Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 31
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
பகவான் தம் சொந்த ஒளியால் பிரகாசிக்கும் நான்கு கரங்களுடைய ரூபத்தைத் தாங்கி, புகையற்ற அக்கினிபோல் எல்லாத் திசைகளின் இருளையும் அகற்றினார். மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம்; மேகநீல நிறம்; உருகிய பொன்னென ஒளி; பட்டாடை இரட்டையால் மங்களமாக அலங்கரிக்கப்பட்டார். தாமரைமுகத்தில் இனிய புன்னகை, நீலக் கூந்தல் அலங்காரம், தாமரைபோல் கவரும் கண்கள், மகரவடிவக் குண்டலங்கள் மின்னின. இடைக்கட்டு, யஜ்ஞோபவீதம், கிரீடம், வளையல்-அங்கதங்கள், கௌஸ்துப மணியுடன் மாலைகள், நுப்புரங்கள் மற்றும் அரசச் சின்னங்கள் அனைத்தாலும் அவர் விளங்கினார். வனமாலையாலும் உருவமடைந்த தம் ஆயுதங்களாலும் சூழப்பட்டு, வலது தொடையில் தாமரைச் சிவந்த தளமுடைய இடது பாதத்தை வைத்து அவர் அமர்ந்திருந்தார்.