Adhyaya 21

Verse 1

विदुर उवाच स्वायम्भुवस्य च मनोर्वंश: परमसम्मत: । कथ्यतां भगवन् यत्र मैथुनेनैधिरे प्रजा: ॥ १ ॥

விதுரர் கூறினார்: ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சம் மிக உயர்வாக மதிக்கப்படுகிறது. பகவனே, தயை செய்து அந்த வம்சத்தைச் சொல்லுங்கள்; அங்கே மைதுனத்தால் பிரஜைகள் பெருகினார்கள்।

Verse 2

प्रियव्रतोत्तानपादौ सुतौ स्वायम्भुवस्य वै । यथाधर्मं जुगुपतु: सप्तद्वीपवतीं महीम् ॥ २ ॥

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் இரு புதல்வர்கள்—பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்—தர்மத்திற்கேற்ப ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமியை ஆட்சி செய்தனர்।

Verse 3

तस्य वै दुहिता ब्रह्मन्देवहूतीति विश्रुता । पत्नी प्रजापतेरुक्ता कर्दमस्य त्वयानघ ॥ ३ ॥

புனித பிராமணரே, குற்றமற்றவரே, நீங்கள் அவனுடைய மகள் ‘தேவஹூதி’ என்று புகழ்பெற்றவள்; அவள் பிரஜாபதி கர்தமரின் துணைவி என்று கூறினீர்।

Verse 4

तस्यां स वै महायोगी युक्तायां योगलक्षणै: । ससर्ज कतिधा वीर्यं तन्मे शुश्रूषवे वद ॥ ४ ॥

யோகத்தின் இலக்கணங்களால் (அஷ்ட சித்திகளால்) நிறைந்த அந்த அரசகுமாரியினால், அந்த மகாயோகி எத்தனை வகையில் சந்ததியை உண்டாக்கினார்? கேட்க ஆவலுள்ள எனக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

रुचिर्यो भगवान् ब्रह्मन्दक्षो वा ब्रह्मण: सुत: । यथा ससर्ज भूतानि लब्ध्वा भार्यां च मानवीम् ॥ ५ ॥

ஓ பிரம்மனே, வழிபடத்தக்க ருசியும் பிரம்மாவின் புதல்வன் தக்ஷனும் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மற்ற இரு மகள்களை மனைவிகளாகப் பெற்ற பின் எவ்வாறு சந்ததி-பிரஜைகளை உருவாக்கினார்கள் என்பதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

मैत्रेय उवाच प्रजा: सृजेति भगवान् कर्दमो ब्रह्मणोदित: । सरस्वत्यां तपस्तेपे सहस्राणां समा दश ॥ ६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—‘பிரஜைகளை உருவாக்கு’ என்று பிரம்மா ஆணையிட்டபடி, வழிபடத்தக்க கர்தம முனிவர் சரஸ்வதி நதிக்கரையில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்.

Verse 7

तत: समाधियुक्तेन क्रियायोगेन कर्दम: । सम्प्रपेदे हरिं भक्त्या प्रपन्नवरदाशुषम् ॥ ७ ॥

பின்னர் கர்தம முனிவர் சமாதியுடன் கூடிய கிரியாயோகத்தின் மூலம் பக்தியோடு ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டு அவரைத் திருப்திப்படுத்தினார்; சரணடைந்தவர்களுக்கு விரைவில் வரம் அருளும் பகவான் அவர்.

Verse 8

तावत्प्रसन्नो भगवान् पुष्कराक्ष: कृते युगे । दर्शयामास तं क्षत्त: शाब्दं ब्रह्म दधद्वपु: ॥ ८ ॥

அப்போது சத்தியயுகத்தில் தாமரை கண்களுடைய பகவான் மகிழ்ந்து, ஓ க்ஷத்தா, கர்தம முனிவருக்கு தரிசனம் அளித்து, வேதச் சொல்-பிரம்மம் மூலமே அறியக்கூடிய தமது தெய்வீக வடிவை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 9

स तं विरजमर्काभं सितपद्मोत्पलस्रजम् । स्‍निग्धनीलालकव्रातवक्त्राब्जं विरजोऽम्बरम् ॥ ९ ॥

கர்தம முனிவர் அந்த பரமேஸ்வரனை கண்டார்—அவர் மாசற்றவர், சூரியனைப் போல ஒளிமிக்கவர், வெண்தாமரை மற்றும் நீர்தாமரை மாலையை அணிந்தவர். அவரது தாமரை முகத்தை மென்மையான கருநீல சுருள் கூந்தல் அலங்கரித்தது; அவர் குறையற்ற பீதாம்பரத்தைத் தரித்திருந்தார்.

Verse 10

किरीटिनं कुण्डलिनं शङ्खचक्रगदाधरम् । श्वेतोत्पलक्रीडनकं मन:स्पर्शस्मितेक्षणम् ॥ १० ॥

கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்த பகவான், மூன்று கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கி, நான்காம் கையில் வெண்தாமரையை வைத்திருந்தார்; அவரது மகிழ்ச்சியுடனான புன்னகை நிறைந்த பார்வை பக்தரின் உள்ளங்களை கவர்ந்தது।

Verse 11

विन्यस्तचरणाम्भोजमंसदेशे गरुत्मत: । दृष्ट्वा खेऽवस्थितं वक्ष:श्रियं कौस्तुभकन्धरम् ॥ ११ ॥

கருடனின் தோள்களில் தமது தாமரைத் திருவடிகளை வைத்துக் கொண்டு, கழுத்தில் தொங்கும் கௌஸ்துப மணியுடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸத்தின் பொன்னிறக் குறியால் ஒளிர்ந்து, பகவான் ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 12

जातहर्षोऽपतन्मूर्ध्ना क्षितौ लब्धमनोरथ: । गीर्भिस्त्वभ्यगृणात्प्रीतिस्वभावात्मा कृताञ्जलि: ॥ १२ ॥

பகவானை நேரில் தரிசித்ததும் கர்தம முனி பேரானந்தம் அடைந்தார்; அவரது விருப்பம் நிறைவேறியது. அவர் தலை வணங்கி தரையில் விழுந்து, இயல்பாகவே பக்திப் பிரேமம் நிறைந்த உள்ளத்துடன் கைகூப்பி ஸ்துதிகளால் ஆண்டவனைத் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 13

ऋषिरुवाच जुष्टं बताद्याखिलसत्त्वराशे: सांसिद्ध्यमक्ष्णोस्तव दर्शनान्न: । यद्दर्शनं जन्मभिरीड्य सद्‌भि- राशासते योगिनो रूढयोगा: ॥ १३ ॥

ரிஷி கூறினார்—அகில உயிர்களின் ஆதாரமான வணக்கத்திற்குரிய ஆண்டவனே! இன்று உமது தரிசனத்தால் எங்கள் கண்களுக்கு உச்ச சித்தி கிடைத்தது. பல பிறவிகளின் தியான சாதனையால் உயர்ந்த யோகிகள் நாடும் அந்த தரிசனமே எமக்கு இன்று அருளப்பட்டது।

Verse 14

ये मायया ते हतमेधसस्त्वत्- पादारविन्दं भवसिन्धुपोतम् । उपासते कामलवाय तेषां रासीश कामान्निरयेऽपि ये स्यु: ॥ १४ ॥

உமது தாமரைத் திருவடிகள் உலக அறியாமை எனும் சமுத்திரத்தை கடக்கச் செய்யும் உண்மையான படகு. ஆனால் மாயையால் அறிவு மங்கியவர்கள், அத்திருவடிகளை அற்பமும் நிலையற்றதுமான இంద్రிய இன்பத்திற்காக வழிபடுகின்றனர்—அத்தகைய இன்பம் நரகத்தில் வாடுபவர்களுக்கும் கிடைக்கும். ஆயினும், ஆண்டவனே, நீர் மிகக் கருணையுள்ளவர்; அவர்களுக்கும் அருள் புரிகிறீர்।

Verse 15

तथा स चाहं परिवोढुकाम: समानशीलां गृहमेधधेनुम् । उपेयिवान्मूलमशेषमूलं दुराशय: कामदुघाङ्‌घ्रिपस्य ॥ १५ ॥

ஆகையால், இல்லற வாழ்வில் ஆசைகளை நிறைவேற்றும் காமதேனுவைப் போல சமசீலமுள்ள பெண்ணை மணக்க விரும்பி, காமவாசனையால் நானும் உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளின் சரணை அடைந்தேன்; நீரே அனைத்தின் மூலமூலம், கற்பகமரம் போன்றவர்।

Verse 16

प्रजापतेस्ते वचसाधीश तन्त्या लोक: किलायं कामहतोऽनुबद्ध: । अहं च लोकानुगतो वहामि बलिं च शुक्लानिमिषाय तुभ्यम् ॥ १६ ॥

என் ஆண்டவனே, நீர் எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியும் தலைவரும். உமது பிரஜாபதி ஆணை என்னும் கயிற்றால் கட்டப்பட்டதுபோல் இந்த உலகம் காமத்தால் தாக்கப்பட்டு தொடர்ந்து அதையே பின்தொடர்கிறது. உலகத்தைப் பின்பற்றி, தர்மமூர்த்தியே, நான் கூட உமக்கு—சுத்தமான அநிமிஷன், நித்திய காலரூபன்—பலியர்ப்பணம் செய்கிறேன்।

Verse 17

लोकांश्च लोकानुगतान् पशूंश्च हित्वा श्रितास्ते चरणातपत्रम् । परस्परं त्वद्गुणवादसीधु- पीयूषनिर्यापितदेहधर्मा: ॥ १७ ॥

ஆனால், வழக்கமான உலகச் செயல்களையும் அவற்றை மிருகம்போல் பின்பற்றுவோரையும் விட்டுவிட்டு, உமது தாமரைத் திருவடிகளின் குடைநிழலில் சரணடைந்து, ஒருவரோடு ஒருவர் உமது குண-லீலைப் புகழ்ச்சியின் மதுவமுதத்தை அருந்துவோர், உடலின் முதன்மைத் தேவைகள் எனும் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 18

न तेऽजराक्षभ्रमिरायुरेषां त्रयोदशारं त्रिशतं षष्टिपर्व । षण्नेम्यनन्तच्छदि यत्‍त्रिणाभि करालस्रोतो जगदाच्छिद्य धावत् ॥ १८ ॥

உமது சக்கரம் அழியாத அக்ஷர பிரம்மம் எனும் அச்சில் சுழல்கிறது—மூன்று நாபிகள், பதின்மூன்று அரங்கள், 360 மூட்டுகள், ஆறு வளையங்கள், எண்ணற்ற இலை/ஆவணங்கள் பொறிக்கப்பட்டவை. அதன் பயங்கர வேக ஓட்டம் உலகின் ஆயுளை குறைத்தாலும், பக்தர்களின் ஆயுளை அது தொடவும் இயலாது।

Verse 19

एक: स्वयं सञ्जगत: सिसृक्षया- द्वितीययात्मन्नधियोगमायया । सृजस्यद: पासि पुनर्ग्रसिष्यसे यथोर्णनाभिर्भगवन् स्वशक्तिभि: ॥ १९ ॥

என் பிரிய ஆண்டவனே, பிரபஞ்சங்களை உருவாக்குவது நீரே ஒருவரே. பகவானே, படைக்க விரும்பி, யோகமாயை எனும் உமது இரண்டாம் சக்தியின் ஆளுகையில், உமது சொந்த சக்திகளால் நீர் படைக்கிறீர், காக்கிறீர், மீண்டும் உள்வாங்குகிறீர்; சிலந்தி தன் சக்தியால் வலை நெய்து மீண்டும் அதையே சுருட்டிக் கொள்வதுபோல்।

Verse 20

नैतद्बताधीश पदं तवेप्सितं यन्मायया नस्तनुषे भूतसूक्ष्मम् । अनुग्रहायास्त्वपि यर्ही मायया लसत्तुलस्या भगवान् विलक्षित: ॥ २० ॥

என் ஆண்டவரே! இது உமக்கு விருப்பமல்லாதபோதிலும், எங்கள் இந்திரிய இன்பத்திற்காக நீர் உமது மாயையால் ஸ்தூல‑ஸூக்ஷ்ம பூதங்களின் படைப்பை வெளிப்படுத்துகிறீர். எங்கள்மேல் உமது காரணமற்ற கருணை பொழியட்டும்; ஏனெனில் துளசி இலைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நித்திய ரூபத்தில் நீர் எங்கள் முன் தோன்றியுள்ளீர்।

Verse 21

तं त्वानुभूत्योपरतक्रियार्थं स्वमायया वर्तितलोकतन्त्रम् । नमाम्यभीक्ष्णं नमनीयपाद- सरोजमल्पीयसि कामवर्षम् ॥ २१ ॥

உம்மை உணர்வதால் கர்மபல ஆசை ஒழியும்படியாக, நீர் உமது மாயையால் உலக ஒழுங்கை விரித்துள்ளீர். நான் இடையறாது உமது வணங்கத்தக்க தாமரைத் திருவடிகளுக்கு நமஸ்கரிக்கிறேன்; அவை அடைக்கலத்திற்குரியவை, அற்பர்மேலும் எல்லா வரங்களையும் பொழிவவை।

Verse 22

ऋषिरुवाच इत्यव्यलीकं प्रणुतोऽब्जनाभ- स्तमाबभाषे वचसामृतेन । सुपर्णपक्षोपरि रोचमान: प्रेमस्मितोद्वीक्षणविभ्रमद्भ्रू: ॥ २२ ॥

ரிஷி கூறினார்: இவ்வாறு கபடமற்ற புகழ்ச்சியால் போற்றப்பட்ட பத்மநாப பகவான், கருடனின் தோள்களில் மிக அழகாக ஒளிர்ந்து, அமுதம் போன்ற இனிய சொற்களால் பதிலளித்தார். அன்பு நிறைந்த புன்னகையுடன் முனிவரை நோக்கும்போது, அவரது புருவங்கள் நயமாக அசைந்தன।

Verse 23

श्रीभगवानुवाच विदित्वा तव चैत्यं मे पुरैव समयोजि तत् । यदर्थमात्मनियमैस्त्वयैवाहं समर्चित: ॥ २३ ॥

பகவான் கூறினார்: உன் உள்ளத்தின் எண்ணத்தை அறிந்து, நீ மன‑இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டால் என்னை நன்றாக ஆராதித்ததற்கான அதையே நான் முன்பே ஏற்பாடு செய்துள்ளேன்।

Verse 24

न वै जातु मृषैव स्यात्प्रजाध्यक्ष मदर्हणम् । भवद्विधेष्वतितरां मयि संगृभितात्मनाम् ॥ २४ ॥

கர்த்தர் மேலும் கூறினார்: ஓ ரிஷியே, உயிர்களின் தலைவரே! பக்தியுடன் என்னை ஆராதிப்பவர்களுக்கு—குறிப்பாக உன்னைப் போல எல்லாவற்றையும் என்னிடமே ஒப்படைத்தவர்களுக்கு—என் வழிபாடு ஒருபோதும் வீணாகாது; ஏமாற்றம் என்ற கேள்வியே இல்லை।

Verse 25

प्रजापतिसुत: सम्राण्मनुर्विख्यातमङ्गल: । ब्रह्मावर्तं योऽधिवसन् शास्ति सप्तार्णवां महीम् ॥ २५ ॥

பிரம்மாவின் புதல்வனான பிரஜாபதியின் மகன், தர்மச் செயல்களில் புகழ்பெற்ற சுவாயம்புவ மனு, பிரம்மாவர்த்தத்தில் அமர்ந்து ஏழு கடல்களுடன் கூடிய பூமியை ஆள்கிறான்।

Verse 26

स चेह विप्र राजर्षिर्महिष्या शतरूपया । आयास्यति दिद‍ृक्षुस्त्वां परश्वो धर्मकोविद: ॥ २६ ॥

ஓ விப்ரரே! தர்மத்தில் தேர்ந்த அந்த ராஜரிஷி மன்னன், தனது மகிஷி சதரூபாவுடன், உம்மை காண விரும்பி நாளை மறுநாள் இங்கே வருவான்।

Verse 27

आत्मजामसितापाङ्गीं वय:शीलगुणान्विताम् । मृगयन्तीं पतिं दास्यत्यनुरूपाय ते प्रभो ॥ २७ ॥

அவர்களுக்கு கருநிறக் கண்களையுடைய வளர்ந்த மகள் உண்டு; வயது, நற்குணம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவள்; தக்க கணவரைத் தேடுகிறாள். ஐயா, உம்மை அவளுக்கேற்றவர் எனக் கருதி அவளை உமக்கு மனைவியாக அளிப்பார்கள்।

Verse 28

समाहितं ते हृदयं यत्रेमान् परिवत्सरान् । सा त्वां ब्रह्मन्नृपवधू: काममाशु भजिष्यति ॥ २८ ॥

ஓ பிரம்மனே! இத்தனை ஆண்டுகள் உமது உள்ளத்தில் நிலைத்திருந்த எண்ணத்திற்கேற்றவளே அந்த அரசகுமாரி; அவள் விரைவில் உமக்குரியவளாகி, உமது விருப்பமென்படி சேவை செய்வாள்।

Verse 29

या त आत्मभृतं वीर्यं नवधा प्रसविष्यति । वीर्ये त्वदीये ऋषय आधास्यन्त्यञ्जसात्मन: ॥ २९ ॥

அவள் உம்மால் விதைக்கப்பட்ட வீரியத்திலிருந்து ஒன்பது மகள்களைப் பெறுவாள்; உமது அந்த மகள்களின் வழியாக ரிஷிகள் முறையாக சந்ததியைப் பெறுவர்।

Verse 30

त्वं च सम्यगनुष्ठाय निदेशं म उशत्तम: । मयि तीर्थीकृताशेषक्रियार्थो मां प्रपत्स्यसे ॥ ३० ॥

நீ என் ஆணையை முறையாக நிறைவேற்றி, உன் செயல்களின் எல்லாப் பலன்களையும் எனக்கே அர்ப்பணித்து, உள்ளம் தூய்மையடைந்து இறுதியில் என்னையே அடைவாய்।

Verse 31

कृत्वा दयां च जीवेषु दत्त्वा चाभयमात्मवान् । मय्यात्मानं सह जगद् द्रक्ष्यस्यात्मनि चापि माम् ॥ ३१ ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை கொண்டு, அனைவருக்கும் அச்சமின்மை அளித்து, ஆத்மக் கட்டுப்பாட்டுடன் நீ ஆத்மஞானம் பெறுவாய்; என்னை உலகத்துடன் உன்னுள் காண்பாய், உன்னை என்னுள் காண்பாய்।

Verse 32

सहाहं स्वांशकलया त्वद्वीर्येण महामुने । तव क्षेत्रे देवहूत्यां प्रणेष्ये तत्त्वसंहिताम् ॥ ३२ ॥

மகாமுனியே! உன் வீரியத்தால் உன் மனைவி தேவஹூதியின் கர்ப்பத்தில் நான் என் சுவாம்சத்துடன் வெளிப்படுவேன்; உன் ஒன்பது மகள்களுடன் சேர்ந்து, பரமத் தத்துவங்களைப் பற்றிய தத்துவ-முறையை அவளுக்கு உபதேசிப்பேன்।

Verse 33

मैत्रेय उवाच एवं तमनुभाष्याथ भगवान् प्रत्यगक्षज: । जगाम बिन्दुसरस: सरस्वत्या परिश्रितात् ॥ ३३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு கர்தம முனியிடம் உரைத்த பின், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பகவான் (உள்நோக்கிய பக்தியில் வெளிப்படுபவர்) சரஸ்வதி சூழ்ந்த பிந்து-சரோவரத்திலிருந்து புறப்பட்டார்।

Verse 34

निरीक्षतस्तस्य ययावशेष- सिद्धेश्वराभिष्टुतसिद्धमार्ग: । आकर्णयन् पत्ररथेन्द्रपक्षै- रुच्चारितं स्तोममुदीर्णसाम ॥ ३४ ॥

முனி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, முக்த சித்தர்கள் போற்றும் வைகுண்டப் பாதையாய் பகவான் சென்றார். கருடனின் இறக்கை அசைவால் ஒலித்த சாமவேத அடிப்படையிலான ஸ்தோத்திரங்களை அவர் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 35

अथ सम्प्रस्थिते शुक्ले कर्दमो भगवानृषि: । आस्ते स्म बिन्दुसरसि तं कालं प्रतिपालयन् ॥ ३५ ॥

பின்னர் பகவான் புறப்பட்டபின், வணக்கத்திற்குரிய கர்தம முனிவர் பிந்து-சரோவரக் கரையில் தங்கி, ஆண்டவர் கூறிய காலத்தை எதிர்நோக்கினார்।

Verse 36

मनु: स्यन्दनमास्थाय शातकौम्भपरिच्छदम् । आरोप्य स्वां दुहितरं सभार्य: पर्यटन्महीम् ॥ ३६ ॥

ஸ்வாயம்புவ மனு தம் மனைவியுடன் பொன் அலங்காரங்கள் பூண்ட ரதத்தில் ஏறி, தம் மகளையும் அதில் அமர்த்தி, பூமியெங்கும் சுற்றிப் பயணித்தார்।

Verse 37

तस्मिन् सुधन्वन्नहनि भगवान् यत्समादिशत् । उपायादाश्रमपदं मुने: शान्तव्रतस्य तत् ॥ ३७ ॥

விதுரரே! பகவான் முன்கூறிய அதே நன்னாளில், தவவிரதங்களை நிறைவு செய்த சாந்தவ்ரத முனிவரின் ஆசிரமத்தை அவர்கள் அடைந்தனர்।

Verse 38

यस्मिन् भगवतो नेत्रान्न्यपतन्नश्रुबिन्दव: । कृपया सम्परीतस्य प्रपन्नेऽर्पितया भृशम् ॥ ३८ ॥ तद्वै बिन्दुसरो नाम सरस्वत्या परिप्लुतम् । पुण्यं शिवामृतजलं महर्षिगणसेवितम् ॥ ३९ ॥

அந்த புனித ஏரி ‘பிந்து-சரோவரம்’ என அழைக்கப்பட்டது; சரணடைந்த முனிவர்மேல் அளவற்ற கருணையால் உருகிய பகவானின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் துளிகள் அங்கே விழுந்ததால். சரஸ்வதி நதியின் நீரால் நிரம்பிய அந்த ஏரியின் நீர் மங்களகரமும், அமுதுபோல் இனிமையும் உடையது; மகரிஷிகள் கூட்டம் அதைச் சேவித்தது।

Verse 39

यस्मिन् भगवतो नेत्रान्न्यपतन्नश्रुबिन्दव: । कृपया सम्परीतस्य प्रपन्नेऽर्पितया भृशम् ॥ ३८ ॥ तद्वै बिन्दुसरो नाम सरस्वत्या परिप्लुतम् । पुण्यं शिवामृतजलं महर्षिगणसेवितम् ॥ ३९ ॥

சரஸ்வதி நீரால் நிரம்பிய அந்தப் புனித ஏரி ‘பிந்து-சரோவரம்’ எனப் பெயர்பெற்றது; அதன் நீர் மங்களகரமும் அமுதுபோல் இனிமையும் உடையது; மகரிஷிகள் அதைச் சேவித்தனர்।

Verse 40

पुण्यद्रुमलताजालै: कूजत्पुण्यमृगद्विजै: । सर्वर्तुफलपुष्पाढ्यं वनराजिश्रियान्वितम् ॥ ४० ॥

அந்த ஏரிக்கரை புண்ணிய மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்து சூழ்ந்திருந்தது. எல்லா பருவங்களின் கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்தது; அங்கு புண்ணிய விலங்குகளும் பறவைகளும் பலவித ஒலியால் குயில, காட்கூட்டங்களின் அழகால் அது அலங்கரித்தது।

Verse 41

मत्तद्विजगणैर्घुष्टं मत्तभ्रमरविभ्रमम् । मत्तबर्हिनटाटोपमाह्वयन्मत्तकोकिलम् ॥ ४१ ॥

அந்த இடம் மகிழ்ந்த பறவைகளின் குரலால் முழங்கியது. மயங்கிய தேனீக்கள் அலைந்தன; மயங்கிய மயில்கள் பெருமிதமாக நடனமாடின; களித்த குயில்கள் ஒன்றையொன்று அழைத்தன।

Verse 42

कदम्बचम्पकाशोककरञ्जबकुलासनै: । कुन्दमन्दारकुटजैश्चूतपोतैरलङ्कृतम् ॥ ४२ ॥ कारण्डवै: प्लवैर्हंसै: कुररैर्जलकुक्‍कुटै: । सारसैश्चक्रवाकैश्च चकोरैर्वल्गु कूजितम् ॥ ४३ ॥

பிந்து-சரோவரம் கடம்பம், சம்பகம், அசோகம், கரஞ்சம், பகுலம், ஆசனம், குந்தம், மந்தாரம், குடஜம் மற்றும் இளமாங்கன்றுகள் போன்ற மலர்மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. காரண்டவ வாத்துகள், ப்லவங்கள், அன்னங்கள், குரரங்கள், நீர்க்கோழிகள், சாரசங்கள், சக்ரவாகங்கள், சகோரங்கள் ஆகியவற்றின் இனிய குயிலொலியால் காற்று நிறைந்தது।

Verse 43

कदम्बचम्पकाशोककरञ्जबकुलासनै: । कुन्दमन्दारकुटजैश्चूतपोतैरलङ्कृतम् ॥ ४२ ॥ कारण्डवै: प्लवैर्हंसै: कुररैर्जलकुक्‍कुटै: । सारसैश्चक्रवाकैश्च चकोरैर्वल्गु कूजितम् ॥ ४३ ॥

பிந்து-சரோவரம் கடம்பம், சம்பகம், அசோகம், கரஞ்சம், பகுலம், ஆசனம், குந்தம், மந்தாரம், குடஜம் மற்றும் இளமாங்கன்றுகள் போன்ற மலர்மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. காரண்டவ வாத்துகள், ப்லவங்கள், அன்னங்கள், குரரங்கள், நீர்க்கோழிகள், சாரசங்கள், சக்ரவாகங்கள், சகோரங்கள் ஆகியவற்றின் இனிய குயிலொலியால் காற்று நிறைந்தது।

Verse 44

तथैव हरिणै: क्रोडै: श्‍वाविद्गवयकुञ्जरै: । गोपुच्छैर्हरिभिर्मर्कैर्नकुलैर्नाभिभिर्वृतम् ॥ ४४ ॥

அதன் கரைகள் மான்கள், காட்டுப்பன்றிகள், முள்ளம்பன்றிகள், கவயங்கள், யானைகள், பாபூன்கள், சிங்கங்கள், குரங்குகள், கீரிகள் மற்றும் கஸ்தூரி மான்கள் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தன।

Verse 45

प्रविश्य तत्तीर्थवरमादिराज: सहात्मज: । ददर्श मुनिमासीनं तस्मिन् हुतहुताशनम् ॥ ४५ ॥ विद्योतमानं वपुषा तपस्युग्रयुजा चिरम् । नातिक्षामं भगवत: स्‍निग्धापाङ्गावलोकनात् । त द्वय‍हृतामृतकलापीयूषश्रवणेन च ॥ ४६ ॥ प्रांशुं पद्मपलाशाक्षं जटिलं चीरवाससम् । उपसंश्रित्य मलिनं यथार्हणमसंस्कृतम् ॥ ४७ ॥

ஆதిరாஜன் ஸ்வாயம்புவ மனு தன் மகளுடன் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில் நுழைந்து முனிவரின் ஆசிரமம் சென்றார்; அங்கு யாகஅக்னியில் ஆஹுதி அளித்து அமர்ந்திருந்த முனிவரை கண்டார்.

Verse 46

प्रविश्य तत्तीर्थवरमादिराज: सहात्मज: । ददर्श मुनिमासीनं तस्मिन् हुतहुताशनम् ॥ ४५ ॥ विद्योतमानं वपुषा तपस्युग्रयुजा चिरम् । नातिक्षामं भगवत: स्‍निग्धापाङ्गावलोकनात् । त द्वय‍हृतामृतकलापीयूषश्रवणेन च ॥ ४६ ॥ प्रांशुं पद्मपलाशाक्षं जटिलं चीरवाससम् । उपसंश्रित्य मलिनं यथार्हणमसंस्कृतम् ॥ ४७ ॥

அந்த முனிவர் உடற்காந்தியால் ஒளிர்ந்தார்; நீண்ட காலம் கடும் தவம் செய்தும் மிகக் களைத்தவராக இல்லை, ஏனெனில் பகவானின் அன்பு நிறைந்த கடைக்கண் பார்வை அவர்மேல் இருந்தது; மேலும் ஆண்டவனின் சந்திரமுக வாக்கிய அமுதத்தை அவர் கேட்டிருந்தார்.

Verse 47

प्रविश्य तत्तीर्थवरमादिराज: सहात्मज: । ददर्श मुनिमासीनं तस्मिन् हुतहुताशनम् ॥ ४५ ॥ विद्योतमानं वपुषा तपस्युग्रयुजा चिरम् । नातिक्षामं भगवत: स्‍निग्धापाङ्गावलोकनात् । त द्वय‍हृतामृतकलापीयूषश्रवणेन च ॥ ४६ ॥ प्रांशुं पद्मपलाशाक्षं जटिलं चीरवाससम् । उपसंश्रित्य मलिनं यथार्हणमसंस्कृतम् ॥ ४७ ॥

அந்த முனிவர் உயர்ந்தவர்; தாமரை இதழ்போன்ற பெரிய கண்கள், சடைமுடி, கிழிந்த துணி ஆடை. மனு அருகே சென்று அவரை சற்றே மாசுபட்டவரெனக் கண்டார்—மெருகேற்றாத ரத்தினம் போல.

Verse 48

अथोटजमुपायातं नृदेवं प्रणतं पुर: । सपर्यया पर्यगृह्णात्प्रतिनन्द्यानुरूपया ॥ ४८ ॥

அரசன் தன் குடிலுக்கு வந்து முன் வணங்குவதை கண்ட முனிவர், ஆசீர்வாதம் கூறி வரவேற்று, உரிய மரியாதையுடன் அவரை ஏற்றுக் கொண்டார்.

Verse 49

गृहीतार्हणमासीनं संयतं प्रीणयन्मुनि: । स्मरन् भगवदादेशमित्याह श्लक्ष्णया गिरा ॥ ४९ ॥

உரிய மரியாதை பெற்ற அரசன் கட்டுப்பாட்டுடன் மௌனமாக அமர்ந்தார். அப்போது முனி கர்தமர் பகவானின் ஆணையை நினைத்து, அரசனை மகிழ்விக்கும் இனிய சொற்களால் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 50

नूनं चङ्‌क्रमणं देव सतां संरक्षणाय ते । वधाय चासतां यस्त्वं हरे: शक्तिर्हि पालिनी ॥ ५० ॥

தேவனே! உமது இச்சுற்றுலா நிச்சயமாக சத்புருஷர்களைக் காக்கவும், அசதர்களை அழிக்கவும்; ஏனெனில் நீர் ஸ்ரீஹரியின் காப்பாற்றும் சக்தியே।

Verse 51

योऽर्केन्द्वग्नीन्द्रवायूनां यमधर्मप्रचेतसाम् । रूपाणि स्थान आधत्से तस्मै शुक्लाय ते नम: ॥ ५१ ॥

தேவைப்படும் போது நீர் சூரியன், சந்திரன், அக்னி, இந்திரன், வாயு, யமன், தர்மன், வருணன் ஆகியோரின் ரூபங்களை ஏற்கிறீர்; அந்த சுத்த-ஒளி விஷ்ணுவாகிய உமக்கு வணக்கம்।

Verse 52

न यदा रथमास्थाय जैत्रं मणिगणार्पितम् । विस्फूर्जच्चण्डकोदण्डो रथेन त्रासयन्नघान् ॥ ५२ ॥ स्वसैन्यचरणक्षुण्णं वेपयन्मण्डलं भुव: । विकर्षन् बृहतीं सेनां पर्यटस्यंशुमानिव ॥ ५३ ॥ तदैव सेतव: सर्वे वर्णाश्रमनिबन्धना: । भगवद्रचिता राजन् भिद्येरन् बत दस्युभि: ॥ ५४ ॥

நீங்கள் மணிரத்தினங்கள் பதித்த வெற்றித் தேரில் ஏறி குற்றவாளிகளை அச்சுறுத்தாமல், வில்லின் நாணொலியால் கடும் முழக்கம் எழுப்பாமல், மேலும் சூரியனைப் போலப் பெரும் படையுடன் உலகமெங்கும் சுற்றாமல் இருந்தால்—அப்படையின் காலடித் தாளத்தில் பூமண்டலம் நடுங்கும்—அப்போது, அரசனே, பகவான் அமைத்த வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின் எல்லா மரியாதைச் சாலைகளும் கொள்ளையர்களால் உடைக்கப்பட்டிருக்கும்।

Verse 53

न यदा रथमास्थाय जैत्रं मणिगणार्पितम् । विस्फूर्जच्चण्डकोदण्डो रथेन त्रासयन्नघान् ॥ ५२ ॥ स्वसैन्यचरणक्षुण्णं वेपयन्मण्डलं भुव: । विकर्षन् बृहतीं सेनां पर्यटस्यंशुमानिव ॥ ५३ ॥ तदैव सेतव: सर्वे वर्णाश्रमनिबन्धना: । भगवद्रचिता राजन् भिद्येरन् बत दस्युभि: ॥ ५४ ॥

நீங்கள் மணிரத்தினங்கள் பதித்த வெற்றித் தேரில் ஏறி குற்றவாளிகளை அச்சுறுத்தாமல், வில்லின் நாணொலியால் கடும் முழக்கம் எழுப்பாமல், மேலும் சூரியனைப் போலப் பெரும் படையுடன் உலகமெங்கும் சுற்றாமல் இருந்தால்—அப்படையின் காலடித் தாளத்தில் பூமண்டலம் நடுங்கும்—அப்போது, அரசனே, பகவான் அமைத்த வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின் எல்லா மரியாதைச் சாலைகளும் கொள்ளையர்களால் உடைக்கப்பட்டிருக்கும்।

Verse 54

न यदा रथमास्थाय जैत्रं मणिगणार्पितम् । विस्फूर्जच्चण्डकोदण्डो रथेन त्रासयन्नघान् ॥ ५२ ॥ स्वसैन्यचरणक्षुण्णं वेपयन्मण्डलं भुव: । विकर्षन् बृहतीं सेनां पर्यटस्यंशुमानिव ॥ ५३ ॥ तदैव सेतव: सर्वे वर्णाश्रमनिबन्धना: । भगवद्रचिता राजन् भिद्येरन् बत दस्युभि: ॥ ५४ ॥

நீங்கள் மணிரத்தினங்கள் பதித்த வெற்றித் தேரில் ஏறி குற்றவாளிகளை அச்சுறுத்தாமல், வில்லின் நாணொலியால் கடும் முழக்கம் எழுப்பாமல், மேலும் சூரியனைப் போலப் பெரும் படையுடன் உலகமெங்கும் சுற்றாமல் இருந்தால்—அப்படையின் காலடித் தாளத்தில் பூமண்டலம் நடுங்கும்—அப்போது, அரசனே, பகவான் அமைத்த வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின் எல்லா மரியாதைச் சாலைகளும் கொள்ளையர்களால் உடைக்கப்பட்டிருக்கும்।

Verse 55

अधर्मश्च समेधेत लोलुपैर्व्यङ्कुशैर्नृभि: । शयाने त्वयि लोकोऽयं दस्युग्रस्तो विनङ्‍क्ष्यति ॥ ५५ ॥

நீங்கள் உலகநிலையைப் பற்றிய கவலை விட்டு உறங்கினால், பணலோபமும் கட்டுப்பாடின்மையும் கொண்டோர் தடையின்றி அதர்மத்தை வளர்ப்பர்; கொள்ளையரால் தாக்கப்பட்ட இவ்வுலகம் அழியும்।

Verse 56

अथापि पृच्छे त्वां वीर यदर्थं त्वमिहागत: । तद्वयं निर्व्यलीकेन प्रतिपद्यामहे हृदा ॥ ५६ ॥

எனினும், வீர அரசே, நீங்கள் எந்த நோக்கத்துடன் இங்கு வந்தீர்கள் என்று கேட்கிறேன். அது எதுவாயினும், நாங்கள் கபடமின்றி, தயக்கமின்றி, இதயப்பூர்வமாக நிறைவேற்றுவோம்।