Vasudeva and Devakī Glorify Kṛṣṇa and Balarāma; The Recovery of Devakī’s Six Sons from Sutala
चिरान्मृतसुतादाने गुरुणा किल चोदितौ । आनिन्यथु: पितृस्थानाद् गुरवे गुरुदक्षिणाम् ॥ ३२ ॥ तथा मे कुरुतं कामं युवां योगेश्वरेश्वरौ । भोजराजहतान् पुत्रान् कामये द्रष्टुमाहृतान् ॥ ३३ ॥
cirān mṛta-sutādāne guruṇā kila coditau āninyathuḥ pitṛ-sthānād gurave guru-dakṣiṇām
குரு தம் நீண்ட காலமாக இறந்த மகனை மீட்டுக் கொண்டு வருமாறு ஆணையிட்டபோது, நீங்கள் பித்ருலோகத்திலிருந்து அவனை அழைத்து வந்து குருதக்ஷிணையாக அர்ப்பணித்தீர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஓ யோகேஸ்வரர்களின் ஈஸ்வரர்களே! அதுபோல என் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுங்கள்—போஜராஜனால் கொல்லப்பட்ட என் மக்களை மீட்டுக் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அவர்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறேன்।
In this verse, guru-dakṣiṇā means the grateful offering to one’s spiritual master—here, Kṛṣṇa and Balarāma return the guru’s son as the requested gift.
They went because Their guru instructed Them to restore his deceased son, and They fulfilled that request as an act of perfect guru-sevā.
By serving one’s teacher with humility, gratitude, and integrity—supporting their mission and following their instructions sincerely.