Adhyaya 18
Diti’s Puṁsavana Vow, Indra’s Intervention, and the Birth of the Maruts
இந்த அத்தியாயத்தில் வம்சத் தொடர் தொடர்கிறது—அதிதியின் புதல்வர்களான ஆதித்யர்களின் முக்கிய கிளைகள் நிறைவு பெற்று, பின்னர் திதியின் தைத்ய வம்சம் நோக்கி கதை மாறி, யஜ்ஞ அமைப்புகள் மற்றும் ரிஷி-உற்பத்திகளுடன் இணைந்த வம்சாவளியை தர்ம-பக்தி காரண-பலனுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது. ஹிரண்யாக்ஷன், ஹிரண்யகசிபு ஆகியோரின் மரணத் துயரால் திதி இந்திரனை கொல்லும் மகனைப் பெற உறுதி செய்கிறாள். அவள் சேவையால் மகிழ்ந்த கச்யபர், வைஷ்ணவப் பாவத்துடன் ஒரு வருட புஂஸவன விரதத்தை சுத்தாசார நியமங்களுடன் நிபந்தனையாக அருள்கிறார். தன்னைக் காக்கும் பயத்தில் இந்திரன் வெளிப்படையாக திதியைச் சேவித்தபடியே குறை தேடுகிறான்; சாயங்காலச் சந்தியில் திதி அறியாமல் மரியாதை மீறியபோது, இந்திரன் கருவில் புகுந்து கருவை முதலில் ஏழாகவும், பின்னர் நாற்பத்தொன்பதாகவும் பிளக்கிறான். விஷ்ணுக் கிருபையால் அவர்கள் உயிருடன் இருந்து மருதர்களாகி, இந்திரனின் துணைவர்களாகிறார்கள். இறுதியில் இந்திரன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்; திதி சுத்தி பெற்று திருப்தியடைகிறாள்; சுகதேவர் பரீக்ஷித்தை மேலும் கேட்க அழைத்து தேவர்-அசுர தர்மகாரணக் கதையை முன்னெடுக்கிறார்।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच पृश्निस्तु पत्नी सवितु: सावित्रीं व्याहृतिं त्रयीम् । अग्निहोत्रं पशुं सोमं चातुर्मास्यं महामखान् ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—சவிதாவின் மனைவி ப்ருஷ்ணி, சாவித்ரீ, வ்யாஹ்ருதி, த்ரயீ என்ற மூன்று மகள்களையும், அக்னிஹோத்ர, பசு, சோம, சாத்துர்மாஸ்ய, மகாயஜ்ஞ என்ற மகன்களையும் பெற்றாள்।
Verse 2
सिद्धिर्भगस्य भार्याङ्ग महिमानं विभुं प्रभुम् । आशिषं च वरारोहां कन्यां प्रासूत सुव्रताम् ॥ २ ॥
அரசே, பகவின் மனைவி சித்தி, மகிமா, விபு, பிரபு என்ற மூன்று மகன்களையும், மிக அழகிய ‘ஆசிஷ்’ என்ற ஒரு மகளையும் பெற்றாள்।
Verse 3
धातु: कुहू: सिनीवाली राका चानुमतिस्तथा । सायं दर्शमथ प्रात: पूर्णमासमनुक्रमात् ॥ ३ ॥ अग्नीन् पुरीष्यानाधत्त क्रियायां समनन्तर: । चर्षणी वरुणस्यासीद्यस्यां जातो भृगु: पुन: ॥ ४ ॥
தாதாவுக்கு குஹூ, சினீவாலீ, ராகா, அனுமதி என்ற நான்கு மனைவிகள் இருந்தனர்; அவர்களால் முறையே சாயம், தர்ஷ, பிராதः, பூர்ணமாஸ என்ற மகன்கள் பிறந்தனர். பின்னர் விதாதா, கிரியா தேவியின் கர்ப்பத்தில் ‘புரீஷ்ய’ எனப்படும் ஐந்து அக்னி தேவங்களைப் பெற்றான். வருணனின் மனைவி சர்ஷணீ; அவளின் கர்ப்பத்தில் பிரம்மபுத்திரன் ப்ருகு மீண்டும் பிறந்தான்।
Verse 4
धातु: कुहू: सिनीवाली राका चानुमतिस्तथा । सायं दर्शमथ प्रात: पूर्णमासमनुक्रमात् ॥ ३ ॥ अग्नीन् पुरीष्यानाधत्त क्रियायां समनन्तर: । चर्षणी वरुणस्यासीद्यस्यां जातो भृगु: पुन: ॥ ४ ॥
தாதாவுக்கு குஹூ, சினீவாலீ, ராகா, அனுமதி என்ற நான்கு மனைவிகள் இருந்தனர்; அவர்களால் முறையே சாயம், தர்ஷ, பிராதः, பூர்ணமாஸ என்ற மகன்கள் பிறந்தனர். பின்னர் விதாதா, கிரியா தேவியின் கர்ப்பத்தில் ‘புரீஷ்ய’ எனப்படும் ஐந்து அக்னி தேவங்களைப் பெற்றான். வருணனின் மனைவி சர்ஷணீ; அவளின் கர்ப்பத்தில் பிரம்மபுத்திரன் ப்ருகு மீண்டும் பிறந்தான்।
Verse 5
वाल्मीकिश्च महायोगी वल्मीकादभवत्किल । अगस्त्यश्च वसिष्ठश्च मित्रावरुणयोऋर्षी ॥ ५ ॥
வருணனின் வீரியத்தால் மகாயோகி வால்மீகி எறும்புப் புற்றிலிருந்து (வல்மீகம்) பிறந்தார் எனக் கூறப்படுகிறது. ப்ருகு மற்றும் வால்மீகி வருணனின் தனிப்பட்ட புதல்வர்கள்; அகஸ்த்யர், வசிஷ்டர் மித்ரன்-வருணன் இருவருக்கும் பொதுப் புதல்வரான ரிஷிகள்.
Verse 6
रेत: सिषिचतु: कुम्भे उर्वश्या: सन्निधौ द्रुतम् । रेवत्यां मित्र उत्सर्गमरिष्टं पिप्पलं व्यधात् ॥ ६ ॥
உர்வசியின் அருகில் மித்ரனும் வருணனும் உடனே ஒரு கும்பத்தில் வீரியத்தைச் சிந்தி பாதுகாத்தனர். பின்னர் அந்தக் கும்பத்திலிருந்து அகஸ்த்யரும் வசிஷ்டரும் வெளிப்பட்டனர்; மேலும் ரேவதி என்ற மனைவியின் கர்ப்பத்தில் மித்ரன் உத்ஸர்க, அரிஷ்ட, பிப்பல என மூன்று புதல்வர்களை பெற்றான்.
Verse 7
पौलोम्यामिन्द्र आधत्त त्रीन् पुत्रानिति न: श्रुतम् । जयन्तमृषभं तात तृतीयं मीढुषं प्रभु: ॥ ७ ॥
ஓ அரசன் பரீக்ஷித், பௌலோமியின் கர்ப்பத்தில் தேவராஜன் இந்திரன் மூன்று புதல்வர்களை பெற்றான் என்று நாம் கேட்டோம்—ஜயந்தன், ரிஷபன், மூன்றாவது மீடுஷன்.
Verse 8
उरुक्रमस्य देवस्य मायावामनरूपिण: । कीर्तौ पत्न्यां बृहच्छ्लोकस्तस्यासन् सौभगादय: ॥ ८ ॥
பலவித சக்திகளுடைய தேவன் உருக்ரமன் தன் மாயாசக்தியால் வாமன ரூபம் எடுத்தான். கீர்த்தி என்ற மனைவியின் கர்ப்பத்தில் ப்ருஹச்ச்லோகன் என்ற புதல்வன் பிறந்தான்; அவனுக்கு சௌபக முதலிய பல புதல்வர்கள் இருந்தனர்.
Verse 9
तत्कर्मगुणवीर्याणि काश्यपस्य महात्मन: । पश्चाद्वक्ष्यामहेऽदित्यां यथैवावततार ह ॥ ९ ॥
பின்னர் (ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில்) மகாத்மா கஷ்யபரின் புதல்வனாக அதிதியின் கர்ப்பத்திலிருந்து உருக்ரமன் வாமனதேவனாக எவ்வாறு அவதரித்தான், மூன்று அடிகளால் மூவுலகையும் எவ்வாறு மூடினான், அவன் செய்த அபூர்வ செயல்கள், குணங்கள், வல்லமை ஆகியவற்றை நாம் விளக்குவோம்.
Verse 10
अथ कश्यपदायादान् दैतेयान् कीर्तयामि ते । यत्र भागवत: श्रीमान् प्रह्रादो बलिरेव च ॥ १० ॥
இப்போது கஷ்யபரின் சந்ததியாய், திதியின் கருவில் பிறந்த தைத்யர்களை நான் கூறுகிறேன்; அந்த வம்சத்திலே ஸ்ரீமான் பகவத்பக்தன் பிரஹ்லாதனும் பலி மகாராஜனும் தோன்றினர்।
Verse 11
दितेर्द्वावेव दायादौ दैत्यदानववन्दितौ । हिरण्यकशिपुर्नाम हिरण्याक्षश्च कीर्तितौ ॥ ११ ॥
திதியின் கருவில் முதலில் இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—ஹிரண்யகசிபு மற்றும் ஹிரண்யாக்ஷன். இருவரும் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; தைத்ய-தானவர்களால் வணங்கப்பட்டோர்।
Verse 12
हिरण्यकशिपोर्भार्या कयाधुर्नाम दानवी । जम्भस्य तनया सा तु सुषुवे चतुर: सुतान् ॥ १२ ॥ संह्रादं प्रागनुह्रादं ह्रादं प्रह्रादमेव च । तत्स्वसा सिंहिका नाम राहुं विप्रचितोऽग्रहीत् ॥ १३ ॥
ஹிரண்யகசிபுவின் மனைவி கயாது எனப்படும் தானவீ; அவள் ஜம்பாவின் மகள். அவள் தொடர்ச்சியாக ஸம்ஹ்ராத, ப்ராகனுஹ்ராத, ஹ்ராத, பிரஹ்லாத என நான்கு மகன்களைப் பெற்றாள். அவர்களின் சகோதரி ஸிம்ஹிகா விப்ரசித்தை மணந்து ராகுவை பெற்றாள்.
Verse 13
हिरण्यकशिपोर्भार्या कयाधुर्नाम दानवी । जम्भस्य तनया सा तु सुषुवे चतुर: सुतान् ॥ १२ ॥ संह्रादं प्रागनुह्रादं ह्रादं प्रह्रादमेव च । तत्स्वसा सिंहिका नाम राहुं विप्रचितोऽग्रहीत् ॥ १३ ॥
ஹிரண்யகசிபுவின் மனைவி கயாது எனப்படும் தானவீ; அவள் ஜம்பாவின் மகள். அவள் தொடர்ச்சியாக ஸம்ஹ்ராத, ப்ராகனுஹ்ராத, ஹ்ராத, பிரஹ்லாத என நான்கு மகன்களைப் பெற்றாள். அவர்களின் சகோதரி ஸிம்ஹிகா விப்ரசித்தை மணந்து ராகுவை பெற்றாள்.
Verse 14
शिरोऽहरद्यस्य हरिश्चक्रेण पिबतोऽमृतम् । संह्रादस्य कृतिर्भार्यासूत पञ्चजनं तत: ॥ १४ ॥
தேவர்களிடையே வேடமிட்டு அமிர்தம் அருந்திய ராகுவின் தலையை ஹரி தன் சக்கரத்தால் வெட்டினார். ஸம்ஹ்ராதனின் மனைவி கிருதி; அவளால் ஸம்ஹ்ராதனுக்கு பஞ்சஜனன் எனும் மகன் பிறந்தான்.
Verse 15
ह्रादस्य धमनिर्भार्यासूत वातापिमिल्वलम् । योऽगस्त्याय त्वतिथये पेचे वातापिमिल्वल: ॥ १५ ॥
ஹ்லாதனின் மனைவி தமனி. அவளுக்கு வாதாபி, இல்வலன் என இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர். அகஸ்த்ய முனி இல்வலனின் விருந்தினராக வந்தபோது, இல்வலன் ஆட்டுருவில் இருந்த வாதாபியைச் சமைத்து விருந்தாக அளித்தான்.
Verse 16
अनुह्रादस्य सूर्यायां बाष्कलो महिषस्तथा । विरोचनस्तु प्राह्रादिर्देव्यां तस्याभवद्बलि: ॥ १६ ॥
அனுஹ்லாதனின் மனைவி சூர்யா. அவளுக்கு பாஷ்கலன், மஹிஷன் என இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர். பிரஹ்லாதனுக்கு விரோசனன் என்ற ஒரு மகன்; அவன் மனைவியின் கர்ப்பத்தில் பலி மகாராஜன் பிறந்தான்.
Verse 17
बाणज्येष्ठं पुत्रशतमशनायां ततोऽभवत् । तस्यानुभावं सुश्लोक्यं पश्चादेवाभिधास्यते ॥ १७ ॥
பின்னர் பலி மகாராஜன் அசனா என்பவளின் கர்ப்பத்தில் நூறு மகன்களைப் பெற்றான். அந்த நூறு பேரில் பாணன் மூத்தவன். பலி மகாராஜனின் மிகப் புகழத்தக்க செயல்கள் பின்னர் (எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில்) கூறப்படும்.
Verse 18
बाण आराध्य गिरिशं लेभे तद्गणमुख्यताम् । यत्पार्श्वे भगवानास्ते ह्यद्यापि पुरपालक: ॥ १८ ॥
பாணன் அரசன் கிரீசன் (சிவபெருமான்) அவரை ஆராதித்து, அவரது கணங்களில் முதன்மை நிலையைப் பெற்றான். இன்றும் பகவான் சங்கரன் அவன் அருகில் இருந்து அவன் தலைநகரை காக்கின்றார்.
Verse 19
मरुतश्च दिते: पुत्राश्चत्वारिंशन्नवाधिका: । त आसन्नप्रजा: सर्वे नीता इन्द्रेण सात्मताम् ॥ १९ ॥
திதியின் கர்ப்பத்தில் இருந்து நாற்பத்தொன்பது மருத் தேவர்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் எவருக்கும் சந்ததி இல்லை. அவர்கள் திதியால் பிறந்தவர்களாயினும், இந்திரன் அவர்களுக்கு தேவர்பதவி அளித்து தன் சமமாக உயர்த்தினான்.
Verse 20
श्रीराजोवाच कथं त आसुरं भावमपोह्यौत्पत्तिकं गुरो । इन्द्रेण प्रापिता: सात्म्यं किं तत्साधु कृतं हि तै: ॥ २० ॥
மன்னர் பரீக்ஷித் வினவினார்: என் குருவே, பிறப்பால் அசுர இயல்பு கொண்ட மருத் கணங்கள், அந்தத் தன்மையை நீக்கி இந்திரனுக்குச் சமமான நிலையை எவ்வாறு அடைந்தார்கள்? அவர்கள் என்ன புண்ணியச் செயல்களைச் செய்தார்கள்?
Verse 21
इमे श्रद्दधते ब्रह्मन्नृषयो हि मया सह । परिज्ञानाय भगवंस्तन्नो व्याख्यातुमर्हसि ॥ २१ ॥
ஓ பிராமணரே! நானும் என்னுடன் உள்ள முனிவர்கள் அனைவரும் இதை அறிய ஆவலாக உள்ளோம். எனவே, ஓ மகாத்மாவே, தயவுசெய்து அதற்கான காரணத்தை எங்களுக்கு விளக்குங்கள்.
Verse 22
श्रीसूत उवाच तद्विष्णुरातस्य स बादरायणि- र्वचो निशम्यादृतमल्पमर्थवत् । सभाजयन् सन्निभृतेन चेतसा जगाद सत्रायण सर्वदर्शन: ॥ २२ ॥
ஸ்ரீ சூத கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ மகா முனிவர் சௌனகரே, மகாராஜா பரீக்ஷித் மரியாதையுடனும் சுருக்கமாகவும் பேசிய அர்த்தமுள்ள வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அனைத்தையும் அறிந்த சுகதேவ கோஸ்வாமி மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவரைப் பாராட்டி பதிலளித்தார்.
Verse 23
श्रीशुक उवाच हतपुत्रा दिति: शक्रपार्ष्णिग्राहेण विष्णुना । मन्युना शोकदीप्तेन ज्वलन्ती पर्यचिन्तयत् ॥ २३ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இந்திரனுக்கு உதவுவதற்காக, விஷ்ணு பகவான் திதியின் மகன்களான ஹிரண்யாக்ஷன் மற்றும் ஹிரண்யகசிபுவைக் கொன்றார். அவர்கள் கொல்லப்பட்டதால், துயரம் மற்றும் கோபத்தால் எரிந்த திதி பின்வருமாறு சிந்திக்கலானாள்.
Verse 24
कदा नु भ्रातृहन्तारमिन्द्रियाराममुल्बणम् । अक्लिन्नहृदयं पापं घातयित्वा शये सुखम् ॥ २४ ॥
இந்திரன் புலன் இன்பத்தில் மூழ்கியவன், கொடூரமானவன், கல்நெஞ்சக்காரன் மற்றும் பாவி. அவன் விஷ்ணுவின் மூலம் என் மகன்களைக் கொன்றான். சகோதரர்களைக் கொன்ற அவனைக் கொன்று நான் எப்போது நிம்மதியாக உறங்குவேன்?
Verse 25
कृमिविड्भस्मसंज्ञासीद्यस्येशाभिहितस्य च । भूतध्रुक् तत्कृते स्वार्थं किं वेद निरयो यत: ॥ २५ ॥
இறந்த பிறகு, அரசர்கள் மற்றும் பெரும் தலைவர்களின் உடல்கள் புழுக்களாகவோ, மலமாகவோ அல்லது சாம்பலாகவோ மாறுகின்றன. அத்தகைய உடலைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒருவர் பொறாமையுடன் மற்றவர்களைக் கொன்றால், அவர் வாழ்க்கையின் உண்மையான நலனை அறிவாரா? நிச்சயமாக இல்லை, ஏனென்றால் மற்ற உயிரினங்களிடம் பொறாமை கொண்டவர் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கிறார்.
Verse 26
आशासानस्य तस्येदं ध्रुवमुन्नद्धचेतस: । मदशोषक इन्द्रस्य भूयाद्येन सुतो हि मे ॥ २६ ॥
திதி நினைத்தாள்: இந்திரன் தனது உடலை நித்தியமானது என்று கருதுகிறான், அதனால் அவன் கட்டுப்பாடற்றவனாகிவிட்டான். எனவே இந்திரனின் பைத்தியக்காரத்தனத்தை நீக்கக்கூடிய ஒரு மகனைப் பெற விரும்புகிறேன். இதற்கு எனக்கு உதவ சில வழிகளை மேற்கொள்கிறேன்.
Verse 27
इति भावेन सा भर्तुराचचारासकृत्प्रियम् । शुश्रूषयानुरागेण प्रश्रयेण दमेन च ॥ २७ ॥ भक्त्या परमया राजन् मनोज्ञैर्वल्गुभाषितै: । मनो जग्राह भावज्ञा सस्मितापाङ्गवीक्षणै: ॥ २८ ॥
இவ்விதமாக நினைத்து [இந்திரனைக் கொல்வதற்கு ஒரு மகனை விரும்பியவாறு], திதி தனது இனிமையான நடத்தையால் கஷ்யபரைத் திருப்திப்படுத்த தொடர்ந்து செயல்படத் தொடங்கினாள். ஓ அரசனே, திதி எப்போதும் கஷ்யபரின் கட்டளைகளை அவர் விரும்பியபடியே மிக நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றினாள். சேவை, அன்பு, பணிவு மற்றும் கட்டுப்பாட்டுடன், தன் கணவனைத் திருப்திப்படுத்த மிக இனிமையாகப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகளுடனும், புன்னகை மற்றும் பார்வைகளுடனும், திதி அவரது மனதை ஈர்த்து அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தாள்.
Verse 28
इति भावेन सा भर्तुराचचारासकृत्प्रियम् । शुश्रूषयानुरागेण प्रश्रयेण दमेन च ॥ २७ ॥ भक्त्या परमया राजन् मनोज्ञैर्वल्गुभाषितै: । मनो जग्राह भावज्ञा सस्मितापाङ्गवीक्षणै: ॥ २८ ॥
இவ்விதமாக நினைத்து [இந்திரனைக் கொல்வதற்கு ஒரு மகனை விரும்பியவாறு], திதி தனது இனிமையான நடத்தையால் கஷ்யபரைத் திருப்திப்படுத்த தொடர்ந்து செயல்படத் தொடங்கினாள். ஓ அரசனே, திதி எப்போதும் கஷ்யபரின் கட்டளைகளை அவர் விரும்பியபடியே மிக நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றினாள். சேவை, அன்பு, பணிவு மற்றும் கட்டுப்பாட்டுடன், தன் கணவனைத் திருப்திப்படுத்த மிக இனிமையாகப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகளுடனும், புன்னகை மற்றும் பார்வைகளுடனும், திதி அவரது மனதை ஈர்த்து அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தாள்.
Verse 29
एवं स्त्रिया जडीभूतो विद्वानपि मनोज्ञया । बाढमित्याह विवशो न तच्चित्रं हि योषिति ॥ २९ ॥
கஷ்யப முனிவர் ஒரு கற்றறிந்த அறிஞராக இருந்தபோதிலும், அவர் திதியின் செயற்கையான நடத்தையால் கவரப்பட்டார், அது அவரை அவளுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தது. எனவே அவர் தனது மனைவியின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதாக உறுதியளித்தார். கணவன் அளிக்கும் இத்தகைய வாக்குறுதி ஆச்சரியமளிக்கக்கூடியதல்ல.
Verse 30
विलोक्यैकान्तभूतानि भूतान्यादौ प्रजापति: । स्त्रियं चक्रे स्वदेहार्धं यया पुंसां मतिर्हृता ॥ ३० ॥
படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா எல்லா உயிர்களும் பற்றற்றவையாக இருப்பதை கண்டார். மக்கள் பெருகுவதற்காக ஆணின் உடலின் சிறந்த பாதியிலிருந்து பெண்ணை உருவாக்கினார்; அவளின் இயல்பு ஆணின் மனத்தை கவர்ந்து கொள்ளும்.
Verse 31
एवं शुश्रूषितस्तात भगवान् कश्यप: स्त्रिया । प्रहस्य परमप्रीतो दितिमाहाभिनन्द्य च ॥ ३१ ॥
இவ்வாறு மனைவி திதியின் பணிவும் சேவையும் கண்டு பகவான் கஷ்யபர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் புன்னகைத்து, அவளைப் பாராட்டி இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 32
श्रीकश्यप उवाच वरं वरय वामोरु प्रीतस्तेऽहमनिन्दिते । स्त्रिया भर्तरि सुप्रीते क: काम इह चागम: ॥ ३२ ॥
ஸ்ரீ கஷ்யபர் கூறினார்—அழகிய தொடையுடையவளே, குற்றமற்றவளே! உன் நடத்தை எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அளித்தது. நீ விரும்பும் வரத்தை கேள். கணவன் திருப்தியடைந்தால், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மனைவிக்கு எது அரிது?
Verse 33
पतिरेव हि नारीणां दैवतं परमं स्मृतम् । मानस: सर्वभूतानां वासुदेव: श्रिय: पति: ॥ ३३ ॥ स एव देवतालिङ्गैर्नामरूपविकल्पितै: । इज्यते भगवान् पुम्भि: स्त्रीभिश्च पतिरूपधृक् ॥ ३४ ॥
பெண்களுக்கு கணவரே பரம தெய்வம் என்று கூறப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் ஸ்ரீலட்சுமீபதி வாசுதேவர் உறைகிறார். கர்மபலத்தை நாடுபவர்கள் தேவர்களின் பல பெயர்-வடிவங்களால் அதே பகவானை வழிபடுகின்றனர்; அதுபோல பெண்களும் கணவர்-வடிவில் உள்ள பகவானை ஆராதிக்கின்றனர்.
Verse 34
पतिरेव हि नारीणां दैवतं परमं स्मृतम् । मानस: सर्वभूतानां वासुदेव: श्रिय: पति: ॥ ३३ ॥ स एव देवतालिङ्गैर्नामरूपविकल्पितै: । इज्यते भगवान् पुम्भि: स्त्रीभिश्च पतिरूपधृक् ॥ ३४ ॥
பெண்களுக்கு கணவரே பரம தெய்வம் என்று கூறப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் ஸ்ரீலட்சுமீபதி வாசுதேவர் உறைகிறார். கர்மபலத்தை நாடுபவர்கள் தேவர்களின் பல பெயர்-வடிவங்களால் அதே பகவானை வழிபடுகின்றனர்; அதுபோல பெண்களும் கணவர்-வடிவில் உள்ள பகவானை ஆராதிக்கின்றனர்.
Verse 35
तस्मात्पतिव्रता नार्य: श्रेयस्कामा: सुमध्यमे । यजन्तेऽनन्यभावेन पतिमात्मानमीश्वरम् ॥ ३५ ॥
ஆகையால், ஓ சுமத்தியமே, நன்மை நாடும் பதிவிரதை பெண்கள் கணவரின் ஆணையில் நிலைத்து, அனன்யபாவத்துடன் கணவரை வாசுதேவனின் பிரதிநிதி எனக் கருதி பக்தியால் வழிபட வேண்டும்।
Verse 36
सोऽहं त्वयार्चितो भद्रे ईदृग्भावेन भक्तित: । तं ते सम्पादये काममसतीनां सुदुर्लभम् ॥ ३६ ॥
அன்பு மனைவியே, பரமபுருஷனின் பிரதிநிதி என என்னை எண்ணி நீ பக்தியுடன் வழிபட்டதால் நான் மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே, அசதிகளுக்குக் கிடைக்க அரிதான உன் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்।
Verse 37
दितिरुवाच वरदो यदि मे ब्रह्मन् पुत्रमिन्द्रहणं वृणे । अमृत्युं मृतपुत्राहं येन मे घातितौ सुतौ ॥ ३७ ॥
திதி கூறினாள்—ஓ பிரஹ்மன், வரதா! நான் புதல்வரை இழந்தேன். நீங்கள் வரம் அளிக்க விரும்பினால், இந்திரனை வதைக்கும் அமரப் புதல்வனை வேண்டுகிறேன்; விஷ்ணுவின் துணையால் இந்திரன் என் இரு மகன்களையும் கொன்றான்।
Verse 38
निशम्य तद्वचो विप्रो विमना: पर्यतप्यत । अहो अधर्म: सुमहानद्य मे समुपस्थित: ॥ ३८ ॥
திதியின் வேண்டுகோளை கேட்ட கश्यப முனி மிகுந்த மனவேதனையுற்றார். “அய்யோ! இன்று என்முன் இந்திரவதம் எனும் பெரும் அதர்மம் வந்து நிற்கிறது” என்று புலம்பினார்।
Verse 39
अहो अर्थेन्द्रियारामो योषिन्मय्येह मायया । गृहीतचेता: कृपण: पतिष्ये नरके ध्रुवम् ॥ ३९ ॥
கश्यப முனி மனத்தில் எண்ணினார்—“அய்யோ! நான் பொருள் மற்றும் இந்திரிய இன்பங்களில் மயங்கிவிட்டேன். இதைச் சாதகமாகக் கொண்டு, பகவானின் மாயை பெண் ரூபத்தில் (என் மனைவி ரூபத்தில்) என் மனத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஆகவே நான் நிச்சயம் துன்பமானவன்; நரகத்திற்கே சரிவேன்.”
Verse 40
कोऽतिक्रमोऽनुवर्तन्त्या: स्वभावमिह योषित: । धिङ्मां बताबुधं स्वार्थे यदहं त्वजितेन्द्रिय: ॥ ४० ॥
இப்பெண் தன் இயல்பைப் பின்பற்றினாள்; அவளைக் குறை கூறுவதில் பயனில்லை. ஆனால் புலன்களை அடக்க இயலாத அறிவிலியான எனக்குத்தான் இழிவு உண்டாக வேண்டும். என் நன்மை எதுவென்று அறியாதவனாகிவிட்டேன்.
Verse 41
शरत्पद्मोत्सवं वक्त्रं वचश्च श्रवणामृतम् । हृदयं क्षुरधाराभं स्त्रीणां को वेद चेष्टितम् ॥ ४१ ॥
பெண்ணின் முகம் இலையுதிர் காலத் தாமரை மலரைப் போல அழகானது. அவள் சொற்கள் செவிக்கு அமுதம் போன்றவை. ஆனால் அவள் இதயம் சவரக்கத்தியின் கூர்மை போன்றது. இச்சூழ்நிலையில் பெண்ணின் செயல்களை யாரால் புரிந்து கொள்ள இயலும்?
Verse 42
न हि कश्चित्प्रिय: स्त्रीणामञ्जसा स्वाशिषात्मनाम् । पतिं पुत्रं भ्रातरं वा घ्नन्त्यर्थे घातयन्ति च ॥ ४२ ॥
தங்கள் சுயநலத்திற்காகப் பெண்கள் ஆண்களிடம் அவர்கள் மிகவும் প্রিয়மானவர்கள் போல நடிப்பார்கள். ஆனால் உண்மையில் அவர்களுக்கு யாரும் প্রিয়மானவர் அல்லர். தங்கள் நலனுக்காகக் கணவன், மகன் அல்லது சகோதரனைக் கூடக் கொல்வார்கள்; அல்லது பிறரைக் கொண்டு கொல்விப்பார்கள்.
Verse 43
प्रतिश्रुतं ददामीति वचस्तन्न मृषा भवेत् । वधं नार्हति चेन्द्रोऽपि तत्रेदमुपकल्पते ॥ ४३ ॥
நான் அவளுக்கு வரம் தருவதாக வாக்களித்தேன்; அந்த வாக்குறுதியை மீற முடியாது. ஆனால் இந்திரனும் கொல்லப்படத் தகுந்தவன் அல்லன். இச்சூழ்நிலையில், நான் கண்டறிந்துள்ள இத்தீர்வு மிகவும் பொருத்தமானது.
Verse 44
इति सञ्चिन्त्य भगवान्मारीच: कुरुनन्दन । उवाच किञ्चित् कुपित आत्मानं च विगर्हयन् ॥ ४४ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: குரு வம்சத் தோன்றலே! இவ்வாறாகச் சிந்தித்த கசியப முனிவர் சற்றே சினமுற்றார். தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டு, அவர் திதியிடம் பின்வருமாறு கூறினார்.
Verse 45
श्रीकश्यप उवाच पुत्रस्ते भविता भद्रे इन्द्रहादेवबान्धव: । संवत्सरं व्रतमिदं यद्यञ्जो धारयिष्यसि ॥ ४५ ॥
ஸ்ரீகஷ்யபர் கூறினார்—அன்புள்ளே, என் அறிவுறுத்தலின்படி இந்த விரதத்தை ஒரு ஆண்டு முழுவதும் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தால், இந்திரனை வதம் செய்ய வல்ல மகன் உனக்குப் பிறப்பான்; ஆனால் வைஷ்ணவ நியமங்களான இந்த விரதத்திலிருந்து விலகினால், இந்திரனுக்கு உகந்த தேவபந்துவான மகன் பிறப்பான்।
Verse 46
दितिरुवाच धारयिष्ये व्रतं ब्रह्मन्ब्रूहि कार्याणि यानि मे । यानि चेह निषिद्धानि न व्रतं घ्नन्ति यान्युत ॥ ४६ ॥
திதி கூறினாள்—பிராமணரே, நான் இந்த விரதத்தை நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிப்பேன். நான் செய்ய வேண்டியவை என்ன, தடைசெய்யப்பட்டவை என்ன, மேலும் விரதத்தை முறிக்காதவை எவை—இவற்றை எல்லாம் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।
Verse 47
श्रीकश्यप उवाच न हिंस्याद्भूतजातानि न शपेन्नानृतं वदेत् । न छिन्द्यान्नखरोमाणि न स्पृशेद्यदमङ्गलम् ॥ ४७ ॥
ஸ்ரீகஷ்யபர் கூறினார்—அன்புள்ளே, இந்த விரதத்தைப் பின்பற்ற எந்த உயிரினத்திற்கும் தீங்கு செய்யாதே. யாரையும் சபிக்காதே, பொய் பேசாதே. நகம், முடி வெட்டாதே; கபாலம், எலும்பு போன்ற அசுத்தமான அமங்கலப் பொருட்களைத் தொடாதே।
Verse 48
नाप्सु स्नायान्न कुप्येत न सम्भाषेत दुर्जनै: । न वसीताधौतवास: स्रजं च विधृतां क्वचित् ॥ ४८ ॥
ஸ்ரீகஷ்யபர் கூறினார்—அன்புள்ளே, குளிக்கும் போது நீரில் ஆழமாக இறங்காதே. கோபம் கொள்ளாதே. தீயவர்களுடன் பேசாதே, பழகாதே. நன்றாகத் துவைக்காத ஆடை அணியாதே; முன்பு அணிந்த மாலையை ஒருபோதும் அணியாதே।
Verse 49
नोच्छिष्टं चण्डिकान्नं च सामिषं वृषलाहृतम् । भुञ्जीतोदक्यया दृष्टं पिबेन्नाञ्जलिना त्वप: ॥ ४९ ॥
மிச்சமுள்ள (ஜூத்தா) உணவை உண்ணாதே; சண்டிகா (காளி/துர்கை)க்கு அர்ப்பணித்த உணவை உண்ணாதே; மாம்சம், மீன் கலந்ததால் மாசடைந்ததை உண்ணாதே. சூத்ரன் கொண்டு வந்த/தொட்ட உணவையும், மாதவிடாய் உள்ள பெண் பார்த்த உணவையும் உண்ணாதே. மேலும் இரு கைகளையும் கூப்பி அஞ்சலியால் நீர் அருந்தாதே।
Verse 50
नोच्छिष्टास्पृष्टसलिला सन्ध्यायां मुक्तमूर्धजा । अनर्चितासंयतवाक्नासंवीता बहिश्चरेत् ॥ ५० ॥
உண்ட பின் வாய், கை, கால்களை கழுவாமல் வெளியே செல்லாதே. மாலைச் சந்தியையில் அல்லது சிதறிய கூந்தலுடன் வெளியே போகாதே; அலங்காரம் இன்றி, வாக்கு கட்டுப்பாடின்றி, உரிய ஆடைமூடல் இன்றி வெளியே நடக்காதே.
Verse 51
नाधौतपादाप्रयता नार्द्रपादा उदक्शिरा: । शयीत नापराङ्नान्यैर्न नग्ना न च सन्ध्ययो: ॥ ५१ ॥
இரு கால்களையும் கழுவாமல், தூய்மை பெறாமல் படுக்காதே; ஈரமான கால்களுடன் படுக்காதே; தலை வடக்கு அல்லது மேற்கு நோக்கி வைத்து உறங்காதே. நிர்வாணமாகவும், பிற பெண்களுடன் சேர்ந்து படுக்கவும், சூரியோதயம்-சூரியாஸ்தமன நேரங்களிலும் படுக்காதே.
Verse 52
धौतवासा शुचिर्नित्यं सर्वमङ्गलसंयुता । पूजयेत्प्रातराशात्प्राग्गोविप्राञ् श्रियमच्युतम् ॥ ५२ ॥
கழுவிய ஆடைகளை அணிந்து, எப்போதும் தூய்மையுடன் இருந்து, மஞ்சள், சந்தனம் முதலிய மங்களப் பொருட்களால் அலங்கரித்து, காலை உணவுக்கு முன் பசுக்கள், பிராமணர்கள், ஸ்ரீதேவி லக்ஷ்மி மற்றும் அச்யுத பரமபுருஷனை வழிபட வேண்டும்.
Verse 53
स्त्रियो वीरवतीश्चार्चेत्स्रग्गन्धबलिमण्डनै: । पतिं चार्च्योपतिष्ठेत ध्यायेत्कोष्ठगतं च तम् ॥ ५३ ॥
மலர்மாலைகள், சந்தனம், ஆபரணங்கள் முதலியவற்றால், இந்த விரதத்தை அனுசரிக்கும் பெண், மகன்கள் உள்ளதும் கணவர்கள் உயிருடன் உள்ளதும் ஆகிய பெண்களை வழிபட வேண்டும். கர்ப்பிணி மனைவி கணவரை வழிபட்டு பிரார்த்தித்து, அவர் தன் கருவில் இருப்பதாகத் தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 54
सांवत्सरं पुंसवनं व्रतमेतदविप्लुतम् । धारयिष्यसि चेत्तुभ्यं शक्रहा भविता सुत: ॥ ५४ ॥
கஷ்யப முனி கூறினார்—‘பும்ஸவனம்’ எனப்படும் இந்த விரதத்தை நீ நம்பிக்கையுடன் குறைந்தது ஒரு ஆண்டு குறையின்றி கடைப்பிடித்தால், உன் மகன் இந்திரனை வதைக்கும் விதியுடையவன் ஆவான்; விரதத்தில் குறை ஏற்பட்டால் அவன் இந்திரனின் நண்பனாகிவிடுவான்.
Verse 55
बाढमित्यभ्युपेत्याथ दिती राजन्महामना: । कश्यपाद् गर्भमाधत्त व्रतं चाञ्जो दधार सा ॥ ५५ ॥
ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! திதி “ஆம்” என்று கஷ்யபரின் கட்டளைகளின்படி பும்ஸவன சுத்தி-விரதத்தை ஏற்றாள். பெருமகிழ்ச்சியுடன் கஷ்யபரிடமிருந்து கருவுற்று, பக்தியுடன் விரதத்தை முறையாகக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினாள்.
Verse 56
मातृष्वसुरभिप्रायमिन्द्र आज्ञाय मानद । शुश्रूषणेनाश्रमस्थां दितिं पर्यचरत्कवि: ॥ ५६ ॥
அனைவரையும் மதிக்கும் அரசே! இந்திரன் தன் மாமியார் திதியின் நோக்கத்தை அறிந்து, தன் நலனுக்காக யுக்தி செய்தான். ஆசிரமத்தில் இருந்த திதிக்கு சேவை செய்து பணிவுடன் நடந்தான்.
Verse 57
नित्यं वनात्सुमनस: फलमूलसमित्कुशान् । पत्राङ्कुरमृदोऽपश्च काले काल उपाहरत् ॥ ५७ ॥
அவன் தினமும் காட்டிலிருந்து மணமிகு மலர்கள், பழங்கள், கிழங்குகள், யாக சமித்து, குசா புல் ஆகியவற்றை கொண்டு வந்தான். காலத்திற்கேற்றபடி இலைகள், முளைகள், மண் மற்றும் நீரையும் சரியான நேரத்தில் வழங்கினான்.
Verse 58
एवं तस्या व्रतस्थाया व्रतच्छिद्रं हरिर्नृप । प्रेप्सु: पर्यचरज्जिह्मो मृगहेव मृगाकृति: ॥ ५८ ॥
ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! மான் வேட்டைக்காரன் மான் தோலை போர்த்தி மானைப் போல நடப்பதுபோல், திதியின் புதல்வர்களின் உள்ளார்ந்த பகைவனான இந்திரன் வெளிப்படையில் நண்பனாய் இருந்து திதியை மிகக் கவனமாகச் சேவித்தான். அவள் விரதத்தில் சிறு குறை கிடைத்தவுடன் ஏமாற்ற எண்ணி, கண்டுபிடிக்கப்படாமல் மிகச் சீராக நடந்தான்.
Verse 59
नाध्यगच्छद्व्रतच्छिद्रं तत्परोऽथ महीपते । चिन्तां तीव्रां गत: शक्र: केन मे स्याच्छिवं त्विह ॥ ५९ ॥
ஓ உலகாதிபதி! விரதத்தில் எந்தக் குறையும் காணாததால் சக்ரன் இந்திரன் ஆழ்ந்த கவலையில் மூழ்கி, “இங்கே எனக்கு நன்மை எவ்வாறு உண்டாகும்?” என்று எண்ணினான்.
Verse 60
एकदा सा तु सन्ध्यायामुच्छिष्टा व्रतकर्शिता । अस्पृष्टवार्यधौताङ्घ्रि: सुष्वाप विधिमोहिता ॥ ६० ॥
விரதத்தைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடித்ததால் மெலிந்திருந்த திதி, ஒருமுறை விதிவசத்தால் உண்டபின் வாய், கை, கால்களைக் கழுவாமல் அந்தி நேரத்தில் உறங்கினாள்.
Verse 61
लब्ध्वा तदन्तरं शक्रो निद्रापहृतचेतस: । दिते: प्रविष्ट उदरं योगेशो योगमायया ॥ ६१ ॥
இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட யோகேஸ்வரனான இந்திரன், ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்த திதியின் கருப்பைக்குள் தனது யோகமாயையினால் நுழைந்தான்.
Verse 62
चकर्त सप्तधा गर्भं वज्रेण कनकप्रभम् । रुदन्तं सप्तधैकैकं मा रोदीरिति तान् पुन: ॥ ६२ ॥
தங்கத்தைப் போல் ஜொலித்த அந்த கருவை இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தால் ஏழு துண்டுகளாக வெட்டினான். அவர்கள் அழத் தொடங்கியதும், 'அழாதீர்கள்' என்று கூறி ஒவ்வொரு துண்டையும் மீண்டும் ஏழு துண்டுகளாக்கினான்.
Verse 63
तमूचु: पाट्यमानास्ते सर्वे प्राञ्जलयो नृप । किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव ॥ ६३ ॥
ஓ அரசனே, வெட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரும் கைகளைக் கூப்பி இந்திரனிடம், 'அன்புள்ள இந்திரனே, நாங்கள் உனது சகோதரர்களான மருத்துக்கள். எங்களை ஏன் கொல்ல முயற்சிக்கிறாய்?' என்று கேட்டனர்.
Verse 64
मा भैष्ट भ्रातरो मह्यं यूयमित्याह कौशिक: । अनन्यभावान् पार्षदानात्मनो मरुतां गणान् ॥ ६४ ॥
அவர்கள் உண்மையில் தனது தீவிர பக்தர்கள் என்பதைக் கண்ட இந்திரன் அவர்களிடம், 'சகோதரர்களே, பயப்பட வேண்டாம்; நீங்கள் என்னுடைய மருத் கணங்களான தோழர்களாவீர்கள்' என்று கூறினான்.
Verse 65
न ममार दितेर्गर्भ: श्रीनिवासानुकम्पया । बहुधा कुलिशक्षुण्णो द्रौण्यस्त्रेण यथा भवान् ॥ ६५ ॥
சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே பரீக்ஷித்! அச்வத்தாமாவின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் நீ எரிந்தபோதும், உன் தாயின் கர்ப்பத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிரவேசித்ததால் நீ காப்பாற்றப்பட்டாய். அதுபோல திதியின் ஒரே கரு இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் நாற்பத்தொன்பது துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டாலும், ஸ்ரீநிவாச பரமபுருஷனின் கருணையால் அனைவரும் காக்கப்பட்டனர்।
Verse 66
सकृदिष्ट्वादिपुरुषं पुरुषो याति साम्यताम् । संवत्सरं किञ्चिदूनं दित्या यद्धरिरर्चित: ॥ ६६ ॥ सजूरिन्द्रेण पञ्चाशद्देवास्ते मरुतोऽभवन् । व्यपोह्य मातृदोषं ते हरिणा सोमपा: कृता: ॥ ६७ ॥
ஆதிபுருஷனாகிய பரமபகவானை ஒருமுறை கூட வழிபடுகிறவன் வைகுண்டத்தை அடைந்து விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான தெய்வீக ரூபத்தைப் பெறுகிறான். திதி மகாவிரதம் ஏற்று சுமார் ஒரு வருடம் பகவான் ஹரியை ஆராதித்தாள். அந்தத் தவவலத்தால் நாற்பத்தொன்பது மருதர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 67
सकृदिष्ट्वादिपुरुषं पुरुषो याति साम्यताम् । संवत्सरं किञ्चिदूनं दित्या यद्धरिरर्चित: ॥ ६६ ॥ सजूरिन्द्रेण पञ्चाशद्देवास्ते मरुतोऽभवन् । व्यपोह्य मातृदोषं ते हरिणा सोमपा: कृता: ॥ ६७ ॥
இந்திரனுடன் இணைந்து அந்த நாற்பத்தொன்பது மருதர்கள் தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்களாயினர். பகவான் ஹரி அவர்களின் தாய்சார் குற்றத்தை நீக்கி, அவர்களை சோமபான தேவர்களாக ஆக்கினார். ஆகவே திதியின் கர்ப்பத்தில் பிறந்தவர்களாயினும், பரமனின் கருணையால் தேவர்சமமாக ஆனதில் ஆச்சரியம் என்ன?
Verse 68
दितिरुत्थाय ददृशे कुमाराननलप्रभान् । इन्द्रेण सहितान् देवी पर्यतुष्यदनिन्दिता ॥ ६८ ॥
பரமபுருஷனை வழிபட்டதால் திதி முழுமையாகத் தூய்மையடைந்தாள். படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவுடன், இந்திரனுடன் கூடிய தன் நாற்பத்தொன்பது மகன்களை அவள் கண்டாள். அவர்கள் அனைவரும் தீயைப் போல ஒளிர்ந்தவர்கள்; இந்திரனுடன் நட்புறவில் இருந்தனர். இதைக் கண்டு குற்றமற்ற தேவி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
Verse 69
अथेन्द्रमाह ताताहमादित्यानां भयावहम् । अपत्यमिच्छन्त्यचरं व्रतमेतत्सुदुष्करम् ॥ ६९ ॥
பின்னர் திதி இந்திரனிடம் கூறினாள்—மகனே! நான் ஆதித்யர்களுக்குப் பயமூட்டுவதாக இருந்தேன். உங்கள் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களையும் கொல்லும் மகனைப் பெறவே நான் இந்த மிகக் கடினமான விரதத்தை அனுஷ்டித்தேன்.
Verse 70
एक: सङ्कल्पित: पुत्र: सप्त सप्ताभवन् कथम् । यदि ते विदितं पुत्र सत्यं कथय मा मृषा ॥ ७० ॥
நான் ஒரு மகனுக்காக மட்டுமே பிரார்த்தனை செய்தேன், ஆனால் இப்போது நாற்பத்தொன்பது பேர் இருப்பதைக் காண்கிறேன். இது எப்படி நடந்தது? என் அன்பு மகன் இந்திரனே, உனக்குத் தெரிந்தால், தயவுசெய்து என்னிடம் உண்மையைச் சொல். பொய் சொல்ல முயற்சிக்காதே.
Verse 71
इन्द्र उवाच अम्ब तेऽहं व्यवसितमुपधार्यागतोऽन्तिकम् । लब्धान्तरोऽच्छिदं गर्भमर्थबुद्धिर्न धर्मदृक् ॥ ७१ ॥
இந்திரன் பதிலளித்தான்: என் அன்புத் தாயே, நான் சுயநலத்தால் முற்றிலும் குருடாகிவிட்டதால், தர்மத்தை இழந்தேன். நீங்கள் ஆன்மீக வாழ்வில் ஒரு பெரிய விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பதை நான் அறிந்தபோது, உங்களிடம் ஏதேனும் குற்றத்தைக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினேன். அத்தகைய குற்றத்தைக் கண்டபோது, நான் உங்கள் கருப்பைக்குள் நுழைந்து கருவை துண்டு துண்டாக வெட்டினேன்.
Verse 72
कृत्तो मे सप्तधा गर्भ आसन् सप्त कुमारका: । तेऽपि चैकैकशो वृक्णा: सप्तधा नापि मम्रिरे ॥ ७२ ॥
முதலில் நான் கருவில் இருந்த குழந்தையை ஏழு துண்டுகளாக வெட்டினேன், அது ஏழு குழந்தைகளாக மாறியது. பின்னர் நான் ஒவ்வொரு குழந்தையையும் மீண்டும் ஏழு துண்டுகளாக வெட்டினேன். இருப்பினும், முழுமுதற் கடவுளின் அருளால், அவர்களில் யாரும் இறக்கவில்லை.
Verse 73
ततस्तत्परमाश्चर्यं वीक्ष्य व्यवसितं मया । महापुरुषपूजाया: सिद्धि: काप्यानुषङ्गिणी ॥ ७३ ॥
என் அன்புத் தாயே, நாற்பத்தொன்பது மகன்களும் உயிருடன் இருப்பதைக் கண்டபோது, நான் நிச்சயமாக ஆச்சரியப்பட்டேன். விஷ்ணு பகவானை வழிபடுவதில் நீங்கள் தொடர்ந்து செய்த பக்தித் தொண்டின் இரண்டாம் நிலை விளைவு இது என்று நான் முடிவு செய்தேன்.
Verse 74
आराधनं भगवत ईहमाना निराशिष: । ये तु नेच्छन्त्यपि परं ते स्वार्थकुशला: स्मृता: ॥ ७४ ॥
முழுமுதற் கடவுளை வழிபடுவதில் மட்டுமே ஆர்வமுள்ளவர்கள் இறைவனிடமிருந்து எந்தப் பொருளையும் விரும்புவதில்லை, முக்தியைக்கூட விரும்புவதில்லை என்றாலும், கிருஷ்ண பகவான் அவர்களின் எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றுகிறார்.
Verse 75
आराध्यात्मप्रदं देवं स्वात्मानं जगदीश्वरम् । को वृणीत गुणस्पर्शं बुध: स्यान्नरकेऽपि यत् ॥ ७५ ॥
பக்தர்க்குத் தம்மையே அருளும் அந்த ஜகதீஸ்வரனே ஆராத்யன். அந்த அன்புத் தெய்வத்தைச் சேவிக்கும் புத்திமான், நரகத்திலும் கிடைக்கும் குணஸ்பரிசமான பௌதிக சுகத்தை எவ்வாறு விரும்புவான்?
Verse 76
तदिदं मम दौर्जन्यं बालिशस्य महीयसि । क्षन्तुमर्हसि मातस्त्वं दिष्ट्या गर्भो मृतोत्थित: ॥ ७६ ॥
அம்மையே, மகத்தான பெண்ணே, நான் மூடனும் தீயவனும்; என் குற்றங்களை மன்னிப்பாயாக. உன் பக்தியால் உன் கர்ப்பத்தின் புதல்வர்கள் காயமின்றி பிறந்தனர்—பகையாக நான் துண்டித்தாலும் அவர்கள் இறக்கவில்லை.
Verse 77
श्रीशुक उवाच इन्द्रस्तयाभ्यनुज्ञात: शुद्धभावेन तुष्टया । मरुद्भि: सह तां नत्वा जगाम त्रिदिवं प्रभु: ॥ ७७ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இந்திரனின் தூய நடத்தை திதியை மிகுந்த மகிழ்ச்சியடையச் செய்து அனுமதி அளித்தது. பின்னர் இந்திரன் மருதர்களுடன் அவளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, தேவலோகத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 78
एवं ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । मङ्गलं मरुतां जन्म किं भूय: कथयामि ते ॥ ७८ ॥
அன்பு அரசன் பரீக்ஷித், நீ கேட்டதனை—குறிப்பாக மருதர்களின் பிறப்பைச் சார்ந்த இந்தத் தூய மங்களக் கதையை—என்னால் இயன்ற அளவு கூறினேன். இனி நீ மேலும் கேள்; நான் மேலும் விளக்குவேன்.
Frequently Asked Questions
In this chapter, the Maruts are the living beings born from Diti’s embryo after Indra splits it into seven parts and then each part into seven again, yielding forty-nine. Although the act is violent, the text emphasizes poṣaṇa: by the Supreme Lord’s mercy, none die, and they become Indra’s brothers and devoted associates, illustrating how divine protection can transform a threatened birth into a cosmic function.
Diti sought an “immortal son” to kill Indra, motivated by grief and anger over her slain sons. Kaśyapa, bound by his promise yet concerned about the sin of Indra’s death, prescribed a one-year vow aligned with Vaiṣṇava purity rules: if followed without deviation, the son would be capable of killing Indra; if broken, the son would become favorable to Indra. The condition reframes the boon through dharma and devotional discipline.
Indra served Diti carefully to find a lapse in her strict vrata. The fault occurred when Diti, weakened by austerity, neglected to wash her mouth, hands, and feet after eating and fell asleep during the evening twilight (sandhyā). Indra then used yogic powers to enter her womb while she slept, showing the narrative’s tension between political fear and religious observance.
Indra embodies a deva’s administrative anxiety and moral vulnerability: he prioritizes self-preservation and uses deception to prevent a rival’s birth, yet later confesses and seeks forgiveness when he realizes the embryo survives by Viṣṇu’s grace. The text uses his arc to teach that dharma without devotion can degrade into expediency, while recognition of divine agency can lead to humility and reconciliation.
Śukadeva explicitly attributes survival to the Supreme Lord’s mercy, paralleling Parīkṣit’s own rescue in the womb by Kṛṣṇa. The lesson is poṣaṇa: Bhagavān protects life and purpose even amid violence and error, and devotional worship (even performed with mixed motives) generates purifying strength that can override destructive intent.