யாயனன்; மேலும் கிரது, சுசி, ஸ்வமூர்த்தா, வ்யாஜன், வசுதன்—இவர்களும் ஆவர்.

Verse 90

प्रभवश्चाव्ययश्चैव द्वादशो ऽधिपतिः स्मृतः / इत्येते भृगवो देवाः स्मृता द्वादश यज्ञियाः

பிரபவனும் அவ்யயனும் இருந்தனர்; பன்னிரண்டாவதாக ‘அதிபதி’ என நினைக்கப்படுகிறார். இவ்வாறு யாகத்திற்குரிய பிருகவ தேவர்கள் பன்னிரண்டு எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 91

पौलोम्यजनयत्पुत्रं ब्रह्मिष्ठं वशिनं द्विजम् / व्यादितः सो ऽष्टमे मासिगर्भः क्रूरेण रक्षसा

பௌலோமி பிரம்மநிஷ்டை கொண்ட, தமக்கடக்கமுள்ள இருபிறப்பன் மகனைப் பெற்றாள். எட்டாம் மாதத்தில் அந்த கருவை ஒரு கொடிய ராட்சசன் கிழித்தான்.

Verse 92

च्यवनाच्च्यवनः सो ऽथ चेतनात्तु प्रचेतनः / प्रचेताः श्च्यवनः क्रोधाद्दग्धवान्पुरुषादकान्

சிதறுதலால் அவன் ‘ச்யவனன்’ எனவும், உணர்வால் ‘பிரசேதனன்’ எனவும் அழைக்கப்பட்டான். கோபத்தில் பிரசேதா ச்யவனன் மனிதனை உண்ணும் அரக்கர்களை எரித்தழித்தான்.

Verse 93

जनयामास पुत्रौ द्वौ सुकन्यायां सभार्गवः / आप्रवानं दधीचं च तावुभौ साधुसंमतौ

அந்த பார்கவர் சுகன்யையில் இரண்டு புதல்வர்களை உண்டாக்கினார்—ஆப்ரவானன், ததீசன்; இருவரும் சாதுக்கள் போற்றியவர்கள்।

Verse 94

सारस्वतः सरस्वत्यां दधीचस्योदपद्यत / ऋची पत्नी महाभागा अप्रवानस्य नाहुषी

ததீசனால் சரஸ்வதியில் சாரஸ்வதன் எனும் மகன் பிறந்தான்; ஆப்ரவானனின் பெரும்பாக்கிய மனைவி ருசீ நாஹுஷீ ஆவாள்।

Verse 95

तस्यामौर्व ऋषिर्जज्ञे ऊरुं भित्तवा महायशाः / और्वस्यासीदृचीकस्तु दीप्तो ऽग्निसमतेजसा

அவளிடத்தில் மகாயசஸ்வி அவுர்வ முனிவர் தொடையைப் பிளந்து பிறந்தார்; அவுர்வரின் மகன் ருசீகன் அக்கினி போன்ற தேஜஸால் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 96

जमदग्निरृचीकस्य सत्यवत्यामजायत / भृगोश्चरुविपर्यासे रौद्रवैष्णवयौः पुरा

ருசீகனின் சத்தியவதியில் ஜமதக்னி பிறந்தார்; முன்பு ப்ருகுவின் சரு-மாற்றத்தில் ரௌத்ரமும் வைஷ்ணவமும் கலந்ததனால் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது।

Verse 97

जमनाद्वैष्मवस्याग्नेर्जमदग्निरजायत / रेणुकाजमदग्नेश्च शक्रतुल्यपराक्रमम्

வைஷ்ணவ அக்கினியின் ‘ஜமன’ காரணமாக ஜமதக்னி பிறந்தார்; மேலும் ரேணுகையால் ஜமதக்னிக்கு இந்திரன் போன்ற வீரத்தையுடைய மகன் பிறந்தான்।

Verse 98

ब्रह्मक्षत्रमयं रामं सुषुवे ऽमिततेजसम् / ओर्वस्यासीत्पुत्रशतं जमदग्निपुरोगमम्

ஊர்வா, பிராமண-க்ஷத்திரிய இயல்புடைய, அளவற்ற தேஜஸ்ஸுடைய ராமனைப் பெற்றாள். அந்த ஊர்வாவுக்கு நூறு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்களில் முன்னோன் ஜமதக்னி.

Verse 99

तेषां पुत्र सहस्राणि भार्गवाणां परस्परात् / ऋष्यतरेषु वै बाह्या बहवो भार्गवाः स्मृताः

அந்த பார்கவர்களில் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவராக ஆயிரக்கணக்கான புதல்வர்கள் தோன்றினர். ‘ரிஷ்யதர’ எனப்படும் கிளைகளிலும் பல பார்கவர்கள் ‘பாஹ்ய’ (வேறு) என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 100

वत्सा विदा आर्ष्टिषेणा यस्का वैन्याश्च शौनकाः / मित्रेयुः सप्तमा ह्येते पक्षा ज्ञेयास्तु भार्गवाः

வத்ஸ, விதா, ஆர்ஷ்டிஷேண, யஸ்க, வைன்ய, ஷௌனக; மேலும் மித்ரேயு ஏழாவது—இவர்கள் அனைவரும் பார்கவர்களின் ‘பக்ஷ’ (கிளைத் தொகுதி) என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 101

शृणुताङ्गिरसो वंशमग्नेः पुत्रस्य धीमतः / यस्यान्ववाये संभूता भारद्वाजाः सगौतमाः

அக்னியின் ஞானமிகு புதல்வன் அங்கிரஸின் வம்சத்தை கேளுங்கள்; அவன் வம்சவரிசையில் பாரத்வாஜரும், கோதமரும் உட்பட முனிவர்கள் தோன்றினர்.

Verse 102

देवाश्चाङ्गिरसो मुख्यास्त्त्विषिमन्तो महौजसः / सुरूपा चैव मारीची कार्दमी च तथा स्वराट्

அங்கிரஸின் முதன்மை தேவ-சாயல் புதல்வர்கள் ஒளிமிக்கவரும் மாபெரும் வலிமையுடையவரும் ஆனார்கள்; மேலும் சுரூபா, மாரீசி, கார்தமீ, ஸ்வராட் ஆகியோரும் (தோன்றினர்).

Verse 103

पथ्या च मानवी कन्या तिस्रो भार्या ह्यथर्वणः / अथर्वणस्तु दायादास्तासु जाताः कुलोद्वहाः

பத்யா மற்றும் மானவீ கன்னி—அதர்வணருக்கு மூன்று மனைவியர். அவர்களிடத்தில் அதர்வணரின் வாரிசுகளாகக் குலத்தைத் தாங்கும் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 104

उत्पन्ना महता चैव तपसा भावितात्मनः / बृहस्पतिं सुरूपायां गौतमं सुषुवे स्वराट्

மகத்தான தவத்தால் பாவிக்கப்பட்ட ஆத்மையுடைய ஸ்வராட்டிலிருந்து அவர்கள் தோன்றினர். சுரூபையின் கர்ப்பத்தில் ப்ருஹஸ்பதி மற்றும் கௌதமர் பிறந்தனர்.

Verse 105

अयास्यं वामदेवं च उतथ्यमुशितिं तथा / धृष्णिः पुत्रस्तु पथ्यायाः संवर्त्तश्चैव मानसः

அயாஸ்யர், வாமதேவர், உதத்யர், உஷிதி—இவர்களும் பிறந்தனர். பத்யாவின் மகன் த்ருஷ்ணி; மானவியிடமிருந்து ஸம்வர்த்தர் பிறந்தார்.

Verse 106

कितवश्चाप्ययास्यस्य शरद्वांश्चप्युतथ्यजः / अथोशिजो दीर्घतमा बृहदुक्थो वामदेवजः

அயாஸ்யரின் மகன் கிதவர்; உதத்யரிடமிருந்து சரத்வான் பிறந்தார். அதோஷிஜரிடமிருந்து தீர்கதமா, வாமதேவரிடமிருந்து ப்ருஹதுக்தர் பிறந்தார்.

Verse 107

धृष्णेः पुत्रः सुधन्वा तु ऋषभश्च सुधन्वनः / रथकाराः स्मृता देवा ऋभवो ये परिश्रुताः

த்ருஷ்ணியின் மகன் சுதன்வா; சுதன்வாவின் மகன் ருஷபர். புகழ்பெற்ற ரிபுக்கள் தேவர்களாகவும், ரதக்காரர் எனப்படும் தெய்வச் சிற்பிகளாகவும் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 108

बृहस्पतेर्भरद्वाजो विश्रुतः सुमहायशाः / बृहस्पतिं सुरूपायां गौतमं सुषुवे स्वराट्

பிருஹஸ்பதியின் வம்சத்தில் பரத்வாஜர் மிகப் புகழும் பெருமையும் உடையவர். ஸ்வராட் சுரூபையின் கர்ப்பத்தில் கவுதமனையும் பிருஹஸ்பதியையும் பெற்றெடுத்தார்.

Verse 109

औरसांगिरसः पुत्राः सुरूपायां विजज्ञिरे / आधार्यायुर्द्दनुर्दक्षो दमः प्राणस्त थैव च

சுரூபையின் கர்ப்பத்தில் ஆங்கிரஸரின் இயற்பிறந்த புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ஆதார்யாயு, தனு, தக்ஷ, தம, பிராணன் ஆகியோர்.

Verse 110

हविष्यांश्च हविष्णुश्च ऋतः सत्यश्च ते दश / अयास्याश्चप्युतथ्याश्च वामदेवास्तथौशिजाः

அந்த பத்துப் பேரில் ஹவிஷ்யாஂசன், ஹவிஷ்ணு, ருதன், சத்தியன்; மேலும் அயாஸ்யன், உதத்யன், வாமதேவன், அவ்ஷிஜன் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 111

भारद्वाजाः सांकृतयो गर्गाः कण्वरथीतराः / मुद्गला विष्णुवृद्धाश्च हरिताः कपयस्तथा

பாரத்வாஜர், சாங்கிருத்யர், கர்கர், கண்வர், ரதீதரர்; மேலும் முத்கலர், விஷ்ணுவிருத்தர், ஹரிதர், கபியர் ஆகியோரும் (குலப் பிரிவுகள்).

Verse 112

तथा रूक्षभरद्वाजा आर्षभाः कितवस्तथा / एते चाङ्गिरसां पक्षा विज्ञेया दश पञ्च च

அதேபோல் ரூக்ஷபாரத்வாஜர், ஆர்ஷபர், கிதவர் ஆகியோரும் உள்ளனர். இவர்கள் ஆங்கிரஸ குலத்தின் கிளைகள்—பத்து மற்றும் ஐந்து, மொத்தம் பதினைந்து.

Verse 113

ऋष्यन्तरेषु वै बाह्या बहवोङ्गिरसः स्मृताः / मरीचेरपि वक्ष्यामि भेद मुत्तमपूरुषम्

மற்ற ரிஷி மரபுகளிலும் பல ஆங்கிரஸர் ரிஷிகள் புகழ்பெற்றவர்களென ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. இப்போது மாறீசியைப் பற்றிய அந்த வேறுபாட்டை, உத்தம புருஷனைச் சார்ந்து, நான் உரைப்பேன்.

Verse 114

यस्यान्ववाये संभूतं जगत्स्थावरजङ्गमम् / मरीचिरापश्चकमे नाभिध्यायन्प्रजेप्सया

யாருடைய வம்சத் தொடரில் நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் உட்பட இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றியதோ, அந்த மாறீசி பிரஜைகளைப் பெறும் விருப்பத்தால் நீரை நாடி தியானித்தார்.

Verse 115

पुत्रः सर्वगुणोपेतः प्रजावान्प्रभवेदिति / संयुज्यात्मानमेवन्तु तपसा भावितः प्रभुः

‘அனைத்து குணங்களும் நிறைந்தும் பிரஜைகளால் வளமுடையதுமான ஒரு மகன் பிறக்கட்டும்’ என்று எண்ணி, ஆண்டவன் தவத்தால் தன் ஆத்மாவை ஒன்றுபடுத்தி பரிபக்குவப்படுத்தினார்.

Verse 116

आहताश्च ततः सर्वा आपः समभवंस्तदा / तासु प्रणिहितात्मानमेकं सो ऽजनयत्प्रभुः

அப்போது எல்லா நீர்மங்களும் எழுந்து பரவின. அந்த நீர்களில் தன் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி, ஆண்டவன் ஒருவனை (ஒரு சத்துவத்தை) உருவாக்கினார்.

Verse 117

पुत्रमप्रतिमं नाम्नारिष्टनेमिं प्रजापतिम् / पुत्रं मरीचिस्तपसि निरतः सो ऽप्स्वतीतपत्

மாறீசி தவத்தில் ஈடுபட்டு நீரில் மிகுந்த தவம் செய்து, ‘அரிஷ்டநேமி’ எனப்படும் ஒப்பற்ற பிரஜாபதி-புத்திரனைப் பெற்றார்.

Verse 118

प्रध्याय हि सतीं वाचं पुत्रार्थी सरिरे स्थितः / सप्तवर्षसहस्राणि ततः सो ऽप्रतिमो ऽभवत्

மகன் வேண்டி உடலில் நிலைத்து அவர் புனித வாக்கைத் தியானித்தார்; ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து அவர் ஒப்பற்றவரானார்.

Verse 119

कश्यपः सवितुर्विद्वांस्तेजसा ब्रह्मणा समः / मन्वन्तरेषु सर्वेषु ब्रह्मणोंऽशेन जायते

காச்யபர் சவிதாவைப் போல் ஞானமுடையவர்; ஒளியில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பானவர்; எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் பிரம்மாவின் அंशமாகப் பிறக்கிறார்.

Verse 120

कन्यानिमित्तमत्युक्तो दक्षेण कुपितः प्रभुः / अपिबत्स तदा कश्यं कश्यं मद्यमिहोच्यते

மகளைக் காரணமாகக் கொண்டு தக்ஷன் மிகையாக இகழ்ந்ததால் ஆண்டவன் கோபமுற்றார்; அப்போது அவர் ‘கஷ்யம்’ அருந்தினார்—இங்கு ‘கஷ்யம்’ மதுவென கூறப்படுகிறது.

Verse 121

हास्ये कशिर्हि विज्ञेयो वाङ्मनः कश्यमुच्यते / कश्यं मद्यं स्मृतं विप्रैः कश्यपानां तु कश्यपः

நகைப்பில் ‘கசி’ என அறியப்படுவது; வாக்கும் மனமும் ‘கஷ்யம்’ எனப்படும்; ‘கஷ்யம்’ மதுவென வேதியர் நினைத்தனர்; காச்யபர்களில் காச்யபரே தலைவன்.

Verse 122

कशेति नाम यद्वाचो वाचा क्रूरमुदात्दृतम् / दक्षाभिशप्तः कुपितः कश्यपस्तेन सो ऽभवत्

வாக்கில் ‘கஷ’ எனும் பெயர் கடுமையாகவும் தீவிரமாகவும் உச்சரிக்கப்படுகிறது; தக்ஷன் சபித்ததால் கோபமுற்ற காச்யபர் அதனால் அப்படியானார்.

Verse 123

तस्माच्च कश्यपायोक्तो ब्रह्मणा परमेष्ठिना / तस्मै प्राचेतसो दक्षः कन्यास्ताः प्रत्यपादयत्

ஆகையால் பரமேஷ்டி பிரம்மா கஷ்யபருக்கு உரைத்தார்; அப்போது பிராசேதஸ தக்ஷன் அவனுக்கு அந்தக் கன்னியரை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 124

सर्वाश्च ब्रह्मवादिन्यः सर्वा वै लोकमातरः / इत्येतमृषिसर्गं तु पुण्यं यो वेद वारुणम्

அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மவாதினியர்; அனைவரும் உலகமாதர்கள்; இந்த வாருணப் புண்ணியமான ரிஷிஸர்கத்தை அறிந்தவன் பாக்கியவான்.

Verse 125

आयुष्मान्पुण्यवाञ्छुद्धः सुखमाप्नोति शाश्वतम् / धारणाच्छ्रवणाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

அவன் நீண்ட ஆயுளும் புண்ணியமும் தூய்மையும் பெற்று நிலையான இன்பத்தை அடைவான்; இதை மனத்தில் தாங்கினாலும் கேட்டாலும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.