Adhyaya 14

Verse 1

श्रीपरीक्षिदुवाच रजस्तम:स्वभावस्य ब्रह्मन् वृत्रस्य पाप्मन: । नारायणे भगवति कथमासीद् दृढा मति: ॥ १ ॥

ஸ்ரீபரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! ரஜஸ்-தமஸ் இயல்பும் பாபசுபாவமும் உடைய விருத்திராசுரனுக்கு பகவான் நாராயணனில் இத்தகைய உறுதியான பக்தி-மதி எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 2

देवानां शुद्धसत्त्वानामृषीणां चामलात्मनाम् । भक्तिर्मुकुन्दचरणे न प्रायेणोपजायते ॥ २ ॥

சுத்த சத்த்வத்தில் நிலைபெற்ற தேவர்களுக்கும், மாசற்ற உள்ளம் கொண்ட ரிஷிகளுக்கும் கூட முகுந்தனின் திருவடித் தாமரைகளில் தூய பக்தி பெரும்பாலும் தோன்றுவதில்லை।

Verse 3

रजोभि: समसङ्ख्याता: पार्थिवैरिह जन्तव: । तेषां ये केचनेहन्ते श्रेयो वै मनुजादय: ॥ ३ ॥

இந்த உலகில் உயிர்களின் எண்ணிக்கை பூமியின் அணுக்களைப் போல அளவிலாதது. அவற்றில் மிகச் சிலரே மனிதர்கள்; மனிதர்களிலும் மிகக் குறைவானவர்களே தர்மநெறியைப் பின்பற்றி நன்மையை நாடுவர்।

Verse 4

प्रायो मुमुक्षवस्तेषां केचनैव द्विजोत्तम । मुमुक्षूणां सहस्रेषु कश्चिन्मुच्येत सिध्यति ॥ ४ ॥

ஓ த்விஜோத்தமரே! தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோரிலும் பெரும்பாலும் சிலரே முக்தியை விரும்புவர். முக்தியை நாடுவோர் ஆயிரங்களில் ஒருவரே உண்மையில் सिद्धித்து விடுதலை பெறுவர். மேலும் அத்தகைய ஆயிரம் முக்தர்களிலும் முக்தியின் உண்மைப் பொருளை உணர்வோர் மிக அரிது।

Verse 5

मुक्तानामपि सिद्धानां नारायणपरायण: । सुदुर्लभ: प्रशान्तात्मा कोटिष्वपि महामुने ॥ ५ ॥

ஓ மகாமுனியே! முக்தரும் சித்தரும் கோடிக்கணக்கில் இருந்தாலும், நாராயணனைச் சரணடைந்து முழு அமைதியுடனிருக்கும் பக்தன் மிக அரிது.

Verse 6

वृत्रस्तु स कथं पाप: सर्वलोकोपतापन: । इत्थं द‍ृढमति: कृष्ण आसीत्सङ्ग्राम उल्बणे ॥ ६ ॥

விருத்திராசுரன் பாவியும் உலகமெங்கும் துன்பம் விளைவிப்பவனும்; அப்படியிருக்க, கொடிய போரில் அவன் மனம் கிருஷ்ணனில் இவ்வளவு உறுதியாக எவ்வாறு நிலைத்தது?

Verse 7

अत्र न: संशयो भूयाञ्छ्रोतुं कौतूहलं प्रभो । य: पौरुषेण समरे सहस्राक्षमतोषयत् ॥ ७ ॥

பிரபுவே! எங்களுக்கு பெரும் சந்தேகம் எழுகிறது; கேட்கும் ஆவலும் மிகுகிறது—போரில் தன் வீரத்தால் ஆயிரக்கண் இந்திரனைத் திருப்திப்படுத்திய அந்த அசுரன் எவ்வாறு கிருஷ்ணபக்தனானான்?

Verse 8

श्रीसूत उवाच परीक्षितोऽथ सम्प्रश्नं भगवान् बादरायणि: । निशम्य श्रद्दधानस्य प्रतिनन्द्य वचोऽब्रवीत् ॥ ८ ॥

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—மகாராஜ பரீக்ஷித்தின் அறிவார்ந்த கேள்வியை கேட்ட பின், பகவான் பாதராயணி சுகதேவர், நம்பிக்கையுடன் கேட்ட சீடனின் சொற்களைப் பாராட்டி அன்புடன் பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 9

श्रीशुक उवाच श‍ृणुष्वावहितो राजन्नितिहासमिमं यथा । श्रुतं द्वैपायनमुखान्नारदाद्देवलादपि ॥ ९ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே! கவனத்துடன் கேள்; த்வைபாயன வியாசர், நாரதர், தேவலர் ஆகியோரின் வாயிலிருந்து நான் கேட்ட அதே வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்.

Verse 10

आसीद्राजा सार्वभौम: शूरसेनेषु वै नृप । चित्रकेतुरिति ख्यातो यस्यासीत्कामधुङ्‍मही ॥ १० ॥

ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! சூரசேன நாட்டில் சித்ரகேது எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு சாவர்பௌம அரசன் இருந்தான். அவன் ஆட்சியில் பூமி காமதேனுவைப் போல வாழ்விற்கு வேண்டிய அனைத்தையும் வழங்கியது.

Verse 11

तस्य भार्यासहस्राणां सहस्राणि दशाभवन् । सान्तानिकश्चापि नृपो न लेभे तासु सन्ततिम् ॥ ११ ॥

அவனுக்கு ஆயிரமாயிரம் எனப் பெருந்தொகை மனைவியர் இருந்தனர். பிள்ளை பெறத் தகுதியுடைய அரசனாயினும், அவர்களில் ஒருவரிடமிருந்தும் சந்ததி கிடைக்கவில்லை; எல்லாரும் வறண்டவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 12

रूपौदार्यवयोजन्मविद्यैश्वर्यश्रियादिभि: । सम्पन्नस्य गुणै: सर्वैश्चिन्ता बन्ध्यापतेरभूत् ॥ १२ ॥

அழகு, பெருந்தன்மை, இளமை, உயர்குலப் பிறப்பு, கல்வி, செல்வம், ஒளி முதலிய அனைத்திலும் நிறைந்திருந்தாலும், வறண்ட மனைவியரின் கணவனான சித்ரகேதுவுக்கு மகன் இல்லாமை பெரும் கவலையாயிற்று.

Verse 13

न तस्य सम्पद: सर्वा महिष्यो वामलोचना: । सार्वभौमस्य भूश्चेयमभवन्प्रीतिहेतव: ॥ १३ ॥

அவனுடைய அரசமகளிர் அழகிய முகமும் கவரும் கண்களும் உடையவர்களாயிருந்தனர். ஆயினும் அவனுடைய செல்வங்கள், நூற்றுக் கணக்கான ஆயிரக் கணக்கான ராணிகள், மேலும் அவன் உச்ச உரிமையாளனான நிலமும்—எதுவும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கவில்லை.

Verse 14

तस्यैकदा तु भवनमङ्गिरा भगवानृषि: । लोकाननुचरन्नेतानुपागच्छद्यद‍ृच्छया ॥ १४ ॥

ஒருநாள், பகவான் முனிவர் அங்கிரா, எந்தப் பற்றுதலும் இன்றி உலகமெங்கும் சுற்றித் திரிந்தபோது, தன்னிச்சையாகச் சித்ரகேதுவின் அரண்மனைக்கு யாதೃச்சையாக வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 15

तं पूजयित्वा विधिवत्प्रत्युत्थानार्हणादिभि: । कृतातिथ्यमुपासीदत्सुखासीनं समाहित: ॥ १५ ॥

அந்த முனிவரை விதிப்படி எழுந்து அர்க்ய‑பாத்ய முதலியவற்றால் பூஜித்து, அரசன் அதிதி‑தர்மத்தை நிறைவேற்றினான். ரிஷி சுகமாக அமர்ந்தபின், மனம்‑இந்திரியங்களை அடக்கி அவர் திருவடிகளருகே தரையில் அமர்ந்தான்।

Verse 16

महर्षिस्तमुपासीनं प्रश्रयावनतं क्षितौ । प्रतिपूज्य महाराज समाभाष्येदमब्रवीत् ॥ १६ ॥

மகாரிஷி, தமது திருவடிகளருகே தரையில் பணிவுடன் அமர்ந்திருந்த சித்ரகேதுவை மரியாதையுடன் பாராட்டி, “மகாராஜா” என்று அழைத்து இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 17

अङ्गिरा उवाच अपि तेऽनामयं स्वस्ति प्रकृतीनां तथात्मन: । यथा प्रकृतिभिर्गुप्त: पुमान् राजा च सप्तभि: ॥ १७ ॥

அங்கிரா முனிவர் கூறினார்—அரசே, உன் உடலும் மனமும், மேலும் உன் அரசின் துணைச் சாதனங்களும் நலமா? இயற்கையின் ஏழு தத்துவங்கள் (மகத்தத்துவம், அகங்காரம், ஐந்து விஷயங்கள்) ஒழுங்கில் இருந்தால் ஜீவன் இன்புறும்; அதுபோல அரசன் குரு, அமைச்சர்கள், நாடு, கோட்டை, கருவூலம், தண்ட‑ஒழுங்கு, நண்பர்கள்—இவ்வேழினால் காக்கப்படுகிறான்।

Verse 18

आत्मानं प्रकृतिष्वद्धा निधाय श्रेय आप्नुयात् । राज्ञा तथा प्रकृतयो नरदेवाहिताधय: ॥ १८ ॥

மனிதரின் ஆண்டவனே! அரசன் தன் துணைவர்களை நேரடியாகச் சார்ந்து அவர்களின் நலமான அறிவுரையைப் பின்பற்றினால் இன்புறுவான்; அதுபோல துணைவர்களும் தங்கள் செயல்‑அர்ப்பணங்களை அரசனுக்குச் சமர்ப்பித்து அவன் ஆணையைப் பின்பற்றினால் அவர்களும் இன்புறுவர்।

Verse 19

अपि दारा: प्रजामात्या भृत्या: श्रेण्योऽथ मन्त्रिण: । पौरा जानपदा भूपा आत्मजा वशवर्तिन: ॥ १९ ॥

அரசே! உன் மனைவிகள், குடிமக்கள், செயலர்கள்‑பணியாளர்கள், மேலும் எண்ணெய்‑மசாலா விற்போர் போன்ற வணிகக் குழுக்கள் உன் கட்டுப்பாட்டிலா? அமைச்சர்கள், அரண்மனைவாசிகள், மாகாண ஆளுநர்கள், உன் மகன்கள் மற்றும் பிற சார்ந்தோரும் முழுமையாக உன் ஆட்சிக்குள் உள்ளார்களா?

Verse 20

यस्यात्मानुवशश्चेत्स्यात्सर्वे तद्वशगा इमे । लोका: सपाला यच्छन्ति सर्वे बलिमतन्द्रिता: ॥ २० ॥

அரசனுடைய மனம் முழுவதும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால், அவன் குடும்பத்தாரும் அரச அதிகாரிகளும் அனைவரும் அவனுக்குக் கீழ்ப்படிவர். மாகாண ஆளுநர்களும் எதிர்ப்பு இன்றி காலத்துக்கு வரி-பலியை அளிப்பர்; சிறு பணியாளர்கள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 21

आत्मन: प्रीयते नात्मा परत: स्वत एव वा । लक्षयेऽलब्धकामं त्वां चिन्तया शबलं मुखम् ॥ २१ ॥

ஓ அரசன் சித்ரகேது, உன் மனம் மகிழ்ச்சியடையவில்லை என்பதை நான் காண்கிறேன். நீ விரும்பிய இலக்கை அடையவில்லை போலத் தெரிகிறது. இது உன்னாலா, அல்லது பிறராலா? உன் வெளிறிய முகம் ஆழ்ந்த கவலையை வெளிப்படுத்துகிறது.

Verse 22

एवं विकल्पितो राजन् विदुषा मुनिनापि स: । प्रश्रयावनतोऽभ्याह प्रजाकामस्ततो मुनिम् ॥ २२ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ பரீக்ஷித் அரசே, அனைத்தையும் அறிந்த மகரிஷி அங்கிரரும் இவ்விதமாக அரசனை வினவினார். அப்போது மகன் வேண்டி இருந்த சித்ரகேது அரசன் மிகுந்த பணிவுடன் வணங்கி, முனிவரிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 23

चित्रकेतुरुवाच भगवन् किं न विदितं तपोज्ञानसमाधिभि: । योगिनां ध्वस्तपापानां बहिरन्त: शरीरिषु ॥ २३ ॥

சித்ரகேது அரசன் கூறினான்: ஓ பகவான் அங்கிரா, தவம், ஞானம், சமாதி ஆகியவற்றால் நீங்கள் பாபவினைகளின் விளைவுகளிலிருந்து விடுபட்டவர். ஆகவே நிறைவேற்றிய யோகியாக, எங்களைப் போன்ற உடலுடைய உயிர்களின் வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் அனைத்தையும் நீங்கள் அறியக்கூடும்.

Verse 24

तथापि पृच्छतो ब्रूयां ब्रह्मन्नात्मनि चिन्तितम् । भवतो विदुषश्चापि चोदितस्त्वदनुज्ञया ॥ २४ ॥

ஓ பிரம்மனே, நீங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தவராயினும், நான் ஏன் கவலையில் இருக்கிறேன் என்று கேட்கிறீர்கள். ஆகவே உங்கள் ஆணையும் அனுமதியும் பெற்றுத், என் உள்ளத்தில் உள்ள காரணத்தை வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 25

लोकपालैरपि प्रार्थ्या: साम्राज्यैश्वर्यसम्पद: । न नन्दयन्त्यप्रजं मां क्षुत्तृट्काममिवापरे ॥ २५ ॥

பசி தாகத்தால் வாடும் ஒருவன் மலர்மாலை, சந்தனம் போன்ற வெளிப்புற இன்பங்களால் திருப்தியடையாதது போல, தேவர்களும் விரும்பும் என் பேரரசு, செல்வம், ஐஸ்வரியம் ஆகியவை மகன் இல்லாததால் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதில்லை।

Verse 26

तत: पाहि महाभाग पूर्वै: सह गतं तम: । यथा तरेम दुष्पारं प्रजया तद्विधेहि न: ॥ २६ ॥

ஆகையால், ஓ மகாபாக! சந்ததி இல்லாததால் நரக இருளில் வீழும் என்னையும் என் முன்னோர்களையும் காப்பாற்றுங்கள். அந்தத் தாண்ட இயலாத இருளை மகன் மூலம் நாம் கடக்கும்படி தயை செய்து ஏற்பாடு செய்யுங்கள்।

Verse 27

श्रीशुक उवाच इत्यर्थित: स भगवान् कृपालुर्ब्रह्मण: सुत: । श्रपयित्वा चरुं त्वाष्ट्रं त्वष्टारमयजद्विभु: ॥ २७ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, பிரம்மாவின் மனப்புதல்வனான கருணைமிகு அங்கிரர், பெரும் சக்தியுடையவராய், த்வஷ்டாவுக்காக த்வாஷ்ட்ர சருவைச் சமைக்கச் செய்து யாகம் செய்து ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 28

ज्येष्ठा श्रेष्ठा च या राज्ञो महिषीणां च भारत । नाम्ना कृतद्युतिस्तस्यै यज्ञोच्छिष्टमदाद् द्विज: ॥ २८ ॥

ஓ பாரதர்களில் சிறந்த பரீக்ஷித்! அரசனின் ராணிகளில் மூத்தவளும் சிறந்தவளுமான ‘கிருதத்யுதி’ என்ற ராணிக்குத் த்விஜரான அங்கிரர் யாகத்தில் மீந்த பிரசாதத்தை அளித்தார்।

Verse 29

अथाह नृपतिं राजन् भवितैकस्तवात्मज: । हर्षशोकप्रदस्तुभ्यमिति ब्रह्मसुतो ययौ ॥ २९ ॥

பின்னர் பிரம்மபுத்திரனான அங்கிரர் அரசனை நோக்கி, “ஓ அரசே! உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்; அவன் உனக்கு மகிழ்ச்சியையும் துயரையும் தருவான்” என்று கூறி, அரசன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சென்றார்।

Verse 30

सापि तत्प्राशनादेव चित्रकेतोरधारयत् । गर्भं कृतद्युतिर्देवी कृत्तिकाग्नेरिवात्मजम् ॥ ३० ॥

அக்னியின் வழியாகப் பெற்ற சிவவீரியத்தால் க்ருத்திகாதேவி ஸ்கந்தனை கருவில் தாங்கினதுபோல், அங்கிரர் செய்த யாகத்தின் மீதிப் பிரசாதத்தை உண்ட உடனே க்ருத்யுதி தேவி சித்ரகேதுவின் வீரியத்தால் கர்ப்பமடைந்தாள்।

Verse 31

तस्या अनुदिनं गर्भ: शुक्लपक्ष इवोडुप: । ववृधे शूरसेनेशतेजसा शनकैर्नृप ॥ ३१ ॥

ஓ அரசே! சூரசேனத்தின் அதிபதி சித்ரகேதுவின் தேஜஸால் அவளுடைய கர்ப்பம் நாள்தோறும் மெதுவாக வளர்ந்தது; சுக்லபட்சத்தில் நிலா வளர்வதுபோல்।

Verse 32

अथ काल उपावृत्ते कुमार: समजायत । जनयन् शूरसेनानां श‍ृण्वतां परमां मुदम् ॥ ३२ ॥

பின்னர் காலம் நிறைவுற்றபோது அரசனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். இந்தச் செய்தியை கேட்ட சூரசேன நாட்டின் மக்கள் அனைவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்।

Verse 33

हृष्टो राजा कुमारस्य स्‍नात: शुचिरलङ्‌कृत: । वाचयित्वाशिषो विप्रै: कारयामास जातकम् ॥ ३३ ॥

மகன் பிறந்ததால் அரசன் மிக மகிழ்ந்தான். நீராடி தூய்மையடைந்து ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, பண்டித பிராமணர்களால் குழந்தைக்கு ஆசீர்வாதங்களைச் சொல்லச் செய்து, ஜாதகர்மச் சடங்கையும் நடத்தினான்।

Verse 34

तेभ्यो हिरण्यं रजतं वासांस्याभरणानि च । ग्रामान् हयान् गजान् प्रादाद् धेनूनामर्बुदानि षट् ॥ ३४ ॥

அந்தச் சடங்கில் பங்கேற்ற பிராமணர்களுக்கு அரசன் தானமாக பொன், வெள்ளி, ஆடைகள், ஆபரணங்கள், கிராமங்கள், குதிரைகள், யானைகள், மேலும் பசுக்களில் ஆறு அர்புதங்கள்—அதாவது அறுபது கோடி—அளித்தான்।

Verse 35

ववर्ष कामानन्येषां पर्जन्य इव देहिनाम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं कुमारस्य महामना: ॥ ३५ ॥

மேகம் பூமியில் எல்லோர்மேலும் வேறுபாடின்றி மழை பொழிவதுபோல், மகாமனையுடைய சித்ரகேது அரசன் தன் குமாரனின் புகழ், செல்வம், ஆயுள் வளர வேண்டி அனைவருக்கும் வேண்டியவற்றை மழைபோல் வழங்கினான்।

Verse 36

कृच्छ्रलब्धेऽथ राजर्षेस्तनयेऽनुदिनं पितु: । यथा नि:स्वस्य कृच्छ्राप्ते धने स्‍नेहोऽन्ववर्धत ॥ ३६ ॥

ராஜரிஷிக்கு மிகுந்த துன்பத்திற்குப் பின் மகன் கிடைத்ததால், தந்தையின் பாசம் நாள்தோறும் வளர்ந்தது; ஏழை ஒருவர் பெரும் பாடுபட்டு பெற்ற பணத்தின் மீது தினந்தோறும் ஆசை அதிகரிப்பதுபோல்।

Verse 37

मातुस्त्वतितरां पुत्रे स्‍नेहो मोहसमुद्भ‍व: । कृतद्युते: सपत्नीनां प्रजाकामज्वरोऽभवत् ॥ ३७ ॥

தாயின் மகன்பால் மோகத்திலிருந்து எழுந்த பாசமும் மிகையாக வளர்ந்தது. க்ருதத்யுதி பெற்ற மகனைப் பார்த்த பிற மனைவிகள், புத்திர ஆசையால் கடும் காய்ச்சல்போல் கலங்கினார்கள்।

Verse 38

चित्रकेतोरतिप्रीतिर्यथा दारे प्रजावति । न तथान्येषु सञ्जज्ञे बालं लालयतोऽन्वहम् ॥ ३८ ॥

சித்ரகேது அரசன் தினந்தோறும் குழந்தையை அன்புடன் வளர்த்ததால், புத்திரவதியான ராணி க்ருதத்யுதியின் மீது அவனுடைய மிகுந்த பாசம் அதிகரித்தது; ஆனால் மகன் இல்லாத பிற மனைவிகளிடம் அத்தகைய அன்பு எழவில்லை।

Verse 39

ता: पर्यतप्यन्नात्मानं गर्हयन्त्योऽभ्यसूयया । आनपत्येन दु:खेन राज्ञश्चानादरेण च ॥ ३९ ॥

மற்ற ராணிகள் புத்திரமின்மையின் துயரத்தாலும், அரசன் காட்டிய அலட்சியத்தாலும் மிகுந்த வேதனைப்பட்டனர். பொறாமையால் தம்மையே குற்றம் சொல்லி புலம்பினர்।

Verse 40

धिगप्रजां स्त्रियं पापां पत्युश्चागृहसम्मताम् । सुप्रजाभि: सपत्नीभिर्दासीमिव तिरस्कृताम् ॥ ४० ॥

பாவமுடைய மகனில்லாத மனைவிக்கு நிந்தை; கணவன் வீட்டில் மதிப்பளிக்காது, மகனுள்ள இணைமனைவிகள் அவளை அடிமைப்பெண் போல இழிவுபடுத்துவர்।

Verse 41

दासीनां को नु सन्ताप: स्वामिन: परिचर्यया । अभीक्ष्णं लब्धमानानां दास्या दासीव दुर्भगा: ॥ ४१ ॥

அடிமைப்பெண்களும்主人னைச் சேவித்து மதிப்பைப் பெறுவர்; அவர்களுக்கு வருத்தமில்லை. ஆனால் நாங்கள் அடிமையின் அடிமை; ஆகவே மிகத் துரதிருஷ்டவதிகள்.

Verse 42

एवं सन्दह्यमानानां सपत्‍न्या: पुत्रसम्पदा । राज्ञोऽसम्मतवृत्तीनां विद्वेषो बलवानभूत् ॥ ४२ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—கணவனால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, க்ருதத்யுதியின் மகன்-செல்வத்தைப் பார்த்து, இணைமனைவிகளின் பொறாமைத் தீ மிக வலுத்தது.

Verse 43

विद्वेषनष्टमतय: स्त्रियो दारुणचेतस: । गरं ददु: कुमाराय दुर्मर्षा नृपतिं प्रति ॥ ४३ ॥

வெறுப்பால் அவர்களின் அறிவு மங்கியது. கொடூர மனத்துடன், அரசனின் புறக்கணிப்பைத் தாங்க இயலாமல், இறுதியில் அவர்கள் இளவரசனுக்கு விஷம் கொடுத்தனர்.

Verse 44

कृतद्युतिरजानन्ती सपत्नीनामघं महत् । सुप्त एवेति सञ्चिन्त्य निरीक्ष्य व्यचरद्गृहे ॥ ४४ ॥

இணைமனைவிகளின் பெரும் பாவத்தை அறியாத க்ருதத்யுதி, ‘மகன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறான்’ என்று எண்ணி, அவனைப் பார்த்தபடியே வீட்டில் நடந்தாள்; அவன் இறந்ததை உணரவில்லை.

Verse 45

शयानं सुचिरं बालमुपधार्य मनीषिणी । पुत्रमानय मे भद्रे इति धात्रीमचोदयत् ॥ ४५ ॥

குழந்தை நீண்ட நேரம் தூங்குகிறான் என்று எண்ணிய புத்திசாலி ராணி க்ருதத்யுதி தாதியிடம்— “அம்மா, என் மகனை இங்கே கொண்டு வா” என்று கட்டளையிட்டாள்.

Verse 46

सा शयानमुपव्रज्य द‍ृष्ट्वा चोत्तारलोचनम् । प्राणेन्द्रियात्मभिस्त्यक्तं हतास्मीत्यपतद्भ‍ुवि ॥ ४६ ॥

பணிப்பெண் குழந்தையருகே சென்று பார்த்தாள்; அவன் கண்கள் மேலே திரும்பியிருந்தன. உயிரும் உணர்வுகளும் நின்றுவிட்டதை அறிந்து, குழந்தை இறந்துவிட்டான் என்று புரிந்தாள். “நான் அழிந்தேன்!” என்று கதறி தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 47

तस्यास्तदाकर्ण्य भृशातुरं स्वरं घ्नन्त्या: कराभ्यामुर उच्चकैरपि । प्रविश्य राज्ञी त्वरयात्मजान्तिकं ददर्श बालं सहसा मृतं सुतम् ॥ ४७ ॥

மிகுந்த பதற்றத்தில் பணிப்பெண் இரு கைகளாலும் மார்பை அடித்து உயர்ந்த குரலில் அழுதாள். அந்த அழுகுரலைக் கேட்ட ராணி விரைந்து மகனருகே சென்று, குழந்தை திடீரென இறந்திருந்ததை கண்டாள்.

Verse 48

पपात भूमौ परिवृद्धया शुचा मुमोह विभ्रष्टशिरोरुहाम्बरा ॥ ४८ ॥

மிகுந்த துயரால், சிதறிய கூந்தலும் குழம்பிய ஆடையுமாக ராணி தரையில் விழுந்து மயங்கி விட்டாள்.

Verse 49

ततो नृपान्त: पुरवर्तिनो जना नराश्च नार्यश्च निशम्य रोदनम् । आगत्य तुल्यव्यसना: सुदु:खिता- स्ताश्च व्यलीकं रुरुदु: कृतागस: ॥ ४९ ॥

ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! அழுகுரலைக் கேட்ட அரண்மனை வாசிகள் அனைவரும்—ஆண்களும் பெண்களும்—வந்து சேர்ந்தனர். ஒரே துயரால் வாடி அவர்களும் அழுதனர். விஷம் கொடுத்த ராணிகளும் தங்கள் குற்றத்தை அறிந்தே போலியாக அழுதனர்.

Verse 50

श्रुत्वा मृतं पुत्रमलक्षितान्तकं विनष्टद‍ृष्टि: प्रपतन् स्खलन् पथि । स्‍नेहानुबन्धैधितया शुचा भृशं विमूर्च्छितोऽनुप्रकृतिर्द्विजैर्वृत: ॥ ५० ॥ पपात बालस्य स पादमूले मृतस्य विस्रस्तशिरोरुहाम्बर: । दीर्घं श्वसन् बाष्पकलोपरोधतो निरुद्धकण्ठो न शशाक भाषितुम् ॥ ५१ ॥

மன்னர் சித்ரகேது, அறியப்படாத காரணங்களால் தனது மகன் இறந்த செய்தியைக் கேட்டபோது, அவர் கிட்டத்தட்ட பார்வையிழந்தவர் போலானார். மகன் மீதான அளவற்ற பாசத்தால், அவரது துயரம் எரியும் நெருப்பைப் போல வளர்ந்தது; இறந்த குழந்தையைப் பார்க்கச் செல்லும் வழியில் அவர் தடுமாறித் தரையில் விழுந்து கொண்டிருந்தார்.

Verse 51

श्रुत्वा मृतं पुत्रमलक्षितान्तकं विनष्टद‍ृष्टि: प्रपतन् स्खलन् पथि । स्‍नेहानुबन्धैधितया शुचा भृशं विमूर्च्छितोऽनुप्रकृतिर्द्विजैर्वृत: ॥ ५० ॥ पपात बालस्य स पादमूले मृतस्य विस्रस्तशिरोरुहाम्बर: । दीर्घं श्वसन् बाष्पकलोपरोधतो निरुद्धकण्ठो न शशाक भाषितुम् ॥ ५१ ॥

அமைச்சர்களாலும் அந்தணர்களாலும் சூழப்பட்ட மன்னர், இறந்த குழந்தையின் பாதங்களில் மயங்கி விழுந்தார்; அவரது தலைமுடியும் ஆடையும் கலைந்திருந்தன. பெருமூச்சுடன் மன்னர் நினைவு திரும்பியபோது, அவரது கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்திருந்தன, தொண்டை அடைத்ததால் அவரால் பேச முடியவில்லை.

Verse 52

पतिं निरीक्ष्योरुशुचार्पितं तदा मृतं च बालं सुतमेकसन्ततिम् । जनस्य राज्ञी प्रकृतेश्च हृद्रुजं सती दधाना विललाप चित्रधा ॥ ५२ ॥

தனது கணவர் மன்னர் சித்ரகேது பெரும் துயரத்தில் மூழ்கியிருப்பதையும், குடும்பத்தின் ஒரே வாரிசான இறந்த குழந்தையையும் கண்ட ராணி, பலவாறாகப் புலம்பினாள். இது அரண்மனை வாசிகள், அமைச்சர்கள் மற்றும் அந்தணர்கள் அனைவரின் இதய வலியையும் அதிகரித்தது.

Verse 53

स्तनद्वयं कुङ्कुमपङ्कमण्डितं निषिञ्चती साञ्जनबाष्पबिन्दुभि: । विकीर्य केशान् विगलत्स्रज: सुतं शुशोच चित्रं कुररीव सुस्वरम् ॥ ५३ ॥

ராணியின் தலையை அலங்கரித்த பூமாலை கீழே விழுந்தது, அவளது கூந்தல் கலைந்தது. வழிந்தோடிய கண்ணீர் அவளது கண்களில் இருந்த மை (அஞ்சனம்) கரைத்து, குங்குமம் பூசப்பட்ட அவளது மார்பகங்களை நனைத்தது. தன் மகனின் இழப்பிற்காக அவள் புலம்பியபோது, அவளது உரத்த அழுகை குரரிப் பறவையின் இனிய ஓசையைப் போல இருந்தது.

Verse 54

अहो विधातस्त्वमतीव बालिशो यस्त्वात्मसृष्ट्यप्रतिरूपमीहसे । परे नु जीवत्यपरस्य या मृति- र्विपर्ययश्चेत्त्वमसि ध्रुव: पर: ॥ ५४ ॥

அந்தோ, படைப்பவனே! தந்தை உயிருடன் இருக்கும்போதே மகனின் மரணத்திற்குக் காரணமாகிவிட்டதால், படைப்பதில் நீ அனுபவமற்றவன் என்பது உறுதியாகிறது; இது உனது படைப்பு விதிகளுக்கே முரணானது. இந்த விதிகளை மீற நீ தீர்மானித்திருந்தால், நீ நிச்சயமாக உயிரினங்களின் எதிரியே அன்றி, கருணையுள்ளவன் அல்ல.

Verse 55

न हि क्रमश्चेदिह मृत्युजन्मनो: शरीरिणामस्तु तदात्मकर्मभि: । य: स्‍नेहपाशो निजसर्गवृद्धये स्वयं कृतस्ते तमिमं विवृश्चसि ॥ ५५ ॥

என் ஆண்டவனே! தந்தை மகன் வாழ்நாளில் இறக்கவேண்டும், மகன் தந்தை வாழ்நாளில் பிறக்கவேண்டும் என்ற கட்டாய விதி இல்லை; எல்லாரும் தம் கர்மபலத்தின்படி பிறப்பு–இறப்பை அடைகிறார்கள் என்று நீர் சொல்லலாம்—அப்படியானால் கட்டுப்படுத்தும் ஈசன் தேவையென்ன? மேலும் இயற்கைக்கு தானே செயல்படும் வல்லமை இல்லை என்பதால் கட்டுப்படுத்துபவன் வேண்டும் என்றாலும், நீர் சந்ததி வளர்ச்சிக்காக அமைத்த பாசப் பிணைப்பை கர்மத்தின் பெயரில் வெட்டினால், யார் பாசத்துடன் பிள்ளைகளை வளர்ப்பார்? ஆகவே நீர் அனுபவமற்றவரும் அறிவிலியுமாய் தோன்றுகிறீர் என நான் புலம்புகிறேன்।

Verse 56

त्वं तात नार्हसि च मां कृपणामनाथां त्यक्तुं विचक्ष्व पितरं तव शोकतप्तम् । अञ्जस्तरेम भवताप्रजदुस्तरं यद् ध्वान्तं न याह्यकरुणेन यमेन दूरम् ॥ ५६ ॥

மகனே, நான் துன்பத்தில் தளர்ந்த ஆதரவற்றவள்; நீ என்னை விட்டு விடலாகாது. உன் துயரால் எரியும் தந்தையைப் பார். மகன் இல்லையெனில் நாங்கள் மிக இருண்ட நரகப் பாதையின் வேதனையைச் சகிக்க வேண்டுமே; அந்த இருளைத் தாண்டச் செய்யும் ஒரே நம்பிக்கை நீயே. ஆகவே இரக்கமற்ற யமனுடன் மேலும் போகாதே।

Verse 57

उत्तिष्ठ तात त इमे शिशवो वयस्या- स्त्वामाह्वयन्ति नृपनन्दन संविहर्तुम् । सुप्तश्चिरं ह्यशनया च भवान् परीतो भुङ्‌क्ष्व स्तनं पिब शुचो हर न: स्वकानाम् ॥ ५७ ॥

மகனே, எழுந்திரு! அரசகுமாரனே, உன் வயதுச் சிறுவர்கள் உன்னை விளையாட அழைக்கிறார்கள். நீ நீண்ட நேரம் உறங்கிவிட்டாய்; பசியால் வாடுகிறாய். எழுந்து என் மார்பைப் பால் குடித்து, எங்கள் துயரை அகற்று.

Verse 58

नाहं तनूज दद‍ृशे हतमङ्गला ते मुग्धस्मितं मुदितवीक्षणमाननाब्जम् । किं वा गतोऽस्यपुनरन्वयमन्यलोकं नीतोऽघृणेन न श‍ृणोमि कला गिरस्ते ॥ ५८ ॥

மகனே, நான் எவ்வளவு துரதிர்ஷ்டவதி! இனி உன் மெல்லிய புன்னகையையும் மகிழ்ச்சித் தழும்பும் பார்வையுடன் மலர்ந்த தாமரைமுகத்தையும் காண முடியவில்லை. உன் கண்கள் என்றென்றும் மூடப்பட்டன. இரக்கமற்றவன் உன்னை இவ்வுலகிலிருந்து மற்றொரு உலகிற்கு எடுத்துச் சென்றான்; அங்கிருந்து நீ மீளமாட்டாய் எனத் தோன்றுகிறது. மகனே, இனி உன் இனிய குரலும் கேட்கவில்லை.

Verse 59

श्रीशुक उवाच विलपन्त्या मृतं पुत्रमिति चित्रविलापनै: । चित्रकेतुर्भृशं तप्तो मुक्तकण्ठो रुरोद ह ॥ ५९ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு இறந்த மகனை நினைத்து விதவிதமாகப் புலம்பிய ராணியுடன், மிகுந்த துயரால் தகித்த அரசன் சித்ரகேது வாய்திறந்து உரக்க அழுதான்.

Verse 60

तयोर्विलपतो: सर्वे दम्पत्योस्तदनुव्रता: । रुरुदु: स्म नरा नार्य: सर्वमासीदचेतनम् ॥ ६० ॥

அரசனும் அரசியும் புலம்பியபோது, அவர்களைப் பின்பற்றிய ஆண்-பெண் அனைவரும் சேர்ந்து அழுதனர். அந்தத் திடீர் விபத்தால் நகரமெங்கும் மயக்கமடைந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 61

एवं कश्मलमापन्नं नष्टसंज्ञमनायकम् । ज्ञात्वाङ्गिरा नाम ऋषिराजगाम सनारद: ॥ ६१ ॥

அரசன் துயரமயக்கத்தில் மூழ்கி, சுயநினைவு இழந்ததுபோல் இருப்பதை அறிந்த மகரிஷி அங்கிரா, நாரதருடன் அங்கே வந்தார்.