Adhyaya 6

Verse 1

ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्‍त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥

ரிஷி கூறினார்—நீ சொன்னது உண்மை; ஆனால் இங்கு சிலர் நிலையற்ற மனத்தின் மீது முழு நம்பிக்கை வைக்கார், சூழ்ச்சியுள்ள வேட்டைக்காரன் வேட்டையிலும் எச்சரிக்கையாய் இருப்பதுபோல்।

Verse 2

ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्‍त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥

ரிஷி கூறினார்—அரசே, நீ சரியாகச் சொன்னாய். சூழ்ச்சியுள்ள வேட்டைக்காரன் விலங்குகளைப் பிடித்தாலும் அவை தப்பிவிடுமோ என்று நம்பமாட்டான்; அதுபோல் உயர்ந்த சாதகர் மனத்தை நம்பாமல் அதன் இயக்கத்தை எப்போதும் கவனிப்பார்।

Verse 3

तथा चोक्तम्— न कुर्यात्कर्हिचित्सख्यं मनसि ह्यनवस्थिते । यद्विश्रम्भाच्चिराच्चीर्णं चस्कन्द तप ऐश्वरम् ॥ ३ ॥

ஆகவே கூறப்பட்டுள்ளது—நிலையற்ற மனத்துடன் ஒருபோதும் நட்பு கொள்ளாதே. மனத்தின் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்தால் நீண்ட தவமும் ஐஸ்வர்யமும் கூட வீழ்ந்து போகும்।

Verse 4

नित्यं ददाति कामस्यच्छिद्रं तमनु येऽरय: । योगिन: कृतमैत्रस्य पत्युर्जायेव पुंश्चली ॥ ४ ॥

மனத்துடன் நட்பு கொண்டு அதைத் தளர விடும் யோகிக்கு, அந்த மனம் காமம், கோபம், பேராசை போன்ற பகைவர்களுக்கு எப்போதும் இடைவெளி தரும்; கற்பில்லாத மனைவி பரமூர்த்தர்களால் இழுக்கப்பட்டு கணவனுக்கு அழிவை உண்டாக்குவது போல।

Verse 5

कामो मन्युर्मदो लोभ: शोकमोहभयादय: । कर्मबन्धश्च यन्मूल: स्वीकुर्यात्को नु तद् बुध: ॥ ५ ॥

காமம், கோபம், அகந்தை, பேராசை, துயரம், மயக்கம், பயம் முதலியவை மனத்திலிருந்தே பிறக்கின்றன; இவையே கர்மப் பந்தத்தின் வேர். அப்படியிருக்க, எந்த ஞானி மனத்தை நம்புவான்?

Verse 6

अथैवमखिललोकपालललामोऽपि विलक्षणैर्जडवदवधूतवेषभाषाचरितैरविलक्षितभगवत्प्रभावो योगिनां साम्परायविधिमनुशिक्षयन् स्वकलेवरं जिहासुरात्मन्यात्मानमसंव्यवहितमनर्थान्तरभावेनान्वीक्षमाण उपरतानुवृत्तिरुपरराम ॥ ६ ॥

பகவான் ரிஷபதேவர் இந்த பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து அரசர்களுக்கும் சக்கரவர்த்திகளுக்கும் தலைவராக இருந்தபோதிலும், ஒரு அவதூதரின் உடையையும் மொழியையும் ஏற்றுக்கொண்டு, மந்தமானவராகவும் ஜடத்தால் கட்டுப்பட்டவராகவும் நடித்தார். இதன் விளைவாக, யாராலும் அவருடைய தெய்வீக ஐஸ்வரியத்தைக் காண முடியவில்லை. யோகிகளுக்கு உடலை எவ்வாறு துறப்பது என்று கற்பிப்பதற்காகவே அவர் இந்த நடத்தையை மேற்கொண்டார். ஆயினும்கூட, பகவான் வாசுதேவ கிருஷ்ணரின் முழுமையான விரிவாக அவர் தனது அசல் நிலையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

Verse 7

तस्य ह वा एवं मुक्तलिङ्गस्य भगवत ऋषभस्य योगमायावासनया देह इमां जगतीमभिमानाभासेन सङ्‍क्रममाण: कोङ्कवेङ्ककुटकान्दक्षिणकर्णाटकान्देशान् यद‍ृच्छयोपगत: कुटकाचलोपवन आस्यकृताश्मकवल उन्माद इव मुक्तमूर्धजोऽसंवीत एव विचचार ॥ ७ ॥

உண்மையில் பகவான் ரிஷபதேவருக்கு ஜட உடல் ஏதும் இல்லை, ஆனால் யோக-மாயையின் காரணமாக அவர் தனது உடலை ஜடமாகக் கருதினார். எனவே, அவர் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல லீலை புரிந்ததால், உடலுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் மனப்பான்மையை கைவிட்டார். இந்த கொள்கையைப் பின்பற்றி, அவர் உலகம் முழுவதும் சுற்றித் திரியத் தொடங்கினார். பயணம் செய்யும் போது, அவர் தென்னிந்தியாவில் உள்ள கர்நாடக மாகாணத்திற்கு வந்து கொங்க, வெங்க மற்றும் குடக வழியாக சென்றார். அவருக்கு இப்படி பயணம் செய்ய எந்த திட்டமும் இல்லை, ஆனால் அவர் குடகாசலத்திற்கு அருகில் வந்து அங்குள்ள ஒரு காட்டுக்குள் நுழைந்தார். அவர் தனது வாய்க்குள் கற்களை வைத்துக்கொண்டு, நிர்வாணமாகவும், பைத்தியக்காரனைப் போல கலைந்த தலைமுடியுடனும் காட்டிற்குள் சுற்றித் திரியத் தொடங்கினார்.

Verse 8

अथ समीरवेगविधूतवेणुविकर्षणजातोग्रदावानलस्तद्वनमालेलिहान: सह तेन ददाह ॥ ८ ॥

அவர் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு காட்டுத் தீ தொடங்கியது. காற்றின் வேகத்தால் மூங்கில்கள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசியதால் இந்தத் தீ ஏற்பட்டது. அந்தத் தீயில், குடகாசலத்திற்கு அருகிலுள்ள முழு காடும், பகவான் ரிஷபதேவரின் உடலும் எரிந்து சாம்பலாயின.

Verse 9

यस्य किलानुचरितमुपाकर्ण्य कोङ्कवेङ्ककुटकानां राजार्हन्नामोपशिक्ष्य कलावधर्म उत्कृष्यमाणे भवितव्येन विमोहित: स्वधर्मपथमकुतोभयमपहाय कुपथपाखण्डमसमञ्जसं निजमनीषया मन्द: सम्प्रवर्तयिष्यते ॥ ९ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி மஹாராஜா பரீக்ஷித்திடம் தொடர்ந்து கூறினார்: என் அன்பான அரசனே, கொங்க, வெங்க மற்றும் குடக மன்னரான அர்ஹத் என்பவர் ரிஷபதேவரின் செயல்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, ரிஷபதேவரின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றி, ஒரு புதிய மத முறையை அறிமுகப்படுத்தினார். கலியுகத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, மன்னர் அர்ஹத், மதிமயங்கி, ஆபத்து இல்லாத வேதக் கொள்கைகளைக் கைவிட்டு, வேதங்களுக்கு எதிரான ஒரு புதிய மத முறையை உருவாக்கினார். அதுவே ஜைன தர்மத்தின் தொடக்கமாக இருந்தது. வேறு பல போலி மதங்களும் இந்த நாத்திக முறையைப் பின்பற்றின.

Verse 10

येन ह वाव कलौ मनुजापसदा देवमायामोहिता: स्वविधिनियोगशौचचारित्रविहीना देवहेलनान्यपव्रतानि निजनिजेच्छया गृह्णाना अस्‍नानानाचमनाशौचकेशोल्लुञ्चनादीनि कलिनाधर्मबहुलेनोपहतधियो ब्रह्मब्राह्मणयज्ञपुरुषलोकविदूषका: प्रायेण भविष्यन्ति ॥ १० ॥

மனிதர்களில் மிகவும் தாழ்ந்தவர்களும், பகவானின் மாயையால் மதிமயங்கியவர்களும் அசல் வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தையும் அதன் விதிமுறைகளையும் கைவிடுவார்கள். அவர்கள் தினமும் மூன்று முறை குளிப்பதையும் பகவானை வழிபடுவதையும் கைவிடுவார்கள். தூய்மையைக் கைவிட்டு, முழுமுதற் கடவுளைப் புறக்கணித்து, அவர்கள் அர்த்தமற்ற கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். முறையாகக் குளிக்காமலும், வாயைக் கழுவாமலும் இருப்பதால், அவர்கள் எப்போதும் அசுத்தமாக இருப்பார்கள், மேலும் அவர்கள் தலைமுடியைப் பிடுங்குவார்கள். ஒரு கற்பனையான மதத்தைப் பின்பற்றி, அவர்கள் செழிப்பார்கள். இந்தக் கலியுகத்தில், மக்கள் அதர்மமான முறைகளில் அதிக நாட்டம் கொண்டுள்ளனர். இதன் விளைவாக, இவர்கள் இயல்பாகவே வேத அதிகாரம், வேதத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள், பிராமணர்கள், முழுமுதற் கடவுள் மற்றும் பக்தர்களை இகழ்வார்கள்.

Verse 11

ते च ह्यर्वाक्तनया निजलोकयात्रयान्धपरम्परयाऽऽश्वस्तास्तमस्यन्धे स्वयमेव प्रपतिष्यन्ति ॥ ११ ॥

தாழ்ந்த மனப்பான்மையுடையோர் கடும் அறியாமையால் வேத நெறியிலிருந்து விலகிய மத முறையை உருவாக்குகின்றனர்; தங்கள் மனக் கற்பனையைப் பின்பற்றி அவர்கள் தாமே மிக இருண்ட நிலைகளில் வீழ்கிறார்கள்।

Verse 12

अयमवतारो रजसोपप्लुतकैवल्योपशिक्षणार्थ: ॥ १२ ॥

இந்த அவதாரம் ரஜோகுணத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கு கைवल்யத் தத்துவத்தைப் போதிக்கவே நிகழ்ந்தது।

Verse 13

तस्यानुगुणान् श्लोकान् गायन्ति— अहो भुव: सप्तसमुद्रवत्या द्वीपेषु वर्षेष्वधिपुण्यमेतत् । गायन्ति यत्रत्यजना मुरारे: कर्माणि भद्राण्यवतारवन्ति ॥ १३ ॥

அறிஞர்கள் அவருக்கேற்ற ச்லோகங்களைப் பாடுகின்றனர்— “அஹோ! ஏழு சமுத்திரங்களால் சூழப்பட்ட இப்பூமியின் தீவுகளிலும் வர்ஷங்களிலும் பாரத-வர்ஷமே மிகப் புண்ணியமானது. இங்கே மக்கள் முராரியின் அவதாரங்களின் மங்களச் செயல்களைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்.”

Verse 14

अहो नु वंशो यशसावदात: प्रैयव्रतो यत्र पुमान् पुराण: । कृतावतार: पुरुष: स आद्य- श्चचार धर्मं यदकर्महेतुम् ॥ १४ ॥

“அஹோ! பிரியவ்ரதரின் வம்சம் புகழால் தூய்மையும் ஒளியும் பெற்றது; அந்த வம்சத்திலேயே ஆதிப் புருஷன், புராண புருஷோத்தமன் அவதாரமாக இறங்கி, கர்மப் பலன் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் தர்மத்தை நடைமுறைப்படுத்தினார்.”

Verse 15

को न्वस्य काष्ठामपरोऽनुगच्छे- न्मनोरथेनाप्यभवस्य योगी । यो योगमाया: स्पृहयत्युदस्ता ह्यसत्तया येन कृतप्रयत्ना: ॥ १५ ॥

“எந்த யோகி மனத்தால்கூட பகவான் ரிஷபதேவரின் உச்ச நிலையைப் பின்பற்ற முடியும்? பிற யோகிகள் ஆசைப்படும் யோக சித்திகளையும் அவர் அற்பமாகக் கருதி விட்டு விட்டார்; அவருக்கு நிகர் யார்?”

Verse 16

इति ह स्म सकलवेदलोकदेवब्राह्मणगवां परमगुरोर्भगवत ऋषभाख्यस्य विशुद्धाचरितमीरितं पुंसां समस्तदुश्चरिताभिहरणं परममहामङ्गलायनमिदमनुश्रद्धयोपचितयानुश‍ृणोत्याश्रावयति वावहितो भगवति तस्मिन् वासुदेव एकान्ततो भक्तिरनयोरपि समनुवर्तते ॥ १६ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பகவான் ரிஷபதேவர் எல்லா வேதஞானத்திற்கும், மனிதர், தேவர்கள், பசுக்கள், பிராமணர்கள் ஆகியோருக்கும் பரமகுரு. அவருடைய தூய திவ்யச் செயல்களை நான் விளக்கியேன்; அது எல்லா ஜீவராசிகளின் பாவச் செயல்களை அழிக்கும். இந்த லீலைக் கதையோ பரம மங்களத்தின் களஞ்சியம். ஆசார்ய பரம்பரையைப் பின்பற்றி பக்தியுடன் கவனமாக கேட்பவனும் சொல்லுபவனும், வஸுதேவனின் திருவடிகளில் கலங்கமற்ற ஏகாந்த பக்தியை நிச்சயமாக அடைவான்.

Verse 17

यस्यामेव कवय आत्मानमविरतं विविधवृजिनसंसारपरितापोपतप्यमानमनुसवनं स्‍नापयन्तस्तयैव परया निर्वृत्या ह्यपवर्गमात्यन्तिकं परमपुरुषार्थमपि स्वयमासादितं नो एवाद्रियन्ते भगवदीयत्वेनैव परिसमाप्तसर्वार्था: ॥ १७ ॥

எந்த பராபக்தியில் ஞானிகள் பலவிதமான பாபமயமான சம்சாரத் தாபங்களால் தகித்த ஆத்மாவை இடையறாது ‘ஸ்நானம்’ செய்யவைக்கிறார்களோ, அந்த பரமானந்தத்திலேயே அவர்கள் நிறைவு பெறுகின்றனர். அந்த பக்தியால் முக்தியே உருவெடுத்து சேவை செய்ய வந்தாலும், பகவானுக்கே உரியவர்களாகி எல்லாப் பயன்களும் நிறைவேறியதால், பக்தர்கள் அதை மதிப்பதில்லை.

Verse 18

राजन् पतिर्गुरुरलं भवतां यदूनां दैवं प्रिय: कुलपति: क्‍व च किङ्करो व: । अस्त्वेवमङ्ग भगवान् भजतां मुकुन्दो मुक्तिं ददाति कर्हिचित्स्म न भक्तियोगम् ॥ १८ ॥

அரசே! உங்களுடைய யது வம்சத்தாருக்கும் (பாண்டவர்களுக்கும்) பகவான் முகுந்தனே பாதுகாவலன், குரு, ஆராத்ய தெய்வம், அன்புத் தோழன், குலபதி; மேலும் சில சமயம் தூதனாகவும் பணியாளனாகவும் உங்கள் குடும்பத்திற்கே சேவை செய்கிறான். அவருடைய அருளை நாடி வழிபடுவோருக்கு அவர் முக்தியை எளிதில் அளிப்பான்; ஆனால் தன் நேரடி சேவையான பக்தியோகத்தை அவ்வளவு எளிதில் அளிப்பதில்லை.

Verse 19

नित्यानुभूतनिजलाभनिवृत्ततृष्ण: श्रेयस्यतद्रचनया चिरसुप्तबुद्धे: । लोकस्य य: करुणयाभयमात्मलोक- माख्यान्नमो भगवते ऋषभाय तस्मै ॥ १९ ॥

பகவான் ரிஷபதேவர் தம் நித்திய சுயலாபத்தை எப்போதும் அனுபவித்ததால், அவர் முழுமையான ஆத்மாராமன்; வெளிப்புற இன்பங்களில் ஆசையற்றவர். உடலே ஆத்மா எனும் மயக்கத்தில் நீண்ட காலம் உறங்கிய உலகிற்கு, காரணமற்ற கருணையால் ஆத்மத் தத்துவத்தையும் ஆத்மலோகத்தையும்—வாழ்க்கையின் இலக்கையும்—போதித்தார். அந்த பகவான் ரிஷபதேவருக்கு நமஸ்காரம்.