Adhyaya 12

Verse 1

श्रीऋषिरुवाच एवं जिहासुर्नृप देहमाजौ मृत्युं वरं विजयान्मन्यमान: । शूलं प्रगृह्याभ्यपतत् सुरेन्द्रं यथा महापुरुषं कैटभोऽप्सु ॥ १ ॥

ஸ்ரீ ஋ஷி கூறினார்—அரசே! உடலைத் துறக்க விரும்பிய வ்ருத்ராசுரன், போரில் வெற்றியைவிட மரணமே மேலானது என எண்ணினான். அவன் திரிசூலத்தைப் பிடித்து வானரசன் இந்திரனைப் பெருவேகத்துடன் தாக்கினான்; பிரளய நீரில் கைடபன் மகாபுருஷனான பகவானைத் தாக்கியதுபோல்.

Verse 2

ततो युगान्ताग्निकठोरजिह्व- माविध्य शूलं तरसासुरेन्द्र: । क्षिप्त्वा महेन्द्राय विनद्य वीरो हतोऽसि पापेति रुषा जगाद ॥ २ ॥

அப்போது அசுரர்களின் தலைவன் அந்த வீரன் வ்ருத்ராசுரன், யுகாந்தத் தீயின் ஜ்வாலைகளைப் போலக் கடினமான முனைகள் கொண்ட திரிசூலத்தைச் சுழற்றினான். கோபத்துடன் கர்ஜித்து அதை மகேந்திரன் இந்திரன் மீது எறிந்து, “பாவியே! நீ இப்போது கொல்லப்படுவாய்!” என்று கூறினான்.

Verse 3

ख आपतत्तद्विचलद्ग्रहोल्कव- न्निरीक्ष्य दुष्प्रेक्ष्यमजातविक्लव: । वज्रेण वज्री शतपर्वणाच्छिनद् भुजं च तस्योरगराजभोगम् ॥ ३ ॥

வானில் பாய்ந்த வ்ருத்ராசுரனின் திரிசூலம் ஒளிரும் உல்கைபோல் இருந்தது. பார்ப்பதற்கே கடினமான அந்த எரியும் ஆயுதத்தை அஞ்சாத இந்திரன் சதபர்வ வஜ்ரத்தால் துண்டுதுண்டாக வெட்டி, வாசுகி நாகராஜன் உடல்போல் தடிமனான அவனது ஒரு புயத்தையும் அறுத்தான்.

Verse 4

छिन्नैकबाहु: परिघेण वृत्र: संरब्ध आसाद्य गृहीतवज्रम् । हनौ तताडेन्द्रमथामरेभं वज्रं च हस्तान्न्यपतन्मघोन: ॥ ४ ॥

ஒரு புயம் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தாலும், கோபமுற்ற வ்ருத்ரன் இரும்புக் கதையை எடுத்துக்கொண்டு வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனை அணுகி, இந்திரனின் தாடையில் அடித்தான்; மேலும் இந்திரன் ஏறிய ஐராவதத்தையும் தாக்கினான். அதனால் ம஘வன் இந்திரனின் கையிலிருந்த வஜ்ரம் கீழே விழுந்தது.

Verse 5

वृत्रस्य कर्मातिमहाद्भ‍ुतं तत् सुरासुराश्चारणसिद्धसङ्घा: । अपूजयंस्तत् पुरुहूतसङ्कटं निरीक्ष्य हा हेति विचुक्रुशुर्भृशम् ॥ ५ ॥

வ்ருத்ரனின் அந்தச் செயல் மிக அதிசயமானது. தேவர்கள், அசுரர்கள், சாரணர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோர் அதை புகழ்ந்தனர்; ஆனால் புருஹூதன் இந்திரன் பெரும் அபாயத்தில் இருப்பதைப் பார்த்ததும், அவர்கள் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று உரக்க அலறி அழுதனர்.

Verse 6

इन्द्रो न वज्रं जगृहे विलज्जित- श्‍च्युतं स्वहस्तादरिसन्निधौ पुन: । तमाह वृत्रो हर आत्तवज्रो जहि स्वशत्रुं न विषादकाल: ॥ ६ ॥

எதிரியின் முன்னிலையில் தன் கையிலிருந்து வஜ்ரம் விழுந்ததால் இந்திரன் வெட்கமுற்று, தோற்றவனெனப் போல் அதை மீண்டும் எடுக்கத் துணியவில்லை. அப்போது வ்ருத்ரன் கூறினான்: “ஹே ஹரா! வஜ்ரத்தை எடுத்துக்கொள்; உன் பகைவரை அழி; இது துயரப்பட வேண்டிய நேரமல்ல.”

Verse 7

युयुत्सतां कुत्रचिदाततायिनां जय: सदैकत्र न वै परात्मनाम् । विनैकमुत्पत्तिलयस्थितीश्वरं सर्वज्ञमाद्यं पुरुषं सनातनम् ॥ ७ ॥

ஓ இந்திரா! போரிடும் சார்ந்திருக்கும் வீரர்களுக்கு வெற்றி எப்போதும் ஒரே பக்கத்தில் நிலைத்திருக்காது. என்றும் அஜேயன் பரமாத்மா மட்டுமே—படைப்பு, நிலை, லயம் ஆகியவற்றின் ஈசனாகிய, அனைத்தையும் அறியும், ஆதியும் சனாதனமும் ஆன புருஷோத்தம பகவான்.

Verse 8

लोका: सपाला यस्येमे श्वसन्ति विवशा वशे । द्विजा इव शिचा बद्धा: स काल इह कारणम् ॥ ८ ॥

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள உயிர்களும், அந்த உலகங்களின் காவல் தேவதைகளும், பரமேஸ்வரனின் கட்டுப்பாட்டில் முழுதும் உள்ளனர். வலையில் சிக்கிய பறவைகள் போல சுயாதீனமில்லை; அவனே காலரூபக் காரணன்.

Verse 9

ओज: सहो बलं प्राणममृतं मृत्युमेव च । तमज्ञाय जनो हेतुमात्मानं मन्यते जडम् ॥ ९ ॥

உணர்ச்சி வல்லமை, மனத் திடம், உடல் பலம், பிராண சக்தி, அமரத்துவம், மரணம்—இவை அனைத்தும் பரமபுருஷனின் ஆளுகைக்குட்பட்டவை. இதை அறியாத மூடர் ஜட உடலையே காரணம் என நினைப்பர்.

Verse 10

यथा दारुमयी नारी यथा पत्रमयो मृग: । एवं भूतानि मघवन्नीशतन्त्राणि विद्धि भो: ॥ १० ॥

ஓ ம஘வன் இந்திரா! மரத்தால் செய்யப்பட்ட பெண் பொம்மையோ, இலை-புல்லால் செய்யப்பட்ட மிருகமோ தானாக ஆடாது; இயக்குபவரைச் சார்ந்தது. அதுபோல நாமெல்லாம் பரம கட்டுப்படுத்தும் பகவானின் விருப்பத்தின்படி ஆடுகிறோம்—யாரும் சுயாதீனமில்லை.

Verse 11

पुरुष: प्रकृतिर्व्यक्तमात्मा भूतेन्द्रियाशया: । शक्नुवन्त्यस्य सर्गादौ न विना यदनुग्रहात् ॥ ११ ॥

மூன்று புருஷர்கள்—காரணோதகசாயி, கர்போதகசாயி, க்ஷீரோதகசாயி விஷ்ணு—மேலும் பிரகృతి, மஹத்தத்துவம், அகங்காரம், பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, சைதன்யம்—இவை அனைத்தும் பரமபுருஷனின் வழிகாட்டலும் அருளும் இன்றி படைப்பை உருவாக்க இயலாது.

Verse 12

अविद्वानेवमात्मानं मन्यतेऽनीशमीश्वरम् । भूतै: सृजति भूतानि ग्रसते तानि तै: स्वयम् ॥ १२ ॥

அறிவிலி, எப்போதும் சார்ந்திருப்பவனாக இருந்தும், தன்னைத் தான் ஈசுவரன் என எண்ணுகிறான். ‘தந்தை-தாயால் உடல் உருவாகிறது; பிறர் அதை அழிக்கிறார்கள்’ என்பது சரியான அறிவல்ல; பரமேஸ்வரனே பிற உயிர்களின் வழியாக உயிர்களைப் படைத்து விழுங்குகிறான்.

Verse 13

आयु: श्री: कीर्तिरैश्वर्यमाशिष: पुरुषस्य या: । भवन्त्येव हि तत्काले यथानिच्छोर्विपर्यया: ॥ १३ ॥

மரணத்தை விரும்பாதவரும் காலம் வந்தால் ஆயுள், செல்வம், புகழ், ஐஸ்வரியம் முதலிய அனைத்தையும் விட்டே ஆக வேண்டும்; அதுபோல வெற்றிக்கான நியதிக்காலத்தில் பரமபகவானின் அருளால் இவை அனைத்தும் கிடைக்கும்.

Verse 14

तस्मादकीर्तियशसोर्जयापजययोरपि । सम: स्यात्सुखदु:खाभ्यां मृत्युजीवितयोस्तथा ॥ १४ ॥

ஆகையால் அனைத்தும் பகவானின் உச்ச சித்தத்தின்மேல் சார்ந்ததால், புகழ்-அபகீர்த்தி, வெற்றி-தோல்வி, இன்பம்-துன்பம், வாழ்வு-மரணம் ஆகிய அனைத்திலும் சமநிலை கொண்டு, கவலையின்றி இருக்க வேண்டும்.

Verse 15

सत्त्वं रजस्तम इति प्रकृतेर्नात्मनो गुणा: । तत्र साक्षिणमात्मानं यो वेद स न बध्यते ॥ १५ ॥

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களும் ஆத்மாவின் குணங்கள் அல்ல; அவை பிரகிருதியின் குணங்கள். இக்குணங்களின் செயல்-வினை விளைவுகளுக்குச் சுத்த ஆத்மா வெறும் சாட்சி என அறிந்தவன் பந்தப்படான்; அவனே விடுதலை பெற்றவன்.

Verse 16

पश्य मां निर्जितं शत्रु वृक्णायुधभुजं मृधे । घटमानं यथाशक्ति तव प्राणजिहीर्षया ॥ १६ ॥

ஓ பகைவனே, என்னைப் பார்—போரில் என் ஆயுதமும் கரமும் துண்டிக்கப்பட்டு நான் தோற்றவனாய் உள்ளேன். ஆயினும் உன் உயிரை எடுக்க விரும்பி என் சக்தியளவில் போராடுகிறேன். நான் மனமுடங்கவில்லை; ஆகவே நீயும் மனச்சோர்வை விட்டுப் போரிடு.

Verse 17

प्राणग्लहोऽयं समर इष्वक्षो वाहनासन: । अत्र न ज्ञायतेऽमुष्य जयोऽमुष्य पराजय: ॥ १७ ॥

ஓ பகைவனே, இந்தப் போரை சூதாட்டம் போல எண்ணு—இங்கே உயிரே பந்தயம், அம்புகளே காய்கள், வாகனமான விலங்குகளே விளையாட்டுப் பலகை. யார் வெல்வார் யார் தோல்வார் என்று யாரும் அறியார்; அனைத்தும் விதியின் கையில்.

Verse 18

श्रीशुक उवाच इन्द्रो वृत्रवच: श्रुत्वा गतालीकमपूजयत् । गृहीतवज्र: प्रहसंस्तमाह गतविस्मय: ॥ १८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—விருத்திராசுரனின் நேர்மையான, உபதேசமிக்க சொற்களை கேட்ட இந்திரன் அவனைப் புகழ்ந்து மீண்டும் வஜ்ரத்தை கையில் எடுத்தான். குழப்பமோ வஞ்சகமோ இன்றி புன்னகையுடன் அவனிடம் இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 19

इन्द्र उवाच अहो दानव सिद्धोऽसि यस्य ते मतिरीद‍ृशी । भक्त: सर्वात्मनात्मानं सुहृदं जगदीश्वरम् ॥ १९ ॥

இந்திரன் கூறினான்—அஹோ தானவா! உன் இத்தகைய விவேகம் உன்னைச் சித்தனென காட்டுகிறது. நீ எல்லோரின் ஆத்மாவான, ஜகதீஸ்வரனான, அனைவருக்கும் நண்பனான பகவானின் முழு பக்தன்.

Verse 20

भवानतार्षीन्मायां वै वैष्णवीं जनमोहिनीम् । यद् विहायासुरं भावं महापुरुषतां गत: ॥ २० ॥

நீ விஷ்ணுவின் மக்களை மயக்கும் வைஷ்ணவ மாயையைத் தாண்டிவிட்டாய். அதனால் ஆசுர மனப்பான்மையை விட்டுத் தெய்வீக மகாபுருஷ பக்தனின் நிலையை அடைந்தாய்.

Verse 21

खल्विदं महदाश्चर्यं यद् रज:प्रकृतेस्तव । वासुदेवे भगवति सत्त्वात्मनि दृढा मति: ॥ २१ ॥

ஓ விருத்திராசுரா, இது மிகப் பெரிய அதிசயம்; ரஜோகுணம் மேலோங்கிய இயல்புடைய அசுரனான நீயும், தூய சத்த்வத்தில் நிலைத்த வாசுதேவ பகவான்மேல் உறுதியான மனதை வைத்துள்ளாய்.

Verse 22

यस्य भक्तिर्भगवति हरौ नि:श्रेयसेश्वरे । विक्रीडतोऽमृताम्भोधौ किं क्षुद्रै: खातकोदकै: ॥ २२ ॥

பகவான் ஹரி—உயர்ந்த நலத்தின் ஈச்வரன்—அவரில் பக்தி நிலைத்தவன் அமிர்தக் கடலில் விளையாடி நீந்துகிறான்; அவனுக்கு சிறு பள்ளங்களின் நீர் எதற்கு?

Verse 23

श्रीशुक उवाच इति ब्रुवाणावन्योन्यं धर्मजिज्ञासया नृप । युयुधाते महावीर्याविन्द्रवृत्रौ युधाम्पती ॥ २३ ॥

ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ அரசே! விருத்திராசுரனும் இந்திரனும் போர்க்களத்திலும் பக்தி சேவையைப் பற்றிப் பேசினர், பின்னர் கடமைக்காக மீண்டும் போரிடத் தொடங்கினர்.

Verse 24

आविध्य परिघं वृत्र: कार्ष्णायसमरिन्दम: । इन्द्राय प्राहिणोद् घोरं वामहस्तेन मारिष ॥ २४ ॥

ஓ மகாராஜா பரீக்ஷித்! எதிரிகளை அடக்க வல்ல விருத்திராசுரன், தன் இரும்பு கதையைச் சுழற்றி, இடது கையால் இந்திரன் மீது வீசினான்.

Verse 25

स तु वृत्रस्य परिघं करं च करभोपमम् । चिच्छेद युगपद्देवो वज्रेण शतपर्वणा ॥ २५ ॥

தனது சதபர்வன் என்னும் வஜ்ராயுதத்தால், இந்திரன் ஒரே நேரத்தில் விருத்திராசுரனின் கதையையும், யானையின் துதிக்கை போன்ற அவனது கையையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 26

दोर्भ्यामुत्कृत्तमूलाभ्यां बभौ रक्तस्रवोऽसुर: । छिन्नपक्षो यथा गोत्र: खाद्भ्रष्टो वज्रिणा हत: ॥ २६ ॥

வேரோடு வெட்டப்பட்ட இரு கைகளிலிருந்தும் இரத்தம் பெருக, விருத்திராசுரன், இந்திரனால் சிறகுகள் வெட்டப்பட்டு வானிலிருந்து விழுந்த மலையைப் போலக் காட்சியளித்தான்.

Verse 27

महाप्राणो महावीर्यो महासर्प इव द्विपम् । कृत्वाधरां हनुं भूमौ दैत्यो दिव्युत्तरां हनुम् । नभोगम्भीरवक्त्रेण लेलिहोल्बणजिह्वया ॥ २७ ॥ दंष्ट्राभि: कालकल्पाभिर्ग्रसन्निव जगत्‍त्रयम् । अतिमात्रमहाकाय आक्षिपंस्तरसा गिरीन् ॥ २८ ॥ गिरिराट् पादचारीव पद्भ्यां निर्जरयन् महीम् । जग्रास स समासाद्य वज्रिणं सहवाहनम् ॥ २९ ॥

மிகப்பெரிய பலம் கொண்ட விருத்திராசுரன், தன் கீழ் தாடையை பூமியிலும் மேல் தாடையை வானிலும் வைத்தான். மலைகளை அசைத்து, அவன் இந்திரனையும் அவனது வாகனமான ஐராவதத்தையும் விழுங்கினான்.

Verse 28

महाप्राणो महावीर्यो महासर्प इव द्विपम् । कृत्वाधरां हनुं भूमौ दैत्यो दिव्युत्तरां हनुम् । नभोगम्भीरवक्त्रेण लेलिहोल्बणजिह्वया ॥ २७ ॥ दंष्ट्राभि: कालकल्पाभिर्ग्रसन्निव जगत्‍त्रयम् । अतिमात्रमहाकाय आक्षिपंस्तरसा गिरीन् ॥ २८ ॥ गिरिराट् पादचारीव पद्भ्यां निर्जरयन् महीम् । जग्रास स समासाद्य वज्रिणं सहवाहनम् ॥ २९ ॥

விருத்திராசுரன் மிகுந்த உயிர்வலமும் வீரியமும் உடையவன். அவன் கீழ்தாடையை நிலத்தில் வைத்து, மேல்தாடையை ஆகாயத்தில் உயர்த்தினான். அவன் வாய் ஆகாயம்போல் ஆழமாய், நாவு பெருஞ்சர்ப்பம்போல் அலைந்தது. காலத்தினைப் போன்ற பயங்கரப் பற்களால், மும்முலகையும் விழுங்கப் போவதுபோல் தோன்றினான். அளவற்ற பெருந்தேகம் கொண்டு மலைகளையும் நடுங்கச் செய்து, கால்களால் பூமியை நசுக்கினான்—இமயமே நடப்பதுபோல். பின்னர் இந்திரன் முன் வந்து, வாகனமான ஐராவதத்துடன் இந்திரனைப் பெரும் பாம்பு யானையை விழுங்குவது போல விழுங்கினான்.

Verse 29

महाप्राणो महावीर्यो महासर्प इव द्विपम् । कृत्वाधरां हनुं भूमौ दैत्यो दिव्युत्तरां हनुम् । नभोगम्भीरवक्त्रेण लेलिहोल्बणजिह्वया ॥ २७ ॥ दंष्ट्राभि: कालकल्पाभिर्ग्रसन्निव जगत्‍त्रयम् । अतिमात्रमहाकाय आक्षिपंस्तरसा गिरीन् ॥ २८ ॥ गिरिराट् पादचारीव पद्भ्यां निर्जरयन् महीम् । जग्रास स समासाद्य वज्रिणं सहवाहनम् ॥ २९ ॥

விருத்திராசுரன் மிகுந்த உயிர்வலமும் வீரியமும் உடையவன். அவன் கீழ்தாடையை நிலத்தில் வைத்து, மேல்தாடையை ஆகாயத்தில் உயர்த்தினான். அவன் வாய் ஆகாயம்போல் ஆழமாய், நாவு பெருஞ்சர்ப்பம்போல் அலைந்தது. காலத்தினைப் போன்ற பயங்கரப் பற்களால், மும்முலகையும் விழுங்கப் போவதுபோல் தோன்றினான். அளவற்ற பெருந்தேகம் கொண்டு மலைகளையும் நடுங்கச் செய்து, கால்களால் பூமியை நசுக்கினான்—இமயமே நடப்பதுபோல். பின்னர் இந்திரன் முன் வந்து, வாகனமான ஐராவதத்துடன் இந்திரனைப் பெரும் பாம்பு யானையை விழுங்குவது போல விழுங்கினான்.

Verse 30

वृत्रग्रस्तं तमालोक्य सप्रजापतय: सुरा: । हा कष्टमिति निर्विण्णाश्चुक्रुशु: समहर्षय: ॥ ३० ॥

பிரம்மா, பிற பிரஜாபதிகள், மகரிஷிகள் உட்பட தேவர்கள், விருத்திராசுரன் இந்திரனை விழுங்கியதைப் பார்த்ததும் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் அலறி அழுதனர்—“அய்யோ! எத்தனை பேராபத்து! எத்தனை பேராபத்து!”

Verse 31

निगीर्णोऽप्यसुरेन्द्रेण न ममारोदरं गत: । महापुरुषसन्नद्धो योगमायाबलेन च ॥ ३१ ॥

அசுரேந்திரன் விழுங்கினாலும், இந்திரன் அந்த தைத்யனின் வயிற்றில் சென்று மரணமடையவில்லை. ஏனெனில் அவன் மகாபுருஷனான நாராயணனே போன்ற தெய்வீகக் கவசத்தால் சூழப்பட்டிருந்தான்; மேலும் யோகமாயையின் வலிமையாலும் பாதுகாக்கப்பட்டான்.

Verse 32

भित्त्वा वज्रेण तत्कुक्षिं निष्क्रम्य बलभिद् विभु: । उच्चकर्त शिर: शत्रोर्गिरिश‍ृङ्गमिवौजसा ॥ ३२ ॥

மிகுந்த வல்லமை உடைய இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதத்தால் விருத்திராசுரனின் வயிற்றைத் துளைத்து வெளியே வந்தான். பின்னர் பலாசுரனை வதைத்த இந்திரன், தன் வீரத்தால் உடனே பகைவரின் தலையை வெட்டினான்; அது மலைச் சிகரம்போல் உயர்ந்திருந்தது.

Verse 33

वज्रस्तु तत्कन्धरमाशुवेग: कृन्तन् समन्तात् परिवर्तमान: । न्यपातयत् तावदहर्गणेन यो ज्योतिषामयने वार्त्रहत्ये ॥ ३३ ॥

விருத்திராசுரனின் கழுத்தைச் சுற்றி வஜ்ராயுதம் மிக வேகமாகச் சுழன்ற போதிலும், அவனது தலையை உடலிலிருந்து பிரிக்க ஒரு வருடம் (360 நாட்கள்) ஆனது. பின்னர் உரிய நேரத்தில் அவனது தலை தரையில் விழுந்தது.

Verse 34

तदा च खे दुन्दुभयो विनेदु- र्गन्धर्वसिद्धा: समहर्षिसङ्घा: । वार्त्रघ्नलिङ्गैस्तमभिष्टुवाना मन्त्रैर्मुदा कुसुमैरभ्यवर्षन् ॥ ३४ ॥

விருத்திராசுரன் கொல்லப்பட்டபோது, வானுலகில் கந்தர்வர்களும் சித்தர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் பேரிகைகளை முழங்கினர். அவர்கள் வேத மந்திரங்களால் இந்திரனைப் போற்றி, மலர் மாரி பொழிந்தனர்.

Verse 35

वृत्रस्य देहान्निष्क्रान्तमात्मज्योतिररिन्दम । पश्यतां सर्वदेवानामलोकं समपद्यत ॥ ३५ ॥

ஓ அரசே! அப்போது விருத்திராசுரனின் உடலிலிருந்து ஆத்ம ஜோதி வெளிப்பட்டு, தேவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே பகவான் சங்கர்ஷணரின் திவ்ய லோகத்தை அடைந்தது.