Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 30
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
பகவான் தம் சொந்த ஒளியால் பிரகாசிக்கும் நான்கு கரங்களுடைய ரூபத்தைத் தாங்கி, புகையற்ற அக்கினிபோல் எல்லாத் திசைகளின் இருளையும் அகற்றினார். மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம்; மேகநீலமான (கனஷ்யாம) நிறம்; உருகிய பொன்னென ஒளி; பட்டாடை இரட்டையால் மங்களமாக அலங்கரிக்கப்பட்டார். தாமரைமுகத்தில் இனிய புன்னகை, நீலக் கூந்தல் அலங்காரம், தாமரைபோல் கவரும் கண்கள், மகரவடிவக் குண்டலங்கள் மின்னின. இடைக்கட்டு, யஜ்ஞோபவீதம், கிரீடம், வளையல்கள், அங்கதங்கள், கௌஸ்துப மணியுடன் மாலைகள், நுப்புரங்கள் மற்றும் அரசச் சின்னங்கள் அனைத்தாலும் அவர் விளங்கினார். வனமாலையால் சூழப்பட்ட உடலுடன், உருவமடைந்த தம் ஆயுதங்களால் சுற்றப்பட்டு, வலது தொடையில் தாமரைச் சிவந்த தளமுடைய இடது பாதத்தை வைத்து அவர் அமர்ந்திருந்தார்.