Adhyaya 18

Verse 1

श्रीशुक उवाच तथा च भद्रश्रवा नाम धर्मसुतस्तत्कुलपतय: पुरुषा भद्राश्ववर्षे साक्षाद्भ‍गवतो वासुदेवस्य प्रियांतनुं धर्ममयीं हयशीर्षाभिधानां परमेण समाधिना सन्निधाप्येदमभिगृणन्त उपधावन्ति ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—தர்மராஜாவின் மகன் பத்ரச்ரவா பத்ராஷ்வ-வர்ஷத்தை ஆள்கிறான். இலாவ்ருத-வர்ஷத்தில் சிவன் சங்கர்ஷணனை வழிபடுவது போல, பத்ரச்ரவா தன் நெருங்கிய சேவகர்களுடனும் அந்த நாட்டின் அனைத்து குடிகளுடனும் சேர்ந்து, பரம சமாதியில் நிலைத்து, வாசுதேவனின் பிரியமான பூர்ணாம்ச விரிவான ‘ஹயசீர்ஷ’னை ஆராதிக்கிறான். ஹயசீர்ஷ பகவான் பக்தர்களுக்கு மிகப் பிரியமானவர்; அவர் தர்மநியமங்களின் இயக்குநர். அவர்கள் தெளிவான உச்சரிப்புடன் கீழ்க்கண்ட பிரார்த்தனைகளைப் பாடி, பிரபுவுக்கு நமஸ்காரம் செய்கிறார்கள்.

Verse 2

भद्रश्रवस ऊचु: ॐ नमो भगवते धर्मायात्मविशोधनाय नम इति ॥ २ ॥

பத்ரச்ரவாவும் அவருடைய நெருங்கியவர்களும் கூறினர்—ॐ, தர்மஸ்வரூபனாகவும் ஆத்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துபவனாகவும் உள்ள பரம பகவானுக்கு நமஸ்காரம்; மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 3

अहो विचित्रं भगवद्विचेष्टितंघ्नन्तं जनोऽयं हि मिषन्न पश्यति । ध्यायन्नसद्यर्हि विकर्म सेवितुंनिर्हृत्य पुत्रं पितरं जिजीविषति ॥ ३ ॥

அய்யோ! பகவானின் லீலை எவ்வளவு விசித்திரம்—மரணம் நெருங்கும் பெரும் அபாயத்தை இந்த மூடப் பொருளாசை மனிதன் பார்த்தும் பார்க்காதவன் போல இருக்கிறான். மரணம் நிச்சயம் வரும் என்று அறிந்தும் அலட்சியமாகிறான். தந்தை இறந்தால் தந்தையின் சொத்தை அனுபவிக்க விரும்புகிறான்; மகன் இறந்தால் மகனின் செல்வத்தையும் அனுபவிக்க விரும்புகிறான்; பாவச் செயலால் பணம் சேர்த்து இன்பத்தைத் தேடுகிறான்.

Verse 4

वदन्ति विश्वं कवय: स्म नश्वरंपश्यन्ति चाध्यात्मविदो विपश्चित: । तथापि मुह्यन्ति तवाज माययासुविस्मितं कृत्यमजं नतोऽस्मि तम् ॥ ४ ॥

ஹே அஜன் (அஜன்மா) ஆண்டவனே! கவிஞர்கள் உலகம் நிலையற்றது எனச் சொல்கிறார்கள்; ஆத்மவித்துக்கள் அதையே தெளிவாகக் காண்கிறார்கள். சமாதியில் உலகின் உண்மை நிலையை உணர்ந்து சத்தியத்தைப் போதிக்கவும் செய்கிறார்கள். ஆனாலும் உமது மாயையால் அவர்களும் சிலவேளை மயங்குகிறார்கள்—இது உமது அதிசய லீலை. ஆகவே உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 5

विश्वोद्भ‍वस्थाननिरोधकर्म तेह्यकर्तुरङ्गीकृतमप्यपावृत: । युक्तं न चित्रं त्वयि कार्यकारणेसर्वात्मनि व्यतिरिक्ते च वस्तुत: ॥ ५ ॥

ஹே ஆண்டவனே! இந்த உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகிய செயல்களில் நீர் முற்றிலும் பற்றற்றவர்; நேரடிக் கர்த்தாவும் அல்ல. ஆயினும் அவை அனைத்தும் உமக்கே உரியதாகக் கூறப்படுகின்றன. இது வியப்பல்ல; நீரே காரணங்களுக்குக் காரணம். நீர் அனைத்தின் ஆத்மாவாக இருந்தும் உண்மையில் அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்டவர்; உமது அசிந்த்ய சக்தியாலே எல்லாம் நடைபெறுகிறது.

Verse 6

वेदान् युगान्ते तमसा तिरस्कृतान्रसातलाद्यो नृतुरङ्गविग्रह: । प्रत्याददे वै कवयेऽभियाचतेतस्मै नमस्तेऽवितथेहिताय इति ॥ ६ ॥

யுக முடிவில், அறியாமை வடிவான தமஸ் ஒரு அசுர ரூபம் கொண்டு வேதங்களைத் திருடி ரசாதலத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. அப்போது பகவான் ஹயக்ரீவ (ந்ருதுரங்க) ரூபத்தில் வேதங்களை மீட்டெடுத்து, வேண்டிய பிரம்மாவுக்கு மீண்டும் அளித்தார். தீர்மானம் ஒருபோதும் பொய்யாகாத அந்த பரமேஸ்வரனுக்கு என் வணக்கம்.

Verse 7

हरिवर्षे चापि भगवान्नरहरिरूपेणास्ते । तद्रूपग्रहणनिमित्तमुत्तरत्राभिधास्ये । तद्दयितं रूपं महापुरुषगुणभाजनो महाभागवतो दैत्यदानवकुलतीर्थीकरणशीलाचरित: प्रह्लादोऽव्यवधानानन्यभक्तियोगेन सह तद्वर्षपुरुषैरुपास्ते इदं चोदाहरति ॥ ७ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! ஹரிவர்ஷத்தில் பகவான் நரஹரி (நரசிம்மதேவர்) ரூபத்தில் வாசம் செய்கிறார். அந்த ரூபத்தை ஏற்ற காரணத்தை நான் பின்னர் (ஏழாம் ஸ்கந்தத்தில்) விளக்குவேன். அந்த ரூபம் பிரஹ்லாத மகாராஜாவுக்கு மிகப் பிரியமானது. பிரஹ்லாதர் மகாபாகவதர்; மகாபுருஷர்களின் நற்குணங்களின் களஞ்சியம்; அவரது சீலமும் சரிதமும் தைத்ய-தானவ குலத்தின் வீழ்ந்தவர்களையும் புனிதப்படுத்தியது. அவர் ஹரிவர்ஷ வாசிகளுடன் இடையறாத அநன்ய பக்தியோகத்தால் நரஹரியை வழிபட்டு, இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறார்.

Verse 8

ॐ नमो भगवते नरसिंहाय नमस्तेजस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनख वज्रदंष्ट्र कर्माशयान् रन्धय रन्धय तमो ग्रस ग्रस ॐ स्वाहा । अभयमभयमात्मनि भूयिष्ठा ॐ क्ष्रौम् ॥ ८ ॥

ஓம் பகவான் நரசிம்மதேவருக்கு வணக்கம்; அவர் எல்லா சக்திகளின் ஆதாரம். வஜ்ரம் போன்ற நகங்களும் பற்களும் உடைய ஆண்டவா, இவ்வுலகில் கர்மபல ஆசை எனும் அசுர விருப்பங்களை அழித்தருள்வீராக. எங்கள் இதயத்தில் வெளிப்பட்டு அறியாமை இருளை அகற்றி, உங்கள் அருளால் எங்களை அச்சமற்றவர்களாக்குங்கள்.

Verse 9

स्वस्त्यस्तु विश्वस्य खल: प्रसीदतां ध्यायन्तु भूतानि शिवं मिथो धिया । मनश्च भद्रं भजतादधोक्षजे आवेश्यतां नो मतिरप्यहैतुकी ॥ ९ ॥

முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் நல்வாழ்வு உண்டாகுக; தீயவரும் பொறாமையுள்ளவரும் அமைதியடையட்டும். எல்லா உயிர்களும் பக்தியோகத்தால் மங்களத்தைத் தியானித்து, ஒருவருக்கொருவர் நலன் எண்ணட்டும். எங்கள் மனம் அதோக்ஷஜன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் சேவையில் நிலைத்திருக்க, எங்கள் புத்தி காரணமற்ற பக்தியில் உறையட்டும்.

Verse 10

मागारदारात्मजवित्तबन्धुषु सङ्गो यदि स्याद्भ‍गवत्प्रियेषु न: । य: प्राणवृत्त्या परितुष्ट आत्मवान् सिद्ध्यत्यदूरान्न तथेन्द्रियप्रिय: ॥ १० ॥

பிரபுவே, வீடு, மனைவி, பிள்ளைகள், செல்வம், நண்பர்கள், உறவினர் முதலிய குடும்ப வாழ்வின் சிறை மீது எங்களுக்கு ஈர்ப்பு வராதிருக்க வேண்டுகிறோம். ஏதேனும் பற்றுதல் இருந்தால் அது உங்கள் பிரிய பக்தர்களிடமே இருக்கட்டும்; அவர்களின் ஒரே பிரிய நண்பன் கிருஷ்ணன். தன்னடக்கம் கொண்டும் மனத்தை கட்டுப்படுத்தியவனும் அத்தியாவசியமான அளவிலே திருப்தி அடைகிறான்; இంద్రிய இன்பத்தை நாடான். அவன் பக்தியில் விரைவில் முன்னேறுகிறான்.

Verse 11

यत्सङ्गलब्धं निजवीर्यवैभवं तीर्थं मुहु: संस्पृशतां हि मानसम् । हरत्यजोऽन्त: श्रुतिभिर्गतोऽङ्गजं को वै न सेवेत मुकुन्दविक्रमम् ॥ ११ ॥

முகுந்தனை எல்லாமெனக் கருதும் பக்தர்களின் சங்கத்தால் அவரது வீரச் செயல்களை கேட்க முடிகிறது; அந்தக் கேள்வியே மனத்திற்குத் தீர்த்தமாகிறது. முகுந்தனின் லீலைகள் அத்தனை வல்லமையுடையவை; அவற்றை ஆவலுடன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டால், ஒலிவடிவில் உள்ள பகவான் இதயத்தில் புகுந்து உள்ளழுக்கை அகற்றுகிறார். கங்கை ஸ்நானம் உடல் மாசை குறைக்கும்; ஆனால் இதய சுத்திக்கு காலம் লাগে. ஆகவே எந்த விவேகி முகுந்தனின் பராக்ரமத்தைச் சேவிக்காமல் இருப்பான்?

Verse 12

यस्यास्ति भक्तिर्भगवत्यकिञ्चना सर्वैर्गुणैस्तत्र समासते सुरा: । हरावभक्तस्य कुतो महद्गुणा मनोरथेनासति धावतो बहि: ॥ १२ ॥

பகவான் வாசுதேவரிடம் கலப்பற்ற, நிஷ்காம பக்தி உள்ளவரில் தேவர்களின் எல்லா நற்குணங்களும்—தர்மம், ஞானம், வைராக்யம் முதலியவை—தானாகவே குடிகொள்கின்றன. ஆனால் ஹரிபக்தி இல்லாமல் பொருட்காரியங்களில் ஈடுபடுபவனிடம் மகத்தான குணங்கள் எங்கே? அவன் மனக் கற்பனையால் அசத்தியத்தை நோக்கி வெளியே ஓடி, ஆண்டவரின் வெளிப்புற சக்திக்குச் சேவை செய்கிறான்; அப்படியிருக்க நற்குணங்கள் எவ்வாறு இருக்கும்?

Verse 13

हरिर्हि साक्षाद्भ‍गवान् शरीरिणा- मात्मा झषाणामिव तोयमीप्सितम् । हित्वा महांस्तं यदि सज्जते गृहे तदा महत्त्वं वयसा दम्पतीनाम् ॥ १३ ॥

நீர்வாழ் உயிர்கள் எப்போதும் பெரும் நீர்த்தொகுதியில் இருக்க விரும்புவது போல, எல்லா உடலுடைய ஜீவர்களும் இயல்பாகவே சாக்ஷாத் பகவான் ஹரி—பரமாத்மா—வின் மகத்தான இருப்பில் தங்க விரும்புகின்றனர். ஆகவே பொருட்கணக்கில் பெரியவனாக இருந்தும் அந்த மகாத்மாவை விட்டு இல்லற ஆசையில் பற்றிக்கொண்டால், அவன் ‘மகத்துவம்’ இளமைத் தாழ்ந்த தம்பதியரின் மகத்துவம் போலவே ஆகும்; பொருள் பற்றுதல் ஆன்மிக நற்குணங்களை அழிக்கிறது।

Verse 14

तस्माद्रजोरागविषादमन्यु- मानस्पृहाभयदैन्याधिमूलम् । हित्वा गृहं संसृतिचक्रवालं नृसिंहपादं भजताकुतोभयमिति ॥ १४ ॥

ஆகையால், ஓ அசுரர்களே, ரஜோகுணத்தால் உண்டாகும் ஆசை, சோர்வு, கோபம், அகந்தை, தீராத விருப்பு, பயம், தாழ்மை, நோய்—இவற்றின் வேர்; பிறப்பு-இறப்பு சக்கரத்தின் வட்டமாகிய இல்லற வாழ்வின் போலிச் சுகத்தை விட்டுவிடுங்கள். எங்கும் அஞ்சாத அடைக்கலமான ஸ்ரீ நரசிம்மதேவரின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பக்தியுடன் வணங்குங்கள்; அங்கேயே உண்மையான அபயம் உள்ளது।

Verse 15

केतुमालेऽपि भगवान् कामदेवस्वरूपेण लक्ष्म्या: प्रियचिकीर्षया प्रजापतेर्दुहितृणां पुत्राणां तद्वर्षपतीनां पुरुषायुषाहोरात्रपरिसङ्ख्यानानां यासां गर्भा महापुरुषमहास्त्रतेजसोद्वेजितमनसां विध्वस्ता व्यसव: संवत्सरान्ते विनिपतन्ति ॥ १५ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்—கேதுமால-வர்ஷத்தில் பகவான் விஷ்ணு காமதேவ ரூபத்தில் வாசம் செய்கிறார்; அது பக்தர்களின், குறிப்பாக லக்ஷ்மீதேவியின், திருப்திக்காகவே. அங்கே பிரஜாபதி ‘ஸம்வத்ஸர’னும் அவனுடைய மகன்கள்-மகள்களும் உள்ளனர். மகள்கள் இரவுகளின், மகன்கள் பகல்களின் அதிஷ்டாதேவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர். மனித ஆயுளில் உள்ள பகல்-இரவு எண்ணிக்கையின்படி அவர்கள் 36,000. ஒவ்வோர் ஆண்டின் முடிவில் பரமபுருஷனின் மகாஸ்திரத் தேஜஸ்—சுதர்ஷனச் சக்கரத்தின் ஒளி—கண்டு கலங்கிய மனத்துடன் அந்த மகள்கள் கருச்சிதைவு துயரத்தை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 16

अतीव सुललितगतिविलासविलसितरुचिरहासलेशावलोकलीलया किञ्चिदुत्तम्भितसुन्दरभ्रूमण्डलसुभगवदनारविन्दश्रिया रमां रमयन्निन्द्रियाणि रमयते ॥ १६ ॥

கேதுமால-வர்ஷத்தில் பகவான் காமதேவன் (ப்ரத்யும்னன்) மிக மென்மையான நடை-விளையாட்டுடன் உலாவுகிறார். அவரது மெல்லிய புன்னகை மிக அழகானது; சிறிது புருவத்தை உயர்த்தி விளையாட்டுக் கண்களால் நோக்கி, தன் முகத்தாமரையின் ஒளியை அதிகரித்து லக்ஷ்மீதேவியை மகிழ்விக்கிறார். இவ்வாறு அவர் தன் தெய்வீக இந்திரியங்களில் ஆனந்தம் அனுபவிக்கிறார்।

Verse 17

तद्भ‍गवतो मायामयं रूपं परमसमाधियोगेन रमा देवी संवत्सरस्य रात्रिषु प्रजापतेर्दुहितृभिरुपेताह:सु च तद्भ‍‌र्तृभिरुपास्ते इदं चोदाहरति ॥ १७ ॥

ரமாதேவி (லக்ஷ்மீதேவி) பரம சமாதி-யோகத்தில் நிலைத்து, ஸம்வத்ஸர காலத்தில் பகவானின் மாயாமயமும் மிகக் கருணைமயமும் ஆன காமதேவ ரூபத்தை வழிபடுகிறாள். பகலில் பிரஜாபதியின் மகன்களுடன் (பகல்களின் அதிஷ்டாதேவர்கள்) மற்றும் இரவில் அவன் மகள்களுடன் (இரவுகளின் அதிஷ்டாதேவர்கள்) சேர்ந்து ஆண்டவனைச் சேவித்து, பின்வரும் மந்திரங்களை உச்சரிக்கிறாள்।

Verse 18

ॐ ह्रां ह्रीं ह्रूं ॐ नमो भगवते हृषीकेशाय सर्वगुणविशेषैर्विलक्षितात्मने आकूतीनां चित्तीनां चेतसां विशेषाणां चाधिपतये षोडशकलायच्छन्दोमयायान्नमयायामृतमयाय सर्वमयाय सहसे ओजसे बलाय कान्ताय कामाय नमस्ते उभयत्र भूयात् ॥ १८ ॥

ஓம் ஹ்ராம் ஹ்ரீம் ஹ்ரூம். எல்லா இந்திரியங்களையும் ஆளும் பகவான் ஹ்ருஷீகேசருக்கு நமஸ்காரம். அவர் எல்லாக் குணவிசேஷங்களால் விளங்கும் பரமாத்மா; ஆசை‑சித்தம்‑புத்தி ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகளின் அதிபதி. ஐந்து விஷயங்களும் மனம் உட்பட பதினொன்று இந்திரியங்களும் அவரின் அंश வெளிப்பாடுகள். அன்னமயாதி பதினாறு கலைகளால் நிறைந்த, சர்வமயமான அவர் சகஸ்‑ஓஜஸ்‑பலம்‑காந்தி‑காமம் என அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகப் போஷிக்கிறார். வேதங்களின் பரம நோக்கம் அவரை வழிபடுதலே; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர் எங்களுக்கு அனுகூலனாக இருப்பாராக.

Verse 19

स्त्रियो व्रतैस्त्वा हृषीकेश्वरं स्वतो ह्याराध्य लोके पतिमाशासतेऽन्यम् । तासां न ते वै परिपान्त्यपत्यं प्रियं धनायूंषि यतोऽस्वतन्त्रा: ॥ १९ ॥

ஹே ஹ்ருஷீகேஸ்வரா! பெண்கள் விரதங்களால் உம்மை ஆராதித்தும், இந்திரிய இன்பத்திற்காக வேறு கணவரை நாடுவது மாயையே. ஏனெனில் அந்தக் கணவர்கள் தாமே சுதந்திரர் அல்லர்; காலம், கர்மபலன், இயற்கை குணங்கள் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளோர். ஆகவே அவர்கள் மனைவியையோ, பிள்ளைகளையோ, பிரியமானவற்றையோ, செல்வத்தையோ, ஆயுளையோ உண்மையில் காக்க இயலார்; அனைத்தும் உம்மிடமே சார்ந்தது.

Verse 20

स वै पति: स्यादकुतोभय: स्वयं समन्तत: पाति भयातुरं जनम् । स एक एवेतरथा मिथो भयं नैवात्मलाभादधि मन्यते परम् ॥ २० ॥

தானே எதற்கும் அஞ்சாதவனாக இருந்து, அச்சத்தில் துடிக்கும் மக்களுக்கு எல்லாத் திசைகளிலும் முழு அடைக்கலம் அளிப்பவனே உண்மையான கணவனும் காவலனும் ஆவான். ஆகவே, பிரபுவே, நீரே ஒரே கணவர். வேறு யாரேனும் கணவராக இருந்தால், நீரும் அவரை அஞ்ச வேண்டியிருக்கும். எனவே வேதங்களை அறிந்தோர் உம்மையே அனைவரின் ஆண்டவனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; உம்மை விட மேன்மையான கணவர்‑காவலன் இல்லை எனக் கருதுகிறார்கள்.

Verse 21

या तस्य ते पादसरोरुहार्हणं निकामयेत्साखिलकामलम्पटा । तदेव रासीप्सितमीप्सितोऽर्चितो यद्भ‍ग्नयाच्ञा भगवन् प्रतप्यते ॥ २१ ॥

ஹே பகவான்! எந்தப் பெண் நிஷ்காமமான தூய அன்புடன் உமது தாமரைத் திருவடிகளை வழிபடுகிறாளோ, அவளின் எல்லா விருப்பங்களும் தானாக நிறைவேறும். ஆனால் குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக உமது திருவடிகளைப் பூஜித்தால், நீர் அவளின் ஆசையையும் விரைவில் நிறைவேற்றுவீர்; ஆயினும் இறுதியில் அவளின் வேண்டுதல் முறிந்து, அவள் மனம் உடைந்து வருந்துவாள். ஆகவே பொருட் பயனுக்காக உமது திருவடிகளை வழிபட வேண்டாம்.

Verse 22

मत्प्राप्तयेऽजेशसुरासुरादय- स्तप्यन्त उग्रं तप ऐन्द्रियेधिय: । ऋते भवत्पादपरायणान्न मां विन्दन्त्यहं त्वद्‌धृदया यतोऽजित ॥ २२ ॥

ஹே அஜிதா, அஜேய பிரபுவே! இந்திரிய இன்ப எண்ணங்களில் மூழ்கி, பிரம்மா, சிவன் மற்றும் பிற தேவர்கள்‑அசுரர்களும் என் அருளைப் பெற கடும் தவம் செய்கிறார்கள். ஆனால் உமது தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைந்த பக்தன் அல்லாதவரை—அவர் எவ்வளவு பெரியவராயினும்—நான் அருள்புரியேன். ஏனெனில் நான் எப்போதும் உம்மை இதயத்தில் தாங்கி நிற்கிறேன்; ஆகவே உமது பக்தனுக்கே நான் அனுகிரகம் செய்கிறேன்.

Verse 23

स त्वं ममाप्यच्युत शीर्ष्णि वन्दितं कराम्बुजं यत्त्वदधायि सात्वताम् । बिभर्षि मां लक्ष्म वरेण्य मायया क ईश्वरस्येहितमूहितुं विभुरिति ॥ २३ ॥

அச்யுதனே! உமது தாமரைத் திருக்கரம் எல்லா மங்களங்களுக்கும் மூலமாகும்; ஆகவே தூய சாத்த்வத பக்தர்கள் அதை வணங்குகின்றனர், நீர் கருணையால் அவர்களின் தலைமேல் உமது கரத்தை வைக்கிறீர். என் தலைமேலும் அதையே வைக்க வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன். உமது மார்பில் என் பொன்னிற கோடுகளின் சின்னத்தை நீர் தாங்கினாலும், அதை நான் எனக்கான பொய்மையான பெருமை எனவே எண்ணுகிறேன்; உமது உண்மையான அருள் பக்தர்களுக்கே, எனக்கு அல்ல. நீரே பரமேஸ்வரன், அனைத்தையும் ஆள்பவன்; உமது நோக்கத்தை யார் அறிய முடியும்?

Verse 24

रम्यके च भगवत: प्रियतमं मात्स्यमवताररूपं तद्वर्षपुरुषस्य मनो: प्राक्प्रदर्शितं स इदानीमपि महता भक्तियोगेनाराधयतीदं चोदाहरति ॥ २४ ॥

ரம்யக-வர்ஷத்தில், வைவர்ஸ்வத மனு ஆட்சி செய்யும் இடத்தில், பகவானின் மிகப் பிரியமான மத்்ஸ்யாவதார ரூபம் கடந்த யுகத்தின் முடிவில், அதாவது சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் இறுதியில், அந்த வர்ஷ-புருஷனான மனுவுக்கு முன்பே வெளிப்பட்டது. அதே வைவர்ஸ்வத மனு இன்றும் மகத்தான பக்தியோகத்தால் பகவான் மத்்ஸ்யனை ஆராதித்து, இம்மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறார்.

Verse 25

ॐ नमो भगवते मुख्यतमाय नम: सत्त्वाय प्राणायौजसे सहसे बलाय महामत्स्याय नम इति ॥ २५ ॥

ஓம்—தூய சத்த்வ ரூபமான பரம புருஷோத்தம பகவானுக்கு என் நமஸ்காரம். உயிர், உடல் வலிமை, மனவலிமை, தைரியம், சக்தி ஆகிய அனைத்தின் மூலமும் அவரே. அவதாரங்களில் முதன்மையாகத் தோன்றிய மகா மத்்ஸ்யனுக்கு நமஸ்காரம்; மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.

Verse 26

अन्तर्बहिश्चाखिललोकपालकै- रद‍ृष्टरूपो विचरस्युरुस्वन: । स ईश्वरस्त्वं य इदं वशेऽनय- न्नाम्ना यथा दारुमयीं नर: स्त्रियम् ॥ २६ ॥

என் ஆண்டவனே! நீர் உள்ளும் புறமும்—அனைத்து லோகபாலர்களுடனும்—காணாத ரூபமாகச் சஞ்சரிக்கிறீர்; உமது ஒலி/வாக்கு மகத்தானது. நீரே ஈஸ்வரன்; இந்த உலகை உமது வசத்தில் நடத்துகிறீர்—ஒரு மனிதன் நூலால் மரக் குத்தாட்டப் பொம்மை-பெண்ணை ஆட்டுவது போல.

Verse 27

यं लोकपाला: किल मत्सरज्वरा हित्वा यतन्तोऽपि पृथक्समेत्य च । पातुं न शेकुर्द्विपदश्चतुष्पद: सरीसृपं स्थाणु यदत्र द‍ृश्यते ॥ २७ ॥

என் ஆண்டவனே! பிரம்மா முதலிய லோகபாலர்களிலிருந்து இவ்வுலக அரசியல் தலைவர்கள் வரை அனைவரும் உமது அதிகாரத்தைப் பொறாமைப்படுகின்றனர். ஆனால் உமது உதவியின்றி அவர்கள் தனித்தனியாகவோ ஒன்றுகூடியாகவோ இந்த பிரபஞ்சத்தின் எண்ணற்ற ஜீவராசிகளைப் பாதுகாக்க முடியாது. உண்மையில் மனிதர்கள், மாடு-கழுதை போன்ற விலங்குகள், தாவரங்கள், ஊர்வன, பறவைகள், மலைகள்—இங்கே காணப்படுவதெல்லாம்—அவற்றின் ஒரே பரிபாலகர் நீரே.

Verse 28

भवान् युगान्तार्णव ऊर्मिमालिनि क्षोणीमिमामोषधिवीरुधां निधिम् । मया सहोरु क्रमतेऽज ओजसा तस्मै जगत्प्राणगणात्मने नम इति ॥ २८ ॥

ஹே சர்வசக்தியுள்ள ஆண்டவனே! யுகாந்தத்தில் மூலிகை‑கொடிகள், மரங்களின் நிதியான இந்தப் பூமி பிரளய நீரின் கொடிய அலைகளில் மூழ்கியது. அப்போது நீர் என்னுடன் சேர்ந்து பூமியைப் பாதுகாத்து மிகுந்த வேகத்துடன் கடலில் உலாவினீர். ஹே அஜனே! நீரே உலகின் உயிர்களின் ஆதாரமும் பரிபாலகரும்; உமக்கு வணக்கம்।

Verse 29

हिरण्मयेऽपि भगवान्निवसति कूर्मतनुं बिभ्राणस्तस्य तत्प्रियतमां तनुमर्यमा सह वर्षपुरुषै: पितृगणाधिपतिरुपधावति मन्त्रमिमं चानुजपति ॥ २९ ॥

ஹிரண்மய-வர்ஷத்தில் பகவான் விஷ்ணு கூர்ம-உடலைத் தாங்கி வாசம் செய்கிறார். அங்கே முதன்மையான ஆர்யமா மற்ற வர்ஷ-புருஷர்களுடன் சேர்ந்து அந்த மிகப் பிரியமான அழகிய ரூபத்தை பக்தியுடன் எப்போதும் வழிபட்டு, இந்த மந்திரத்தை ஜபிக்கிறார்.

Verse 30

ॐ नमो भगवते अकूपाराय सर्वसत्त्वगुणविशेषणायानुपलक्षितस्थानाय नमो वर्ष्मणे नमो भूम्ने नमो नमोऽवस्थानाय नमस्ते ॥ ३० ॥

ஓம்! கூர்ம ரூபம் கொண்ட பகவான் அகூபாரருக்கு வணக்கம். நீர் எல்லா சத்த்வ குணங்களின் ஆதாரம்; பொருள் மாசு அற்ற தூய சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றவர். நீரில் உலாவினாலும் உமது நிலையைக் யாரும் அறிய இயலாது. உமது மாபெரும் தேகத்திற்கும், முடிவற்ற மகிமைக்கும், அனைத்திற்கும் ஆதாரமான உமது நிலையிற்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 31

यद्रूपमेतन्निजमाययार्पित- मर्थस्वरूपं बहुरूपरूपितम् । सङ्ख्या न यस्यास्त्ययथोपलम्भनात्- तस्मै नमस्तेऽव्यपदेशरूपिणे ॥ ३१ ॥

ஹே प्रभுவே! இந்தக் காணப்படும் பிரபஞ்சம் உமது சொந்த மாயையால் வெளிப்பட்ட படைப்புச் சக்தியின் வெளிப்பாடு மட்டுமே. இதில் தோன்றும் எண்ணற்ற ரூபங்கள் உமது வெளிச் சக்தியின் விளையாட்டு; ஆகவே இந்த விராட் ரூபம் உமது உண்மை ஸ்வரூபம் அல்ல. பக்தனைத் தவிர யாரும் உமது யதார்த்த ரூபத்தை உணர முடியாது. எனவே, சொல்லால் சுட்ட முடியாத ஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 32

जरायुजं स्वेदजमण्डजोद्भ‍िदं चराचरं देवर्षिपितृभूतमैन्द्रियम् । द्यौ: खं क्षिति: शैलसरित्समुद्र- द्वीपग्रहर्क्षेत्यभिधेय एक: ॥ ३२ ॥

ஹே प्रभுவே! நீர் உமது சக்திகளால் எண்ணற்ற ரூபங்களில் வெளிப்படுகிறீர்—கர்ப்பஜ, அண்டஜ, ஸ்வேதஜ உயிர்களாக; மண்ணிலிருந்து முளைக்கும் உத்பிஜ் தாவர‑மரங்களாக; நகரும்‑நிலைக்கும் எல்லா ஜீவராசிகளாக, தேவர்கள், தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், பூதங்கள் மற்றும் இந்திரியங்களாக; ஆகாயம், மேலுலகங்கள், மேலும் இந்தப் பூமி—மலைகள், நதிகள், கடல்கள், தீவுகள், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள்—இவை அனைத்தும் உமது விபூதிகளே. ஆதியில் நீர் ஒருவரே, இரண்டற்றவர்; உமக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை. இந்த உலகம் பொய் அல்ல; உமது அசிந்த்ய சக்தியின் தற்கால வெளிப்பாடே.

Verse 33

यस्मिन्नसङ्ख्येयविशेषनाम- रूपाकृतौ कविभि: कल्पितेयम् । सङ्ख्या यया तत्त्वद‍ृशापनीयते तस्मै नम: साङ्ख्यनिदर्शनाय ते इति ॥ ३३ ॥

ஓ ஆண்டவனே! உமது நாமம், ரூபம், உடல்-லட்சணங்கள் எண்ணிலடங்கா வகைகளில் விரிந்துள்ளன; அவற்றின் எண்ணிக்கையை யாரும் துல்லியமாக அறிய முடியாது. நீயே கபிலதேவ அவதாரத்தில் இருபத்திநான்கு தத்துவங்களை ஆராய்ந்து பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டை விளக்கியுள்ளாய். ஆகவே சாங்க்ய தத்துவத்தால் உண்மைகளை எண்ணிப் புரிய விரும்புவோர் உமிடமிருந்தே கேட்க வேண்டும்; பக்தியற்றோர் தத்துவங்களை மட்டும் எண்ணி உமது உண்மை ரூபத்தை அறியாமல் இருக்கின்றனர். சாங்க்யத்தை வெளிப்படுத்தும் உமக்கு என் வணக்கம்।

Verse 34

उत्तरेषु च कुरुषु भगवान् यज्ञपुरुष: कृतवराहरूप आस्ते तं तु देवी हैषा भू: सह कुरुभिरस्खलितभक्तियोगेनोपधावति इमां च परमामुपनिषदमावर्तयति ॥ ३४ ॥

சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! ஜம்பூத்வீபத்தின் வடபகுதியில் உள்ள உத்தரகுரு-வர்ஷத்தில், யஜ்ஞபுருஷனான பகவான் வராஹ அவதாரமாக வாசிக்கிறார். அங்கே தேவி பூமியும் குருக்கள் உட்பட மற்ற வாசிகளும் தளராத பக்தியோகத்தால் அவரை வழிபட்டு, இந்த பரம உபநிஷத் மந்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கின்றனர்.

Verse 35

ॐ नमो भगवते मन्त्रतत्त्वलिङ्गाय यज्ञक्रतवे महाध्वरावयवाय महापुरुषाय नम: कर्मशुक्लाय त्रियुगाय नमस्ते ॥ ३५ ॥ ।

ஓம்! மந்திரத் தத்துவத்தின் லிங்கஸ்வரூபனே, யஜ்ஞமும் கிரதுவுமாகியவனே, மகா யாகத்தின் அங்கங்களாகிய மகாபுருஷ பகவானே, உமக்கு வணக்கம். கர்மத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் தூய சத்த்வமயனே; திரியுகனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

यस्य स्वरूपं कवयो विपश्चितो गुणेषु दारुष्विव जातवेदसम् । मथ्नन्ति मथ्ना मनसा दिद‍ृक्षवो गूढं क्रियार्थैर्नम ईरितात्मने ॥ ३६ ॥

மத்தாணியால் மரத்தில் மறைந்திருக்கும் தீ வெளிப்படுவது போல, பரமத் தத்துவத்தை அறிந்த முனிவர்கள் குணங்களில், எங்கும்—தம் உடலிலும் கூட—உம்மை காண மனத்தை மத்துகின்றனர். ஆயினும் நீர் மறைந்தே இருப்பீர்; மன அல்லது உடல் சார்ந்த மறைமுக முயற்சிகளால் உம்மை அறிய முடியாது. நீர் சுயம்பிரகாசன்; ஒருவர் முழு இதயத்துடன் உம்மைத் தேடுகிறாரென நீர் காணும் போது, நீரே உமது ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறீர். ஆகவே உமக்கு என் வணக்கம்।

Verse 37

द्रव्यक्रियाहेत्वयनेशकर्तृभि- र्मायागुणैर्वस्तुनिरीक्षितात्मने । अन्वीक्षयाङ्गातिशयात्मबुद्धिभि- र्निरस्तमायाकृतये नमो नम: ॥ ३७ ॥

பொருள் இன்பத்தின் விஷயங்கள்—ஒலி, ரூபம், ருசி, தொடு, மணம்—இந்திரியங்களின் செயல்கள், அவற்றை ஆளும் தேவதைகள், உடல், நித்திய காலம், அகங்காரம்—இவை அனைத்தும் உமது மாயா சக்தியின் குணங்களால் உருவானவை. சித்த யோகத்தை முறையாகச் செய்து புத்தி நிலைபெற்றோர், நுண்ணாய்வால் இவை உமது வெளிச்சக்தியின் விளைவுகள் எனக் காண்கிறார்கள்; மேலும் அனைத்தின் பின்னணியிலும் நிற்கும் உமது பரமாத்ம ரூபத்தையும் தரிசிக்கிறார்கள். ஆகவே மாயைக் கட்டமைப்புகளை நீக்கும் உமக்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்।

Verse 38

करोति विश्वस्थितिसंयमोदयं यस्येप्सितं नेप्सितमीक्षितुर्गुणै: । माया यथायो भ्रमते तदाश्रयं ग्राव्णो नमस्ते गुणकर्मसाक्षिणे ॥ ३८ ॥

ஹே प्रभுவே! நீர் உலகின் ஸிருஷ்டி, ஸ்திதி, பிரளயங்களைத் தாமே விரும்புவதில்லை; ஆயினும் பந்தப்பட்ட ஜீவர்களின் நன்மைக்காக உமது மாயாசக்தியால் அவற்றை நடத்துகிறீர். காந்தத்தின் தாக்கத்தில் இரும்புத் துண்டு நகர்வதுபோல், உமது நோக்கால் ஜடப் பிரகృతి இயக்கம் பெறுகிறது. குண-கர்ம சாட்சியே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 39

प्रमथ्य दैत्यं प्रतिवारणं मृधे यो मां रसाया जगदादिसूकर: । कृत्वाग्रदंष्ट्रे निरगादुदन्वत: क्रीडन्निवेभ: प्रणतास्मि तं विभुमिति ॥ ३९ ॥

ஹே प्रभுவே! இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆதிவராஹராக நீர் போரில் பெரும் எதிர்ப்பாளனான ஹிரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரனை மிதித்து வதைத்துக் கொன்றீர். பின்னர் என்னை—பூமியை—கர்போதகக் கடலின் ரசாதல நீரிலிருந்து உமது முன்தந்தத்தின் நுனியில் தூக்கி வெளியே கொண்டுவந்தீர்; விளையாடும் யானை நீரிலிருந்து தாமரையைப் பறிப்பதுபோல். அந்த விபுவுக்கு நான் பணிகிறேன்।