Adhyaya 23

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच स एवमाशंसित उद्धवेन भागवतमुख्येन दाशार्हमुख्य: । सभाजयन् भृत्यवचो मुकुन्द- स्तमाबभाषे श्रवणीयवीर्य: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ பாதராயணி கூறினார்—பாகவதர்களில் சிறந்த ஸ்ரீ உத்தவர் இவ்வாறு மரியாதையுடன் வேண்டியபோது, தாசார்ஹர்களில் முதன்மையான முகுந்தர் தம் சேவகனின் சொற்களைப் பாராட்டி ஏற்றார்; பின்னர் கேட்கத் தகுந்த மகிமையுடைய ஆண்டவன் அவருக்கு விடையளிக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 2

श्रीभगवानुवाच बार्हस्पत्य स नास्त्यत्र साधुर्वै दुर्जनेरितै: । दुरक्तैर्भिन्नमात्मानं य: समाधातुमीश्वर: ॥ २ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிரகஸ்பதியின் சீடனே, இவ்வுலகில் நாகரிகமற்றோரின் இழிவான சொற்களால் கலங்கிய தன் மனத்தை மீண்டும் தானே அமைதிப்படுத்த வல்ல சாது அரிது.

Verse 3

न तथा तप्यते विद्ध: पुमान् बाणैस्तु मर्मगै: । यथा तुदन्ति मर्मस्था ह्यसतां परुषेषव: ॥ ३ ॥

மார்பைத் துளைத்து இதயத்தைத் தொடும் கூரிய அம்புகளால் காயமடைந்தவன் அவ்வளவு துன்புறான் அல்ல; நாகரிகமற்றோரின் கடுமையான அவமதிப்புச் சொற்களெனும் அம்புகள் இதயத்தில் பதிந்து அதிகம் குத்துகின்றன.

Verse 4

कथयन्ति महत्पुण्यमितिहासमिहोद्धव । तमहं वर्णयिष्यामि निबोध सुसमाहित: ॥ ४ ॥

ஓ உத்தவா, இவ்விஷயத்தில் மிகப் புண்ணியமான ஒரு இதிகாசம் சொல்லப்படுகிறது. அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; மனம் ஒருமித்து கேள்.

Verse 5

केनचिद् भिक्षुणा गीतं परिभूतेन दुर्जनै: । स्मरता धृतियुक्तेन विपाकं निजकर्मणाम् ॥ ५ ॥

ஒரு பிச்சைக்கார சந்நியாசியை தீயோர் பலவிதமாக அவமதித்தனர். ஆனால் உறுதியுடன், இது தன் முன்கர்மத்தின் பலன் என நினைத்தான்.

Verse 6

अवन्तिषु द्विज: कश्चिदासीदाढ्यतम: श्रिया । वार्तावृत्ति: कदर्यस्तु कामी लुब्धोऽतिकोपन: ॥ ६ ॥

அவந்தி நாட்டில் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; மிகுந்த செல்வமும் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் உடையவன், வாணிபத் தொழிலில் ஈடுபட்டவன். ஆனால் அவன் கஞ்சன், காமுகன், பேராசைக்காரன், மிகக் கோபக்காரன்.

Verse 7

ज्ञातयोऽतिथयस्तस्य वाङ्‍मात्रेणापि नार्चिता: । शून्यावसथ आत्मापि काले कामैरनर्चित: ॥ ७ ॥

அவன் வீட்டில் தர்மமும் முறையான இன்பமும் இல்லை. உறவினரும் விருந்தினரும் வார்த்தையால்கூட மரியாதை பெறவில்லை; தக்க காலத்தில் தன் உடலுக்கே தேவையான இன்பத்தையும் அவன் அனுமதிக்கவில்லை.

Verse 8

दु:शीलस्य कदर्यस्य द्रुह्यन्ते पुत्रबान्धवा: । दारा दुहितरो भृत्या विषण्णा नाचरन् प्रियम् ॥ ८ ॥

அவனின் தீய குணமும் கஞ்சத்தனமும் காரணமாக, மகன்கள், உறவினர், மனைவி, மகள்கள், பணியாளர்கள் அனைவரும் அவனுக்கு விரோதமாகினர். அருவருப்படைந்து, அவர்கள் இனி அன்புடன் நடக்கவில்லை.

Verse 9

तस्यैवं यक्षवित्तस्य च्युतस्योभयलोकत: । धर्मकामविहीनस्य चुक्रुधु: पञ्चभागिन: ॥ ९ ॥

இவ்வாறு யக்ஷனைப் போல செல்வத்தைப் பாதுகாத்த அந்த கஞ்சன் பிராமணன் மீது—இவ்வுலகமும் மறுலகமும் இரண்டிலும் நல்வழி இழந்தவனாகவும், தர்மமும் காமமும் அற்றவனாகவும் இருந்த அவன் மீது—பஞ்சயஜ்ஞங்களின் அதிதேவர்கள் கோபமுற்றனர்।

Verse 10

तदवध्यानविस्रस्तपुण्यस्कन्धस्य भूरिद । अर्थोऽप्यगच्छन्निधनं बह्वायासपरिश्रम: ॥ १० ॥

ஓ பெருந்தாராளன் உத்தவா! அந்த தேவர்களை அலட்சியம் செய்ததால் அவனுடைய புண்ணியச் சேமிப்பு சிதைந்தது; அவனுடைய செல்வமெல்லாம் அழிந்தது. மீண்டும் மீண்டும் செய்த கடும் உழைப்பின் சேர்க்கை முழுதும் வீணாயிற்று।

Verse 11

ज्ञातयो जगृहु: किञ्चित् किञ्चिद् दस्यव उद्धव । दैवत: कालत: किञ्चिद् ब्रह्मबन्धोर्नृपार्थिवात् ॥ ११ ॥

அன்புள்ள உத்தவா! அந்த பெயரளவான பிராமணனின் செல்வத்தில் சிலவற்றை உறவினர்கள் எடுத்தனர், சிலவற்றை திருடர்கள், சிலவற்றை விதியின் சித்தம், சிலவற்றை காலத்தின் தாக்கம், சிலவற்றை சாதாரண மக்கள், மேலும் சிலவற்றை அரச அதிகாரிகள் பறித்தனர்।

Verse 12

स एवं द्रविणे नष्टे धर्मकामविवर्जित: । उपेक्षितश्च स्वजनैश्चिन्तामाप दुरत्ययाम् ॥ १२ ॥

இறுதியில் அவனுடைய சொத்து முழுதும் அழிந்தபோது, தர்மத்திலும் இன்பத்திலும் ஈடுபடாத அவன், தன் குடும்பத்தாரால் புறக்கணிக்கப்பட்டான்; அப்போது அவன் தாங்க முடியாத கவலையில் மூழ்கினான்।

Verse 13

तस्यैवं ध्यायतो दीर्घं नष्टरायस्तपस्विन: । खिद्यतो बाष्पकण्ठस्य निर्वेद: सुमहानभूत् ॥ १३ ॥

அனைத்து செல்வமும் இழந்த அந்த தவசி மிகுந்த வேதனையுடன் புலம்பினான்; கண்ணீரால் அவன் தொண்டை அடைத்தது, தன் விதியை நீண்ட நேரம் தியானித்தான். பின்னர் அவனைப் பெரும் வைராக்யம் ஆட்கொண்டது।

Verse 14

स चाहेदमहो कष्टं वृथात्मा मेऽनुतापित: । न धर्माय न कामाय यस्यार्थायास ईद‍ृश: ॥ १४ ॥

பிராமணன் கூறினான்— அய்யோ, எத்தனை பெரிய துரதிர்ஷ்டம்! நான் வீணாகவே என்னைத் துன்புறுத்தினேன்; இவ்வளவு பாடுபட்ட செல்வம் தர்மத்திற்கும் அல்ல, இன்பத்திற்கும் அல்ல।

Verse 15

प्रायेणार्था: कदर्याणां न सुखाय कदाचन । इह चात्मोपतापाय मृतस्य नरकाय च ॥ १५ ॥

கஞ்சர்களின் செல்வம் பொதுவாக ஒருபோதும் மகிழ்ச்சி தராது; இவ்வாழ்வில் அது தன்னைத்தானே வதைக்கும் வேதனையாகி, மரணத்திற்குப் பின் நரகத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது।

Verse 16

यशो यशस्विनां शुद्धं श्लाघ्या ये गुणिनां गुणा: । लोभ: स्वल्पोऽपि तान् हन्ति श्वित्रो रूपमिवेप्सितम् ॥ १६ ॥

புகழுடையோரின் தூய புகழும், நற்குணமுடையோரின் பாராட்டத்தக்க குணங்களும்— சிறிதளவு பேராசையாலும் அழிகின்றன; வெள்ளை குஷ்டத்தின் சிறு தழும்பு அழகை கெடுப்பதுபோல்।

Verse 17

अर्थस्य साधने सिद्धे उत्कर्षे रक्षणे व्यये । नाशोपभोग आयासस्‍‍‍‍‍त्रासश्चिन्ता भ्रमो नृणाम् ॥ १७ ॥

செல்வத்தை ஈட்டுதல், அடைதல், பெருக்குதல், காத்தல், செலவிடுதல், இழத்தல், அனுபவித்தல்— இவற்றில் மனிதருக்கு உழைப்பு, அச்சம், கவலை, மயக்கம் உண்டாகின்றன।

Verse 18

स्तेयं हिंसानृतं दम्भ: काम: क्रोध: स्मयो मद: । भेदो वैरमविश्वास: संस्पर्धा व्यसनानि च ॥ १८ ॥ एते पञ्चदशानर्था ह्यर्थमूला मता नृणाम् । तस्मादनर्थमर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत् ॥ १९ ॥

திருட்டு, வன்முறை, பொய், வஞ்சகம், காமம், கோபம், மயக்கம், அகந்தை, பிளவு, பகை, அவநம்பிக்கை, பொறாமை/போட்டி, மேலும் பெண்கள், சூதாட்டம், மதுவெறி ஆகியவற்றால் வரும் தீமைகள்— இவை செல்வப் பேராசையிலிருந்து எழும் பதினைந்து அனர்த்தங்கள். ஆகவே உண்மையான நன்மையை நாடுபவன் ‘அர்த்தம்’ எனப்படும் இந்த அனர்த்தகரமான செல்வத்தைத் தூரமாக விலக்க வேண்டும்।

Verse 19

स्तेयं हिंसानृतं दम्भ: काम: क्रोध: स्मयो मद: । भेदो वैरमविश्वास: संस्पर्धा व्यसनानि च ॥ १८ ॥ एते पञ्चदशानर्था ह्यर्थमूला मता नृणाम् । तस्मादनर्थमर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत् ॥ १९ ॥

திருட்டு, வன்முறை, பொய், வஞ்சகம், காமம், கோபம், மயக்கம், அகந்தை, சண்டை, பகை, நம்பிக்கையின்மை, பொறாமை மற்றும் பெண்மோகம், சூதாட்டம், மதுபானம் ஆகியவற்றால் வரும் தீமைகள்—இவை செல்வலோபத்தால் மனிதரை மாசுபடுத்தும் பதினைந்து அனர்த்தங்கள். ஆகவே உண்மையான நன்மை நாடுபவன் அனர்த்தமான பொருளாசையிலிருந்து விலக வேண்டும்.

Verse 20

भिद्यन्ते भ्रातरो दारा: पितर: सुहृदस्तथा । एकास्‍निग्धा: काकिणिना सद्य: सर्वेऽरय: कृता: ॥ २० ॥

ஒரே நாணயத்திற்காக அன்பால் இணைந்த சகோதரர், மனைவி, பெற்றோர், நண்பர் ஆகியோரும் உடனே பிரிந்து பகைவராகிறார்கள்.

Verse 21

अर्थेनाल्पीयसा ह्येते संरब्धा दीप्तमन्यव: । त्यजन्त्याशु स्पृधो घ्नन्ति सहसोत्सृज्य सौहृदम् ॥ २१ ॥

சிறிதளவு பணத்திற்காகவே இவர்கள் கலங்கி, கோபம் தீப்பற்றுகிறது. போட்டியாளர்களாகி, உடனே நல்லுறவைத் துறந்து, கணநேரத்தில் தள்ளிவிடுவர்—கொலைக்கும் துணிவர்.

Verse 22

लब्ध्वा जन्मामरप्रार्थ्यं मानुष्यं तद्द्विजाग्र्‍यताम् । तदनाद‍ृत्य ये स्वार्थं घ्नन्ति यान्त्यशुभां गतिम् ॥ २२ ॥

தேவர்களாலும் வேண்டப்படும் மனிதப் பிறவியைப் பெற்று, அதிலும் உயர்ந்த பிராமண நிலையையும் அடைந்தவர்கள், அந்த வாய்ப்பை மதிக்காமல் அலட்சியம் செய்தால்—அவர்கள் தம் நலனையே கொன்று, நிச்சயமாகத் துர்கதியை அடைவர்.

Verse 23

स्वर्गापवर्गयोर्द्वारं प्राप्य लोकमिमं पुमान् । द्रविणे कोऽनुषज्जेत मर्त्योऽनर्थस्य धामनि ॥ २३ ॥

சுவர்க்கமும் முக்தியும்—இரண்டிற்கும் வாசலான இந்த மனித உலகை அடைந்த ஒரு மர்த்தியன், அனர்த்தத்தின் இல்லமான பொருட்செல்வத்தில் எவ்வாறு பற்றுக் கொள்வான்?

Verse 24

देवर्षिपितृभूतानि ज्ञातीन् बन्धूंश्च भागिन: । असंविभज्य चात्मानं यक्षवित्त: पतत्यध: ॥ २४ ॥

தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், உயிர்கள், உறவினர், நண்பர், பங்காளிகள் மற்றும் தன்னிடமும் உரிய பங்கைப் பகிராமல் யக்ஷனைப் போல செல்வத்தைப் பதுக்குபவன் கீழ்நிலைக்கு வீழ்வான்।

Verse 25

व्यर्थयार्थेहया वित्तं प्रमत्तस्य वयो बलम् । कुशला येन सिध्यन्ति जरठ: किं नु साधये ॥ २५ ॥

விவேகிகள் செல்வம், இளமை, வலிமை ஆகியவற்றை சித்திக்காகப் பயன்படுத்துவர்; ஆனால் நான் மயக்கத்தில் மேலும் செல்வம் தேடும் வீண் முயற்சியில் இவற்றைச் சிதைத்தேன். இப்போது முதுமையில் நான் என்ன சாதிப்பேன்?

Verse 26

कस्मात् सङ्‍‍क्लिश्यते विद्वान् व्यर्थयार्थेहयासकृत् । कस्यचिन्मायया नूनं लोकोऽयं सुविमोहित: ॥ २६ ॥

அறிவுள்ளவன் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் செல்வத்திற்கான வீண் முயற்சியால் துன்புற வேண்டும்? நிச்சயமாக யாரோ ஒருவரின் மாயைச் சக்தியால் இவ்வுலகம் மிகுந்த மயக்கத்தில் உள்ளது।

Verse 27

किं धनैर्धनदैर्वा किं कामैर्वा कामदैरुत । मृत्युना ग्रस्यमानस्य कर्मभिर्वोत जन्मदै: ॥ २७ ॥

மரணம் விழுங்கிக் கொண்டிருப்பவனுக்கு செல்வம் அல்லது அதை அளிப்போர், இன்பம் அல்லது அதை அளிப்போர்—இவற்றால் என்ன பயன்? மேலும் மீண்டும் பிறப்பைத் தரும் கர்மங்களால் என்ன பயன்?

Verse 28

नूनं मे भगवांस्तुष्ट: सर्वदेवमयो हरि: । येन नीतो दशामेतां निर्वेदश्चात्मन: प्लव: ॥ २८ ॥

அனைத்து தேவர்களும் அடங்கிய பகவான் ஹரி நிச்சயமாக என்னில் திருப்தியடைந்துள்ளார்; அதனால் அவர் என்னை இத்துன்ப நிலையிற்குக் கொண்டு வந்து வைராக்யத்தை அனுபவிக்கச் செய்தார்—அது சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் படகு.

Verse 29

सोऽहं कालावशेषेण शोषयिष्येऽङ्गमात्मन: । अप्रमत्तोऽखिलस्वार्थे यदि स्यात् सिद्ध आत्मनि ॥ २९ ॥

என் வாழ்நாளில் எஞ்சியிருக்கும் காலத்தில், நான் தவங்களை மேற்கொண்டு உடலை வருத்துவேன்; விழிப்புடன் என் ஆன்ம நலனிலேயே குறியாக இருப்பேன்.

Verse 30

तत्र मामनुमोदेरन् देवात्रिभुवनेश्वरा: । मुहूर्तेन ब्रह्मलोकं खट्‍वाङ्ग: समसाधयत् ॥ ३० ॥

மூவுலகின் தலைவர்களான தேவர்கள் என் மீது கருணை காட்டட்டும். மகாராஜா கட்வாங்கர் ஒரு கணப்பொழுதில் ஆன்மீக உலகை அடைந்தார்.

Verse 31

श्रीभगवानुवाच इत्यभिप्रेत्य मनसा ह्यावन्त्यो द्विजसत्तम: । उन्मुच्य हृदयग्रन्थीन् शान्तो भिक्षुरभून्मुनि: ॥ ३१ ॥

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கூறினார்: இவ்வாறு உறுதியெடுத்து, அந்த அவந்தி அந்தணர் இதயத்தின் முடிச்சுகளை அவிழ்த்து, அமைதியான துறவியானார்.

Verse 32

स चचार महीमेतां संयतात्मेन्द्रियानिल: । भिक्षार्थं नगरग्रामानसङ्गोऽलक्षितोऽविशत् ॥ ३२ ॥

அவர் புலன்களையும் பிராணனையும் கட்டுப்படுத்தி பூமியில் சுற்றித் திரிந்தார். பிச்சை எடுப்பதற்காக பற்றற்று, அடையாளம் தெரியாமல் நகரங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் சென்றார்.

Verse 33

तं वै प्रवयसं भिक्षुमवधूतमसज्जना: । द‍ृष्ट्वा पर्यभवन् भद्र बह्वीभि: परिभूतिभि: ॥ ३३ ॥

ஓ உத்தவா, அந்த வயதான, அழுకான பிச்சைக்காரரைப் பார்த்து, தீயவர்கள் அவரை பல வழிகளில் அவமதித்தனர்.

Verse 34

केचित्‍त्रिवेणुं जगृहुरेके पात्रं कमण्डलुम् । पीठं चैकेऽक्षसूत्रं च कन्थां चीराणि केचन । प्रदाय च पुनस्तानि दर्शितान्याददुर्मुने: ॥ ३४ ॥

சிலர் அவன் த்ரிவேணு தண்டத்தைப் பறித்தனர்; சிலர் பிச்சைப் பாத்திரமாகப் பயன்படுத்திய கமண்டலுவை எடுத்தனர். சிலர் மான் தோல் ஆசனத்தை, சிலர் ஜபமாலையை, சிலர் கிழிந்த கந்தை உடைகளைத் திருடினர். அவற்றை அவனுக்கு முன் காட்டி திருப்பித் தருவது போல நடித்து மீண்டும் மறைத்தனர்.

Verse 35

अन्नं च भैक्ष्यसम्पन्नं भुञ्जानस्य सरित्तटे । मूत्रयन्ति च पापिष्ठा: ष्ठीवन्त्यस्य च मूर्धनि ॥ ३५ ॥

ஆற்றங்கரையில் பிச்சையால் பெற்ற உணவை உண்ண அமர்ந்தபோது, அந்தப் பெரும் பாவிகள் அவன் உணவின் மீது சிறுநீர் கழித்து, அவன் தலையின் மீது துப்பவும் துணிந்தனர்.

Verse 36

यतवाचं वाचयन्ति ताडयन्ति न वक्ति चेत् । तर्जयन्त्यपरे वाग्भि: स्तेनोऽयमिति वादिन: । बध्नन्ति रज्ज्वा तं केचिद् बध्यतां बध्यतामिति ॥ ३६ ॥

மௌன விரதம் கொண்ட அவனைப் பேச வைக்க முயன்றனர்; பேசாவிட்டால் குச்சிகளால் அடித்தனர். மற்றவர்கள் வார்த்தைகளால் கண்டித்து “இவன் திருடன்” என்றனர். சிலர் கயிற்றால் கட்டி “கட்டு, கட்டு!” என்று கூச்சலிட்டனர்.

Verse 37

क्षिपन्त्येकेऽवजानन्त एष धर्मध्वज: शठ: । क्षीणवित्त इमां वृत्तिमग्रहीत् स्वजनोज्झित: ॥ ३७ ॥

அவர்கள் அவனை இகழ்ந்து, “இவன் தர்மக் கொடியை ஏந்தும் வஞ்சகன். செல்வம் குன்றி, சொந்தங்கள் தள்ளிவிட்டதால், மதத்தைத் தொழிலாகப் பிடித்துக்கொண்டான்” என்று கூறினர்.

Verse 38

अहो एष महासारो धृतिमान् गिरिराडिव । मौनेन साधयत्यर्थं बकवद् द‍ृढनिश्चय: ॥ ३८ ॥ इत्येके विहसन्त्येनमेके दुर्वातयन्ति च । तं बबन्धुर्निरुरुधुर्यथा क्रीडनकं द्विजम् ॥ ३९ ॥

சிலர் சிரித்துக் கூறினர்: “அஹோ, இவன் எவ்வளவு ‘மகாசார’ முனிவன்! இமயமலை போல உறுதியானவன். மௌனத்தால் தன் நோக்கைச் சாதிக்கிறான்; கொக்கு போல திடநிச்சயமுள்ளவன்!” மற்றவர்கள் அவன் மீது துர்நாற்றக் காற்றை விடுவார்கள். சில சமயம் சிலர் அந்த இருபிறப்பான பிராமணனை சங்கிலிகளால் கட்டி, செல்லப் பிராணி போல சிறை வைத்தனர்.

Verse 39

अहो एष महासारो धृतिमान् गिरिराडिव । मौनेन साधयत्यर्थं बकवद् द‍ृढनिश्चय: ॥ ३८ ॥ इत्येके विहसन्त्येनमेके दुर्वातयन्ति च । तं बबन्धुर्निरुरुधुर्यथा क्रीडनकं द्विजम् ॥ ३९ ॥

சிலர் அவனை ஏளனம் செய்து—“பார், இவன் பெரும் வலிமையுடைய முனி; இமயமலை போல அசையாத தைரியன். கொக்கு போல உறுதியான தீர்மானத்துடன் மௌனத்தைப் பயின்று தன் நோக்கை நிறைவேற்றுகிறான்” என்றனர். மற்றவர்கள் அவன் மீது துர்நாற்றக் காற்றை விடினர்; சிலர் அந்த இருபிறப்பான பிராமணனை சங்கிலியால் கட்டி, செல்லப் பிராணிபோல் சிறை வைத்தனர்.

Verse 40

एवं स भौतिकं दु:खं दैविकं दैहिकं च यत् । भोक्तव्यमात्मनो दिष्टं प्राप्तं प्राप्तमबुध्यत ॥ ४० ॥

அவ்வாறு அந்தப் பிராமணன் உணர்ந்தான்: பிற உயிர்களால், தெய்வீக சக்திகளால், தன் உடலால் ஏற்படும் எல்லாத் துன்பமும் விதியால் தன்னுக்கென ஒதுக்கப்பட்டதே; ஆகவே எது எது வந்ததோ, அதனைத் தவிர்க்க முடியாமல் அனுபவிக்க வேண்டியது.

Verse 41

परिभूत इमां गाथामगायत नराधमै: । पातयद्भ‍ि: स्व धर्मस्थो धृतिमास्थाय सात्त्विकीम् ॥ ४१ ॥

அந்த கீழ்மக்கள் அவனை அவமதித்து வீழ்த்த முயன்றபோதும், அவன் தன் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான். சத்த்வ குணத் தைரியத்தில் தீர்மானத்தை உறுதியாக்கி, பின்வரும் பாடலைப் பாடத் தொடங்கினான்.

Verse 42

द्विज उवाच नायं जनो मे सुखदु:खहेतु- र्न देवतात्मा ग्रहकर्मकाला: । मन: परं कारणमामनन्ति संसारचक्रं परिवर्तयेद् यत् ॥ ४२ ॥

பிராமணன் கூறினான்—இந்த மக்கள் என் இன்பத் துன்பங்களுக்கு காரணமல்ல; தேவர்கள் அல்ல, என் உடல் அல்ல, கிரகங்கள் அல்ல, என் கர்மம் அல்ல, காலமும் அல்ல. மனமே பரம காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது; அதுவே சம்சாரச் சக்கரத்தைச் சுழலச் செய்கிறது.

Verse 43

मनो गुणान् वै सृजते बलीय- स्ततश्च कर्माणि विलक्षणानि । शुक्लानि कृष्णान्यथ लोहितानि तेभ्य: सवर्णा: सृतयो भवन्ति ॥ ४३ ॥

வலிமைமிக்க மனமே குணங்களின் செயல்பாடுகளைத் தூண்டுகிறது; அதிலிருந்து பலவகை கர்மங்கள் உருவாகின்றன—சத்த்வத்தின் வெண்மை, தமஸின் கருமை, ரஜஸின் செம்மை. ஒவ்வொரு குணக் கர்மத்திலிருந்தும் அதற்கேற்ற வாழ்க்கை நிலைகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 44

अनीह आत्मा मनसा समीहता हिरण्मयो मत्सख उद्विचष्टे । मन: स्वलिङ्गं परिगृह्य कामान् जुषन् निबद्धो गुणसङ्गतोऽसौ ॥ ४४ ॥

பொருட் உடலில் போராடும் மனத்துடன் இருப்பினும் பரமாத்மா முயலார்; அவர் தெய்வீக ஞானஒளியால் நிறைந்தவர். என் நண்பனாய் அவர் தம் அதீத நிலையிலிருந்து சாட்சியாக மட்டும் நோக்குகிறார். நான் அற்ப ஜீவாத்மா, உலகப் பிரதிபலிப்பை காட்டும் கண்ணாடிபோன்ற இந்த மனத்தை அணைத்து, ஆசைப் பொருள்களை அனுபவித்து, குணங்களின் சங்கத்தால் கட்டுண்டேன்।

Verse 45

दानं स्वधर्मो नियमो यमश्च श्रुतं च कर्माणि च सद्‍व्रतानि । सर्वे मनोनिग्रहलक्षणान्ता: परो हि योगो मनस: समाधि: ॥ ४५ ॥

தானம், ஸ்வதர்மப் பின்பற்றல், நியமம்-யமம், சாஸ்திரக் கேள்வி, புண்ணியச் செயல்கள், தூய்மையாக்கும் விரதங்கள்—இவையெல்லாம் மனத்தை அடக்குவதையே இறுதி நோக்கமாகக் கொண்டவை. பரமேஸ்வரனில் மனம் சமாதியாக நிலைபெறுதலே உயர்ந்த யோகம்.

Verse 46

समाहितं यस्य मन: प्रशान्तं दानादिभि: किं वद तस्य कृत्यम् । असंयतं यस्य मनो विनश्यद् दानादिभिश्चेदपरं किमेभि: ॥ ४६ ॥

யாருடைய மனம் முற்றிலும் சமாதியாக நிலைபெற்று அமைதியடைந்ததோ, அவருக்கு தானம் முதலிய சடங்குகள் என்ன தேவையாம்? யாருடைய மனம் கட்டுப்பாடின்றி அறியாமையில் அழிகிறதோ, அவருக்கு தானம் முதலியவை செய்தாலும் என்ன பயன்—இவற்றால் என்ன ஆகும்?

Verse 47

मनोवशेऽन्ये ह्यभवन् स्म देवा मनश्च नान्यस्य वशं समेति । भीष्मो हि देव: सहस: सहीयान् युञ्ज्याद वशे तं स हि देवदेव: ॥ ४७ ॥

அனாதி காலம் முதல் மற்ற ‘தேவர்கள்’ எனப்படும் இந்திரியங்கள் மனத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளன; ஆனால் மனம் வேறொருவரின் கட்டுப்பாட்டிற்கு வராது. அது மிக வலிமைமிக்கது, தேவதுல்ய சக்தியுடன் அச்சமூட்டுவது. ஆகவே மனத்தை அடக்குவோர் எல்லா இந்திரியங்களுக்கும் அதிபதியாகிறார்।

Verse 48

तं दुर्जयं शत्रुमसह्यवेग- मरुन्तुदं तन्न विजित्य केचित् । कुर्वन्त्यसद्विग्रहमत्र मर्त्यै- र्मित्राण्युदासीनरिपून् विमूढा: ॥ ४८ ॥

இந்த வெல்ல முடியாத பகைவர்—மனம்—அசஹ்யமான வேகத்தையும் இதயத்தைத் துன்புறுத்தும் குத்தையும் வெல்லாமல் பலர் மயக்கத்தில் பிறருடன் பயனற்ற சண்டையை உருவாக்குகிறார்கள். அப்போது அவர்கள் பிறரை நண்பர், பகைவர் அல்லது அலட்சியமானவர் எனப் பிரித்து மயங்குகிறார்கள்।

Verse 49

देहं मनोमात्रमिमं गृहीत्वा ममाहमित्यन्धधियो मनुष्या: । एषोऽहमन्योऽयमिति भ्रमेण दुरन्तपारे तमसि भ्रमन्ति ॥ ४९ ॥

இந்த உடல் வெறும் பௌதிக மனத்தின் விளைவு என்பதை அறியாமல், அதை ‘நான்’ ‘என்’ என்று பற்றிக்கொள்ளும் மனிதரின் அறிவு குருடாகிறது. ‘இது நான், அது மற்றவன்’ என்ற மாயையால் அவர்கள் முடிவில்லா இருளில் அலைகிறார்கள்.

Verse 50

जनस्तु हेतु: सुखदु:खयोश्चेत् किमात्मनश्चात्र हि भौमयोस्तत् । जिह्वां क्व‍‍चित् सन्दशति स्वदद्भ‍ि- स्तद्वेदनायां कतमाय कुप्येत् ॥ ५० ॥

மக்களே என் இன்பத் துன்பங்களுக்கு காரணம் என்றால், அக்கருத்தில் ஆத்மாவுக்கு இடம் எங்கே? இன்பத் துன்பம் ஆத்மாவுக்கல்ல; அது பௌதிக உடல்களின் பரஸ்பரத் தொடர்புக்கே உரியது. தன் பற்களால் தன் நாவையே கடித்தால், அந்த வலியில் யார்மேல் கோபம் கொள்ளலாம்?

Verse 51

दु:खस्य हेतुर्यदि देवतास्तु किमात्मनस्तत्र विकारयोस्तत् । यदङ्गमङ्गेन निहन्यते क्व‍‍चित् क्रुध्येत कस्मै पुरुष: स्वदेहे ॥ ५१ ॥

இந்திரியங்களை ஆளும் தேவதைகளே துன்பத்தின் காரணம் என்றாலும், அது ஆத்மாவுக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்? செயலும் எதிர்செயலும் மாற்றமடையும் இந்திரியங்களும் அவற்றின் அதிஷ்டாதேவர்களும் கொண்ட பரஸ்பரச் செயல்பாடே. உடலின் ஒரு அங்கம் மற்றொரு அங்கத்தைத் தாக்கினால், அந்த உடலில் உள்ளவன் யார்மேல் கோபப்பட முடியும்?

Verse 52

आत्मा यदि स्यात् सुखदु:खहेतु: किमन्यतस्तत्र निजस्वभाव: । न ह्यात्मनोऽन्यद् यदि तन्मृषा स्यात् क्रुध्येत कस्मान्न सुखं न दु:खम् ॥ ५२ ॥

ஆத்மாவே இன்பத் துன்பத்தின் காரணம் என்றால், பிறரை குற்றம் சொல்ல என்ன உள்ளது? அப்போது இன்பத் துன்பம் ஆத்மாவின் இயல்பே ஆகும். இந்தக் கருத்தில் ஆத்மாவைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; ஆத்மாவைத் தவிர வேறொன்று தோன்றினால் அது மாயை. ஆகவே இன்பமும் துன்பமும் உண்மையில் இல்லையெனில், தன்னையோ பிறரையோ நோக்கி கோபம் ஏன்?

Verse 53

ग्रहानिमित्तं सुखदु:खयोश्चेत् किमात्मनोऽजस्य जनस्य ते वै । ग्रहैर्ग्रहस्यैववदन्तिपीडां क्रुध्येत कस्मैपुरुषस्ततोऽन्य: ॥ ५३ ॥

கிரகங்களே இன்பத் துன்பத்தின் உடனடி காரணம் என்றாலும், பிறவியற்ற நித்திய ஆத்மாவுக்கு அவைகளுடன் என்ன தொடர்பு? கிரகப் பாதிப்பு பிறந்த பொருட்களுக்கே பொருந்தும். மேலும் ஜோதிடர்கள் கிரகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று துன்பம் தருகின்றன என்றும் கூறுகின்றனர். ஆகவே கிரகங்களுக்கும் உடலுக்கும் வேறான ஜீவன் யார்மேல் கோபம் வெளிப்படுத்த வேண்டும்?

Verse 54

कर्मास्तुहेतु: सुखदु:खयोश्चेत् किमात्मनस्तद्धिजडाजडत्वे । देहस्त्वचित् पुरुषोऽयं सुपर्ण: क्रुध्येत कस्मै न हि कर्ममूलम् ॥ ५४ ॥

இன்பம்-துன்பத்தின் காரணம் கர்மம் என எடுத்தாலும், அது ஆத்மாவைச் சாராது. சைதன்ய கர்த்தா மற்றும் ஜட உடல் இணைவால் கர்மக் கருத்து எழுகிறது. உடல் அசேதனம்; ஆத்மா பரம். கர்மத்தின் மூலமோ உடலிலும் இல்லை, ஆத்மாவிலும் இல்லை; ஆகவே கோபம் யார்மேல்?

Verse 55

कालस्तुहेतु: सुखदु:खयोश्चेत् किमात्मनस्तत्रतदात्मकोऽसौ । नाग्नेर्हि तापो न हिमस्य तत् स्यात् क्रुध्येत कस्मै न परस्य द्वन्द्वम् ॥ ५५ ॥

இன்பம்-துன்பத்தின் காரணம் காலம் என ஏற்றாலும், அது ஆத்மாவிற்கு பொருந்தாது. காலம் பகவானின் சக்தியின் வெளிப்பாடு; ஜீவர்களும் அதே சக்தியின் அங்கங்கள். தீ தன் சுடரையே எரிக்காது; பனி தன் குளிரையே காயப்படுத்தாது. ஆத்மா இருமைத் தாண்டியது; ஆகவே கோபம் யார்மேல்?

Verse 56

न केनचित् क्व‍ापि कथञ्चनास्य द्वन्द्वोपराग: परत: परस्य । यथाहम: संसृतिरूपिण: स्या- देवं प्रबुद्धो न बिभेति भूतै: ॥ ५६ ॥

பரமமான ஆத்மாவிற்கு எங்கும், எப்படியும், யாராலும் இருமையின் மாசு ஒட்டாது. அஹங்காரம் தான் சம்சார ரூபம் கொண்டு இன்பம்-துன்பம் அனுபவிக்கிறது. இதை உணர்ந்து விழித்தவன் படைப்பின் எதையும் அஞ்சான்.

Verse 57

एतां स आस्थाय परात्मनिष्ठा- मध्यासितां पूर्वतमैर्महर्षिभि: । अहं तरिष्यामि दुरन्तपारं तमो मुकुन्दाङ्‍‍घ्रिनिषेवयैव ॥ ५७ ॥

முன்னோர் மகரிஷிகளும் ஆசாரியர்களும் ஏற்ற பரமாத்ம நிஷ்டையைப் பற்றிக் கொண்டு, நான் முக்குந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சேவிப்பதினாலேயே அறியாமையின் கடக்க முடியாத கடலைக் கடப்பேன்.

Verse 58

श्रीभगवानुवाच निर्विद्य नष्टद्रविणे गतक्लम: प्रव्रज्य गां पर्यटमान इत्थम् । निराकृतोऽसद्भ‍िरपि स्वधर्मा- दकम्पितोऽमूं मुनिराह गाथाम् ॥ ५८ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—செல்வம் அழிந்தபோது வைராக்யம் பெற்று அந்த முனிவர் சோர்வும் மனச்சோர்வும் நீங்கினார். சந்நியாசம் ஏற்று இல்லத்தைத் துறந்து பூமியெங்கும் சுற்றினார். மூடர் தீயோர் இகழ்ந்தபோதும் தன் தர்மத்தில் அசையாமல் இந்தப் பாடலைப் பாடினார்.

Verse 59

सुखदु:खप्रदो नान्य: पुरुषस्यात्मविभ्रम: । मित्रोदासीनरिपव: संसारस्तमस: कृत: ॥ ५९ ॥

ஆன்மாவுக்கு இன்பமும் துன்பமும் தருவது வேறு எதுவுமல்ல; தன் மனக் குழப்பமே காரணம். நண்பன், நடுநிலை, பகைவர் என்ற பார்வையும் அதன்மேல் கட்டிய உலகவாழ்வும் அறியாமையால் உருவானதே.

Verse 60

तस्मात् सर्वात्मना तात निगृहाण मनो धिया । मय्यावेशितया युक्त एतावान् योगसङ्ग्रह: ॥ ६० ॥

ஆகையால், தாதா, புத்தியை என்னில் நிலைநிறுத்தி, முழுமையாக மனத்தை அடக்குவாயாக. இதுவே யோக அறிவின் சாரம்.

Verse 61

य एतां भिक्षुणा गीतां ब्रह्मनिष्ठां समाहित: । धारयञ्छ्रावयञ्छृण्वन्द्वन्द्वैर्नैवाभिभूयते ॥ ६१ ॥

இந்த சந்நியாசியின் பிரம்மநிஷ்டை நிறைந்த பாடலை ஒருமுகமாக மனதில் தாங்கி, பிறர்க்கு ஓதவோ, தானே கேட்கவோ செய்பவன், இன்ப-துன்ப இருமைகளால் இனி ஒருபோதும் ஆட்கொள்ளப்படான்.