Adhyaya 13
Indra’s Brahma-hatyā, Flight from Sin, and Purification by Aśvamedha
விருத்திராசுரன் வதத்திற்குப் பின் உலகமெங்கும் நிம்மதி ஏற்பட்டது; ஆனால் இந்திரன் மட்டும் மனக்கலக்கத்தில் இருந்தான். பரீக்ஷித் காரணம் கேட்டபோது, சுகதேவர் விளக்கினார்—இந்திரனுக்கு பிரம்மஹத்தி பயம்; விருத்திராசுரன் பிராமணனுக்கு ஒப்பானவன் எனக் கருதப்படுவதால் அவனை கொல்வது கடும் பாவவினை தரும். முன்பு விஷ்வரூபன் வதப் பாவம் பெண்கள், பூமி, மரங்கள், நீர் ஆகியவற்றில் பகிரப்பட்டதை நினைத்து, இம்முறை மீண்டும் அத்தகைய நிவாரணம் கிடைக்குமா என இந்திரன் சந்தேகித்தான். ஷிகள் ஆறுதல் கூறினர்—அஷ்வமேத யாகத்தால் அந்தர்யாமி நாராயணனைத் திருப்திப்படுத்தினால், மேலும் ஹரிநாமத்தின் தூய்மைப் பலத்தால் பாவம் நீங்கும். விருத்திரவதத்திற்குப் பின் பாவம் உருவெடுத்து பயங்கர சாண்டாளி பெண் வடிவில் தோன்றி இந்திரனைத் துரத்தியது. இந்திரன் தப்பி மானஸ சரோவரத்தில் தாமரைத் தண்டின் உள்ளே ஆயிரம் ஆண்டுகள் மறைந்தான்; அக்காலத்தில் நஹுஷன் தற்காலிகமாக ஆட்சி செய்து அகந்தையால் வீழ்ந்து சாபத்தால் பாம்பானான். லக்ஷ்மியின் சன்னிதியும் கடுமையான விஷ்ணு வழிபாடும் காரணமாக இந்திரனின் பாவம் மெதுவாகக் குறைந்தது. பிராமணர்கள் அவனை அழைத்து அஷ்வமேதத்தை நடத்தினர்; சூரியோதயம் பனிமூட்டத்தை அகற்றுவது போல யாகம் வினைகளை நீக்கி இந்திரனின் பதவியை மீட்டது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தால் மங்களம், வெற்றி, நீண்ட ஆயுள், பாவநிவாரணம் கிடைத்து, பக்தியால் சுத்தி பெறும் வழி வெளிப்படும்।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच वृत्रे हते त्रयो लोका विना शक्रेण भूरिद । सपाला ह्यभवन् सद्यो विज्वरा निर्वृतेन्द्रिया: ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ அரசே! விருத்திராசுரன் கொல்லப்பட்டபோது, இந்திரனைத் தவிர மூவுலகின் காவலர்களும் மற்ற அனைவரும் உடனடியாகத் துன்பம் நீங்கி மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
Verse 2
देवर्षिपितृभूतानि दैत्या देवानुगा: स्वयम् । प्रतिजग्मु: स्वधिष्ण्यानि ब्रह्मेशेन्द्रादयस्तत: ॥ २ ॥
அதன்பின், தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், பூதங்கள், அசுரர்கள், தேவர்களின் சேவகர்கள், பிரம்மா, சிவன் மற்றும் இந்திரனைச் சார்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பினர். செல்லும்போது யாரும் இந்திரனிடம் பேசவில்லை.
Verse 3
श्रीराजोवाच इन्द्रस्यानिर्वृतेर्हेतुं श्रोतुमिच्छामि भो मुने । येनासन् सुखिनो देवा हरेर्दु:खं कुतोऽभवत् ॥ ३ ॥
ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—ஓ முனிவரே, இந்திரனின் மனஅமைதியின்மைக்குக் காரணம் கேட்க விரும்புகிறேன். வ்ருத்ராசுரனை வதைத்தபோது தேவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; அப்படியிருக்க இந்திரனுக்கு துயரம் ஏன்?
Verse 4
श्रीशुक उवाच वृत्रविक्रमसंविग्ना: सर्वे देवा: सहर्षिभि: । तद्वधायार्थयन्निन्द्रं नैच्छद् भीतो बृहद्वधात् ॥ ४ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—வ்ருத்ராசுரனின் அபூர்வ வீரத்தால் தேவர்களும் ரிஷிகளும் கலங்கினர். அவனை வதைக்க இந்திரனை வேண்டினர்; ஆனால் பிராமணனை கொல்வதற்கான அச்சத்தால் இந்திரன் மறுத்தான்.
Verse 5
इन्द्र उवाच स्त्रीभूद्रुमजलैरेनो विश्वरूपवधोद्भवम् । विभक्तमनुगृह्णद्भिर्वृत्रहत्यां क्व मार्ज्म्यहम् ॥ ५ ॥
இந்திரன் கூறினான்—விச்வரூபனை வதைத்ததால் எனக்கு பெரும் பாவம் வந்தது; ஆனால் பெண்கள், பூமி, மரங்கள், நீர் ஆகியவை அருளால் அந்தப் பாவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டன. இப்போது வ்ருத்ராசுரன் எனும் இன்னொரு பிராமணனை கொன்றால், அந்தப் பாவத்திலிருந்து நான் எவ்வாறு விடுபடுவேன்?
Verse 6
श्रीशुक उवाच ऋषयस्तदुपाकर्ण्य महेन्द्रमिदमब्रुवन् । याजयिष्याम भद्रं ते हयमेधेन मा स्म भै: ॥ ६ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட ரிஷிகள் மகேந்திரனிடம், “உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. அஞ்சாதே. உனக்காக அஸ்வமேத யாகம் செய்வோம்; பிராமண-வதத்தால் வரும் பாவத்திலிருந்து நீ விடுபடுவாய்” என்றனர்.
Verse 7
हयमेधेन पुरुषं परमात्मानमीश्वरम् । इष्ट्वा नारायणं देवं मोक्ष्यसेऽपि जगद्वधात् ॥ ७ ॥
ரிஷிகள் தொடர்ந்தனர்—ஓ இந்திரா, அஸ்வமேத யாகத்தால் பரமாத்மா, புருஷன், ஈச்வரன் ஆகிய ஸ்ரீ நாராயணனைத் திருப்திப்படுத்தினால், உலகமெங்கும் வதைத்த பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்; வ்ருத்ராசுரன் போன்ற அசுரனை வதைத்த பாவம் என்ன பெரிது?
Verse 8
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ஒரு அந்தணரையோ, பசுவையோ, தந்தையையோ, தாயையோ அல்லது குருவையோ கொன்றவர், நாராயணனின் திருநாமத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம் உடனடியாக அனைத்து பாவ விளைவுகளிலிருந்தும் விடுபடலாம். சண்டாளர்கள் போன்ற மற்ற பாவிகளும் இவ்வாறே விடுபடலாம். நாங்கள் உங்களுக்காக பெரிய அஸ்வமேத யாகத்தை நடத்துவோம். அந்த வகையில் நீங்கள் நாராயணனை மகிழ்வித்தால், நீங்கள் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?
Verse 9
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान् । श्वाद: पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ ८ ॥ तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन । हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण ॥ ९ ॥
ஒரு அந்தணரையோ, பசுவையோ, தந்தையையோ, தாயையோ அல்லது குருவையோ கொன்றவர், நாராயணனின் திருநாமத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம் உடனடியாக அனைத்து பாவ விளைவுகளிலிருந்தும் விடுபடலாம். சண்டாளர்கள் போன்ற மற்ற பாவிகளும் இவ்வாறே விடுபடலாம். நாங்கள் உங்களுக்காக பெரிய அஸ்வமேத யாகத்தை நடத்துவோம். அந்த வகையில் நீங்கள் நாராயணனை மகிழ்வித்தால், நீங்கள் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?
Verse 10
श्रीशुक उवाच एवं सञ्चोदितो विप्रैर्मरुत्वानहनद्रिपुम् । ब्रह्महत्या हते तस्मिन्नाससाद वृषाकपिम् ॥ १० ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: முனிவர்களின் வார்த்தைகளால் ஊக்கமளிக்கப்பட்ட இந்திரன், தனது எதிரியான விருத்திராசுரனைக் கொன்றான். அவன் கொல்லப்பட்டபோது, பிரம்மஹத்தி தோஷம் இந்திரனைப் பற்றிக்கொண்டது.
Verse 11
तयेन्द्र: स्मासहत्तापं निर्वृतिर्नामुमाविशत् । ह्रीमन्तं वाच्यतां प्राप्तं सुखयन्त्यपि नो गुणा: ॥ ११ ॥
தேவர்களின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றி, இந்திரன் விருத்திராசுரனைக் கொன்றான், ஆனால் இந்த பாவச் செயலால் அவன் துன்புற்றான். மற்ற தேவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தபோதிலும், விருத்திராசுரனைக் கொன்றதால் இந்திரனால் மகிழ்ச்சியடைய முடியவில்லை. இந்திரனின் மற்ற நற்குணங்களான சகிப்புத்தன்மை மற்றும் செல்வம் ஆகியவை அவனது துயரத்தில் அவனுக்கு உதவ முடியவில்லை.
Verse 12
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
பாவம் ஒரு சண்டாளப் பெண்ணைப் போல உருவெடுத்து தன்னைத் துரத்துவதை இந்திரன் கண்டான். அவள் மிகவும் வயதானவளாகத் தோன்றினாள், அவளுடைய உடல் உறுப்புகள் அனைத்தும் நடுங்கின. காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததால், அவளுடைய உடலும் ஆடைகளும் இரத்தத்தால் மூடப்பட்டிருந்தன. தாங்க முடியாத மீன் நாற்றத்தால் அந்தப் பாதை முழுவதையும் மாசுபடுத்திக்கொண்டு, அவள் இந்திரனை "நில்! நில்!" என்று அழைத்தாள்.
Verse 13
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम् । जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम् ॥ १२ ॥ विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम् । मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम् ॥ १३ ॥
இந்திரன் தன்னைத் துரத்தி வரும் பாவ வடிவத்தைக் கண்டான். அது ஒரு சண்டாளப் பெண்ணைப் போலவும், முதுமையால் நடுங்குபவளாகவும், மீன் நாற்றத்துடனும் 'நில்! நில்!' என்று கத்தியவாறு வந்தது.
Verse 14
नभो गतो दिश: सर्वा: सहस्राक्षो विशाम्पते । प्रागुदीचीं दिशं तूर्णं प्रविष्टो नृप मानसम् ॥ १४ ॥
மன்னனே! இந்திரன் முதலில் வானத்திற்குச் சென்றான், அங்கேயும் அந்தப் பெண் பின்தொடர்ந்தாள். இறுதியில் அவன் வடகிழக்கு திசையில் சென்று மானசரோவர் ஏரிக்குள் நுழைந்தான்.
Verse 15
स आवसत्पुष्करनालतन्तू- नलब्धभोगो यदिहाग्निदूत: । वर्षाणि साहस्रमलक्षितोऽन्त: सञ्चिन्तयन् ब्रह्मवधाद्विमोक्षम् ॥ १५ ॥
பிரம்மஹத்தி தோஷத்திலிருந்து விடுபடுவது பற்றி சிந்தித்தவாறு, இந்திரன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாமரைத் தண்டின் நூலிழையில் மறைந்திருந்தான். அக்னி தேவன் நீருக்குள் வர முடியாததால் அவனுக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை.
Verse 16
तावत्त्रिणाकं नहुष: शशास विद्यातपोयोगबलानुभाव: । स सम्पदैश्वर्यमदान्धबुद्धि- र्नीतस्तिरश्चां गतिमिन्द्रपत्न्या ॥ १६ ॥
இந்திரன் மறைந்திருந்தபோது, நகுஷன் தனது தவ வலிமையால் சொர்க்கத்தை ஆண்டான். ஆனால் அதிகார போதையில் மயங்கி, இந்திரனின் மனைவியை அடைய விரும்பியதால், சாபத்தினால் பாம்பாக மாறினான்.
Verse 17
ततो गतो ब्रह्मगिरोपहूत ऋतम्भरध्याननिवारिताघ: । पापस्तु दिग्देवतया हतौजा- स्तं नाभ्यभूदवितं विष्णुपत्न्या ॥ १७ ॥
விஷ்ணுவின் மனைவியான லக்ஷ்மியின் பாதுகாப்பாலும், சத்தியத்தை தியானித்ததாலும் இந்திரனின் பாவம் அழிந்தது. அந்தணர்கள் அவனைத் திரும்ப அழைத்து, அவனது பதவியில் அமர்த்தினர்.
Verse 18
तं च ब्रह्मर्षयोऽभ्येत्य हयमेधेन भारत । यथावद्दीक्षञ्चक्रु: पुरुषाराधनेन ह ॥ १८ ॥
ஓ பாரதா! மகேந்திரன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்தபோது, பிரம்மரிஷிகள் அவனை அணுகி, பரமபுருஷனைத் திருப்திப்படுத்தும் அஸ்வமேத யாகத்திற்காக முறையாக தீட்சை அளித்தனர்।
Verse 19
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
பின்னர் பிரம்மவாதிகள் மகேந்திரனால் விரிவாக நடத்தப்பட்ட அஸ்வமேத யாகத்தில், எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட பரமபுருஷனை வழிபட்டதால், இந்திரனின் எல்லாப் பாவவினைப் பலன்களும் தணிந்தன. ஓ அரசே! த்வாஷ்ட்ரவதம் போன்ற பெரும் பாவமும் அந்த யாகத்தால் உடனே வெறுமையாயிற்று; சூரியன் உதயத்தில் பனிமூட்டம் மறைவதுபோல்।
Verse 20
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि । अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभि: ॥ १९ ॥ स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप । नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना ॥ २० ॥
பின்னர் பிரம்மவாதிகள் மகேந்திரனால் விரிவாக நடத்தப்பட்ட அஸ்வமேத யாகத்தில், எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட பரமபுருஷனை வழிபட்டதால், இந்திரனின் எல்லாப் பாவவினைப் பலன்களும் தணிந்தன. ஓ அரசே! த்வாஷ்ட்ரவதம் போன்ற பெரும் பாவமும் அந்த யாகத்தால் உடனே வெறுமையாயிற்று; சூரியன் உதயத்தில் பனிமூட்டம் மறைவதுபோல்।
Verse 21
स वाजिमेधेन यथोदितेन वितायमानेन मरीचिमिश्रै: । इष्ट्वाधियज्ञं पुरुषं पुराण- मिन्द्रो महानास विधूतपाप: ॥ २१ ॥
மரீசி முதலிய மகரிஷிகள் விதிமுறைகளின்படி வாஜிமேத (அஸ்வமேத) யாகத்தை நடத்தி, யாகத்தின் அதிபதியான ஆதிபுருஷன்—பரமாத்ம பகவானை வழிபட்டனர். இதனால் இந்திரன் பாவம் நீங்கி, தன் உயர்ந்த நிலையை மீண்டும் பெற்று, அனைவராலும் மறுபடியும் மதிக்கப்பட்டான்।
Verse 22
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
இந்த மகாக்யானம் எல்லாப் பாவங்களையும் கழுவுவது; தீர்த்தபதனான பகவானின் கீர்த்தனத்தைப் பாடுவது; பக்தியின் உயர்வை வெளிப்படுத்துவது; இந்திரன், வ்ருத்ராசுரன் போன்ற பக்தர்களை வர்ணிப்பது; மேலும் மகேந்திரனின் பாபமோட்சமும் தேவர்களின் வெற்றியும் கூறுவது. ஆகவே பண்டிதர்கள் இதை எப்போதும் பாராயணம் செய்யவும், திருநாள்தோறும் கேட்டு உரைக்கவும் வேண்டும். இது பாக்கியமளிக்கும், புகழளிக்கும், அனைத்துப் பாவநாசக, பகைவரை வெல்லச் செய்யும், முழுமையாக மங்களகரமானதும் ஆயுளை வளர்ப்பதும் ஆகும்।
Verse 23
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनांप्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम् । भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनंमहेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वत: ॥ २२ ॥ पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधा:शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम् । धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनंरिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम् ॥ २३ ॥
இந்த மகாகதையில் பகவான் நாராயணனின் தீர்த்தபத கீர்த்தனம், பக்திசேவையின் உயர்வு, இந்திரன்–விருத்திராசுரன் போன்ற பக்தர்களின் வர்ணனை, மேலும் இந்திரனின் பாபவிமோசனமும் அசுரர்கள்மேல் பெற்ற வெற்றியும் கூறப்படுகின்றன. இதை அறிதலால் எல்லாப் பாவவினைகளும் கழுவப்படும்; ஆகவே பண்டிதர்கள் இதை எப்போதும் வாசித்து, பண்டிகை நாட்களில் கேட்டு-பாடுவர். இது பாக்கியமானது, புகழளிப்பது, முழுப் பாபமோசனம் செய்யுவது, பகைவரை வெல்லச் செய்வது, அனைத்திலும் மங்களகரமானது, ஆயுளை வளர்ப்பது।
Frequently Asked Questions
Indra’s grief arises from brahma-hatyā: Vṛtrāsura is treated as brāhmaṇa-like due to spiritual qualification, so the act of killing—though politically necessary for cosmic order—creates severe karmic reaction. The chapter emphasizes that worldly victory does not cancel moral causality; only purification through devotion to Nārāyaṇa (supported by yajña and the holy name) can dissolve the reaction.
The pursuing caṇḍāla woman is pāpa personified—an embodied depiction of karmic reaction that relentlessly follows the doer. The imagery teaches that sin is not merely social guilt but a subtle force that attaches to action until neutralized by proper atonement aligned with devotion, especially Viṣṇu worship and nāma-smaraṇa.
Indra’s reactions diminish through strict worship of Lord Viṣṇu and divine protection associated with Lakṣmī at Mānasa-sarovara, and are finally nullified when brāhmaṇas conduct the aśvamedha-yajña to please the Supreme Lord. The text also underscores that chanting Nārāyaṇa’s name is intrinsically purifying—even for the gravest sins—when approached with genuine devotion.
Nahuṣa temporarily receives the capacity to rule heaven while Indra hides. Overpowered by opulence and pride, he makes improper advances toward Indra’s wife and is cursed by a brāhmaṇa, resulting in his fall and transformation into a serpent—illustrating how adhikāra without humility leads to degradation.