Adhyaya 24

Verse 1

श्रीशुक उवाच अधस्तात्सवितुर्योजनायुते स्वर्भानुर्नक्षत्रवच्चरतीत्येके योऽसावमरत्वं ग्रहत्वं चालभत भगवदनुकम्पया स्वयमसुरापसद: सैंहिकेयो ह्यतदर्हस्तस्य तात जन्म कर्माणि चोपरिष्टाद्वक्ष्याम: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே, சில புராணவாக்கியர்கள் சூரியனுக்கு பத்தாயிரம் யோஜனங்கள் கீழே ஸ்வர்பானு (ராகு) எனும் கிரகம் உள்ளது; அது நட்சத்திரம் போலச் சஞ்சரிக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள். அவன் சிம்ஹிகையின் மகன்; அசுரர்களில் மிக இழிந்தவன்; தேவராகவோ கிரகாதிபதியாகவோ ஆகத் தகுதியற்றவன். ஆயினும் பகவானின் கருணையால் அவன் அமரத்துவமும் கிரகத்துவமும் பெற்றான். பின்னர் அவன் பிறப்பும் செயல்களும் பற்றி மேலும் கூறுவேன்.

Verse 2

यददस्तरणेर्मण्डलं प्रतपतस्तद्विस्तरतो योजनायुतमाचक्षते द्वादशसहस्रं सोमस्य त्रयोदशसहस्रं राहोर्य: पर्वणि तद्‌व्य‍वधानकृद्वैरानुबन्ध: सूर्याचन्द्रमसावभिधावति ॥ २ ॥

வெப்பத்தை அளிக்கும் சூரியமண்டலத்தின் விரிவு பத்தாயிரம் யோஜனைகள் எனக் கூறப்படுகிறது; சந்திரமண்டலம் பன்னிரண்டாயிரம் யோஜனைகள், ராகு பதிமூன்றாயிரம் யோஜனைகள். அமிர்தப் பகிர்வின்போது ஏற்பட்ட பகை காரணமாக ராகு பர்வகாலங்களில் சூரியன்-சந்திரன் நடுவே நுழைந்து அவர்களின் ஒளியை மறைக்க முயல்கிறான்.

Verse 3

तन्निशम्योभयत्रापि भगवता रक्षणाय प्रयुक्तं सुदर्शनं नाम भागवतं दयितमस्त्रं तत्तेजसा दुर्विषहं मुहु: परिवर्तमानमभ्यवस्थितो मुहूर्तमुद्विजमानश्चकितहृदय आरादेव निवर्तते तदुपरागमिति वदन्ति लोका: ॥ ३ ॥

சூரியன், சந்திரன் தேவர்கள் ராகுவின் தாக்குதல் குறித்து கூறியதை கேட்டவுடன், பரமபுருஷன் விஷ்ணு அவர்களை காக்க ‘சுதர்ஶன சக்கரம்’ எனும் ஆயுதத்தை ஏவுகிறார். அது ஆண்டவனுக்கு அன்பான பகவத ஆயுதம்; அதன் தீவிரத் தேஜஸ் ராகுவுக்கு தாங்க முடியாததால், அவன் அச்சத்துடன் தூரம் விலகிச் செல்கிறான். இதையே மக்கள் ‘கிரகணம்’ என்கிறார்கள்.

Verse 4

ततोऽधस्तात्सिद्धचारणविद्याधराणां सदनानि तावन्मात्र एव ॥ ४ ॥

ராகுவின் கீழே அதே அளவு தூரத்தில் சித்தலோகம், சாரணலோகம், வித்யாதரலோகம் எனப்படும் உலகங்கள் உள்ளன; அங்கு சித்தர்கள், சாரணர்கள், வித்யாதரர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 5

ततोऽधस्ताद्यक्षरक्ष: पिशाचप्रेतभूतगणानां विहाराजिरमन्तरिक्षं यावद्वायु: प्रवाति यावन्मेघा उपलभ्यन्ते ॥ ५ ॥

சித்த, சாரண, வித்யாதர லோகங்களின் கீழே ‘அந்தரிக்ஷம்’ எனப்படும் ஆகாயத்தில் யக்ஷர், ராக்ஷசர், பிசாசர், பிரேதர், பூதக் கணங்களின் இன்பவிளையாட்டு இடங்கள் உள்ளன. காற்று வீசும் வரையும் மேகங்கள் காணப்படும் வரையும் அந்தரிக்ஷம் விரிகிறது; அதற்கு மேலே காற்றே இல்லை.

Verse 6

ततोऽधस्ताच्छतयोजनान्तर इयं पृथिवी यावद्धंसभासश्येनसुपर्णादय: पतत्‍त्रिप्रवरा उत्पतन्तीति ॥ ६ ॥

யக்ஷ-ராக்ஷசர்களின் விளையாட்டு இடங்களின் கீழே நூறு யோஜனைகள் தூரத்தில் இந்தப் பூமி உள்ளது. அன்னம், பருந்து, ஷ்யேனன், சுபர்ணன் போன்ற சிறந்த பறவைகள் பறக்கக்கூடிய உயரம் வரை இதன் மேலெல்லை விரிகிறது.

Verse 7

उपवर्णितं भूमेर्यथासन्निवेशावस्थानमवनेरप्यधस्तात् सप्त भूविवरा एकैकशो योजनायुतान्तरेणायामविस्तारेणोपक्‍ल‍ृप्ता अतलं वितलं सुतलं तलातलं महातलं रसातलं पातालमिति ॥ ७ ॥

அரசே, இந்தப் பூமியின் கீழே அதல, விதல, சுதல, தலாதல, மகாதல, ரசாதல, பாதாளம் எனப்படும் ஏழு உலகங்கள் உள்ளன. பூமண்டலத்தின் அமைப்பை முன்பே கூறினேன்; இவ்வேழு கீழுலகங்களின் நீளமும் அகலமும் பூமியினதுபோலவே, ஒவ்வொன்றும் பத்தாயிரம் யோஜன இடைவெளியில் அமைந்துள்ளன.

Verse 8

एतेषु हि बिलस्वर्गेषु स्वर्गादप्यधिककामभोगैश्वर्यानन्दभूतिविभूतिभि: सुसमृद्धभवनोद्यानाक्रीडविहारेषु दैत्यदानवकाद्रवेया नित्यप्रमुदितानुरक्तकलत्रापत्यबन्धुसुहृदनुचरा गृहपतय ईश्वरादप्यप्रतिहतकामा मायाविनोदा निवसन्ति ॥ ८ ॥

இந்த ஏழு பில-ஸ்வர்கங்களில், ஸ்வர்கத்தை விடவும் அதிகமான காமபோகம், செல்வம், அதிகாரம், ஆனந்தச் செழிப்பு உள்ளது. அங்கு தைத்யர், தானவர், நாகர் முதலியோர் மிகச் செழுமையான வீடுகள், தோட்டங்கள், விளையாட்டு இடங்களில் இல்லறத்தாராக வாழ்கின்றனர். மனைவி, மக்கள், உறவினர், நண்பர், சேவகர் உடன் மாயை உண்டாக்கும் பொருட்சுகத்தில் ஆழ்ந்து, தேவர்களின் போகம் போல இடையூறு இன்றி அனுபவிக்கின்றனர்; ஆகவே அவர்கள் மாயாசுகத்தில் மிகுந்த பற்றுடையோர் என அறியப்படுகின்றனர்.

Verse 9

येषु महाराज मयेन मायाविना विनिर्मिता: पुरो नानामणिप्रवरप्रवेकविरचितविचित्रभवनप्राकारगोपुरसभाचैत्यचत्वरायतनादिभिर्नागासुरमिथुनपारावतशुकसारिकाकीर्णकृत्रिमभूमिभिर्विवरेश्वरगृहोत्तमै: समलङ्कृताश्चकासति ॥ ९ ॥

மகாராஜா, அந்த பில-ஸ்வர்கங்களில் மாயாவி மய தானவன் பல நகரங்களை அமைத்தான். அவை உயர்ந்த மணிரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட விசித்திர மாளிகைகள், மதில்கள், கோபுரங்கள், சபாமண்டபங்கள், சைத்யங்கள், சத்வரங்கள், ஆலயவளாகங்கள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கு நாகர்-அசுரர் ஜோடிகள் கூட்டமாகவும், புறாக்கள், கிளிகள், மைனா போன்ற பறவைகள் நிறைந்தும் காணப்படுகின்றன; அந்த உலகத் தலைவர்களின் ரத்தினமயமான சிறந்த இல்லங்களால் சீரமைக்கப்பட்டு, அந்த நகரங்கள் மிக அழகாக ஒளிர்கின்றன.

Verse 10

उद्यानानि चातितरां मनइन्द्रियानन्दिभि: कुसुमफलस्तबकसुभगकिसलयावनतरुचिरविटपविटपिनां लताङ्गालिङ्गितानां श्रीभि: समिथुनविविधविहङ्गमजलाशयानाममलजलपूर्णानां झषकुलोल्लङ्घनक्षुभितनीरनीरजकुमुदकुवलयकह्लारनीलोत्पल लोहितशतपत्रादिवनेषुकृतनिकेतनानामेकविहाराकुलमधुरविविधस्वनादिभिरिन्द्रि-योत्सवैरमरलोकश्रियमतिशयितानि ॥ १० ॥

அந்த செயற்கை ஸ்வர்கங்களின் பூங்காக்கள் மனத்துக்கும் புலன்களுக்கும் பேரானந்தம் தருகின்றன. மலர்-கனி கொத்துகளின் பாரத்தால் வளைந்த கிளைகளுடைய மரங்கள், கொடிகளின் அணைப்பால் மேலும் அழகுறுகின்றன. தூய நீர் நிறைந்த ஏரிகளில் துள்ளும் மீன்கள் நீரை அலைக்கழிக்க, அங்கு நீரஜம், குமுதம், குவலயம், கஹ்லாரம், நீலோத்பலம், சிவந்த சதபத்திரம் முதலிய மலர்கள் அலங்கரிக்கின்றன. சக்கரவாகம் முதலிய நீர்ப்பறவைகள் ஜோடியாகக் கூடு கட்டி இனிய பலவகை ஒலிகளால் புலன்களுக்கு விழாவை ஏற்படுத்துகின்றன; இப்பூங்காக்களின் செல்வழகு அமரலோகத்தின் அழகையும் மிஞ்சுகிறது.

Verse 11

यत्र ह वाव न भयमहोरात्रादिभि: कालविभागैरुपलक्ष्यते ॥ ११ ॥

அந்த கீழுலகங்களில் சூரியஒளி இல்லை; ஆகவே பகல்-இரவு போன்ற காலப் பிரிவுகள் அறியப்படுவதில்லை. எனவே காலத்தால் உண்டாகும் பயமும் அங்கு இல்லை.

Verse 12

यत्र हि महाहिप्रवरशिरोमणय: सर्वं तम: प्रबाधन्ते ॥ १२ ॥

அங்கே மகாநாகங்கள் தங்கள் பாம்புத் தலையில் மணிகளைத் தாங்கி வாழ்கின்றன; அந்த மணிகளின் ஒளி எல்லாத் திசைகளிலும் இருளை அகற்றுகிறது।

Verse 13

न वा एतेषु वसतां दिव्यौषधिरसरसायनान्नपानस्‍नानादिभिराधयो व्याधयो वलीपलितजरादयश्च देहवैवर्ण्यदौर्गन्ध्यस्वेदक्लमग्लानिरिति वयोऽवस्थाश्च भवन्ति ॥ १३ ॥

அந்த உலகங்களில் வாழ்வோர் தெய்வீக மூலிகைகளின் சாறு, ரஸாயன அமிர்தங்களை அருந்தி அதில் நீராடுகின்றனர்; ஆகவே கவலைவும் நோயும் அவர்களை அணுகாது. நரை, சுருக்கம், முதுமைத் தளர்ச்சி இல்லை; உடல் ஒளி மங்காது, வியர்வைக்கு துர்நாற்றம் இல்லை, முதுமையால் சோர்வோ உற்சாகக் குறைவோ இல்லை।

Verse 14

न हि तेषां कल्याणानां प्रभवति कुतश्चन मृत्युर्विना भगवत्तेजसश्चक्रापदेशात् ॥ १४ ॥

அவர்கள் மிக மங்களமாக வாழ்கின்றனர்; எதிலிருந்தும் மரணப் பயம் இல்லை. ஆனால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தில் மட்டும்—பரமபுருஷனின் சுதர்சனச் சக்கரத்தின் தேஜஸாக—மரணம் நிகழ்கிறது।

Verse 15

यस्मिन् प्रविष्टेऽसुरवधूनां प्राय: पुंसवनानि भयादेव स्रवन्ति पतन्ति च ॥ १५ ॥

சுதர்சனச் சக்கரம் அந்தப் பகுதிகளில் நுழைந்தவுடன், அதன் தேஜஸின் அச்சத்தால் அசுரர்களின் கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு பெரும்பாலும் கருச்சிதைவு ஏற்படுகிறது।

Verse 16

अथातले मयपुत्रोऽसुरो बलो निवसति येन ह वा इह सृष्टा: षण्णवतिर्माया: काश्चनाद्यापि मायाविनो धारयन्ति यस्य च जृम्भमाणस्य मुखतस्त्रय: स्त्रीगणा उदपद्यन्त स्वैरिण्य: कामिन्य: पुंश्चल्य इति या वै बिलायनं प्रविष्टं पुरुषं रसेन हाटकाख्येन साधयित्वा स्वविलासावलोकनानुरागस्मितसंलापोपगूहनादिभि: स्वैरं किल रमयन्ति यस्मिन्नुपयुक्ते पुरुष ईश्वरोऽहं सिद्धोऽहमित्ययुतमहागजबलमात्मानमभिमन्यमान: कत्थते मदान्ध इव ॥ १६ ॥

அன்பு அரசே, இப்போது அதல உலகை விளக்குகிறேன். அங்கே மய தானவனின் மகனான அசுரன் பலன் வாழ்கிறான்; அவன் தொண்ணூற்று ஆறு வகை மாயாசக்திகளை உருவாக்கினான்; இன்றும் சில போலி யோகி-ஸ்வாமிகள் அவற்றை வைத்து மக்களை ஏமாற்றுகின்றனர். அவன் கொட்டாவி விடும்போது அவன் வாயிலிருந்து மூன்று வகை பெண்கள் தோன்றினர்—ஸ்வைரிணீ, காமிணீ, புஞ்சலீ. ஸ்வைரிணீகள் தங்கள் குழுவினரையே மணக்க விரும்புவர்; காமிணீகள் எந்தக் குழுவினரையும் ஏற்றுக் கொள்வர்; புஞ்சலீகள் ஒருவருக்குப் பின் ஒருவராக கணவர்களை மாற்றுவர். ஒரு ஆண் அதலத்தில் நுழைந்தவுடன், அவர்கள் அவனைப் பிடித்து ‘ஹாடக’ எனப்படும் மயக்கப் பொருளால் செய்யப்பட்ட பானத்தை அருந்தச் செய்கின்றனர்; அதனால் அவனுக்கு மிகுந்த காமவலிமை உண்டாகிறது. பின்னர் கவர்ச்சியான பார்வை, நெருக்கமான சொற்கள், காதல் புன்னகை, அணைப்பு முதலியவற்றால் அவனை மயக்கி, தங்கள் திருப்தி வரை இன்பம் அனுபவிக்கச் செய்கின்றனர். வலிமை அதிகரித்த மயக்கத்தில் அவன் தன்னை பத்தாயிரம் யானைகளின் பலத்துடன் ஒப்பிட்டு ‘நானே ஈசன், நானே சித்தன்’ என்று அகந்தையால் மயங்கி, நெருங்கும் மரணத்தைப் பொருட்படுத்தான்।

Verse 17

ततोऽधस्ताद्वितले हरो भगवान् हाटकेश्वर: स्वपार्षदभूतगणावृत: प्रजापतिसर्गोपबृंहणाय भवो भवान्या सह मिथुनीभूत आस्ते यत: प्रवृत्ता सरित्प्रवरा हाटकी नाम भवयोर्वीर्येण यत्र चित्रभानुर्मातरिश्वना समिध्यमान ओजसा पिबति तन्निष्ठ्यूतं हाटकाख्यं सुवर्णं भूषणेनासुरेन्द्रावरोधेषु पुरुषा: सह पुरुषीभिर्धारयन्ति ॥ १७ ॥

அதலத்தின் கீழே விதல லோகம் உள்ளது. அங்கே பகவான் ஹரன் (சிவன்) ‘ஹாடகேஸ்வரன்’ எனப் பொன் சுரங்கங்களின் அதிபதியாக, தன் பூதகணப் பரிவாரங்களுடன் வாசிக்கிறார். பிரஜா ஸ்ருஷ்டி பெருகும்படி அவர் பவானியுடன் சங்கமிக்க, அவர்களின் வீர்யக் கலவையிலிருந்து ‘ஹாடகீ’ எனும் சிறந்த நதி தோன்றுகிறது. காற்றால் தீவிரமடைந்த அக்னி அந்த நதிநீரை அருந்தி உமிழ, ‘ஹாடக’ எனும் பொன் உருவாகிறது; அந்தப் பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஆபரணங்களை அணிந்து அசுரர்கள் தங்கள் மனைவியருடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார்கள்.

Verse 18

ततोऽधस्तात्सुतले उदारश्रवा: पुण्यश्लोको विरोचनात्मजो बलिर्भगवता महेन्द्रस्य प्रियं चिकीर्षमाणेनादितेर्लब्धकायो भूत्वा वटुवामनरूपेण पराक्षिप्तलोकत्रयो भगवदनुकम्पयैव पुन: प्रवेशित इन्द्रादिष्वविद्यमानया सुसमृद्धया श्रियाभिजुष्ट: स्वधर्मेणाराधयंस्तमेव भगवन्तमाराधनीयमपगतसाध्वस आस्तेऽधुनापि ॥ १८ ॥

விதலத்தின் கீழே சுதல லோகம் உள்ளது. அங்கே விரோசனனின் மகன், புண்யச்லோகன் எனப் புகழ்பெற்ற, உதார கீர்த்தியுடைய பலி மகாராஜன் இன்றும் வாழ்கிறான். இந்திரனின் நலனுக்காக பகவான் விஷ்ணு அதிதியின் மகனாக வாமன பிரம்மச்சாரி ரூபத்தில் வந்து, மூன்று அடிகள் நிலம் யாசித்து மூன்று லோகங்களையும் அளந்தார்; பின்னர் தம் கருணையால் பலியை மீண்டும் சுதலத்தில் நிலைநிறுத்தினார். அங்கே இந்திரனுக்கும் இல்லாத அளவிலான செழுமையான ஸ்ரீ-ஐஸ்வர்யத்துடன், அச்சமின்றி தன் தர்மப்படி அதே ஆராத்ய பகவானை வழிபட்டு பக்திசேவையில் ஈடுபட்டு இருக்கிறான்.

Verse 19

नो एवैतत्साक्षात्कारो भूमिदानस्य यत्तद्भ‍गवत्यशेषजीवनिकायानां जीवभूतात्मभूते परमात्मनि वासुदेवे तीर्थतमे पात्र उपपन्ने परया श्रद्धया परमादरसमाहितमनसा सम्प्रतिपादितस्य साक्षादपवर्गद्वारस्य यद्ब‍िलनिलयैश्वर्यम् ॥ १९ ॥

அரசே, பலி மகாராஜன் பில-ஸ்வர்கத்தில் பெற்ற பெரும் ஐஸ்வர்யத்தை வெறும் பூமிதானத்தின் நேரடி பலன் என்று கருத வேண்டாம். எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் உயிராதாரமான, அனைவரின் உள்ளத்திலும் பரமாத்மாவாக உறையும் வாசுதேவன்—தீர்த்தங்களில் பரம தீர்த்தமும், முழுமையாகத் தகுதியான பாத்திரமும்—அவனுடைய திருவடிகளில் பலி பரம ஸ்ரத்தையுடன், பரம மரியாதையுடன், ஒருமுக மனத்தால் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தான்; அதுவே மோக்ஷத்தின் வாசலை நேரடியாகத் திறக்கும் பலன். ஆகவே தானம் மட்டுமே காரணம் என்று எண்ணாதீர்.

Verse 20

यस्य ह वाव क्षुतपतनप्रस्खलनादिषु विवश: सकृन्नामाभिगृणन् पुरुष: कर्मबन्धनमञ्जसा विधुनोति यस्य हैव प्रतिबाधनं मुमुक्षवोऽन्यथैवोपलभन्ते ॥ २० ॥

பசியால் திணறி, விழுந்து, தடுமாறி அசக்தியடைந்த நிலையிலும் ஒருவர் பகவானின் திருநாமத்தை ஒருமுறை—இச்சையோடு அல்லது இச்சையின்றியே—உச்சரித்தால், உடனே கர்ம பந்தத்தின் விளைவுகளைத் துடைத்தெறிகிறான். ஆனால் அதே விடுதலையைப் பெற கர்மத்தில் சிக்கியவர்கள் யோக முதலிய முயற்சிகளில் பல தடைகளையும் துன்பங்களையும் அனுபவிக்கிறார்கள்.

Verse 21

तद्भ‍क्तानामात्मवतां सर्वेषामात्मन्यात्मद आत्मतयैव ॥ २१ ॥

இத்தகைய ஆத்மவான பக்தர்களுக்காக, அனைவரின் உள்ளத்திலும் பரமாத்மாவாக இருப்பவன் பகவான், தன்னைத் தானே ஆத்மரூபமாக அளிக்கிறான்.

Verse 22

न वै भगवान्नूनममुष्यानुजग्राह यदुत पुनरात्मानुस्मृतिमोषणं मायामयभोगैश्वर्यमेवातनुतेति ॥ २२ ॥

நிச்சயமாக பகவான் பலி மகாராஜாவுக்கு பௌதிக இன்பமும் செல்வமும் அளித்து அருள் செய்யவில்லை; ஏனெனில் மாயைமயமான போக-ஐஸ்வரியம் ஆண்டவனின் அன்புச் சேவையின் நினைவைப் பறித்து, மனம் பரமபுருஷனில் ஒன்றாது போகிறது।

Verse 23

यत्तद्भ‍गवतानधिगतान्योपायेन याच्ञाच्छलेनापहृतस्वशरीरावशेषितलोकत्रयो वरुणपाशैश्च सम्प्रतिमुक्तो गिरिदर्यां चापविद्ध इति होवाच ॥ २३ ॥

பகவான் பலி மகாராஜாவிடமிருந்து அனைத்தையும் பறிக்க வேறு வழி காணாதபோது, பிச்சை கேட்கும் யுக்தியால் மூன்று உலகங்களையும் எடுத்துக் கொண்டார். உடல் மட்டும் மீந்தபோதும் திருப்தியடையாமல், வருணன் பாசங்களால் கட்டி மலைக் குகையில் எறிந்தார். இருந்தும் அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டபோதும் மகாபக்தன் பலி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 24

नूनं बतायं भगवानर्थेषु न निष्णातो योऽसाविन्द्रो यस्य सचिवो मन्त्राय वृत एकान्ततो बृहस्पतिस्तमतिहाय स्वयमुपेन्द्रेणात्मानमयाचतात्मनश्चाशिषो नो एव तद्दास्यमतिगम्भीरवयस: कालस्य मन्वन्तरपरिवृत्तं कियल्लोकत्रयमिदम् ॥ २४ ॥

அய்யோ, தேவராஜன் இந்திரன் எவ்வளவு பரிதாபம்! அவன் அறிவும் வலிமையும் உடையவனாக இருந்தும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் அறியாமை. பிருஹஸ்பதியும் புத்திசாலி அல்ல; தன் சீடன் இந்திரனைச் சரியாக அறிவுறுத்தவில்லை. உபேந்திரன் வாமனதேவன் இந்திரன் வாசலில் நின்றபோதும், இந்திரன் அன்புப் பக்திச் சேவையின் வாய்ப்பை வேண்டாமல், இంద్రிய இன்பத்திற்காக மூன்று உலகங்களைப் பெற அவர் என்னிடம் பிச்சை கேட்கச் செய்தான். மூன்று உலகங்களின் அரசாட்சி அற்பம்; எந்தப் பௌதிக ஐஸ்வரியமும் ஒரு மன்வந்தர காலம் வரைதான் நிலைக்கும்—அனந்த காலத்தின் மிகச் சிறு துளி.

Verse 25

यस्यानुदास्यमेवास्मत्पितामह: किल वव्रे न तु स्वपित्र्यं यदुताकुतोभयं पदं दीयमानं भगवत: परमिति भगवतोपरते खलु स्वपितरि ॥ २५ ॥

பலி மகாராஜா கூறினான்: என் தாத்தா பிரஹ்லாத மகாராஜாவே தன் உண்மையான நலனை அறிந்தவர். பிரஹ்லாதனின் தந்தை ஹிரண்யகசிபு அழிந்தபோது, பகவான் நரசிம்மதேவன் பிரஹ்லாதனுக்கு தந்தையின் அரசையும், மேலும் மோட்சத்தையும் அளிக்க விரும்பினார்; ஆனால் பிரஹ்லாதன் இரண்டையும் ஏற்கவில்லை. மோட்சமும் பௌதிக ஐஸ்வரியமும் பக்திச் சேவைக்கு தடைகள் என எண்ணி, கர்ம-ஞானப் பலன்களை வேண்டாமல், ஆண்டவனின் அடியாரின் அடியாராகச் சேவை செய்யும் நிலை மட்டுமே வேண்டினான்.

Verse 26

तस्य महानुभावस्यानुपथममृजितकषाय: को वास्मद्विध: परिहीणभगवदनुग्रह उपजिगमिषतीति ॥ २६ ॥

பலி மகாராஜா கூறினான்: எங்களைப் போன்றவர்கள்—இன்னும் போகத்தில் பற்றுள்ளவர்கள், இயற்கை குணங்களால் மாசுபட்டவர்கள், பகவானின் அருளற்றவர்கள்—ஆண்டவனின் உயர்ந்த பக்தன் பிரஹ்லாத மகாராஜாவின் உன்னத பாதையைப் பின்பற்ற இயலாது.

Verse 27

तस्यानुचरितमुपरिष्टाद्विस्तरिष्यते यस्य भगवान् स्वयमखिलजगद्गुरुर्नारायणो द्वारि गदापाणिरवतिष्ठते निजजनानुकम्पितहृदयो येनाङ्गुष्ठेन पदा दशकन्धरो योजनायुतायुतं दिग्विजय उच्चाटित: ॥ २७ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! பலி மகாராஜாவின் பண்பை நான் எவ்வாறு போற்றுவேன்? அவரின் வாசலில், தம் பக்தர்மேல் கருணையால் உருகிய இதயத்துடன், கையிலே கதையுடன் அகிலஜகத் குருவான பகவான் நாராயணன் தாமே நிற்கிறார். திக்விஜயத்திற்காக வந்த ராவணனை வாமனதேவன் பெருவிரலால் மிகத் தொலைவிற்கு தள்ளினான். இதன் விரிவை பின்னர் சொல்வேன்।

Verse 28

ततोऽधस्तात्तलातले मयो नाम दानवेन्द्रस्त्रिपुराधिपतिर्भगवता पुरारिणा त्रिलोकीशं चिकीर्षुणा निर्दग्धस्वपुरत्रयस्तत्प्रसादाल्लब्धपदो मायाविनामाचार्यो महादेवेन परिरक्षितो विगतसुदर्शनभयो महीयते ॥ २८ ॥

அதற்குக் கீழே தலாதல லோகம்; அங்கே மயன் எனும் தானவ அரசன், திரிபுரத்தின் அதிபதி, வாழ்கிறான். மூவுலக நலனுக்காக புராரி சிவன் ஒருகால் அவனது மூன்று புரங்களையும் எரித்தார்; பின்னர் மகிழ்ந்து அதே அரசை மீண்டும் அளித்தார். அதனால் மயன் மகாதேவனால் காக்கப்படுகிறான்; ஆகவே பகவானின் சுதர்சனச் சக்கரத்திற்கும் பயமில்லை எனப் பொய்யாக எண்ணுகிறான்।

Verse 29

ततोऽधस्तान्महातले काद्रवेयाणां सर्पाणां नैकशिरसां क्रोधवशो नाम गण: कुहकतक्षककालियसुषेणादिप्रधाना महाभोगवन्त: पतत्‍त्रिराजाधिपते: पुरुषवाहादनवरतमुद्विजमाना: स्वकलत्रापत्यसुहृत्कुटुम्बसङ्गेन क्‍वचित्प्रमत्ता विहरन्ति ॥ २९ ॥

தலாதலத்தின் கீழே மகாதல லோகம். அங்கே கதிரூவின் சந்ததியான பல தலைகளும் பல பனைகளும் உடைய பாம்புகள் வாழ்கின்றன; அவர்கள் எப்போதும் கோபத்தில் கொதிக்கின்றனர். குஹக, தக்ஷக, காலிய, சுஷேண ஆகியோர் முக்கியமான மகாநாகர்கள். விஷ்ணுவின் வாகனமான கருடனின் பயத்தால் அவர்கள் இடையறாது கலங்கினாலும், சில வேளைகளில் மனைவி, பிள்ளை, நண்பர், உறவினர் ஆகியோருடன் மயங்கி விளையாடுகின்றனர்।

Verse 30

ततोऽधस्ताद्रसातले दैतेया दानवा: पणयो नाम निवातकवचा: कालेया हिरण्यपुरवासिन इति विबुधप्रत्यनीका उत्पत्त्या महौजसो महासाहसिनो भगवत: सकललोकानुभावस्य हरेरेव तेजसा प्रतिहतबलावलेपा बिलेशया इव वसन्ति ये वै सरमयेन्द्रदूत्या वाग्भिर्मन्त्रवर्णाभिरिन्द्राद्ब‍िभ्यति ॥ ३० ॥

மகாதலத்தின் கீழே ரசாதல லோகம்; அங்கே திதி, தனுவின் புதல்வர்களான தைத்ய-தானவர்கள் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் பணி, நிவாதகவசர், காலேயர், ஹிரண்யபுரவாசிகள் என அழைக்கப்படுவர். தேவர்களின் பகைவர்கள்; பிறப்பிலேயே மிகுந்த வலிமையும் துணிவும் உடையவர்களாயினும், எல்லா லோகங்களையும் ஆளும் பகவான் ஹரியின் தேஜஸும் சுதர்சனச் சக்கரமும் அவர்களின் பல-அகந்தையை எப்போதும் நசுக்குகிறது; ஆகவே அவர்கள் பாம்புகள் போல குகைகளில் வாழ்கின்றனர். இந்திரனின் தூதி சரமா மந்திரச் சொற்களால் சாபமிடும்போது அவர்கள் இந்திரனை அஞ்சுகின்றனர்।

Verse 31

ततोऽधस्तात्पाताले नागलोकपतयो वासुकिप्रमुखा: शङ्खकुलिकमहाशङ्खश्वेतधनञ्जयधृतराष्ट्रशङ्खचूडकम्बलाश्वतरदेवदत्तादयो महाभोगिनो महामर्षा निवसन्ति येषामु ह वै पञ्चसप्तदशशतसहस्रशीर्षाणां फणासु विरचिता महामणयो रोचिष्णव: पातालविवरतिमिरनिकरं स्वरोचिषा विधमन्ति ॥ ३१ ॥

ரசாதலத்தின் கீழே பாதாளம் அல்லது நாகலோகம். அங்கே வாசுகி தலைமையில் சங்க, குலிக, மகாசங்க, ஸ்வேத, தனஞ்சய, த்ருதராஷ்டிர, சங்கசூட, கம்பல, அஷ்வதர, தேவதத்த முதலிய நாகலோக அதிபதிகள்—மிகப் பெரும் பனைகளும் கடும் கோபமும் உடையவர்கள்—வாழ்கின்றனர். அவர்களின் பனைகளில் மகாமணிகள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. சிலருக்கு ஐந்து, சிலருக்கு ஏழு, சிலருக்கு பத்து, சிலருக்கு நூறு, சிலருக்கு ஆயிரம் பனைகள்; அந்த மணிகளின் ஒளி பாதாளத்தின் இருளை அகற்றுகிறது।