Adhyaya 20

Verse 1

श्रीशुक उवाच अत: परं प्लक्षादीनां प्रमाणलक्षणसंस्थानतो वर्षविभाग उपवर्ण्यते ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இனி பிளக்ஷம் முதலான ஆறு தீவுகளின் அளவு, இலக்கணம், அமைப்பு ஆகியவற்றின்படி அவற்றின் வர்ஷப் பிரிவை நான் விளக்குவேன்।

Verse 2

जम्बूद्वीपोऽयं यावत्प्रमाणविस्तारस्तावता क्षारोदधिना परिवेष्टितो यथा मेरुर्जम्ब्वाख्येन लवणोदधिरपि ततो द्विगुणविशालेन प्लक्षाख्येन परिक्षिप्तो यथा परिखा बाह्योपवनेन । प्लक्षो जम्बूप्रमाणो द्वीपाख्याकरो हिरण्मय उत्थितो यत्राग्निरुपास्ते सप्तजिह्वस्तस्याधिपति: प्रियव्रतात्मज इध्मजिह्व: स्वं द्वीपं सप्तवर्षाणि विभज्य सप्तवर्षनामभ्य आत्मजेभ्य आकलय्य स्वयमात्मयोगेनोपरराम ॥ २ ॥

ஜம்பூத்வீபம் எவ்வளவு அகலமோ, அதே அகலமுள்ள உப்புக் கடல் (க்ஷாரோததி) அதைச் சுற்றி வளையமாக உள்ளது. அந்த உப்புக் கடலை மேலும் அதைவிட இரட்டிப்பு அகலமுள்ள பிளக்ஷத்வீபம் சூழ்ந்துள்ளது; கோட்டையின் அகழியைச் சுற்றி வெளிப்புறத் தோட்டவனம் இருப்பதுபோல். பிளக்ஷத்வீபம் ஜம்பூத்வீபத்திற்குச் சமமான அளவுடையது; அங்கே பொன்னென ஒளிரும் பிளக்ஷ மரம் உயர்ந்து நிற்கிறது; அதன் அடியில் ஏழு நாவுகளையுடைய அக்னி வழிபடப்படுகிறது. அந்தத் தீவின் ஆளுநர் பிரியவ்ரதரின் புதல்வன் இத்மஜிஹ்வன். அவன் தன் தீவை ஏழு வர்ஷங்களாகப் பிரித்து, தன் ஏழு மக்களின் பெயர்களை அவ்வர்ஷங்களுக்கு வைத்து, அவர்களுக்கு பங்கிட்டு அளித்து, பின்னர் ஆத்மயோகத்தில் விலகி, பகவானின் பக்திசேவையில் நிலைத்தான்।

Verse 3

शिवं यवसं सुभद्रं शान्तं क्षेमममृतमभयमिति वर्षाणि तेषु गिरयो नद्यश्च सप्तैवाभिज्ञाता: ॥ ३ ॥ मणिकूटो वज्रकूट इन्द्रसेनो ज्योतिष्मान् सुपर्णो हिरण्यष्ठीवो मेघमाल इति सेतुशैला: । अरुणा नृम्णाऽऽङ्गिरसी सावित्री सुप्तभाता ऋतम्भरा सत्यम्भरा इति महानद्य: । यासां जलोपस्पर्शनविधूतरजस्तमसो हंसपतङ्गोर्ध्वायनसत्याङ्गसंज्ञाश्चत्वारो वर्णा: सहस्रायुषो विबुधोपमसन्दर्शनप्रजनना: स्वर्गद्वारं त्रय्या विद्यया भगवन्तं त्रयीमयं सूर्यमात्मानं यजन्ते ॥ ४ ॥

அந்த ஏழு புதல்வர்களின் பெயர்களின்படி ஏழு வர்ஷங்கள்—சிவ, யவச, சுபத்ர, சாந்த, க்ஷேம, அம்ருத, அபய—என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவ்வெழு நிலப்பகுதிகளில் ஏழு மலைகளும் ஏழு நதிகளும் புகழ்பெற்றவை. மலைகள்—மணிகூட, வஜ்ரகூட, இந்திரசேன, ஜ்யோதிஷ்மான், சுபர்ண, ஹிரண்யஷ்டீவ, மேகமால; நதிகள்—அருணா, ந்ரும்ணா, ஆங்கிரஸீ, ஸாவித்ரீ, ஸுப்தபாதா, ருதம்பரா, ஸத்யம்பரா. இந்நதிகளின் நீரைத் தொடுதல் அல்லது நீராடுதல் ரஜஸ்-தமஸ் மாசை அகற்றும்; ப்லக்ஷத்வீபத்தின் ஹம்ஸ, பதங்க, ஊர்த்வாயன, ஸத்யாங்க எனும் நான்கு வர்ணத்தார் இவ்வாறு சுத்தியடைகின்றனர். அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து தேவர்களைப் போல அழகும் சந்ததியும் உடையவர்கள்; வேதவிதிகளை நிறைவேற்றி, த்ரயீமய சூரியரூபத்தில் வெளிப்படும் பகவானை வழிபட்டு சூர்யலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 4

शिवं यवसं सुभद्रं शान्तं क्षेमममृतमभयमिति वर्षाणि तेषु गिरयो नद्यश्च सप्तैवाभिज्ञाता: ॥ ३ ॥ मणिकूटो वज्रकूट इन्द्रसेनो ज्योतिष्मान् सुपर्णो हिरण्यष्ठीवो मेघमाल इति सेतुशैला: । अरुणा नृम्णाऽऽङ्गिरसी सावित्री सुप्तभाता ऋतम्भरा सत्यम्भरा इति महानद्य: । यासां जलोपस्पर्शनविधूतरजस्तमसो हंसपतङ्गोर्ध्वायनसत्याङ्गसंज्ञाश्चत्वारो वर्णा: सहस्रायुषो विबुधोपमसन्दर्शनप्रजनना: स्वर्गद्वारं त्रय्या विद्यया भगवन्तं त्रयीमयं सूर्यमात्मानं यजन्ते ॥ ४ ॥

ஏழு புதல்வர்களின் பெயர்களின்படி ஏழு வர்ஷங்கள்—சிவ, யவச, சுபத்ர, சாந்த, க்ஷேம, அம்ருத, அபய—என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் ஏழு மலைகளும் ஏழு நதிகளும் புகழ்பெற்றவை. மலைகள்—மணிகூட, வஜ்ரகூட, இந்திரசேன, ஜ்யோதிஷ்மான், சுபர்ண, ஹிரண்யஷ்டீவ, மேகமால; நதிகள்—அருணா, ந்ரும்ணா, ஆங்கிரஸீ, ஸாவித்ரீ, ஸுப்தபாதா, ருதம்பரா, ஸத்யம்பரா. இந்நதிகளில் நீரைத் தொடுதல் அல்லது நீராடுதல் ரஜஸ்-தமஸ் மாசை அகற்றும்; ப்லக்ஷத்வீபத்தின் ஹம்ஸ, பதங்க, ஊர்த்வாயன, ஸத்யாங்க எனும் நான்கு வர்ணத்தார் இவ்வாறு சுத்தியடைகின்றனர். அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து தேவர்களைப் போல அழகும் சந்ததியும் உடையவர்கள்; வேதவிதிகளை நிறைவேற்றி த்ரயீமய சூரியரூபத்தில் வெளிப்படும் பகவானை வழிபட்டு சூர்யலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 5

प्रत्नस्य विष्णो रूपं यत्सत्यस्यर्तस्य ब्रह्मण: । अमृतस्य च मृत्योश्च सूर्यमात्मानमीमहीति ॥ ५ ॥

பழமையான விஷ்ணுவின் பிரதிபலிப்பாகிய, சத்தியம்-ருதம்-வேதப்ரஹ்மம், அம்ருதம் மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றிற்கும் ஆதாரமான அந்த சூரியரூப ஆத்ம-பகவானை நாம் தியானித்து சரணடைகிறோம்.

Verse 6

प्लक्षादिषु पञ्चसु पुरुषाणामायुरिन्द्रियमोज: सहो बलं बुद्धिर्विक्रम इति च सर्वेषामौत्पत्तिकी सिद्धिरविशेषेण वर्तते ॥ ६ ॥

அரசே! ப்லக்ஷத்வீபம் முதலான ஐந்து தீவுகளின் எல்லா மக்களிடமும் ஆயுள், இந்திரிய வல்லமை, ஓஜஸ், சகிப்பு, பலம், புத்தி, பராக்ரமம் ஆகியவை இயல்பாகவே சமமாக வெளிப்படுகின்றன.

Verse 7

प्लक्ष: स्वसमानेनेक्षुरसोदेनावृतो यथा तथा द्वीपोऽपि शाल्मलो द्विगुणविशाल: समानेन सुरोदेनावृत: परिवृङ्क्ते ॥ ७ ॥

ப்லக்ஷத்வீபம் தன் அகலத்திற்குச் சமமான கரும்புச்சாறு கடலால் சூழப்பட்டிருப்பதுபோல், அதன் பின்வரும் சால்மலீத்வீபமும்—ப்லக்ஷத்வீபத்தை விட இருமடங்கு விரிந்தது—அதே அகலமுள்ள சுரா (மதுவின் சுவையுடைய) கடலால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 8

यत्र ह वै शाल्मली प्लक्षायामा यस्यां वाव किल निलयमाहुर्भगवतश्छन्द: स्तुत: पतत्‍त्रिराजस्य सा द्वीपहूतये उपलक्ष्यते ॥ ८ ॥

சால்மலீத்வீபத்தில் ‘சால்மலி’ எனும் பேரமரம் உள்ளது; அதன் பெயராலேயே அந்தத் தீவு பெயர்பெற்றது. அது ப்லக்ஷ மரம்போல் அளவற்ற பெரிது—நூறு யோஜன அகலம், ஆயிரத்து நூறு யோஜன உயரம்—என்று கூறப்படுகிறது. அறிஞர்கள், அது பகவான் விஷ்ணுவின் வாகனமான பறவையரசன் கருடனின் வாசஸ்தலம் எனச் சொல்கிறார்கள்; அங்கே கருடன் வேதமய ஸ்தோத்திரங்களால் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைத் துதிக்கிறான்।

Verse 9

तद्‌द्वीपाधिपति: प्रियव्रतात्मजो यज्ञबाहु: स्वसुतेभ्य: सप्तभ्यस्तन्नामानि सप्तवर्षाणि व्यभजत्सुरोचनं सौमनस्यं रमणकं देववर्षं पारिभद्रमाप्यायनमविज्ञातमिति ॥ ९ ॥

அத்தீவின் அதிபதி மகாராஜா பிரியவ்ரதரின் புதல்வன் யஜ்ஞபாஹு. அவர் தம் ஏழு மகன்களுக்கு அளிக்கத் தீவை ஏழு ‘வர்ஷ’ பகுதிகளாகப் பிரித்து, அவர்களது பெயர்களையே அவற்றின் பெயர்களாக வைத்தார்—சுரோசன, சௌமனஸ்ய, ரமணக, தேவவர்ஷ, பாரிபத்ர, ஆப்யாயன, அவிஞ்ஞாத।

Verse 10

तेषु वर्षाद्रयो नद्यश्च सप्तैवाभिज्ञाता: स्वरस: शतश‍ृङ्गो वामदेव: कुन्दो मुकुन्द: पुष्पवर्ष: सहस्रश्रुतिरिति । अनुमति: सिनीवाली सरस्वती कुहू रजनी नन्दा राकेति ॥ १० ॥

அந்த வர்ஷப் பகுதிகளில் ஏழு மலைகளும் ஏழு நதிகளும் புகழ்பெற்றவை. மலைகள்—ஸ்வரஸ, சதச்ருங்க, வாமதேவ, குந்த, முகுந்த, புஷ்பவர்ஷ, ஸஹஸ்ரஸ்ருதி. நதிகள்—அனுமதி, ஸினீவாலீ, சரஸ்வதி, குஹூ, ரஜனீ, நந்தா, ராகா. இவை இன்றும் உள்ளன।

Verse 11

तद्वर्षपुरुषा: श्रुतधरवीर्यधरवसुन्धरेषन्धरसंज्ञा भगवन्तं वेदमयं सोममात्मानं वेदेन यजन्ते ॥ ११ ॥

அவ்வர்ஷப் பகுதிகளின் மக்கள் ஸ்ருததரர், வீர்யதரர், வசுந்தரர், இஷந்தரர் என அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் வர்ணாஷ்ரம தர்மத்தைத் திடமாகக் கடைப்பிடித்து, பகவானின் வேதமய விரிவான ‘சோம’ எனும் தேவனை—சந்திரதேவனை—வேதவிதியால் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 12

स्वगोभि: पितृदेवेभ्यो विभजन् कृष्णशुक्लयो: । प्रजानां सर्वासां राजान्ध: सोमो न आस्त्विति ॥ १२ ॥

தன் கதிர்களால் மாதத்தை கிருஷ்ண, சுக்ல என இரு பக்ஷங்களாகப் பிரித்து, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அன்னவிநியோகத்தைச் செய்பவன்; அனைத்துப் பிரஜைகளுக்கும் அரசனான சந்திரதேவன் ‘சோமன்’ எங்கள் அரசனாகவும் வழிகாட்டியாகவும் நிலைத்திருப்பானாக—என்று வேண்டி வணங்குகிறோம்।

Verse 13

एवं सुरोदाद्ब‍‌हिस्तद्‌‌द्विगुण: समानेनावृतो घृतोदेन यथापूर्व: कुशद्वीपो यस्मिन् कुशस्तम्बो देवकृतस्तद्‌द्वीपाख्याकरो ज्वलन इवापर: स्वशष्परोचिषा दिशो विराजयति ॥ १३ ॥

மதுசமுத்திரத்தின் வெளியே குசத்வீபம் எனும் மற்றொரு தீவு உள்ளது; அது அந்தச் சமுத்திரத்தை விட இருமடங்கு அகலம். அந்தத் தீவு தன் அகலத்திற்குச் சமமான நெய்-சமுத்திரத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே பரமபுருஷனின் சங்கல்பத்தால் தேவர்கள் உருவாக்கிய குசப்புல் கொத்துகள் உள்ளன; அதனால் தீவுக்கு அந்தப் பெயர். அந்தக் குசம் மென்மையான இனிய ஒளியுடன் இரண்டாம் அக்கினி போலத் திசைகளையெல்லாம் ஒளிரச் செய்கிறது।

Verse 14

तद्‌द्वीपपति: प्रैयव्रतो राजन् हिरण्यरेता नाम स्वं द्वीपं सप्तभ्य: स्वपुत्रेभ्यो यथाभागं विभज्य स्वयं तप आतिष्ठत वसुवसुदानद‍ृढरुचिनाभिगुप्तस्तुत्यव्रतविविक्तवामदेवनामभ्य: ॥ १४ ॥

அரசே, பிரியவ்ரத மகாராஜாவின் மற்றொரு மகன் ஹிரண்யரேதா இந்தக் குசத்வீபத்தின் அரசன். அவன் தன் தீவை ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்து, உரிமைமுறையின்படி தன் ஏழு மகன்களுக்கு அளித்தான். பின்னர் குடும்ப வாழ்விலிருந்து விலகி தவத்தில் நிலைத்தான். அந்த மகன்களின் பெயர்கள்: வசு, வசுதான, த்ருடருசி, ஸ்துத்யவ்ரத, நாபிகுப்த, விவிக்த, வாமதேவ.

Verse 15

तेषां वर्षेषु सीमागिरयो नद्यश्चाभिज्ञाता: सप्त सप्तैव चक्रश्चतु:श‍ृङ्ग: कपिलश्चित्रकूटो देवानीक ऊर्ध्वरोमा द्रविण इति रसकुल्या मधुकुल्या मित्रविन्दा श्रुतविन्दा देवगर्भा घृतच्युता मन्त्रमालेति ॥ १५ ॥

அந்த ஏழு பகுதிகளில் ஏழு எல்லை மலைகள் புகழ்பெற்றவை: சக்ர, சதுஃஷ்ருங்க, கபில, சித்ரகூட, தேவானீக, ஊர்த்வரோமா, த்ரவிண. மேலும் ஏழு நதிகள் உள்ளன: ரமகுல்யா, மதுகுல்யா, மித்ரவிந்தா, ஸ்ருதவிந்தா, தேவகர்பா, க்ருதச்யுதா, மந்த்ரமாலா.

Verse 16

यासां पयोभि: कुशद्वीपौकस: कुशलकोविदाभियुक्तकुलकसंज्ञा भगवन्तं जातवेदसरूपिणं कर्मकौशलेन यजन्ते ॥ १६ ॥

அந்த நதிகளின் நீரில் நீராடுவதால் குசத்வீப வாசிகள் தூய்மையடைகிறார்கள். அவர்கள் குசலர், கோவிதர், அபியுக்தர், குலகர் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; இவை முறையே பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் போன்றவர்கள். வேத ஆணைப்படி கர்மகௌசலத்துடன் யாகங்களைச் செய்து, பகவானை ஜாதவேதஸ் எனும் அக்னிதேவ ரூபத்தில் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 17

परस्य ब्रह्मण: साक्षाज्जातवेदोऽसि हव्यवाट् । देवानां पुरुषाङ्गानां यज्ञेन पुरुषं यजेति ॥ १७ ॥

ஓ ஜாதவேதஸ் (அக்னிதேவா)! நீ பரப்ரஹ்மன் ஸ்ரீஹரியின் நேரடியான அங்கமாகவும், ஹவியை அவரிடம் கொண்டு செல்லும் வாகனமாகவும் இருக்கிறாய். ஆகவே நாம் வேண்டுகிறோம்: தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் யாகப் பொருட்களை யாகத்தின் மூலம் புருஷோத்தம பகவானுக்கே அர்ப்பணித்திடு; யாகத்தின் உண்மையான போக்தா அவரே.

Verse 18

तथा घृतोदाद्ब‍‌हि: क्रौञ्चद्वीपो द्विगुण: स्वमानेन क्षीरोदेन परित उपक्‍ल‍ृप्तो वृतो यथा कुशद्वीपो घृतोदेन यस्मिन् क्रौञ्चो नाम पर्वतराजो द्वीपनामनिर्वर्तक आस्ते ॥ १८ ॥

நெய்-கடலின் வெளியே க்ரௌஞ்சத்வீபம் எனும் மற்றொரு தீவு உள்ளது; அதன் அகலம் நெய்-கடலை விட இருமடங்கு. குசத்வீபம் நெய்-கடலால் சூழப்பட்டதுபோல், க்ரௌஞ்சத்வீபம் தன் அகலத்திற்குச் சமமான பால்-கடலால் நாலாபுறமும் சூழப்பட்டுள்ளது. அத்தீவில் க்ரௌஞ்சம் எனும் மலைராஜன் இருந்து, அவன் பெயராலே தீவின் பெயர் ஏற்பட்டது.

Verse 19

योऽसौ गुहप्रहरणोन्मथितनितम्बकुञ्जोऽपि क्षीरोदेनासिच्यमानो भगवता वरुणेनाभिगुप्तो विभयो बभूव ॥ १९ ॥

கார்த்திகேயனின் ஆயுதங்களான குகப் பிரஹாரங்கள் க்ரௌஞ்ச மலைச் சரிவுகளின் செடிகொடிகளைச் சிதைத்தாலும், அந்த மலை அச்சமற்றதாகியது; ஏனெனில் அது நாலாபுறமும் பால்-கடலால் எப்போதும் நனைந்து, பகவான் வருணதேவரால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

Verse 20

तस्मिन्नपि प्रैयव्रतो घृतपृष्ठो नामाधिपति: स्वे द्वीपे वर्षाणि सप्त विभज्य तेषु पुत्रनामसु सप्त रिक्थादान् वर्षपान्निवेश्य स्वयं भगवान् भगवत: परमकल्याणयशस आत्मभूतस्य हरेश्चरणारविन्दमुपजगाम ॥ २० ॥

அத்தீவின் ஆளுநர் மகாராஜா பிரியவ்ரதரின் மற்றொரு புதல்வன்; அவன் பெயர் க்ருதப்ருஷ்டன். அவன் தன் தீவை ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்து, அவற்றைத் தன் ஏழு மகன்களின் பெயர்களால் அமைத்தான். பின்னர் க்ருதப்ருஷ்ட மகாராஜா குடும்ப வாழ்வை முற்றிலும் விட்டு, எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஆத்மாவான, பரம மங்கள குணயசம் உடைய பகவான் ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைந்து, நிறைவை அடைந்தான்.

Verse 21

आमो मधुरुहो मेघपृष्ठ: सुधामा भ्राजिष्ठो लोहितार्णो वनस्पतिरिति घृतपृष्ठसुतास्तेषां वर्षगिरय: सप्त सप्तैव नद्यश्चाभिख्याता: शुक्लो वर्धमानो भोजन उपबर्हिणो नन्दो नन्दन: सर्वतोभद्र इति अभया अमृतौघा आर्यका तीर्थवती रूपवती पवित्रवती शुक्लेति ॥ २१ ॥

க்ருதப்ருஷ்ட மகாராஜாவின் மகன்கள்—ஆம, மதுருஹ, மேகப்ருஷ்ட, சுதாமா, ப்ராஜிஷ்ட, லோஹிதார்ண, வனஸ்பதி. அவர்களின் தீவில் ஏழு மலைகள்—சுக்ல, வர்தமான, போஜன, உபபர்ஹிண, நந்த, நந்தன, சர்வதோபத்ர; மேலும் ஏழு நதிகள்—அபயா, அம்ருதௌகா, ஆர்யகா, தீர்த்தவதி, ரூபவதி, பவித்ரவதி, சுக்லா।

Verse 22

यासामम्भ: पवित्रममलमुपयुञ्जाना: पुरुषऋषभद्रविणदेवकसंज्ञा वर्षपुरुषा आपोमयं देवमपां पूर्णेनाञ्जलिना यजन्ते ॥ २२ ॥

அந்தப் புனிதமும் தூய்மையும் நிறைந்த நதிநீரை உபயோகித்து, க்ரௌஞ்சத்வீப வாசிகள்—புருஷர், ரிஷபர், த்ரவிணர், தேவகர்—என நான்கு வர்ணங்களாகப் பிரிந்து, நீருருவான வருணதேவரின் தாமரைத் திருவடிகளில் கையளவு நீரை அஞ்சலியாக அர்ப்பணித்து, பரமேஸ்வர பகவானை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 23

आप: पुरुषवीर्या: स्थ पुनन्तीर्भूर्भुव:सुव: । ता न: पुनीतामीवघ्नी: स्पृशतामात्मना भुव इति ॥ २३ ॥

ஓ நதிகளின் புனித நீரே! பரமபுருஷனின் வீர்ய சக்தியைப் பெற்று நீ பூः‑புவः‑ஸ்வः எனும் மூன்று லோகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறாய். இயல்பாகவே பாவநாசினி என்பதால் நாங்கள் உன்னைத் தொடுகிறோம்; எங்களை எப்போதும் தூய்மைப்படுத்துவாயாக।

Verse 24

एवं पुरस्तात्क्षीरोदात्परित उपवेशित: शाकद्वीपो द्वात्रिंशल्लक्षयोजनायाम: समानेन च दधिमण्डोदेन परीतो यस्मिन् शाको नाम महीरुह: स्वक्षेत्रव्यपदेशको यस्य ह महासुरभिगन्धस्तं द्वीपमनुवासयति ॥ २४ ॥

பாற்கடலுக்கு வெளியே ‘சாகத்வீபம்’ எனும் மற்றொரு தீவு உள்ளது; அதன் அகலம் முப்பத்திரண்டு இலட்ச யோஜனைகள். அது தீவின் அகலத்திற்குச் சமமான அளவுள்ள மத்தித் தயிர்ச் சாறு (ததிமண்ட) கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே ‘சாக’ எனும் பேரமரம் உள்ளது; அதின் பெயராலே தீவு பெயர்பெற்றது; அதன் இனிய மணம் முழுத் தீவையும் மணமூட்டுகிறது।

Verse 25

तस्यापि प्रैयव्रत एवाधिपतिर्नाम्ना मेधातिथि: सोऽपि विभज्य सप्त वर्षाणि पुत्रनामानि तेषु स्वात्मजान् पुरोजवमनोजवपवमानधूम्रानीकचित्ररेफबहुरूपविश्वधारसंज्ञान्निधाप्याधिपतीन् स्वयं भगवत्यनन्त आवेशितमतिस्तपोवनं प्रविवेश ॥ २५ ॥

அத்தீவின் அதிபதி பிரியவ்ரதனின் புதல்வனான மேதாதிதி. அவன் தீவை ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்து அவற்றிற்கு தன் மக்களின் பெயர்களை வைத்தான்; புரோஜவ, மனோஜவ, பவமான, தூம்ரானீக, சித்ரரேப, பஹுரூப, விஸ்வதார—இவர்களை அப்பகுதிகளின் அரசர்களாக நியமித்தான். பின்னர் பகவான் அனந்தனின் திருவடித் தாமரைகளில் மனத்தை நிலைநிறுத்தத் தானே தவவனத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 26

एतेषां वर्षमर्यादागिरयो नद्यश्च सप्त सप्तैव ईशान उरुश‍ृङ्गो बलभद्र: शतकेसर: सहस्रस्रोतो देवपालो महानस इति अनघाऽऽयुर्दा उभयस्पृष्टिरपराजिता पञ्चपदी सहस्रस्रुतिर्निजधृतिरिति ॥ २६ ॥

இவ்வருஷங்களுக்கும் எல்லை மலைகள் ஏழு: ஈசான, உருஷ்ருங்க, பலபத்ர, சதகேசர, ஸஹஸ்ரஸ்ரோத, தேவபால, மஹானஸ. மேலும் ஏழு நதிகள்: அனகா, ஆயுர்தா, உபயஸ்ப்ருஷ்டி, அபராஜிதா, பஞ்சபதீ, ஸஹஸ்ரஷ்ருதி, நிஜத்ருதி।

Verse 27

तद्वर्षपुरुषा ऋतव्रतसत्यव्रतदानव्रतानुव्रतनामानो भगवन्तं वाय्वात्मकं प्राणायामविधूतरजस्तमस: परमसमाधिना यजन्ते ॥ २७ ॥

அந்தத் தீவுகளின் மக்கள் நான்கு வர்ணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர்—ருதவ்ரத, ஸத்யவ்ரத, தானவ்ரத, அனுவ்ரத—இவை முறையே பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்ரருக்கு ஒப்பானவை. அவர்கள் பிராணாயாமத்தால் ரஜஸ்‑தமஸை அகற்றி, பரம சமாதியில் வாயு-ஸ்வரூபமான பகவானை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 28

अन्त:प्रविश्य भूतानि यो बिभर्त्यात्मकेतुभि: । अन्तर्यामीश्वर: साक्षात्पातु नो यद्वशे स्फुटम् ॥ २८ ॥

ஓ பரமபுருஷனே! நீ உடலுக்குள் அந்தர்யாமியாக இருந்து, பிராணன் முதலிய வாயுக்களின் செயல்களை நடத்தி, எல்லா ஜீவராசிகளையும் தாங்கி காக்கிறாய். ஓ ஆண்டவனே, அனைத்தும் உன் வசத்தில்—எங்களை எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் காப்பாயாக.

Verse 29

एवमेव दधिमण्डोदात्परत: पुष्करद्वीपस्ततो द्विगुणायाम: समन्तत उपकल्पित: समानेन स्वादूदकेन समुद्रेण बहिरावृतो यस्मिन् बृहत्पुष्करं ज्वलनशिखामलकनकपत्रायुतायुतं भगवत: कमलासनस्याध्यासनं परिकल्पितम् ॥ २९ ॥

தயிர்-சமுத்திரத்திற்குப் புறத்தில் புஷ்கரத்வீபம் உள்ளது; அது அந்த சமுத்திரத்தை விட இருமடங்கு அகலமுடையது. அது த்வீபத்திற்குச் சமமான பரப்புள்ள மிகச் சுவையான நீர்சமுத்திரத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே தீச்சுடர்போல் ஒளிரும், தூய பொன்னிற இதழ்களுடன் பத்து கோடி இதழ்கள் கொண்ட ஒரு மாபெரும் தாமரை உள்ளது; அது தாமரையாசனனான பகவான் பிரம்மாவின் ஆசனமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 30

तद्‌द्वीपमध्ये मानसोत्तरनामैक एवार्वाचीनपराचीनवर्षयोर्मर्यादाचलोऽयुतयोजनोच्छ्रायायामो यत्र तु चतसृषु दिक्षु चत्वारि पुराणि लोकपालानामिन्द्रादीनां यदुपरिष्टात्सूर्यरथस्य मेरुं परिभ्रमत: संवत्सरात्मकं चक्रं देवानामहोरात्राभ्यां परिभ्रमति ॥ ३० ॥

அந்தத் தீவின் நடுவில் மானசோத்தரன் எனும் மாபெரும் மலை உள்ளது; அது தீவின் உள் பகுதி மற்றும் வெளிப் பகுதியின் எல்லையாகும். அதன் உயரமும் அகலமும் பத்தாயிரம் யோஜனங்கள். அந்த மலையில் நான்கு திசைகளிலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களின் நான்கு நகரங்கள் உள்ளன. அதன் மேல் சூரியனின் ரதம் மேருவைச் சுற்றி ‘ஸம்வத்ஸர’ எனும் வட்டப்பாதையில் செல்கிறது; ஒரு பக்கம் தேவர்களுக்கு பகல், மற்ற பக்கம் அவர்களுக்கு இரவு ஆகும்.

Verse 31

तद्‌द्वीपस्याप्यधिपति: प्रैयव्रतो वीतिहोत्रो नामैतस्यात्मजौ रमणकधातकिनामानौ वर्षपती नियुज्य स स्वयं पूर्वजवद्भ‍गवत्कर्मशील एवास्ते ॥ ३१ ॥

அந்தத் தீவின் அரசன் பிரியவ்ரதரின் மகன் வீதிஹோத்ரன். அவனுக்கு ரமணகன், தாதகி என இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். தீவின் இரு பக்கங்களையும் அவர்களை வருடாதிபதிகளாக நியமித்து அளித்துவிட்டு, தானோ தன் மூத்த சகோதரன் மேதாதிதியைப் போல பகவானின் சேவைச் செயல்களில் ஈடுபட்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 32

तद्वर्षपुरुषा भगवन्तं ब्रह्मरूपिणं सकर्मकेण कर्मणाऽऽराधयन्तीदं चोदाहरन्ति ॥ ३२ ॥

அந்தப் பகுதியின் மக்கள் பொருட்காமங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக, பகவானை பிரம்மரூபமாகக் கருதி, கர்மச் செயல்களுடன் கூடிய கர்மத்தால் ஆராதித்து, இவ்வாறு பிரார்த்தனை கூறுகின்றனர்.

Verse 33

यत्तत्कर्ममयं लिङ्गं ब्रह्मलिङ्गं जनोऽर्चयेत् । एकान्तमद्वयं शान्तं तस्मै भगवते नम इति ॥ ३३ ॥

யாகாதி கர்மங்களின் வடிவான பிரம்மலிங்கமாக மக்கள் வழிபடும் பிரம்மா, ஏகாந்தம், அத்வயம், சாந்தம் ஆகிய பரமேஸ்வரனுக்கு நிலையான பக்தன்; அந்த பகவான் பிரம்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 34

ऋषिरुवाच तत: परस्ताल्लोकालोकनामाचलो लोकालोकयोरन्तराले परित उपक्षिप्त: ॥ ३४ ॥

ரிஷி கூறினார்—அதன் பின், லோகம் மற்றும் அலோகம் ஆகியவற்றின் நடுவில், அனைத்துத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து ‘லோகாலோக’ எனும் மலை அமைந்துள்ளது.

Verse 35

यावन्मानसोत्तरमेर्वोरन्तरं तावती भूमि: काञ्चन्यन्याऽऽदर्शतलोपमा यस्यां प्रहित: पदार्थो न कथञ्चित्पुन: प्रत्युपलभ्यते तस्मात्सर्वसत्त्वपरिहृतासीत् ॥ ३५ ॥

இனிய நீர்க் கடலுக்கு அப்பால், சுமேருவின் நடுப்பகுதியிலிருந்து மானசோத்தரத்தின் எல்லை வரை எவ்வளவு பரப்போ அவ்வளவு நிலம் உள்ளது; அதன் பின் லோகாலோக மலை வரை பொன்னால் ஆன நிலம், கண்ணாடித் தளம்போல் ஒளி பிரதிபலிக்கும்; அங்கே விழும் பொருள் மீண்டும் காணப்படாது; ஆகவே எல்லா உயிர்களும் அதை விட்டு விலகினர்.

Verse 36

लोकालोक इति समाख्या यदनेनाचलेन लोकालोकस्यान्तर्वर्तिनावस्थाप्यते ॥ ३६ ॥

இந்த மலை ‘லோகாலோக’ எனப் பெயர்பெற்றது; ஏனெனில் இந்த அசல மலைதான் லோகம்-அலோகம் ஆகியவற்றின் எல்லையை நிறுவுகிறது.

Verse 37

स लोकत्रयान्ते परित ईश्वरेण विहितो यस्मात्सूर्यादीनां ध्रुवापवर्गाणां ज्योतिर्गणानां गभस्तयोऽर्वाचीनांस्त्रींल्लोकानावितन्वाना न कदाचित्पराचीना भवितुमुत्सहन्ते तावदुन्नहनायाम: ॥ ३७ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பரம சித்தத்தால் ‘லோகாலோக’ மலை பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம் ஆகிய மூன்று உலகங்களின் வெளிப்புற எல்லையாக நிறுவப்பட்டது; சூரியன் முதலான ஒளிமிக்க கோள்களின் கதிர்கள் அந்த எல்லைக்குள் மட்டுமே பரவுமாறு. சூரியனிலிருந்து துருவலோகம் வரை உள்ள எல்லா ஜ்யோதிர்கணங்களும் மூன்று உலகங்களுக்குள் ஒளி வழங்கினாலும், இந்த மலை எல்லையைத் தாண்ட இயலாது; ஏனெனில் இது துருவலோகத்திற்கும் மேலாக மிக உயர்ந்து கதிர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது.

Verse 38

एतावाँल्लोकविन्यासो मानलक्षणसंस्थाभिर्विचिन्तित: कविभि: स तु पञ्चाशत्कोटिगणितस्य भूगोलस्य तुरीयभागोऽयं लोकालोकाचल: ॥ ३८ ॥

தவறு, மயக்கம், ஏமாற்றும் மனோபாவம் இவற்றிலிருந்து விடுபட்ட பண்டித முனிவர்கள் உலகங்களின் அமைப்பு, அவற்றின் இலக்கணங்கள், அளவுகள், இடங்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து விளக்கியுள்ளனர். சுமேருவிலிருந்து லோகாலோக மலைவரை உள்ள தூரம் பிரபஞ்சத்தின் விட்டத்தின் நான்கில் ஒன்று—அதாவது 12 கோடி 50 லட்சம் யோஜனைகள்—என்று அவர்கள் நிறுவினர்.

Verse 39

तदुपरिष्टाच्चतसृष्वाशास्वात्मयोनिनाखिलजगद्गुरुणाधिनिवेशिता ये द्विरदपतय ऋषभ: पुष्करचूडो वामनोऽपराजित इति सकललोकस्थितिहेतव: ॥ ३९ ॥

லோகாலோக மலையின் உச்சியில், முழு பிரபஞ்சத்தின் குருவான பிரம்மா நான்கு திசைகளிலும் நான்கு கஜபதிகளை நிறுவினார். அந்தச் சிறந்த யானைகளின் பெயர்கள்: ரிஷப, புஷ்கரசூட, வாமன, அபராஜித. இவர்கள் உலகங்களின் நிலைபேற்றுக்குக் காரணமானவர்கள்.

Verse 40

तेषां स्वविभूतीनां लोकपालानां च विविधवीर्योपबृंहणाय भगवान् परममहापुरुषो महाविभूतिपतिरन्तर्याम्यात्मनो विशुद्धसत्त्वं धर्मज्ञानवैराग्यैश्वर्याद्यष्टमहासिद्ध्युपलक्षणं विष्वक्सेनादिभि: स्वपार्षदप्रवरै: परिवारितो निजवरायुधोपशोभितैर्निजभुजदण्डै: सन्धारय-माणस्तस्मिन् गिरिवरे समन्तात्सकललोकस्वस्तय आस्ते ॥ ४० ॥

அந்த கஜபதிகளும் லோகபாலர்களும் பலவித வலிமை பெறவும், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகவும், பரம மகாபுருஷனான பகவான்—அனைத்து தெய்வீக ஐஸ்வர்யங்களின் அதிபதி, அனைவரின் அந்தர்யாமி—லோகாலோக மலையின் உச்சியில், குணங்களால் மாசுபடாத தூய சத்த்வமய தெய்வீக உடலுடன் வீற்றிருக்கிறார். விஷ்வக்சேன முதலிய உயர்ந்த பார்ஷதர்களால் சூழப்பட்டு, நான்கு கரங்களில் தம் திவ்ய ஆயுதங்களைத் தாங்கி, தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வர்யம் மற்றும் அணிமா-லகிமா-மஹிமா போன்ற சித்திகளை வெளிப்படுத்தி உலகங்களுக்கு சுபம் அருள்கிறார்.

Verse 41

आकल्पमेवं वेषं गत एष भगवानात्मयोगमायया विरचितविविधलोकयात्रागोपीयायेत्यर्थ: ॥ ४१ ॥

பகவான் தம் ஆத்மயோகமாயையால் இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்ட வடிவத்தை கல்பம் முழுவதும் ஏற்றிருப்பது—பல உலகங்களின் பரிபாலன லீலை மறைவாகவும், உலகநிலை நிலைத்திருக்கவும் என்பதே பொருள்.

Verse 42

योऽन्तर्विस्तार एतेन ह्यलोकपरिमाणं च व्याख्यातं यद्ब‍‌हिर्लोकालोकाचलात् । तत: परस्ताद्योगेश्वरगतिं विशुद्धामुदाहरन्ति ॥ ४२ ॥

அரசே, லோகாலோக மலையின் வெளியே ‘அலோக-வர்ஷ’ எனப்படும் நிலப்பகுதி உள்ளது; அதன் அகலம் மலையின் உள்ளேயுள்ள பரப்புக்கு இணை—அதாவது 12 கோடி 50 லட்சம் யோஜனைகள். அலோக-வர்ஷத்திற்கு அப்பால் யோகேஸ்வரர்களின் தூய இலக்கு உள்ளது; அது இயற்கை குணங்களின் ஆட்சிக்கு அப்பாற்பட்டதால் முற்றிலும் பரிசுத்தம்.

Verse 43

अण्डमध्यगत: सूर्यो द्यावाभूम्योर्यदन्तरम् । सूर्याण्डगोलयोर्मध्ये कोट्य: स्यु: पञ्चविंशति: ॥ ४३ ॥

சூரியன் பிரபஞ்சத்தின் நடுவில், பூலோகம் மற்றும் புவலோகம் இடையிலுள்ள அந்தரிக்ஷத்தில் நிலைகொண்டான். சூரியனிலிருந்து பிரபஞ்ச வட்டம் வரை தூரம் இருபத்தைந்து கோடி யோஜனைகள்.

Verse 44

मृतेऽण्ड एष एतस्मिन् यदभूत्ततो मार्तण्ड इति व्यपदेश: । हिरण्यगर्भ इति यद्धिरण्याण्डसमुद्भ‍व: ॥ ४४ ॥

சூரியதேவன் ‘வைராஜன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவர் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் சமஷ்டி பௌதிக தேகமாக உள்ளார். படைப்புக் காலத்தில் இந்த மந்தமான பிரபஞ்ச-அண்டத்தில் புகுந்ததால் ‘மார்த்தாண்டன்’ என்றும், ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) மூலம் தேகம் பெற்றதால் ‘ஹிரண்யகர்பன்’ என்றும் கூறப்படுகிறார்.

Verse 45

सूर्येण हि विभज्यन्ते दिश: खं द्यौर्मही भिदा । स्वर्गापवर्गौ नरका रसौकांसि च सर्वश: ॥ ४५ ॥

அரசே, சூரியதேவனும் சூரியலோகமும் பிரபஞ்சத்தின் எல்லாத் திசைகளையும் பிரிக்கின்றன. சூரியன் இருப்பதாலேயே ஆகாயம், உயருலகங்கள், இப்பூமி, கீழுலகங்கள் ஆகியவற்றின் வேறுபாடு அறியப்படுகிறது. மேலும் எங்கு போகம், எங்கு விடுதலை, எங்கு நரகம், எங்கு பாதாளம் என்பதும் சூரியனால் தான் விளங்குகிறது.

Verse 46

देवतिर्यङ्‍मनुष्याणां सरीसृपसवीरुधाम् । सर्वजीवनिकायानां सूर्य आत्मा द‍ृगीश्वर: ॥ ४६ ॥

தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், பூச்சிகள், ஊர்வன, கொடிகள் மற்றும் மரங்கள் என எல்லா ஜீவராசிகளும் சூரியலோகத்திலிருந்து வரும் வெப்பமும் ஒளியும் மீது சார்ந்துள்ளன. மேலும் சூரியன் இருப்பதாலேயே அனைவருக்கும் பார்வை உண்டாகிறது; ஆகவே அவர் ‘த்ருக்-ஈஸ்வரன்’—பார்வையின் அதிஷ்டாதா பகவான் என அழைக்கப்படுகிறார்.