Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 13
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
तस्यानुगुणान् श्लोकान् गायन्ति— अहो भुव: सप्तसमुद्रवत्या द्वीपेषु वर्षेष्वधिपुण्यमेतत् । गायन्ति यत्रत्यजना मुरारे: कर्माणि भद्राण्यवतारवन्ति ॥ १३ ॥
tasyānuguṇān ślokān gāyanti — aho bhuvaḥ sapta-samudravatyā dvīpeṣu varṣeṣv adhipuṇyam etat gāyanti yatratya-janā murāreḥ karmāṇi bhadrāṇy avatāravanti
அறிஞர்கள் அவருக்கேற்ற ச்லோகங்களைப் பாடுகின்றனர்— “அஹோ! ஏழு சமுத்திரங்களால் சூழப்பட்ட இப்பூமியின் தீவுகளிலும் வர்ஷங்களிலும் பாரத-வர்ஷமே மிகப் புண்ணியமானது. இங்கே மக்கள் முராரியின் அவதாரங்களின் மங்களச் செயல்களைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்.”
Śrī Caitanya Mahāprabhu said:
FAQs
This verse says the earth is especially meritorious because people can sing and hear the auspicious avatāra-deeds of Murāri (the Lord), which sanctifies the world.
While describing Ṛṣabhadeva’s exalted nature, Śukadeva highlights the broader Bhāgavata principle: true piety culminates in glorifying the Supreme Lord’s avatāra-līlās, of which Ṛṣabhadeva is an incarnation.
Regularly sing or listen to the Lord’s names and avatāra-pastimes; this bhakti practice purifies the mind and turns daily life into a spiritually auspicious environment.